Profil użytkownika: carmelovy

Idealny przykład na to - jak napisać książkę o niczym.

Idealny przykład na to - jak napisać książkę o niczym.

Ocena 8/10 być może trochę na wyrost ale z dużej sympatii i sentymentu dla autora. Książka zaczyna się świetnie, emocje, napięcie - to wszystko jest i czyta się to autentycznie z gęsią skórką. Jednak im dalej w las, i mówię to z przykrością, książka staje się momentami nudna. Brakowało mi emocji, które autor daje czytelnikowi na początku. Mam wrażenie, że historia tak bardzo się zagmatwała, że tak proste jej rozwiązanie może rozczarowywać. Ogromny plus za umiejętność pokazania różnych odcieni człowieka. Pan Wojciech jest mistrzem pokazywania szarej rzeczywistości w sposób ciekawy. Jednak mam wrażenie, że momentami brakowało pomysłu. Bardzo żałuję, że książka nie kończy się w połowie. Oczywiście pisarz podjął próbę uratowania powieści - poprzez zakończenie. Czy udane? Mam pewne wątpliwości. Nie mniej polecam serdecznie, chociażby dla tych pierwszych 100stron.

Ocena 8/10 być może trochę na wyrost ale z dużej sympatii i sentymentu dla autora. Książka zaczyna się świetnie, emocje, napięcie - to wszystko jest i czyta się to autentycznie z gęsią skórką. Jednak im dalej w las, i mówię to z przykrością, książka staje się momentami nudna. Brakowało mi emocji, które autor daje czytelnikowi na początku. Mam wrażenie, że historia tak...

Gdyby ta książka ograniczyła się do historii kariery dziennikarskiej pana Tomasza to byłaby to zdecydowanie lepsza pozycja.
Niestety od pewnego momentu, a szczególnie pod koniec, książka ta przeradza się w skrajnie negatywną ocenę obecnej władzy, niestety teksty jakby żywcem wyjęte z Twittera. Szkoda.
Plus natomiast za ujawnienie kilku ciekawych historii i lekkość pióra.

Gdyby ta książka ograniczyła się do historii kariery dziennikarskiej pana Tomasza to byłaby to zdecydowanie lepsza pozycja.
Niestety od pewnego momentu, a szczególnie pod koniec, książka ta przeradza się w skrajnie negatywną ocenę obecnej władzy, niestety teksty jakby żywcem wyjęte z Twittera. Szkoda.
Plus natomiast za ujawnienie kilku ciekawych historii i lekkość pióra.