Życie raz jeszcze

To pierwsza książka tej autorki, która zaczęłam czytać bez przekonania. Po kilkunastu stronach wiedziałam,że warto poznać koniec historii. Fabuła książki oparta jest o losy dwóch kobiet w pewnym momencie splatające się w nieoczekiwaną całość. Tytułowy ogród ma w niej szczególne znaczenie i wyobrażenie jego pozostanie na długo w mojej pamięci. Polecam książkę jako odskocznię od codzienności.

Książkę naprawdę miło się czyta, głównie ze względu na dwa opowiadania mojej ulubionej autorki romantycznej - Judith McNaught, dlatego skupię się właśnie na nich. Pierwsze nosi tytuł "Cud" i jest to kontynuacja serii o Westmorelandach, chociaż żadnego z braci nie dotyczy. Spotykamy w niej ponownie Nickiego, znanego nam z wcześniejszych części don juana z francuskim akcentem, który nieopatrznie zgadza się na nieprzyzwoitą propozycję pewnej młodej damy i musi ponieść pełne konsekwencje związane z tym krokiem. Opowiadanie to utrzymane jest w niepowtarzalnym stylu powieści historycznych McNaught, autorka porywa nas w cudowny klimat brytyjskiej regencji. Drugie opowiadanie, pt. "Zlecenie" dotyczy historii drugiej z przyrodnich sióstr, znanych z powieści "Fajerwerki", Corey. Główna bohaterka, jako ceniona artystka fotograf otrzymuje zadanie polegające na sfotografowaniu ślubu i wesela w posiadłości pewnego miliardera, który kiedyś złamał jej serce. Corey, jako profesjonalistka i perfekcjonistka, postanawia całkowicie beznamiętnie podejść do tego wyzwania, jednakże jej zamiary szybko weryfikuje zastana rzeczywistość. Opowiadanie to gwarantuje niewątpliwie kilka chwil wspaniałego relaksu. Niemniej jednak, w obu tych historiach odnajduje jedną ogromną wadę, a mianowicie, bardzo żałuję, że nie są one pełnowymiarowymi książkami. Czyta się je wspaniale, ale brakuje im rozwinięcia fabuły. Uważam, że w pomysłach na perypetie tych bohaterów drzemie dużo większy potencjał, niż tylko kilkadziesiąt stron opowiadania. Mimo to, gorąco polecam.

Być może fakt, że opisana przez Jill Barnett historia została przedstawiona z perspektywy trzech pokoleń sprawił, że bardzo zżyłam się z bohaterami, bo czułam się, jakbym towarzyszyła im przez całe życie. Z tego też względu bardzo odczuwałam emocje, które przeżywali bohaterowie. Na początku bardzo było mi żal Kathryn Peyton, która w młodym wieku została wdową. A do tego miała bardzo upierdliwą teściową, która nie ułatwiała jej przeżywania żałoby. Żal mi było również Cale'a Banninga, którego dziadek traktował tak, jakby chłopiec był nic nie wart. Z kolei jego brata, Juda, wyróżniał na każdym kroku. Nie potrafiłam zrozumieć, co kierowało Victorem, przecież Cale był tylko dzieckiem, skąd więc taka nienawiść u dziadka wobec jego osoby? Jako dorośli mężczyźni Cale i Jud nigdy tak do końca nie przestali ze sobą rywalizować. Kathyn żyła samotnie, a jej córka Laurel, która przed laty uciekła przed braćmi Banningami, wróciła jako rozwódka po nieudanym małżenśtwie z Bericem Kingiem. Historia dwóch rodów, których każde pokolenie splata podstępny los, to trochę taki tasiemiec od którego trudno się oderwać. Polecam, bo powieść naprawdę wiele mówi o stracie i cierpieniu, ale też o odzyskanej nadziei i wierze na lepsze jutro. PS. Po tę powieść sięgnęłam zupełnym przypadkiem, zachęcona okładką i tytułem, które tak bardzo ze sobą współgrały, (szkoda, że na portalu lubimyczytać nie ma tejże okładki z plażą i kołem ratunkowym na pierwszym planie). Mimo wszystko jaka by to nie była okładka, powieść jest jak najbardziej godna polecenia.

