Drzewo morwy

To pierwsza książka tej autorki, która zaczęłam czytać bez przekonania. Po kilkunastu stronach wiedziałam,że warto poznać koniec historii. Fabuła książki oparta jest o losy dwóch kobiet w pewnym momencie splatające się w nieoczekiwaną całość. Tytułowy ogród ma w niej szczególne znaczenie i wyobrażenie jego pozostanie na długo w mojej pamięci. Polecam książkę jako odskocznię od codzienności.

Książkę naprawdę miło się czyta, głównie ze względu na dwa opowiadania mojej ulubionej autorki romantycznej - Judith McNaught, dlatego skupię się właśnie na nich. Pierwsze nosi tytuł "Cud" i jest to kontynuacja serii o Westmorelandach, chociaż żadnego z braci nie dotyczy. Spotykamy w niej ponownie Nickiego, znanego nam z wcześniejszych części don juana z francuskim akcentem, który nieopatrznie zgadza się na nieprzyzwoitą propozycję pewnej młodej damy i musi ponieść pełne konsekwencje związane z tym krokiem. Opowiadanie to utrzymane jest w niepowtarzalnym stylu powieści historycznych McNaught, autorka porywa nas w cudowny klimat brytyjskiej regencji. Drugie opowiadanie, pt. "Zlecenie" dotyczy historii drugiej z przyrodnich sióstr, znanych z powieści "Fajerwerki", Corey. Główna bohaterka, jako ceniona artystka fotograf otrzymuje zadanie polegające na sfotografowaniu ślubu i wesela w posiadłości pewnego miliardera, który kiedyś złamał jej serce. Corey, jako profesjonalistka i perfekcjonistka, postanawia całkowicie beznamiętnie podejść do tego wyzwania, jednakże jej zamiary szybko weryfikuje zastana rzeczywistość. Opowiadanie to gwarantuje niewątpliwie kilka chwil wspaniałego relaksu. Niemniej jednak, w obu tych historiach odnajduje jedną ogromną wadę, a mianowicie, bardzo żałuję, że nie są one pełnowymiarowymi książkami. Czyta się je wspaniale, ale brakuje im rozwinięcia fabuły. Uważam, że w pomysłach na perypetie tych bohaterów drzemie dużo większy potencjał, niż tylko kilkadziesiąt stron opowiadania. Mimo to, gorąco polecam.

Być może fakt, że opisana przez Jill Barnett historia została przedstawiona z perspektywy trzech pokoleń sprawił, że bardzo zżyłam się z bohaterami, bo czułam się, jakbym towarzyszyła im przez całe życie. Z tego też względu bardzo odczuwałam emocje, które przeżywali bohaterowie. Na początku bardzo było mi żal Kathryn Peyton, która w młodym wieku została wdową. A do tego miała bardzo upierdliwą teściową, która nie ułatwiała jej przeżywania żałoby. Żal mi było również Cale'a Banninga, którego dziadek traktował tak, jakby chłopiec był nic nie wart. Z kolei jego brata, Juda, wyróżniał na każdym kroku. Nie potrafiłam zrozumieć, co kierowało Victorem, przecież Cale był tylko dzieckiem, skąd więc taka nienawiść u dziadka wobec jego osoby? Jako dorośli mężczyźni Cale i Jud nigdy tak do końca nie przestali ze sobą rywalizować. Kathyn żyła samotnie, a jej córka Laurel, która przed laty uciekła przed braćmi Banningami, wróciła jako rozwódka po nieudanym małżenśtwie z Bericem Kingiem. Historia dwóch rodów, których każde pokolenie splata podstępny los, to trochę taki tasiemiec od którego trudno się oderwać. Polecam, bo powieść naprawdę wiele mówi o stracie i cierpieniu, ale też o odzyskanej nadziei i wierze na lepsze jutro. PS. Po tę powieść sięgnęłam zupełnym przypadkiem, zachęcona okładką i tytułem, które tak bardzo ze sobą współgrały, (szkoda, że na portalu lubimyczytać nie ma tejże okładki z plażą i kołem ratunkowym na pierwszym planie). Mimo wszystko jaka by to nie była okładka, powieść jest jak najbardziej godna polecenia.

