Żywe trupy: Czym się staliśmy

Teoretycznie najnudniejszy tom dotychczas. Zdecydowanie najmniej akcji, a i tak bardzo mi się podobało. Przywiązałem się już do postaci więc taki tom z większą ilością miejsca na ich przemyślenia, plany, obawy, nadzieje, lęki jak najbardziej na plus. Czasami trzeba zwolnić i zrobić trochę więcej rozwoju postaci oraz wprowadzić i przedstawić nowe. Też znajdujemy się w momencie historii, w którym odbiega ona naprawdę znacząco od serialu, a raczej serial od komiksu;) Dużo wydarzeń i postaci w serialu dodano, ale też zmieniono ich charaktery. Szczerze mówiąc, czuję się trochę jakbym poznawał tę historię po raz pierwszy, oczywiście nie do końca tak jest i z grubsza wiem dokąd wszystko zmierza, jednakże zmiany są na tyle znaczące, że pozwalają mi się cieszyć na nowo the walking dead, co jest świetne!

http://iminfected.pl/zywe-trupy-lekaj-sie-lowcow-tom11/ W grupie Ricka dochodzi do straszliwych rzeczy, związanych z ciągłą, otaczającą wszystkich śmiercią i bólem. Kolejne trudne decyzje wywołują spór wśród ocalałych, co utrudnia odnalezienie bezpiecznego schronienia. Na drodze jednak pojawia się tajemniczy ksiądz Gabriel, który otacza się aurą dobra i życzliwości i proponuje pomoc. Skrywa on mroczny sekret, który ciąży na nim od pierwszych dni rozpoczęcia apokalipsy. Co więcej, grupę zaczynają śledzić i obserwować inni ocalali o mało przyjaznych zamiarach. Jedenasty tom komiksowej serii, stworzonej przez Roberta Kirkmana „Żywe Trupy”, to sposób przedstawienia tego, czym my, ludzie, potrafimy stać się podczas ekstremalnych warunków i do czego jesteśmy zdolni, by przetrwać. Ogrom bólu, który wciąż tkwi w sercach tych, którym udało się przeżyć, nie mija, a kolejne sytuacje tylko otwierają coraz to nowsze rany. Czy kolejny tom związany z przygodami bohaterów komiksu okazał się dobrym pomysłem? Jak najbardziej! Choć cała historia ocalałych, w świecie apokalipsy zombie, skupia się głównie na poszukiwaniu schronienia i potrzebnych surowców, to nie jest to rzecz pierwszoplanowa. Najważniejszy i najmocniej podkreślony aspekt w tym tomie, ale też wielu poprzednich, to relacja między bohaterami. To właśnie ona napędza całą serię i pozwala czytelnikowi zajrzeć nie tylko w głąb bohaterów, ale także w głąb samego siebie. Prawda o człowieku staje się bolesna, ale rzeczywista. Do bohaterów dołącza nowa postać, którą jest ojciec Gabriel i muszę przyznać, że jest to naprawdę interesująca osoba. Wątek religii w dziełach, ukazujących koniec świata, zawsze wzbudzał moje zainteresowanie i tak też jest w tym wypadku. Prawy i porządny człowiek, na którego sam się kreuje Gabriel, w rzeczywistości jest zupełnie inny. Realia panujące w nowym świecie odbiły swoje piętno także na duchownym, którego celem zawsze było szerzenie miłości Boga, który w zaistniałej sytuacji, znacznie stracił w oczach innych. Dodatkowo w tym tomie mogliśmy zobaczyć kolejne zagrożenie, w postaci innej grupy ocalałych. Osobiście uważam ten wątek za zdecydowanie zbyt krótki, lecz bardzo intensywny. Ujrzenie skutków oddziaływania obecnych czasów, na grupie próbujących przetrwać ludzi, to coś, co Kirkman naprawdę potrafi przedstawić w perfekcyjny sposób i tak było też teraz. Jedenasty tom dostarcza nam wielu wrażeń i adrenaliny, dając odpocząć wyłącznie na krótkie momenty. Podsumowując, po nieco spokojniejszym tomie dziesiątym, nastał czas zwiększenia tempa. Lękaj się łowców to tom, który zapewnia odpowiednią dawkę wszystkiego, co oferuje dobrze konstruowana i zilustrowana historia – smutek, radość, strach i szok. Wiele się tutaj dzieje, a każdy, kto dotrwał do tego momentu w komiksowych przygodach Ricka i reszty, na pewno nie będzie zawiedziony. Po więcej, zapraszam na iminfected.pl!