To opowieść o kobiecie, która po tragicznej śmierci męża przeszła spektakularną metamorfozę. Pominięta przez Jimmego w testamencie ułożyła sobie życie na farmie, robiąc to co sprawia jej przyjemność, przetwory domowe. Przez szesnaście lat małżeństwa jej ukochany miał przed nią niejedną tajemnice, a ona była jego żoną, gdyż była mu potrzebna. Z brzydkiej, zahukanej i uważanej za głupią Lillian, stała się ponętną Bailey, która wie czego chce i umie o siebie zawalczyć. W niewielkim Caliburn znalazła miejsce dla siebie oraz ludzi, którzy stali się jej bliscy. Pokochała to miejsce i drzewo starej morwy przed swoim domem. Polecam tą optymistyczna historie.

Romans "historyczny". Strasznie słodki. Rok 1280, Walia. On jest wielkim, wysokim, męskim, owłosionym i ciężkim rycerzem. Nazywa się Roger. Ona jest małą, kruchą, wyszarpniętą prosto z Disney'a dziewuszką. Imię jej Teleri. Zawodowo to wiejska wiedźma. Ma woreczek uzdrawiających kamyczków i modli się w kamiennym kręgu. Jego ktoś próbował powiesić i w ten sposób trafił do chatki pięknej wiedźmy, która go odratowała. Chatka pełna jest zwierząt odratowanych z potrzasków przez wiedźmę, która jest średniowieczną wegetarianką. Ona go kuruje, on pożąda jej coraz bardziej, ale oczywiście angielski rycerz i walijska wiedźma to mezalians straszliwy. Uroczo rozpisane na ponad 300 stron. Sympatyczne i słodkie.

Jude Deveraux znana mi do tej pory była z romansów historycznych z serii wydawnictwa DaCapo. A ponieważ czytałam je naprawdę dawno, zachował się głównie sentyment i mgliste poczucie, że książki tej autorki były naprawdę wciągające, zabawne, trafiające dobrze w mój gust. Tak też było w przypadku "Dzikich orchidei", choć typowym romansem ta książka nie jest. Na główny plan wysuwa się zwyczajne życie dwójki głównych bohaterów, którzy, związani umową zatrudnienia, przenoszą się wspólnie do miejscowości Cole Creek, aby odkryć tajemnicę związaną z tym małym miasteczkiem. Ich perypetie, odczucia względem nie tylko siebie, ale i szybko poszerzającego się kręgu znajomych, przyjaciół, a później także rodziny Forda, dominują w narracji. Jude Deveraux czyni to jednak z takim humorem i szczerością, że bardzo przyjemnie mi się czytało o ich kolejnych przygodach, nowych znajomościach i wywołujących śmiech nieporozumieniach, w jakie się nawzajem wpędzali. Miłość pomiędzy Fordem a Jackie pojawia się nieproszona, w sposób bardzo naturalny i niewymuszony, a sami bohaterowie - och, jak daleko im obojgu do doskonałości :) Równie ciekawa była zagadka, jaka przewija się przez całą fabułę - o kobiecie, która zakochała się w diable. Trzymała w napięciu i ciekawości przez całą książkę, a zakończenie mnie osobiście nie rozczarowało. Książka jest więc mieszanką kryminału, thrillera, romansu, komedii i powieści obyczajowej, i sięgając po nią, trzeba mieć świadomość, że nie jest to typowa historia miłosna, jaką możemy znaleźć w książkach - ale być może dokładnie taka, jaką można spotkać w życiu.

" Można uczynić wszystko co w ludzkiej mocy, ale nie należy oczekiwać, że ślepy los uszanuje nasze starania. " Historia miłości do dziecka, do męża, miłości siostrzanej, do przyjaciela. Niespodziewana, nagła utrata kochanej osoby i sposób radzenia sobie z tą tragedią. Miłość budująca pozwalająca przetrwać największą tragedię. " Zasady i normy wcale nie muszą być złe. Sprawiają, że człowiek stara się doskonalić. "

