Pokój poprzez chmurę

Wojnę prowadzi się Zdalnymi Bojowymi Jednostkami Piechotnymi, pieszczotliwie nazywanymi żołnierzykami. To surogaci, którymi zdalnie operuje kontraktowany do tego personel militarny Sojuszu. Operator żołnierzyka nie musi być tytanem zdrowia i sprawności, ale wymaga się od niego przyjęcia bionicznego interfejsu neuralnego (nie wszyscy przeżywają implantację). Łączy on żywego operatora z uzbrojoną po zęby skorupą, ale to połączenie sięga dalej. Podłączeni operatorzy żołnierzyków przekraczają granicę indywidualności, tworząc dynamiczną neurosieć umysłu kolektywnego. W jednej chwili znika prywatność. Radość i szczęście jednego operatora jest radością i szczęściem wszystkich połączonych. Urazy, których doznaje żołnierzyk, odciskają się fantomami bólu u wszystkich operatorów. Wszyscy współczujący zapadają w otchłań mroku, gdy któryś z nich odchodzi w niebyt. Taka jetst wojna z cyber-odmianą stresu pourazowego.

Julian Class jest operatorem żołnierzyka. Podczas misji wydaje się zrównoważony, racjonalny i opanowany. Gorzej mają się sprawy, kiedy odpoczywa po kolejnych turach służby. Zluzowany żyje jak cywil, prowadzi działalność naukową, wykłada na uniwersytecie. Jest zadurzony w Amelii. Służba operatora ma swoje przywileje, bo Julianowi żyje się całkiem wygodnie. To jednak pozory. Dręczą go koszmary odłączeniowego stresu pourazowego. Jedyne co Julian w takiej sytuacji może zrobić, to w odruchu desperacji wyłączyć siebie. Nie tylko Julian i jego cybertowarzysze potrzebują naprawy. Naprawić trzeba Sojusz, Ngumich i wszystkich innych — całą ludzkość.

Powieść rozwija się wyznaniami Juliana, przeplatanych szerszymi kadrami rzeczywistości społecznej i geopolitycznej. Szczegóły są dawkowane rozsądnie i oszczędnie. Przejścia między tymi planami narracji odbywają się niepostrzeżenie. Tempo akcji nie przyprawia o wyrzuty adrenaliny, choć już pierwszy rozdział daje nam namiastkę brutalnych realiów pola. Narracja powieści przyspiesza po traumie Juliana, miejscami przyprawiając wręcz o zadyszkę.

Pomysł autora na przerwanie szaleństwa globalnej wojny przywołuje natychmiast skojarzenia z wykpiwanym czasem, idealistycznym marzycielstwem betryzacji w „Powrocie z gwiazd” Stanisława Lema. Po transformacji Julian Class staje do walki o nową wspólną świadomość, odnajdując w tym sens i siłę do zwalczenia pourazowego koszmaru.

Tomasz Kokowski