83/2025 (audiobook 62/2025)
Marek Stelar spróbował swych sił jaki autor kryminału retro.
Jak wyszło?
Otóż z podziwu godną konsekwencją Stelar stara się być jednym z najbardziej „nierównych” pisarzy w swojej kategorii.

Przedwojenny Szczecin, czyli Stettin, miejscowy Ebi Mock, czyli Eilhard Kurtz, katastrofa lotnicza (wiadomo, nie mogłem przejść wobec tej książki obojętnie!) i ciąg zbrodniczych wydarzeń z nią powiązanych. Wygląda ciekawie, jednak wybrzmiało niespecjalnie.

Niestety, Kurtz to nie Mock, jest przezroczyście nijaki, nie wzbudza specjalnych emocji u czytelnika, nic ciekawego nie wyróżnia go z grona wielu podobnych bohaterów. Jeszcze bardziej nijaki jest tu drugi garnitur postaci.
Sama historia też umiarkowanie ciekawa, akcja dość statyczna, żaden twist nie sprawił, że podniosłem brew.
Wszystko jest w tej książce umiarkowane.

Całkiem sugestywnie udało się za to Stelarowi ukazać tło historyczne: przemiany społeczne w Niemczech, rosnące wpływy partii nazistowskiej, zmiany w myśleniu niemieckich obywateli o własnej historii i miejscu w Europie.
Od kryminału retro oczekuje się jednak więcej – przede wszystkim ma to być opowieść kryminalna. I jako kryminał - w mojej opinii - „Ołowiane żołnierzyki” wypadają dość… umiarkowanie właśnie ;)

Lektor: Mateusz Drozda

83/2025 (audiobook 62/2025)
Marek Stelar spróbował swych sił jaki autor kryminału retro.
Jak wyszło?
Otóż z podziwu godną konsekwencją Stelar stara się być jednym z najbardziej „nierównych” pisarzy w swojej kategorii.

Przedwojenny Szczecin, czyli Stettin, miejscowy Ebi Mock, czyli Eilha...

Rozwiń

Zwiń

82/2025
Uff… Ależ umęczyłem się przy tej książce…
Czuję się jak silnik lodołamacza „Ural” po zakończonym rejsie przez zmarzlinę.

Mam z tą książką nielichy problem.
Bo z jednej strony – doceniam jej niesamowity klimat. Realizm i naturalizm tej powieści powala, Autor nie oszczędza tu czytelnika ani bohaterów. Mroczna i ponura wizja dawnego Sztokholmu poraża wręcz brutalnością. Wszystko ocieka tu nieczystościami, oblepione jest brudem, nurza się w syfie, z każdej stronicy bije dojmujący smród tamtejszych zaułków.
To znak, że narracja jest wysoce sugestywna, obiektywnie przyznaję Autorowi laur doskonałego pisarza.

Z drugiej strony – musiałem przedzierać się przez tę prozę niczym wspomniany powyżej lodołamacz. Brnąłem przez okresowe dłużyzny, momentami zwyczajnie ziewałem z nudów i odkładałem lekturę na później.
Zdecydowanie nie pomagał mi zabieg literacki zastosowany przez Autora: prowadzenia narracji w czasie teraźniejszym. Zawsze uważałem taką formę prozy za nieprzyjazną czytelnikowi, sztuczną, nienaturalną, groteskową.
I tylko się w tych wrażeniach upewniłem.
Uważam, że tradycyjna narracja uczyniłaby tę książkę po prostu lepszą.

Nie wiem, czy wyruszę lodołamaczem w kolejny rejs przez kolejną część tego cyklu :)

82/2025
Uff… Ależ umęczyłem się przy tej książce…
Czuję się jak silnik lodołamacza „Ural” po zakończonym rejsie przez zmarzlinę.

Mam z tą książką nielichy problem.
Bo z jednej strony – doceniam jej niesamowity klimat. Realizm i naturalizm tej powieści powala, Autor nie oszczędza tu czyt...