Nie jest to zdecydowanie (przynajmniej według mnie) książeczka dla osób, które dotknął los głównej bohaterki, ale zdecydowanie jest to dobra lekcja dla wszystkich pozostałych. Jak wygląda życie przeciętnego dorosłego człowieka to wie każdy doskonale - praca (niekoniecznie nas satysfakcjonująca), dom (i związane z nim obowiązki), rodzina (albo i nie), a to wszystko wtłoczone w utarty schemat i powtarzające się z dnia na dzień, byle do piątku, byle do wypłaty...no właśnie, byle... Zapominamy, że czas jest pojęciem względnym. Nie zdajemy sobie sprawy, że każdy z nas może nagle stanąć w obliczu świadomości że tego czasu na resztę życia może nam zostać raptem tylko kilka miesięcy... i co wtedy..? no właśnie... Myślę, że na pewno niejeden raz będę wracać do tej książki, by nie zapomnieć czym jest (ale i czym może być) życie...

Bardzo ciekawa i wzruszająca historia. Oprócz egzotyki jaka wiąże się z Tasmanią głównej bohaterki wrażenie na mnie zrobiła jej relacja z rodzicami. Niewątpliwie ją kochali ale ograniczenia jakie narzucał ojciec, powodowały, że matka i córka nie miały szans na okazanie sobie wsparcia w decydujących momentach. To skazuje obie na dramatyczne osamotnienie. Konflikt między miłością a niemożnością jej okazania jest osią tej opowieści. Bardzo polecam.

Czas miłości to jedna z najpopularniejszych książek australijskiej powieściopisarki Colleen McCullough. Autorka Ptaków ciernistych krzewówukazuje wspaniałą panoramę rodzimej Australii (tym razem) końca XIX wieku. Niezwykłość kolejnych bohaterów prezentowanych na kartach powieści, piękno egzotycznych krajobrazów oraz niestandardowa fabuła utworu sprawiają, że jego sukces nie wzbudza żadnych wątpliwości. Czas miłości jest więc sagą prezentującą zawiłe losy zamożnego Alexandra Kinrossa, jego żony Elizabeth oraz kochanki, a jednocześnie jedynej prawdziwej miłości Alexandra - Ruby na przestrzeni kolejnych lat. Czy powieść McCullough należy zatem traktować jako kolejne "tanie romansidło" przeznaczone wyłącznie dla tzw. kur domowych? Faktycznie, z jednej strony romanse, w które wikłają się kolejne postaci książki, wzbudzają z pewnością więcej emocji wśród żeńskiej części czytelników. Warto jednak zaznaczyć, że australijska powieściopisarka rozbudowała znacząco warstwę psychologiczną utworu, poświęciła również sporo uwagi ówczesnemu społeczeństwu, konwenansom, jakim podlegają bohaterowie oraz niełatwej pozycji kobiet. Wraz z początkiem powieści autorka przybliża sylwetkę Elizabeth, łudząco przypominającej swym wychowaniem, postępowaniem oraz stylem życia bohaterki dziewiętnastowiecznych romansów Jane Austen tj. Elizabeth Bennet (tu nawet imię się zgadza) z Dumy i uprzedzeniaczy Anne Elliot - główną bohaterkę Perswazji. Elizabeth poznajemy w momencie, kiedy pozycja kobiet, a przede wszystkim sposób ich postrzegania przez otoczenie powoli ulega zmianie, czego najlepszym dowodem staje się nowoczesna, "wyemancypowana" postawa jednej z córek Elizabeth i Alexandra - Nell. W książce McCullough został wprawdzie obszernie rozwinięty wątek przedsiębiorstwa Alexandra, systematycznego zdobywania przez niego majątku, jednak, w moim przekonaniu, dla autorki bardziej istotna staje się warstwa psychologiczna poszczególnych bohaterów oraz sytuacja kilku kobiet, o której kluczowym znaczeniu wspomniałam wcześniej. W związku z tym czytelnik obserwuje: samotność młodej i uczuciowo niedoświadczonej Elizabeth, trudną miłość Ruby oraz jej walkę o przyszłość syna, przeżycia dwóch córek Elizabeth - Nell i Anny, a także ich opiekunki Jane. Losy wspomnianych bohaterek przeplatają się, silnie ze sobą wiążą, odsłaniając tym samym niezwykłą historię każdej z nich. Z kolei postaci męskie (tj. Alexander, Lee), w moim przekonaniu, posłużyły autorce wyłącznie do ukazania rozwoju postaci kobiecych, do właściwego zaprezentowania czytelnikowi ich marzeń, pragnień, jak również słabości i cierpień, które przynosi im życie. Alexander Kinross wydaje się być (teoretycznie) głównym bohaterem powieści, czemu dowodzi obszernie rozwinięty aspekt biograficzny tejże postaci. Poznajemy bowiem jego losy od momentu ucieczki z rodzinnego domu, poprzez tułaczkę i podejmowanie się kolejnych zajęć, skutkujących zdobyciem pokaźnego majątku. Jednak to właśnie kobiety, od których pod wieloma względami stara się uciec, determinują jego życie. Autorka wprowadza na pierwszy plan wątek miłosny, choć nie sądzę, abyśmy mieli w przypadku powieści McCullough do czynienia z typowym "trójkątem miłosnym", ponieważ relacja pomiędzy Alexandrem, Elizabeth a Ruby ulega szybkiemu rozwiązaniu. Autorka podjęła temat innych rodzajów miłości: rodzicielskiej, zakazanej, trudnej, ale również dojrzałej i spełnionej. W związku z tym czas, w którym funkcjonują bohaterowie, w istocie należy nazwać, za McCulloguh, CZASEM MIŁOŚCI. "Czas miłości" Collen McCullough to książka obszerna, ukazująca losy kilku pokoleń ludzi powiązanych ze sobą w różny sposób. Rozbudowana fabuła powieści sprawia, że czytelnikowi łatwo zagubić się w kolejnych historiach bohaterów, dlatego, aby lepiej zrozumieć motywacje postaci, warto dokładnie zagłębić się w kolejnych stronach utworu.