Jest to moje drugie spotkanie z komiksem i jestem pozytywnie zaskoczony. Tematyka zombie jest w literaturze, filmie bardzo popularna a komiks wręcz idealnie do tego pasuje. Sama kreska, chociaż nie mam w tym temacie doświadczenia, mi osobiście przypadła do gustu. Oprócz oczywiście wygłodniałych zombie autor starał się pokazać zwykłych ludzi, ich życie i problemy i to się udało. Samo zakończenie świetne, na pewno przeczytam następną część z cyklu.

No i nadeszła burza... Niesamowity tom, nie spodziewałem się tylu śmierci i rozbieżności z serialem. Kirkman absolutnie mnie zaskoczył, a wydarzenia z tego tomu naprawdę mocno mną wstrząsnęły i wywołały wiele emocji. Komiksowe TWD jest zupełnie inne niż serial, warto sięgnąć po te komiksy!

KIEDY LUDZIE SĄ GORSI OD BESTII Przyznam, że jestem pozytywnie zaskoczony tym i poprzednim tomem „Żywych trupów”. Kiedy przypomnę sobie, jak komiksy z tej serii nudziły mnie jakieś dziesięć tomów wcześniej, nie mogę nie docenić tego, że zdołały jednak podźwignąć się i postawić poprzeczkę całkiem wysoko. Wprawdzie najlepsze wciąż pozostaje dla mnie starcie z Gubernatorem, ale najnowszy tom serii Kirkmana i Adlarda dostarczył mi naprawdę dużo dobrej, mocnej zabawy. Całoścć recenzja opublikowana na moim blogu http://ksiazkarnia.blog.pl/2017/03/03/zywe-trupy-25-bez-odwrotu-robert-kirkman-charlie-adlard/

Tempo maleje, w końcu musiało, bo by postaci zabrakło;), ale fabuła dalej wciąga. Kolejne rozbieżności między serialem, a komiksem na + dla komiksu! Na tym etapie historii czuję się jakbym czytał alternatywną wersję wydarzeń, a nie zaadaptowany na serial oryginał, co szczerze bardzo mi się podoba. Kirkman potrafi w komiksy;)

Cóż mogę rzecz...Przeczytałem jako fan serialu TWD i generalnie gatunku. Książka nie specjalnie mnie porwała, chociaż miała swoje dobre momenty. Cały czas chodzi za mną przeczytanie kolejnych części, ale to raczej zasługa marki The Walking Dead niż samej książki.

Całkiem interesująca, dobrze napisana ksiązka. W sumie to najbardziej interesująca była do śmierci jednego z głównych bohaterów, potem dużo straciła, od tego momentu to już chciałem tylko dotrzeć do końca. Dobrze że książki z cyklu nie tworzą jednej historii, tylko są luźno ze sobą powiąznae, ponieważ w Polsce wydano tylko pięć częsci, z bodajże siedmiu.

Pierwszy tom komiksu Roberta Kirkmana Żywe trupy to prawdziwa perełka w świecie horroru i survivalu, która doskonale oddaje klimat apokalipsy zombie, znany widzom serialu The Walking Dead. Chociaż wielu fanów serialu może być przyzwyczajonych do ekranowej wersji tej historii, komiks – zwłaszcza w formie słuchowiska – wciąga równie mocno, oferując wyjątkowe doświadczenie, które świetnie współgra z wyobraźnią czytelnika. Słuchowisko oddaje atmosferę grozy i osamotnienia z niezwykłą precyzją. Reżyseria, efekty dźwiękowe oraz głosy aktorów tworzą klimat, który przenosi odbiorcę wprost do świata pełnego niebezpieczeństw i wyzwań. To właśnie dźwięk sprawia, że mamy wrażenie, jakbyśmy sami przemierzali puste ulice i unikali nieumarłych – każdy szept, każdy krok jest tak wyrazisty, że aż ciarki przechodzą po plecach. Dzięki świetnej realizacji słuchowisko wydobywa z komiksu wszystkie emocje i napięcia, które mogły umknąć w wersji papierowej. Pod względem fabularnym komiks Żywe trupy jest pełen przemyślanych wątków i głębokich refleksji na temat ludzkiej natury. Kirkman wprowadza nas w świat, gdzie prawo przestaje istnieć, a bohaterowie stają przed dylematami moralnymi, które zmuszają do refleksji nad człowieczeństwem w ekstremalnych warunkach. Każda scena jest pełna napięcia, a rozwój postaci, zwłaszcza Ricka, ukazuje, jak przetrwanie wpływa na ludzką psychikę. Komiks posiada też swoje unikalne cechy, których nie znajdziemy w serialu – Kirkman niejednokrotnie decyduje się na odmienne rozwiązania fabularne i rozwój postaci, co czyni lekturę jeszcze bardziej interesującą, nawet dla osób znających serial. Dodatkowo, w porównaniu z serialem, komiks pozwala bardziej zagłębić się w wewnętrzne przeżycia bohaterów, co wzbogaca historię o nowe wątki i emocje. Minusem może być jedynie fakt, że fabuła rozwija się nieco wolniej niż w serialu – co nie każdemu przypadnie do gustu. Niemniej jednak, Żywe trupy w wersji komiksowej stanowią idealne uzupełnienie serialu, oferując nowe perspektywy i głębsze spojrzenie na postapokaliptyczny świat. To wyjątkowa propozycja zarówno dla fanów gatunku, jak i osób szukających emocjonującej, wciągającej historii, która dorównuje serialowi, a momentami nawet go przewyższa.