Ciekawa koncepcja książki -możliwość cofnięcia się w czasie do dowolnej daty i wyborze jak potoczyć się może dalej nasze życie. Fajnie pomarzyć co by było gdyby... Jeden mały minus- zbyt wiele imion i nazwisk w tej książce zbyt wiele wątków ale ogólnie ok.

Trzy dziewczyny,które wyruszają w roczną podróż po ukończeniu szkoły,spotykają się po latach,każda z nich obrała inną ścieżkę zawodową,każda z nich ma swoje sekrety,a zbliża je do siebie pewna nastolatka,którą matka zaraz po narodzinach porzuciła na lotnisku.Która z bohaterek jest matką Kate?Jak potoczą się ich losy? Odpowiedzi znajdziecie w książce.

Jude Deveraux znana mi do tej pory była z romansów historycznych z serii wydawnictwa DaCapo. A ponieważ czytałam je naprawdę dawno, zachował się głównie sentyment i mgliste poczucie, że książki tej autorki były naprawdę wciągające, zabawne, trafiające dobrze w mój gust. Tak też było w przypadku "Dzikich orchidei", choć typowym romansem ta książka nie jest. Na główny plan wysuwa się zwyczajne życie dwójki głównych bohaterów, którzy, związani umową zatrudnienia, przenoszą się wspólnie do miejscowości Cole Creek, aby odkryć tajemnicę związaną z tym małym miasteczkiem. Ich perypetie, odczucia względem nie tylko siebie, ale i szybko poszerzającego się kręgu znajomych, przyjaciół, a później także rodziny Forda, dominują w narracji. Jude Deveraux czyni to jednak z takim humorem i szczerością, że bardzo przyjemnie mi się czytało o ich kolejnych przygodach, nowych znajomościach i wywołujących śmiech nieporozumieniach, w jakie się nawzajem wpędzali. Miłość pomiędzy Fordem a Jackie pojawia się nieproszona, w sposób bardzo naturalny i niewymuszony, a sami bohaterowie - och, jak daleko im obojgu do doskonałości :) Równie ciekawa była zagadka, jaka przewija się przez całą fabułę - o kobiecie, która zakochała się w diable. Trzymała w napięciu i ciekawości przez całą książkę, a zakończenie mnie osobiście nie rozczarowało. Książka jest więc mieszanką kryminału, thrillera, romansu, komedii i powieści obyczajowej, i sięgając po nią, trzeba mieć świadomość, że nie jest to typowa historia miłosna, jaką możemy znaleźć w książkach - ale być może dokładnie taka, jaką można spotkać w życiu.

Zastanawiałam się pomiędzy oceną Wybitną a Rewelacyjną! Dawno nie czytałam tak świetnie napisanej książki, wciągającej od pierwszej strony, tak klimatycznej. Stare opactwo, duchy zakonnic, skomplikowane relacje pomiędzy głównymi bohaterami i ta tajemnica! Dużym plusem powieści jest narracja prowadzona przez trzech różnych bohaterów. POLECAM!

Romans "historyczny". Strasznie słodki. Rok 1280, Walia. On jest wielkim, wysokim, męskim, owłosionym i ciężkim rycerzem. Nazywa się Roger. Ona jest małą, kruchą, wyszarpniętą prosto z Disney'a dziewuszką. Imię jej Teleri. Zawodowo to wiejska wiedźma. Ma woreczek uzdrawiających kamyczków i modli się w kamiennym kręgu. Jego ktoś próbował powiesić i w ten sposób trafił do chatki pięknej wiedźmy, która go odratowała. Chatka pełna jest zwierząt odratowanych z potrzasków przez wiedźmę, która jest średniowieczną wegetarianką. Ona go kuruje, on pożąda jej coraz bardziej, ale oczywiście angielski rycerz i walijska wiedźma to mezalians straszliwy. Uroczo rozpisane na ponad 300 stron. Sympatyczne i słodkie.

