Zwierzenia Maigreta

Powieść kryminalna wybitnej polskiej skrzypaczki i kompozytorki Grażyny Bacewicz pt. "Sidła" to przykład, że można dobrze komponować i dobrze pisać. Dla mnie zaletą tej powieści były krótkie i treściwe rozdziały. Treść kryminału nie jest banalna, ani zbyt skomplikowana. Sama intryga ciekawa, a akcja wartko prowadzona. Pan inspektor i jego dwaj pomocnicy wzbudzają sympatię. Czytelnik zaś trzyma za nich kciuki, aby powiodło się ich śledztwo. Sprawa oczywiście zostanie pozytywnie rozwiązana, a winni morderstwa ukarani. Polecam ten krótki i sprawnie napisany kryminał jako przykład przyjemnej rozrywki.

W końcu udało mi się trafić na coś tego autora, co jest napisane z życiem i jakimś pomysłem na całość. Różnica jest tylko taka, że ta książka jest znacznie krótsza od tego, co standardowo pisał ten Pan. I może właśnie zwięzła forma jest kluczem do sukcesu.

Retro kryminał w klimacie wakacji w PRL-u, idealny na wakacje A.D. 2025. W "Nieudanym urlopie majora Downara" nie ma: - epatowania rzeźnickimi opisami (choć trup jest, nawet niejeden, - ani jednego niepotrzebnego zdania, - błędów językowych, od których zgrzytają zęby, - nudy i rozwlekłych opisów nie wiadomo czego i po co, - śledczych o głębokim wnętrzu, równie głębokim życiu wewnętrznym i/lub jeszcze głębszej nieprzepracowanej traumie - mdłych postaci bez polotu. Natomiast w "Nieudanym urlopie majora Downara" jest: - wartka akcja, - ciekawa, lekka intryga, idealna na wakacyjną lekturę, - świetne dialogi, - żywy, naturalny język, - postaci, nawet te pojawiające się na moment, "jakieś" (a przypomnę, że zero zbędnych opisów, charakterystyczne cechy bohaterów poznajemy z wypowiadanych przez nich kwestii) - lekkość i dyskretnie przemycane poczucie humoru. A do tego, w wersji audio dostajemy rewelacyjnego Leszka Filipowicza, który z tej napakowanej dialogami powieści, zrobił lektorską perełkę.

Nasz ulubiony zmierzły komisarz, tym razem wyrabia kilometry w podróżach lotniczych. Policjanci innych krajów zdecydowanie zazdroszczą mu łatwości w rozliczaniu biletów (i taksówek). Po wizytach w Nicei, Monaco i Lozannie, paryskie rozwiązanie historii jest już bez mała banalnie proste. Na koniec dowiadujemy się dlaczego calvados jest lepszy niż szkocka.

Jest to ciekawa i urocza na swój sposób powieść sensacyjna, którą czytałam po raz pierwszy w 1989 roku. Język i styl, wyjątkowo strawne. Akcja wartka, rozgrywająca się na kilku płaszczyznach. Główna bohaterka - Idalia Czerska - jest już nie najmłodsza, pracuje w firmie produkującej podzespoły elektroniczne i ma przeszłość. Od Powstania Warszawskiego mija 25 lat. Rzecz zaczyna się prozaicznie. Stopniowo dowiadujemy się jednak o dziwnych zbiegach okoliczności i dochodzimy do przełomu – tj. śmierci Marzeny Trudzik. Dalej następuje szereg absurdalnych przypadków. Dochodzi także do prób mobbingu, do rozmaitych reperkusji oraz nagłego awansu głównej bohaterki. Dodatkowo ciekawie przedstawiono relacje interpersonalne w pracy oraz stosunki Idy z jej córką Moniką. Dość naturalnie ukazana jest tu także osoba jej byłego męża Wiktora Monczarowskiego, a także irytującej ciotki. Jak się okaże, pożyczone poncho od zaginionej pani Teresy nie będzie bez znaczenia w sprawie, i tajemnicza postać magistra Kozłowskiego także. Dalsze przypadki będą jeszcze bardziej zaskakujące… Powieść jest na pewno dużo lepsza niż średnia treść tekstów książek Joanny Chmielewskiej. Całość w niezamierzony sposób ma luźne powiązanie z tym, co miało miejsce w firmie RAWAR, a potem RADWAR, ale także w zakładach Cemi, Lamina, Cerad, Telpod, Tonsil, Polfer, Tewa i CEMAT oraz w Centrum CNPME, no może bez pirotechniki i akcji antyterrorystów. Nadal polecam!