Rozwiń

Zwiń

81/2025 (audiobook 61/2025)
Chmielarz powraca do Mortki, a Mortka – wraca na Dolny Śląsk, gdzie przed laty wylądował na służbowym „zesłaniu” i zdrowo namieszał wśród lokalnej społeczności.

Z tymi literackimi powrotami – zarówno Autorów jak i bohaterów – różnie bywa. Wydaje mi się, że im więcej czasu dzieli kolejne wydania książek w ramach wydawniczej serii – tym trudniej autorom odnaleźć klimat wcześniejszych części, podjąć upuszczoną nić historii, znowu „wejść w buty” postaci odłożonej na później. I dlatego zawsze towarzyszy mi lekka mgiełka niepokoju, gdy sięgam po takie kontynuacje.

Tym razem Autorowi udało się rozwiać tę mgiełkę, czyli moje obawy. „Rytuał” to kawał soczystej historii, skrzesanej w iście Chmielarzowym stylu, nader udany powrót Mortki.

Chmielarz kolejny raz udowadnia, że ma spory talent do budowania historii osadzonych w dusznym, hermetycznym, zamkniętym kręgu małej społeczności zagubionej gdzieś na prowincji, gdzie niby wszyscy znają wszystkich, ale nie wiedzą o sobie wszystkiego.
W tej gęstej atmosferze obyczajowej pogranicza rozgrywają się tajemnicze wydarzenia, zagadka zbrodni sprzed lat nagle powraca i okazuje się być ściśle związana z aktualnymi wydarzeniami.
Momentami czytelnik może odnieść uzasadnione wrażenie, że Chmielarz eksperymentuje gatunkowo i zbliża się do nadrealistycznych opowieści rodem z Kinga.
No ale Mortka w porę prostuje wszystko z brutalnym realizmem.

Takiego Chmielarza lubię. I czekam na kolejne mortkowe opowieści.

Lektor: Janusz Zadura

81/2025 (audiobook 61/2025)
Chmielarz powraca do Mortki, a Mortka – wraca na Dolny Śląsk, gdzie przed laty wylądował na służbowym „zesłaniu” i zdrowo namieszał wśród lokalnej społeczności.

Z tymi literackimi powrotami – zarówno Autorów jak i bohaterów – różnie bywa. Wydaje mi się, że im ...

Rozwiń

Zwiń

80/2025 (audiobook 60/2025)
Grzegorz Brudnik to jeden z tych pisarzy, którzy znaleźli ów iście diabelski sposób na kreowanie doskonale wciągających intryg kryminalnych. Próba wartościowania, która z jego książek jest lepsza albo słabsza od innych przypomina „problem” z ocenianiem dyskografii zespołu Riverside: oni po prostu nigdy nie nagrali złej płyty i nie sposób uznać któregoś z albumów za słaby.

Tym razem Brudnik ciekawie zabawił się z czytelnikiem, gdyż z jednej strony – kontynuuje opowieść przedstawioną w książkach, w których brylował Rafał Lichy, z drugiej – snuje całkowicie osobną opowieść. Przenosi bowiem swoją uwagę na Katarzynę Łezkę, którą poznaliśmy już wcześniej, ale która stała wówczas za plecami Lichego.

„Rota” to znów kawał solidnej powieści kryminalnej, z akcją osadzoną w okolicach Bielska-Białej, miasta z którym mam sporo fajowych wspomnień. Zachwyceni będą zwłaszcza miłośnicy górskich wędrówek w tej okolicy, gdyż – jako czytelnicy – przejadą się kolejką na Szyndzielnię, przemierzą sporo szlaków turystycznych i odwiedzą okoliczne schroniska.
Autor doskonale dobiera proporcje pomiędzy fikcyjną fabułą a miejscowymi realiami, a wszystko to splata w ciekawą, kryminalna intrygę.
Rad jestem, że w posłowiu Brudnik już zapowiada następną odsłonę opowieści o Katarzynie Łezce.