Bardzo ciekawa i wzruszająca historia. Oprócz egzotyki jaka wiąże się z Tasmanią głównej bohaterki wrażenie na mnie zrobiła jej relacja z rodzicami. Niewątpliwie ją kochali ale ograniczenia jakie narzucał ojciec, powodowały, że matka i córka nie miały szans na okazanie sobie wsparcia w decydujących momentach. To skazuje obie na dramatyczne osamotnienie. Konflikt między miłością a niemożnością jej okazania jest osią tej opowieści. Bardzo polecam.

" Można uczynić wszystko co w ludzkiej mocy, ale nie należy oczekiwać, że ślepy los uszanuje nasze starania. " Historia miłości do dziecka, do męża, miłości siostrzanej, do przyjaciela. Niespodziewana, nagła utrata kochanej osoby i sposób radzenia sobie z tą tragedią. Miłość budująca pozwalająca przetrwać największą tragedię. " Zasady i normy wcale nie muszą być złe. Sprawiają, że człowiek stara się doskonalić. "

Dawno czegoś takiego nie doświadczyłam.. tuż przed 10-tą rano zasiadłam w fotelu z świeżo zaparzoną kawą, otworzyłam książkę nieznanej mi autorki i... i nagle jest za cztery minuty północ, kawa niedopita, a ja... a ja jestem jeszcze pod wielkim wrażeniem i urokiem tej książki. I muszę przyznać że "Fajerwerki" to jednak dobry tytuł - ta książka od pierwszej strony jest niczym wybuch fajerwerków.