Maigret – jako policjant – to moja ulubiona postać i jakoś podświadomie zawsze porównuję go do bombastycznego megalomana Bernarda Żbika, Adama Nasielskiego. I, to porównanie, zawsze druzgocze tego drugiego. Maigert jest absolutnie prawdziwy jako człowiek, to jego największa zaleta. Simenon nie pisze „z przytupem”, jego powieści nie galopują, a snują się, nie są widowiskowe, spektakularne, brak w nich ozdobników, zaskakujących zwrotów, humoru wymuszonego i tego nie, ale zawsze pochłaniają. Nie inaczej jest w „Porażce”, choć nie jest to porażka zawodowa Maigreta, a raczej natury psychologicznej, moralnej może. Bo oto zgłasza się do niego potentat rzeźniczy Fumal: człowiek znany Maigretowi z dzieciństwa, który w nim samym wzbudza wstręt, zresztą nie tylko w nim, a we wszystkich osobach, które przewijają się w powieści (wszystkich minus jedna). I właśnie ta odpychająca osobowość Fumala i uprzedzenie do niego, hamuje działania Maigreta. Hamuje na tyle, że Fumal zdąży zostać zabity. Maigret, przez cały czas prowadzenia śledztwa, ma nieodparte wrażenie, że własne uprzedzenia przesłaniają prawidłowy osąd sytuacji, a to budzi w nim wyrzuty sumienia. I choć – ostatecznie – sprawca odpowie za swój czym, to gdzieś w tyle głowy pozostaje ta świadomość zaniechania.

„Ojciec Brown. Detektyw w sutannie”, „Ojciec Brown. Najgorsza zbrodnia na świecie” i „Ojciec Brown. Trzy narzędzia śmierci”, to zbiory opowiadań dotyczących nietypowego duszpasterza. Ojciec Brown jest niepozornym i niskim mężczyzną, o życzliwym i skromnym usposobieniu. Jest dobrym i oddanym proboszczem. Jednak jego dociekliwość i spostrzegawczość robią z niego świetnego śledczego, który z zapalczywą wnikliwością oddaje się kolejnym zagadkom. Nawet najbardziej skomplikowane sprawy, które z pozoru wydają się niemożliwe do wyjaśnienia, nie są w stanie umknąć przenikliwości jego umysłu i bystrości oka. Każda książka jest podzielona na kilkanaście krótkich opowiadań, które w dużej mierze nie są ze sobą ściśle powiązane. Mimo dość małej objętości poszczególnych opowiastek, w rzeczywistości są one treściwe i pełne wciągającej akcji. Lekkim defektem są przedłużające się opisy, które stanowią trochę za długie przerwy w dialogach i tym samym miarkują dynamizm całej akcji. Podobały mi się dialogi, które niekiedy były naprawdę humorystyczne. Fabuła jest absorbująca i spójna, wszystko dobrze ze sobą współgra. Nie pojawiają się żadne zgrzyty, które świadczyłyby o niedopracowaniu. Postać ojca została dobrze przedstawiona, jest naturalna i z miejsca zaskarbia sympatię czytelnika. Autor zarysował wyrazisty klimat mentalności i konwenansów ludzi z XIX wieku. Seria z Ojcem Brownem, to niezły smaczek dla miłośników kryminałów.