Lektor: Mariusz Bonaszewski

80/2025 (audiobook 60/2025)
Grzegorz Brudnik to jeden z tych pisarzy, którzy znaleźli ów iście diabelski sposób na kreowanie doskonale wciągających intryg kryminalnych. Próba wartościowania, która z jego książek jest lepsza albo słabsza od innych przypomina „problem” z ocenianiem dyskograf...

Rozwiń

Zwiń

79/2025 (audiobook 59/2025)
Zacne, doprawdy, zwieńczenie tej historii.
Wszystko za co mógłbym pochwalić ten czteroksiąg oraz skomplementować Autora – uczyniłem już wcześniej przy okazji opiniowania poprzednich tomów.

Seria Świątkowskiego to w rzadko spotykanym stopniu udane połączenie świata fantasy z krwawą historią Europy, w tym wypadku – z wojną trzydziestoletnią.
Polityka, religia, waśnie rodowe, podziały społeczne oraz magia w służbie wszystkich stron konfliktu. Co mogło pójść nie tak? Pewnie wiele, ale wszystko przyszło, przeszło i wyszło wyśmienicie :)

Mam nadzieję, że Autor pójdzie za ciosem i przed nami kolejne soczyste historie z tego pogranicza gatunkowego.

Lektor: Filip Kosior

79/2025 (audiobook 59/2025)
Zacne, doprawdy, zwieńczenie tej historii.
Wszystko za co mógłbym pochwalić ten czteroksiąg oraz skomplementować Autora – uczyniłem już wcześniej przy okazji opiniowania poprzednich tomów.

Seria Świątkowskiego to w rzadko spotykanym stopniu udane połączenie św...

Rozwiń

Zwiń

78/2025 (audiobook 58/2025)
Z reguły tytuł powieści w jakiś sposób koresponduje z treścią książki. Jeśli Joanna Ufnalska kierowała się tym kryterium - to zdecydowanie pomyliła psy gończe z psami tropiącymi.
Psy gończe bowiem kojarzą się z dynamiką, szybkością, hałasem. A dynamiki w tej powieści zdecydowanie brak - dominuje tu statyczność akcji, momentami wieje nudą, okresowo wręcz nudą pizga... Akcja snuje się leniwie, nie przyspiesza, brak w niej niezbędnych interwałów, nie liczcie na zaskakujące twisty, zwroty akcji.
Dominuje nuda i marazm.

Niestety, zawodzi też sama historia. Jest zwyczajnie mało ciekawa. Że nudna - nie będę powtarzał. Autorce nie udało się wykrzesać pożądanego w tej konwencji gatunkowej napięcia, czyta się tę książkę bez zbytniej chęci poznania tego, co "będzie dalej".

"Psy gończe" w zamierzeniu Autorki miały być kryminałem retro. Do listy swoich rozczarowań dorzucę zatem fakt, iż zupełnie nie udało się Autorce odmalować ani klimatu epoki dwudziestolecia międzywojennego, ani oddać lokalnego kolorytu Łodzi roku 1922... Ta historia mogłaby wydarzyć się wszędzie, w dowolnym czasie. Nie ma w niej owej atmosfery retro.
Nie wystarczy rzucić od czasu do czasu nazwą ulicy, marką auta czy przedmiotu z epoki, by wykreować klimat historii.
W posłowiu Autorka składa wylewne podziękowania legionowi konsultantów, którym zawdzięcza - w swoim mniemaniu - własny sukces.
Cóż, jako Wrocławiakowi mającemu na półce wszystkie książki Marka Krajewskiego poświęcone Breslau - pozostaje mi się jeno uśmiechnąć z politowaniem...

Lektor: Marcin Kardach

78/2025 (audiobook 58/2025)
Z reguły tytuł powieści w jakiś sposób koresponduje z treścią książki. Jeśli Joanna Ufnalska kierowała się tym kryterium - to zdecydowanie pomyliła psy gończe z psami tropiącymi.
Psy gończe bowiem kojarzą się z dynamiką, szybkością, hałasem. A dynamiki w tej po...

Rozwiń

Zwiń