Czas miłości to jedna z najpopularniejszych książek australijskiej powieściopisarki Colleen McCullough. Autorka Ptaków ciernistych krzewówukazuje wspaniałą panoramę rodzimej Australii (tym razem) końca XIX wieku. Niezwykłość kolejnych bohaterów prezentowanych na kartach powieści, piękno egzotycznych krajobrazów oraz niestandardowa fabuła utworu sprawiają, że jego sukces nie wzbudza żadnych wątpliwości. Czas miłości jest więc sagą prezentującą zawiłe losy zamożnego Alexandra Kinrossa, jego żony Elizabeth oraz kochanki, a jednocześnie jedynej prawdziwej miłości Alexandra - Ruby na przestrzeni kolejnych lat. Czy powieść McCullough należy zatem traktować jako kolejne "tanie romansidło" przeznaczone wyłącznie dla tzw. kur domowych? Faktycznie, z jednej strony romanse, w które wikłają się kolejne postaci książki, wzbudzają z pewnością więcej emocji wśród żeńskiej części czytelników. Warto jednak zaznaczyć, że australijska powieściopisarka rozbudowała znacząco warstwę psychologiczną utworu, poświęciła również sporo uwagi ówczesnemu społeczeństwu, konwenansom, jakim podlegają bohaterowie oraz niełatwej pozycji kobiet. Wraz z początkiem powieści autorka przybliża sylwetkę Elizabeth, łudząco przypominającej swym wychowaniem, postępowaniem oraz stylem życia bohaterki dziewiętnastowiecznych romansów Jane Austen tj. Elizabeth Bennet (tu nawet imię się zgadza) z Dumy i uprzedzeniaczy Anne Elliot - główną bohaterkę Perswazji. Elizabeth poznajemy w momencie, kiedy pozycja kobiet, a przede wszystkim sposób ich postrzegania przez otoczenie powoli ulega zmianie, czego najlepszym dowodem staje się nowoczesna, "wyemancypowana" postawa jednej z córek Elizabeth i Alexandra - Nell. W książce McCullough został wprawdzie obszernie rozwinięty wątek przedsiębiorstwa Alexandra, systematycznego zdobywania przez niego majątku, jednak, w moim przekonaniu, dla autorki bardziej istotna staje się warstwa psychologiczna poszczególnych bohaterów oraz sytuacja kilku kobiet, o której kluczowym znaczeniu wspomniałam wcześniej. W związku z tym czytelnik obserwuje: samotność młodej i uczuciowo niedoświadczonej Elizabeth, trudną miłość Ruby oraz jej walkę o przyszłość syna, przeżycia dwóch córek Elizabeth - Nell i Anny, a także ich opiekunki Jane. Losy wspomnianych bohaterek przeplatają się, silnie ze sobą wiążą, odsłaniając tym samym niezwykłą historię każdej z nich. Z kolei postaci męskie (tj. Alexander, Lee), w moim przekonaniu, posłużyły autorce wyłącznie do ukazania rozwoju postaci kobiecych, do właściwego zaprezentowania czytelnikowi ich marzeń, pragnień, jak również słabości i cierpień, które przynosi im życie. Alexander Kinross wydaje się być (teoretycznie) głównym bohaterem powieści, czemu dowodzi obszernie rozwinięty aspekt biograficzny tejże postaci. Poznajemy bowiem jego losy od momentu ucieczki z rodzinnego domu, poprzez tułaczkę i podejmowanie się kolejnych zajęć, skutkujących zdobyciem pokaźnego majątku. Jednak to właśnie kobiety, od których pod wieloma względami stara się uciec, determinują jego życie. Autorka wprowadza na pierwszy plan wątek miłosny, choć nie sądzę, abyśmy mieli w przypadku powieści McCullough do czynienia z typowym "trójkątem miłosnym", ponieważ relacja pomiędzy Alexandrem, Elizabeth a Ruby ulega szybkiemu rozwiązaniu. Autorka podjęła temat innych rodzajów miłości: rodzicielskiej, zakazanej, trudnej, ale również dojrzałej i spełnionej. W związku z tym czas, w którym funkcjonują bohaterowie, w istocie należy nazwać, za McCulloguh, CZASEM MIŁOŚCI. "Czas miłości" Collen McCullough to książka obszerna, ukazująca losy kilku pokoleń ludzi powiązanych ze sobą w różny sposób. Rozbudowana fabuła powieści sprawia, że czytelnikowi łatwo zagubić się w kolejnych historiach bohaterów, dlatego, aby lepiej zrozumieć motywacje postaci, warto dokładnie zagłębić się w kolejnych stronach utworu.