Strażnicy to bardzo ważny komiks ponieważ zmienił oblicze gatunku superhero. W latach 80 komiksy obu znanych wydawnictw były zupełnie i były skierowane do młodszego czytelnika. Ten komiks to wszystko zmienił. Zacznij od tego, że komiks jest brutalny( choć sceny nie są naturalistyczne) Mamy przedstawione ważne dla Amerykanów wydarzenia podczas których działali Strażnicy. Uważam, że Alan Moore bardzo dobrze przedstawił historię i nastroje zmiązane chociażby z wojną w Wietnamie. Potacie są dobrze przedstawione i każdy znajdzie swoją ulubioną. Moje pierwsze odczucia były mieszane i jestem przekonany, że nie każdemu fabuła może się podobać. Jednak każdy kto czyta komiksy musi znać Strażników ponieważ miał on duży wpływ na dzisiejsze medium.

Mam strasznie mieszane uczucia. Całość mi się bardzo podobała, ale zanim doszłam do tego stwierdzenia musiałam przebrnąć przez morze przeróżnych myśli kłębiących się w głowie i sumarycznie doszłam do wniosku, że czegoś mi zabrakło, że komiks był naprawdę mocno przegadany, akcja posuwała się w bardzo powolnym tempie do przodu, co dla jednego czytelnika będzie plusem, dla innego niekoniecznie. Pozwoliło to co prawda na bardzo dokładne przedstawienie postaci, bardzo łatwo było je zrozumieć, zbliżyć się do nich i poczuć ich emocje w obliczu zbliżającej się zagłady świata, i za to największy plus dla tej opowieści. Mocną stroną było też genialne zakończenie, przy finiszu emocji zdecydowanie nie brakuje, warto było przedrzeć się przez kilka mniej interesujących dla mnie momentów, aby zobaczyć takie rozwiązanie, jakże odmienne od tego, czego się spodziewałam, a uwielbiam być zaskakiwana. Czy ocalenie świata musi wymagać poświęceń? Ilu musi zginąć w imię większego dobra? I czy jest w tym wszystkim miejsce na sprawiedliwość i prawdę? Intrygująca końcówka, złapałam się na tym, że chciałabym wiedzieć co mogłoby się wydarzyć dalej. Cała przygoda ze Strażnikami była naprawdę ciekawym doświadczeniem.