Bohaterka, która przy pierwszej prezentacji stanowi tak oryginalny melanż raczej kiepskiego wyglądu zewnętrznego ze zdecydowaną osobowością, musi zaintrygować, choćby na tyle, żeby spojrzeć na… Skazańca, który z samej definicji niesie ze sobą jakąś mroczność, tajemniczość, a i nie trzeba udawać Kasandry, aby być pewnym, że i fantastyczną fizjonomię, to wiadomo, że musi być ciekawie, tym bardziej, że… Wszystkiemu przyglądają się trzy młode, rezolutne damy, z których każda, choć kreślona raczej pobieżnie jest ciekawa i jakże różna od pozostałych sióstr, do tego można tylko dodać… Ojca, który jako przywódca duchowy swojego kościoła, żyje raczej na pograniczu świata niż w jego centrum, całość zrzucając na głowę najstarszej córce, wierząc, że pomoc w sprawach gospodarskich udzieli jej … Dwóch parobków, z których jeden większość czasu spędza z butelką alkoholu, a drugi na spotkaniach z narzeczoną, i jeśli weźmie się pod uwagę … Otoczenie, żar lejący się z nieba, błoto i wszelkie prace gospodarskie, które trzeba wykonać, ogólnie przygnębiającą aurę, zmęczenie bohaterki i pozostawienie jej na głowie niemal wszystkiego, bez prawa do własnego czasu, to człowiek może tylko myśleć, że należy jej się odrobina… Ciepła, nawet kiedy zaczyna się w łóżku w pokoju gościnnym i jest wynikiem majaków polaudanowych kupionego na targu bezczelnego i roszczeniowego... Mężczyzny, który sprawia, że zaradna i ze wszech miar opanowana bohaterka odkrywa w sobie nie tyko siłę i swój bunt, ale… Humor i dowcip, radość przepychanek słownych… I można by tak długo opisywać, do momentu kiedy bohaterka… Wraca do domu z bagażem dwóch sukienek i doświadczenia, i przekonaniem o wartości tego, co przeżyła, gdzie z wyrozumiałą akceptacją ojca, krótkim siostrzanym pocieszeniem, przebiera się w bezpieczne stroje i wraca do starej codzienności, do momentu… Gdy pewien rozgniewany markiz nie przybędzie na wielkim dereszu, by szepnąć jej, że jest jego Aniołem. Bardzo lubię tę historię. Po raz pierwszy czytałam ją wieki temu, ale nadal, kiedy potrzebują niezobowiązującego zastrzyku dobrej energii, miłości, która zwycięża wszystko, wracam do niej. Ostatnio wróciłam i po raz kolejny nie żałuję. I dlatego polecam. Warto mieć na półce książkę, która tak dobrze potrafi poprawić humor.