Bohaterka, która przy pierwszej prezentacji stanowi tak oryginalny melanż raczej kiepskiego wyglądu zewnętrznego ze zdecydowaną osobowością, musi zaintrygować, choćby na tyle, żeby spojrzeć na… Skazańca, który z samej definicji niesie ze sobą jakąś mroczność, tajemniczość, a i nie trzeba udawać Kasandry, aby być pewnym, że i fantastyczną fizjonomię, to wiadomo, że musi być ciekawie, tym bardziej, że… Wszystkiemu przyglądają się trzy młode, rezolutne damy, z których każda, choć kreślona raczej pobieżnie jest ciekawa i jakże różna od pozostałych sióstr, do tego można tylko dodać… Ojca, który jako przywódca duchowy swojego kościoła, żyje raczej na pograniczu świata niż w jego centrum, całość zrzucając na głowę najstarszej córce, wierząc, że pomoc w sprawach gospodarskich udzieli jej … Dwóch parobków, z których jeden większość czasu spędza z butelką alkoholu, a drugi na spotkaniach z narzeczoną, i jeśli weźmie się pod uwagę … Otoczenie, żar lejący się z nieba, błoto i wszelkie prace gospodarskie, które trzeba wykonać, ogólnie przygnębiającą aurę, zmęczenie bohaterki i pozostawienie jej na głowie niemal wszystkiego, bez prawa do własnego czasu, to człowiek może tylko myśleć, że należy jej się odrobina… Ciepła, nawet kiedy zaczyna się w łóżku w pokoju gościnnym i jest wynikiem majaków polaudanowych kupionego na targu bezczelnego i roszczeniowego... Mężczyzny, który sprawia, że zaradna i ze wszech miar opanowana bohaterka odkrywa w sobie nie tyko siłę i swój bunt, ale… Humor i dowcip, radość przepychanek słownych… I można by tak długo opisywać, do momentu kiedy bohaterka… Wraca do domu z bagażem dwóch sukienek i doświadczenia, i przekonaniem o wartości tego, co przeżyła, gdzie z wyrozumiałą akceptacją ojca, krótkim siostrzanym pocieszeniem, przebiera się w bezpieczne stroje i wraca do starej codzienności, do momentu… Gdy pewien rozgniewany markiz nie przybędzie na wielkim dereszu, by szepnąć jej, że jest jego Aniołem. Bardzo lubię tę historię. Po raz pierwszy czytałam ją wieki temu, ale nadal, kiedy potrzebują niezobowiązującego zastrzyku dobrej energii, miłości, która zwycięża wszystko, wracam do niej. Ostatnio wróciłam i po raz kolejny nie żałuję. I dlatego polecam. Warto mieć na półce książkę, która tak dobrze potrafi poprawić humor.

Nie jest to zdecydowanie (przynajmniej według mnie) książeczka dla osób, które dotknął los głównej bohaterki, ale zdecydowanie jest to dobra lekcja dla wszystkich pozostałych. Jak wygląda życie przeciętnego dorosłego człowieka to wie każdy doskonale - praca (niekoniecznie nas satysfakcjonująca), dom (i związane z nim obowiązki), rodzina (albo i nie), a to wszystko wtłoczone w utarty schemat i powtarzające się z dnia na dzień, byle do piątku, byle do wypłaty...no właśnie, byle... Zapominamy, że czas jest pojęciem względnym. Nie zdajemy sobie sprawy, że każdy z nas może nagle stanąć w obliczu świadomości że tego czasu na resztę życia może nam zostać raptem tylko kilka miesięcy... i co wtedy..? no właśnie... Myślę, że na pewno niejeden raz będę wracać do tej książki, by nie zapomnieć czym jest (ale i czym może być) życie...

Pomysł opowieści jest po prostu genialny. Bardzo innowacyjny i niepowtarzalny. Tessa ginie w wypadku. Ponieważ jej życie trudno było nazwać szczęśliwym, dostaje od Boga jeszcze jedną szansę. Musi tylko wybrać sobie mężczyznę, z którym chciałaby zbudować sobie przyszłość. Jej decyzja pada na Jacka, którego smutek w oczach ujął ją od pierwszego wejrzenia. W magiczny sposób Tessa budzi się w ciele innej kobiety, która powinna była umrzeć w trakcie porodu. Największym dla niej zaskoczeniem jest to, że znajduje się nie w latach dziewięćdziesiątych dwudziestego wieku, ale w drugiej połowie wieku dziewiętnastego. Brak nowoczesnych udogodnień i surowe życie pionierów Ameryki przyprawi ją w pierwszym momencie o atak paniki. Jednak nie to będzie jej największym problemem. Okazuje się, że trafia do rodziny z naprawdę dużymi problemami. Między małżonkami nie ma miłości, jest raczej strach i pogarda. Dzieci czują się odrzucone i niekochane. Tessa będzie musiała włożyć dużo wysiłku aby odkryć tajemnicę sprzed lat, która spowodowała obecny stan rzeczy i zmienić nastroje panujące w jej nowym domu. Książka jest bardzo fajnie napisana. Czyta ją się szybko i sprawnie. Historia jest bardzo wciągająca, a zagadki z przeszłości odkrywane są powolutku, utrzymując nasze zainteresowanie ciągle na wysokim poziomie.