Cykl „Kaznodzieja” to porywająca lektura. Jest tak wiele aspektów, o których można tu powiedzieć, że doprawdy trudno znaleźć miejsce startu. No ale weźmy, niech będzie: Kaznodzieja jest opowieścią typu „love story”. Albo nie: Kaznodzieja jest historią o przyjaźni między mężczyznami. Inaczej: Kaznodzieja jest przypowieścią o świecie z gruntu niesprawiedliwym, bowiem rządzonym przez ludzi, których stworzył Bóg - a potem zostawił ich samych sobie, w swoim pragnieniu umiłowania pozwolił, by doszli do tej miłości samodzielnie, bez nacisku. I jest również Kaznodzieja historią świata z lat 90., w którym już tylko najbardziej naiwni - oraz ci niespecjalnie inteligentni - wierzą, że istnieje coś takiego jak „amerykański sen”, czyli świat, w którym uczciwą pracą się ludzie bogacą. Garth Ennis w Kaznodziei pomieszał to, co kocham w filmie „Prawdziwy romans”, z tym, co uwielbiam w filmie „Dogma”, a całość umieścił w brutalnym (okropnie brutalnym) świecie, którego dramatyzm wskakuje na najwyższe możliwe tony. Jednocześnie przyjemnie czyta się o prawdziwej, męskiej przyjaźni Jessego z Cassidym, podobnie w zaangażowany sposób patrzymy na związek Jessego z Tulip, niejednokrotnie trzaśniemy się w czoło patrząc, jak coś tak pięknego jak miłość jest aż tak trudne; jak złączenie dwóch osobowości, które niewątpliwie pragną się wzajemnie, jest usłane takimi wilczymi dołami. Samo życie. Jest i Bóg i aniołowie, dosłownie, jako postaci faktycznie istniejące. Dla niektórych i dziś może to być obrazoburcze (a co dopiero w połowie lat 90.!), ale myślę, że jednak dla większości będzie to już lektura jak najbardziej zdatna. Organizacja, z którą przychodzi się mierzyć naszemu Kaznodziei jest jednoznacznie kojarzona z licznymi religijnymi organizacjami naszego świata, a mocne przerysowanie faktów nie tylko nie utrudnia, ale wręcz ułatwia spojrzenie na religijne instytucje z boku, krytycznie, bez poczucia zagrożenia czy wykonywania czynu grzesznego. Jest tak wiele stron, z których można na cykl spoglądać - tak ogromne wrażenie robi. Garth Ennis i Steve Dillon stworzyli serię, która jak mało która w amerykańskim komiksie zawiera początek, rozwinięcie i koniec, nie jest przeciągnięta o ani jeden epizod, a całość zwyczajnie zwala z nóg. Szczególnie, że mam wrażenie, że my u nas dopiero stosunkowo od niedawna mamy taki świat, jaki przed trzydziestu łaty pokazywał Ennis w USA: gadające głowy w telewizji, które doprawdy nie mają nic do powiedzenia, najgorsze męty z tytułami ministrów, każda, nawet największa głupota, która im się opłaca objawiana niczym słowo boże i jedyne możliwe działania, inaczej no po prostu będzie “finis poloniae”. I te pozwy, wykorzystywanie ludzi utalentowanych przez cwaniaków, którzy krążą jak sępy wokół faktycznie posiadających talent przedstawicieli naszego gatunku, wieczne kłamstwa, życie na koszt buraków-podatników, łamanie z dnia na dzień obietnic bez najmniejszego wstydu - oto, co pokazuje Ennis w tle tej pasjonującej historii. Ale tylko dla dorosłych, ostrzegam. Moim zdaniem jest to dzieło wybitne, które po prostu trzeba posiadać na regale na honorowym miejscu.

Wiele wątków, postaci i chaosu. Ogólnie poszczególne historie nie są złe, ale też moim zdaniem nie ma powodów do zachwytu. Batman mierzy się m.in. z naśladowcami Jokera, Poison Ivy, Merrymakerem (niewykorzystany potencjał na bardzo ciekawą opowieść), a Pingwin mierzy się ze swoim dotychczasowym asystentem. Liczne nawiązania do "Śmierci rodziny".

Lata temu zetknąłem się z Y. Ostatni z mężczyzn wydawanym przez Wydawnictwo Manzoku. Wtedy zrobił on na mnie olbrzymie wrażenie jako komiks mieszający ze sobą fantastykę, politykę i sensację. Dziś widać dojrzałem, bo zrobił on na mnie wrażenie bardziej amerykańskiej wersji Seksmisji i traktatu filozoficznego. https://kmfsagitta.pl/2024/11/23/y-ostatni-z-mezczyzn-recenzja-komiksem-po-lapach/

Sam pomysł bardzo przypadł mi do gustu - a miasto Nowy York idealnie pasuję na lokalizację dla "baśniowców" którzy łatwo mogą się wtopić w tłum będąc na wygnaniu. Minusem niestety jest jakość wydania i kolorystyka - sprawia wrażenie wydania kieszonkowego, aż się prosi o lepszą jakość papieru i piękne błyszczące ilustracje.