Samą książkę kupiłem jakieś 20 lat temu w necie i tak czekała sobie na dogodną chwilę aby ją przeczytać... Nie oczekiwałem od tej ksiąki zbyt wiele, wręcz nawet sobie postanowiłem, że jak po 30 stronach mnie nie zachwyci to porzucę jej czytanie. Jednak zaskoczyła mnie dosyć pozytywnie gdyż jest to świetne połączenie romansu, powieści obyczajowej, przygodowej i historycznej. Wyjątkowa historia kobiety po przejściach i mężczyzny z przeszłością. To pełna ciepła, romantyczna i wzruszająca powieść. Choć sam uważam się za osobę raczej twardo stąpającą po ziemi to nawet spodobała mi się ta historia. Choć nie przebadam za książkami kiedy akcja toczy się w poprzednich wiekach. Przeżywałem wszystkie rozterki i radości Corline. Opowieść ta to niestety typowy harlequin i raczej uważam ją za przeciętną Nie wiem czy zachęcić was do jej czytania. Jak ktoś lubi proste romanse umieszczone w XIX wiecznej Ameryce to niech przeczyta... Książkę przeczytałem w formie tradycyjnej papierowej książki...

Trzy dziewczyny,które wyruszają w roczną podróż po ukończeniu szkoły,spotykają się po latach,każda z nich obrała inną ścieżkę zawodową,każda z nich ma swoje sekrety,a zbliża je do siebie pewna nastolatka,którą matka zaraz po narodzinach porzuciła na lotnisku.Która z bohaterek jest matką Kate?Jak potoczą się ich losy? Odpowiedzi znajdziecie w książce.

„Dom to miejsce, które cię podniesie, kiedy upadniesz. A upadamy wszyscy.” 17-letnia Novalee Nation będąca w siódmym miesiącu ciąży zostaje pewnego dnia całkiem sama. Jej chłopak, oraz ojciec dziecka, porzuca ją bowiem na parkingu Wal Marta w maleńkiej mieścince gdzieś w stanie Oklahoma. Osamotniona nastolatka bez dachu nad głową postanawia więc zamieszkać w sklepie. Pewnego dnia, za sprawą dobrodusznych i życzliwych mieszkańców, życie Novalee odmienia się jednak całkowicie. „Tu, gdzie jest serce” Billie Letts to na pierwszy rzut oka lekka i całkiem zwyczajna historia nastoletniej matki, do której uśmiecha się los. Jednakże pod warstwą lekkości i niezobowiązującego stylu kryje się piękna opowieść o sile miłości, przyjaźni i dobroci, o poszukiwaniu swego miejsca na świecie, prawdziwego domu. Ta powieść obyczajowa pokazuje czytelnikom, iż dzięki wytrwałości i wsparciu bliskich jesteśmy w stanie osiągnąć wszystko, a na miłość i spełnienie marzeń nigdy nie jest za późno. Książka Billie Letts jest lekturą niezwykle ciepłą i przyjemną, skierowaną w szczególności do kobiet młodszych i starszych. Bawi, wzrusza, a przede wszystkim poprawia humor i przywraca wiarę w ludzi 😉 Na podstawie książki powstał także film z 19-letnią wówczas Natalie Portman w roli Novalee, który również polecam jako uzupełnienie lektury 😊