Podobało mi się. Nie uznałabym tej książki za sensację, prędzej za romans z elementami sensacji + wiele wydarzeń było naprawdę grubymi nićmi szyte, wręcz nieprawdopodobne, ale ogólnie podobała mi się. Fajnie się czytało, bardzo lekko, także to jest na plus.

Zauważyłam spore poruszenie pod artykułem z wynikami ostatniego plebiscytu na książkę roku. Pojawiły się przede wszystkim głosy krytykujące poziom książek, które zwyciężyły w głosowaniach, a przy okazji gust czytelników i 'gospodynie domowe' zaniżające poziom intelektualny portalu, kraju oraz cokolwiek to znaczy 'środowisk akademickich', których przedstawiciele na znak protestu przenieśli się na konkurencyjną platformę czytelniczą. Lubię sobie czasem objechać książkę, która mnie niezadowoliła, tak dla sportu i 'wyzucia ust ze słów', ale robienie dramy z tego, co kto tam czyta i obrażanie ludzi, bo mojsze nie może się przebić chociaż jest lepsze niż twojsze, już dawno wywietrzało mi z głowy. Ale nie o tym jest ten wykład. Polecam! Wyjątkowa powieść w stylu gotyckim. Bardzo erotyczna. Baaaardzo źle przetłumaczona. Ilość błędów stylistycznych i logicznych jest tak duża, że stworzyły tutaj nową jakość. To skarb mojej biblioteki. Cudowna. 'Środowiska akademickie', którym ją wypożyczyłam, tak zaczytały mój egzemplarz, że musiałam kupić sobie nowy. Czytajcie. Będą Państwo zadowolnieni. Albo nie.

Druga część jest chyba lepsza niż pierwsza. Denerwowała mnie Adela, tym ciągłym wycofywaniem się i analizowaniem motywów postępowania Gabriela. Poza tym ta pokora wobec rodziców, którzy nigdy jej nie kochali jest nienormalna. Jak można mieć pretensję i żal przez całe życie do dziecka za własne grzechy. Iście po chrześcijańsku. Ale kto czytał pierwszą część warto przeczytać i drugą.

"Wikta, ratuj!" to kolejna, od Katarzyny Pisarzewskiej, komedia gangsterska, którą miałam przyjemność wysłuchać. Po tym, jak uśmiałam się przy pierwszej powieści Autorki "Halo, Wikta!" tylko kwestią czasu było to, że zabiorę się za inne jej książki. Na Legimi, niestety dostępne są tylko "Halo, Wikta!" i "Wikta, ratuj!". No cóż, sporego wyboru raczej nie miałam 🥴. Napiszę krótko, bo nie ma co roztrząsać. Jeśli chcesz śmieszną, nieco absurdalną, a miejscami nawet lekko głupiutką (w uroczym sensie- naiwną) komedyjkę, by się odmóżdzyć, odpocząć i głośno się pośmiać: to szczerze polecam! Nie licz na nic ambitnego ani wysublimowanego. To rodzaj literatury nastawiony na wyciskanie śmiechem łez z oczu, albo przynajmniej ból brzucha. Polecam obie części i to najlepiej w audiobooku. * Wysłuchałam audiobook, czytany przez rewelacyjną Ewę Abart. Jak dla mnie, to spora przyjemność słuchać tej pani. Dlatego też tradycyjnie dodaję jedną ⭐ więcej. #lubimyczytac #katarzynapisarzewska #wikta,ratuj! #komedia #komediagangsterska #audiobook #ewaabart #legimi, #LC #czytambezlimitu #czytamzlegimi

Jest to jedna z moich ulubionych książek obyczajowych. Była to pierwsza powieść tej autorki, która przeczytałam i po lekturze pochłaniam kolejne pozycje. Jedna z niewielu, które przeczytałam dwa razy. Uwielbiam za wciągająca historię oraz rozbudowanych bohaterów.