Jak sama nazwa wskazuje to początek budowania Ligi Sprawiedliwości, bohaterowie dopiero się poznają. Budują między sobą zaufanie i muszą sprostać atakowi samego Darkseida na Ziemię, dzięki czemu zyskują ufność ludzi. Komiks ładny, szybki i prosty, wydaje mi się, że tutaj o to w tym chodziło. Zapraszam też na swojego bloga https://okonapopkulture.blogspot.com/

Trzeci tom Kaznodziei był arcydziełem, któremu Łowcy w żaden sposób nie mogli dorównać, ale i tak jest to świetny album. Na scenie pojawia się nowy gracz Herr Starr, trochę psychopata, trochę ciota, która daje się zgwałcić i to dosłownie. Czwarty tom nie szokuje poziomem brutalności, lecz wyuzdaną orgią od której robi się nie dobrze. Na szczęście fabuła idzie w dobrym kierunku i odczuwam pewne skojarzenia z Kodem da Vinci, który chyba był zainspirowany jednym z motywów tego komiksu. Na duży plus nowi bohaterowie, a nasz irlandzki wampir jest coraz zabawniejszy. Kot zamknięty w kiblu, uśmiałem się po pachy.

„Amerykański wampir” to jeden z tych komiksów, które są dokładnie takie, jak się człowiek spodziewa. Jest stuprocentowo komiksowy, efektowny, przerysowany, amerykański. Twórcy przyjęli sobie dwa kluczowe założenia (dobra, pewnie więcej, ale tyle zauważyłem): Po pierwsze, oddają wampirom co wampirze. To okrutni drapieżnicy, bezlitośni krwiopijcy, dla których nadrzędną wartością jest polowanie. Po drugie, długowieczność wampirów jest tu wykorzystana aby prowadzić scenariusz przez historię Stanów Zjednoczonych. Dzięki czemu mamy w pierwszym tomie nacisk na lata dwudzieste i wschodzące Hollywood, wraz z całą jego patologią (tu wzmocnioną o wampirze akty). Czasy i temat to wdzięczny, jak pokazało choćby „Zaćmienie” Brubakera. Na plus bardzo klimatyczny rysunek z naciskiem na czerń - nie zachwycający, ale taki jak trzeba. Jest krwiście, mrocznie, ale stuprocentowo rozrywkowo. Nie ma tu najmniejszej obietnicy czegoś więcej. Tak naprawdę ani postaci, ani scenariusz zbyt wiele mi nie zrobiły. Nie jest to nic wybitnego, nie próbuje być. Zasadniczo nie ciągnie mnie do takich poprawnych rzeczy, ale w tym przypadku dam szansę jeszcze kilku tomom, bo jestem zwyczajnie bardzo ciekaw jak wypadną inne momenty z historii USA ubrane w tę konwencję. Zapraszam na Instagram: @traczytanko