Pomysł opowieści jest po prostu genialny. Bardzo innowacyjny i niepowtarzalny. Tessa ginie w wypadku. Ponieważ jej życie trudno było nazwać szczęśliwym, dostaje od Boga jeszcze jedną szansę. Musi tylko wybrać sobie mężczyznę, z którym chciałaby zbudować sobie przyszłość. Jej decyzja pada na Jacka, którego smutek w oczach ujął ją od pierwszego wejrzenia. W magiczny sposób Tessa budzi się w ciele innej kobiety, która powinna była umrzeć w trakcie porodu. Największym dla niej zaskoczeniem jest to, że znajduje się nie w latach dziewięćdziesiątych dwudziestego wieku, ale w drugiej połowie wieku dziewiętnastego. Brak nowoczesnych udogodnień i surowe życie pionierów Ameryki przyprawi ją w pierwszym momencie o atak paniki. Jednak nie to będzie jej największym problemem. Okazuje się, że trafia do rodziny z naprawdę dużymi problemami. Między małżonkami nie ma miłości, jest raczej strach i pogarda. Dzieci czują się odrzucone i niekochane. Tessa będzie musiała włożyć dużo wysiłku aby odkryć tajemnicę sprzed lat, która spowodowała obecny stan rzeczy i zmienić nastroje panujące w jej nowym domu. Książka jest bardzo fajnie napisana. Czyta ją się szybko i sprawnie. Historia jest bardzo wciągająca, a zagadki z przeszłości odkrywane są powolutku, utrzymując nasze zainteresowanie ciągle na wysokim poziomie.

Zastanawiałam się pomiędzy oceną Wybitną a Rewelacyjną! Dawno nie czytałam tak świetnie napisanej książki, wciągającej od pierwszej strony, tak klimatycznej. Stare opactwo, duchy zakonnic, skomplikowane relacje pomiędzy głównymi bohaterami i ta tajemnica! Dużym plusem powieści jest narracja prowadzona przez trzech różnych bohaterów. POLECAM!

No cóż, nie jest to może jakaś rewelacja, ale czyta się dobrze. Stare zamczysko, tajemnicza śmierć, atmosfera zagrożenia i ponure krajobrazy. Jeżeli ktoś jest fanem takich klimatów, to raczej ta książka mu się spodoba. Nawet jeżeli jest naiwna i przewidywalna.

Pomyślałam sobie, że skoro jeszcze trwa zima, to warto poczytać coś w zimowych klimatach i wygrzebałam z biblioteczki książkę, zalegającą tam od kilku lat. I nie pożałowałam. Mogłabym tę powieść określić jako marynistyczno – historyczną obyczajówkę. Dosyć dobrze napisaną, z wyrazistymi bohaterami, ciekawym tłem historycznym. Akcja przebiega w trzech płaszczyznach: współcześnie, gdzie śledzimy równocześnie dwa wątki: - zmagania Jo Harper z niezwykle rzadką chorobą dwuletniego synka o imieniu Sam, którego samotnie wychowuje po śmierci męża Douga - wyprawę przyrodniego brata Sama, Johna na Arktykę, śladami ekspedycji, którą pasjonował się jego zmarły ojciec. W dodatku okazuje się, że jest on jedyną osobą, która może być dawcą szpiku dla małego braciszka w przeszłości (1847 rok): - ekspedycja Franklina w Arktyce, gdzie miało miejsce wiele dramatycznych i tragicznych w skutkach wydarzeń i gdzie finalnie zginęła cała załoga statków Erebus i Terror Najciekawsza okazały się wydarzenia z przeszłości, w której marynarze zmagali się z górami lodowymi i żywiołem bezlitosnej Arktyki, chorobami, które dziesiątkowały marynarzy. Osobiście do głębi poruszył mnie fakt jak bezdusznie obchodzono się ze zwierzętami: niedźwiedziami, fokami, waleniami. Ja rozumiem, że stanowiły one główne źródło pożywienia, ale dręczono je bezmyślnie i łapano zwyczajnie na handel, dla zysku. Serce złamała mi historia pewnej niedźwiedzicy i jej małego niedźwiadka. Jeżeli zaś chodzi o teraźniejszość, to dopingowałam mocno Jo aby udało jej się poruszyć niebo i ziemię (co zresztą robiła) i znaleźć ratunek dla swojego synka. Na szczęście miała wokół siebie wielu życzliwych jej ludzi, którzy pomagali jak tylko mogli. Czy uda jej się dotrzeć do Johna przebywającego na drugim krańcu świata i powiadomić go, że tylko on może uratować życie braciszka? Interesujące też okazały się relacje międzyludzkie, rodzinne, konflikty. Szczególnie irytowała mnie była żona Duoga – bezduszna i egoistyczna Alicja. Miałam ochotę udusić tę babę gołymi rękami. Podczas czytania czułam ten chłodny, lodowy klimat nie tylko związany z Arktyką, ale również w stosunkach międzyludzkich, w stosunku ludzi do zwierząt. Na szczęście w końcówce książki w obu kwestiach coś niecoś zmieniło się na plus. Wisi nad tym wszystkim jakiś mrok, ale też i nadzieja. Z pewnością lektura mądra, przemyślana, dobrze napisana, jednak czegoś mi tu mimo wszystko zabrakło. Czytałam z zainteresowaniem, ale be efektu "wow”. Polecam szczególnie na ponure, zimowe wieczory.

