Czesi mają swojego Kunderę, Japończycy mają Murakamiego, a kogo ma Polska? Opolską. Kolejna książka tej autorki, w której tylko utwierdziła mnie w przekonaniu jak świetnie potrafi opisać te małe ulotne uczucia, o których tak ciężko nam opowiedzieć. Wszystkie te małe i nigdy nie nazwane emocje, będące różnymi odcieniami szeroko rozumianej miłości. Dzięki tej lekturze znowu poczułem, że nie ja jeden miotam się za każdym razem kiedy serce coś podpowiada. Przez eksplorację własnych rozterek i niedoskonałości lepiej pozwala zrozumieć co znaczy być człowiekiem. Sztuka jako tło jeszcze bardziej dodaje całości romantyzmu. Jedna z tych książek, które nie sposób odłożyć bez skończenia, a zarazem napawająca smutkiem kiedy już się skończy. Czekam z niecierpliwością na kolejną książkę

Czesi mają swojego Kunderę, Japończycy mają Murakamiego, a kogo ma Polska? Opolską. Kolejna książka tej autorki, w której tylko utwierdziła mnie w przekonaniu jak świetnie potrafi opisać te małe ulotne uczucia, o których tak ciężko nam opowiedzieć. Wszystkie te małe i nigdy nie nazwane emocje, będące różnymi odcieniami szeroko rozumianej miłości. Dzięki tej lekturze znowu...