Druga część serii, została opublikowana w pierwszym tomie zbiorczym, wydanym przez Klub Świata Komiksu. Czytając ten album miałem wrażenie lekkiego deja vu z Żywymi Trupami, jednak one powstały o wiele później od Ygreka. Cykle, bo taki podtytuł nosi ten tom, pokazują nam jak daleko posuniemy się aby dostosować się w nowo zaistniałej sytuacji. Jedni uczą się na błędach inni powielają stare, ale każdemu, a raczej w tym wypadku każdej, osobie przyświeca jedno motto "Zacznę od nowa". Fabuła rozgrywa się niedługo po wydarzeniach jakich byliśmy świadkami w Bostonie. Yorick wraz z agentką 355 odnajdują doktor Alison Mann, jednak w wyniku pewnych komplikacji muszą opuścić jej laboratorium, a raczej to co z niego zostało. Po burzliwej naradzie zapada decyzja o wyruszeniu do drugiego obiektu naukowego, znajdującego się w Kalifornii. Yorick nadal sprzeciwia się badaniom mającym na celu sklonowanie mężczyzn, ale nie chce też robić za zwykłego reproduktora, próbując bezskutecznie namówić wszystkich na podróż do Australii, gdzie przebywa jego dziewczyna Beth. Niestety podczas podróży pociągiem dochodzi do wypadku, co skutkuje nieoczekiwaną zmianą trasy. Cała trójka ląduje w małym miasteczku Marrisville w Ohio, wydające się funkcjonować jak przed wybuchem zarazy. Kobiety tam żyjące mają wszystko - jedzenie, dostęp do wody a nawet elektryczność. Skrywają jednak mroczną tajemnicę, zaś Yorick i doktor Mann wzbudzają ich podejrzenia gdy zdradzają ze 355 to agentka na usługach rządu. Na pierwszym planie mamy dwie sprawy. Ludzi chcących zacząć od nowa naprawiając swoje błędy oraz tych, którzy nową drogę życia zaczynają od zemsty i próbie podporządkowania sobie innych. Mowa oczywiście o mieszkankach Marrisville oraz Amazonkach, czy też jak same siebie zwą, Córach Amazonek. Są to dwie szale tego samego świata, pokazujące do czego prowadzą konsekwencje własnych czynów. Jedni próbują odkupić swe winy inni natomiast zrucają ją na swych dawnych ciemiężycieli oskarżając, bez chwili refleksji, wszystkich mężczyzn. Z automatu każdy samiec był potencjalnym gwałcicielem czy mordercą bo miał penisa i to wystarczyło aby matka natura wybiła do nogi wszystkich posiadających chromosom Y. Amazonki, z swą przywódczynią na czele, nie starają się nawet zrozumieć cierpienia kobiet, które utraciły kochających synów albo mężów. Zamiast tego szydzą z nich i zaczynają traktować tak, jak kiedyś zachowywali się ci, którymi gardzą. Zupełnie inaczej wygląda sytuacja mieszkanek Marrisville, starających się odnaleźć miejsce w tym chaosie i zacząć żyć na nowo, dziękując za każdy nowy dzień. W tą kipiel trafia trójka naszych głównych bohaterów, starających się za wszelka cenę dotrzeć do Kalifornii. Oczywiście na główny ogień wpada jak zwykle Yorick, coraz mniej kryjący się z swoją tożsamością. Jest on wyraźnie zmęczony całą sytuacją i myśli tylko o tym jak dostać się do Australii i odszukać swoją Beth. Zadanie jest bardzo skomplikowane, bo coraz więcej osób dybie na jego życie, a on sam w tym świecie pozbawionym prawa staje się wyjątkowo cennym towarem. Towarzyszy też mu pytanie, na które sam stara się odpowiedzieć. Czy jest on faktycznie ostatnim mężczyzną na Ziemi? Czytelnik poznaje też nieco historię doktor Mann oraz agentki 355, lubującej się w zwrocie "Ściśle tajne". Niemniej umiemy sobie wyrobić zdanie kim są obie kobiety, co nimi kieruje oraz dlaczego tak bardzo troszczą się o Yoricka. Widać wielkie oddanie nauce oraz krajowi u obu pań i choć traktują swego podopiecznego głównie jako cenny obiekt, to powoli zaczynają czuć do niego czysto ludzką sympatię. No, po za momentami gdy ten wpada na kolejny szalony pomysł lub rzuca "wyrafinowanym" dowcipem. W tle tej trójki pojawiają się też inne postacie, jak Sonia mieszkająca w Marrisville, siostra Yoricka oraz tajemnicza pasażerka na gapę notorycznie wyrzucana z pociągu. Po przeczytaniu Cykli miałem ochotę od razu zasiąść do lektury kolejnego tomu. Niestety albumy trzeci oraz czwarty pojawią się dopiero w kolejnym numerze zbiorczym, mającym premierę w czerwcu tego roku. Zostaje zatem czekać i mieć nadzieję, że wątki, które nie zostały zamknięte oraz naprawdę genialnie pomyślany finał tego zeszytu, zostaną odpowiednio rozwinięte. Ygrek to świetna seria, czyta mi się ją o wiele lepiej od Żywych trupów, choć formą graficzną nieco im ustępuje. Jednak niewiele, co bardzo cieszy, bo naprawdę przyjemnie przerzuca się kolejne karty tego komiksu. A o to chyba właśnie w tej sztuce chodzi.

Żałuję, że muszę oceniać tą pozycję jako całokształt, nie za jego pojedyncze składowe. Już sama obwoluta jest prawdziwą ucztą dla koneserów dobrej oprawy graficznej. Kreska samego komiksu, prosta, ale na swój sposób potrafi dopiescic wrażliwe oko, zwięzłość historii z jednej strony jest na plus, ale znając obszerność pierwowzoru książkowego trudno się ta streszczona formą tak do konca zaspokoić. To chyba u mnie zadecydowało o zanizonej ocenie. Całość jednak zdecydowanie na plus.:)