Historia wielkiej miłości nastolatków Soledad i Joana, która przetrwała dziesiątki lat rozłąki. Autorka książki, Angela Becerra w piękny sposób, bardzo poetycki i trochę magiczny opisuje uczucia bohaterów. Akcja dzieje się niespiesznie. Pomału poznajemy losy Soledad i Joana, którzy brutalnie zostali rozdzieleni, a ich miłość miała szansę rozkwitnąć dopiero u kresu ich życia. Poznajemy również ich dzieci Aurorę i Andreu, którzy zafascynowani zagadkową śmiercią rodziców, odkrywają, każde na swój sposób, historię ich miłości. Ogólnie książka mi się bardzo podobała, tylko, że jestem realistką, a romantyzm ze mnie wyparował jak miałam naście lat. Jestem świadoma konieczności pewnych zabiegów w celu ubarwienia historii i podkreślenia wielkiej miłości głównych bohaterów, ale seks 80-latków to już była lekka przesada. Nie był opisany niesmacznie, ale zwyczajnie nie chce mi się w to wierzyć.

"Aniołek" autorstwa Colleen McCullough to druga przeczytana przeze mnie w tym roku książka tej pisarki. Nie będę ponownie pisać, że ubolewam nad tym jak mało znana jest w Polsce twórczość McCullough, a jeśli już to kojarzona jest tylko jej nagłośniejsza powieść "Ptaki ciernistych krzewów"; choć uważam, że zasługuje ona na zdecydowanie więcej uwagi. "Aniołek" może i nie został przeze mnie zaliczony w poczet książek mojego życia, ale ta książka również bardzo trafiła mi do serca, i zmotywowała mnie do polowania na kolejne książki autorki. Książka opowiada historię dwóch lat życia (1960-1961) 21-letniej bardzo odważnej, zdeterminowanej i chcącej poznawać świat takim jakim jest Harriet Purcell, mieszkającej ze swoją rodziną w stolicy Australii. Historia ta opowiedziana jest przez samą główną bohaterkę w formie pamiętnika. Główna bohaterka, trochę znudzona swoim idealnym życiem i długoletnim związkiem, pozbawionymi kompletnie emocji, namiętności i w sumie nawet miłości podjęła decyzję o podjęciu pracy i wyprowadzce z domu rodzinnego. Dzięki znajomości zawartej w pracy, znajduje mieszkanie w domu pewnej wróżbitki w jednej z najbardziej znanych dzielnic stolicy - Kings Cross. Dzielnicy znanej z burd, afer, prostututek, homoseksualistów, tranwestytów, narkotyków i alkoholu lejącego się strumieniami. Policjanci z obyczajówki są stałymi gośćmi każdego domu stojącego w tej okolicy 🙈 Nasza główna bohaterka, dzięki znajomościom zawartym z mieszkańcami domu, poszerza horyzonty i zaczyna dostrzegać to, na co nie było miejsca w idealnym świecie wykreowanym dla niej przez rodziców i narzeczonego. Harriet buduje swój charakter, poznaje prawdziwych przyjaciół, wreszcie udaje jej się odnaleźć w relacjach z mężczyznami to czego nie miała ze swoim narzeczonym - pasję i namiętność. Oprócz tego zaznajomi się z medium, odkryje jedną z przemilczanych rodzinnych tajemnic, będzie w centrum wydarzeń brutalnego zabójstwa... Bardzo wciągnęła mnie ta książka, czyta się ją cudownie, pomimo wcale przecież nielekkiej tematyki 😍