„Śledztwo prowadzi porucznik Szczęsny” Anny Kłodzińskiej to klasyczny kryminał milicyjny, który przenosi czytelnika w realia PRL-u, ukazując kulisy pracy organów ścigania i ich walki z przestępczością. Akcja rozpoczyna się od makabrycznego odkrycia w piwnicach jednej z warszawskich kamienic przy ulicy Złotej. Dozorca Antosiak, sprzątając podziemia budynku, natrafia na zwłoki kobiety. Ciało jest w stanie zaawansowanego rozkładu, co sugeruje, że zbrodnia została popełniona kilka miesięcy wcześniej. Milicja, na czele z porucznikiem Szczęsnym, rozpoczyna śledztwo, które szybko ujawnia, że morderstwo mogło być częścią większej intrygi. Główny bohater, porucznik Szczęsny, to inteligentny i bystry śledczy, który nie ogranicza się do prostych tropów. Szybko zauważa, że zabójstwo nie mogło mieć miejsca w piwnicach – ktoś przeniósł ciało z innego miejsca. Milicja bada okolicznych mieszkańców, analizuje ich relacje i poszukuje osób, które mogły mieć motyw lub styczność z ofiarą. Na liście potencjalnych podejrzanych znajdują się zarówno mieszkańcy kamienicy, jak i osoby związane z nimi pośrednio – od milicjanta, który tam mieszka, po robotnicę z Zakładów Elektrotechnicznych i tajemniczego mężczyznę, który często odwiedzał budynek.

Książka "Alibi" Adama Nasielskiego to przedwojenny kryminał, który należy do cyklu „Wielkie gry Bernarda Żbika” i osadzony jest w realiach międzywojennej Polski. Akcja powieści obraca się wokół klasycznej zagadki kryminalnej: morderstwa dokonanego w zamkniętym gronie osób, w atmosferze narastającego napięcia i tajemnicy. Fabuła rozpoczyna się podczas spotkania towarzyskiego w warszawskim mieszkaniu Alberta Godlewskiego, który niespodziewanie oznajmia, że otrzymał anonimowy list grożący mu śmiercią. Wśród gości znajduje się Jerzy Klin, słynny kryminolog i detektyw-amator, który z początku lekceważy ostrzeżenie jako nieprawdopodobne. Sytuacja zmienia się dramatycznie, gdy gospodarz nagle umiera. Wszystko wskazuje na to, że został zamordowany, a zabójca nadal znajduje się wśród zgromadzonych. Śledztwo rozpoczyna się natychmiast, a Klin przeprowadza dochodzenie, badając tropy i analizując psychologię obecnych osób. Pojawiają się liczne zwroty akcji, podejrzenia i napięte konfrontacje między uczestnikami wieczoru. Atmosfera klaustrofobii i rosnącego niepokoju podkreśla poczucie, że każdy z obecnych może być zabójcą. Nasielski buduje historię w stylu klasycznych kryminałów detektywistycznych, inspirowanych twórczością Conan Doyle’a czy Agathy Christie, gdzie logika, dedukcja i drobiazgowa analiza dowodów odgrywają kluczową rolę w rozwiązaniu zagadki. Jerzy Klin prowadzi śledztwo z metodyczną precyzją, a w finale wychodzą na jaw ukryte motywy, które rzucają nowe światło na wydarzenia. To klasyczny kryminał, który wciąga czytelnika w misternie skonstruowaną intrygę i trzyma w napięciu aż do samego końca.

historia młodego, ambitnego mężczyzny, który przybywa do Paryża z prowincji, pełen wiary w siebie i pragnienia sukcesu - zderza się jednak z brutalną rzeczywistością: nędzą, brakiem pracy, głodem i upokorzeniem... w chwili ostatecznej desperacji, gdy rozważa samobójstwo, pojawia się niespodziewana propozycja - bogata arystokratka, pani Béraud, chce, by Nantas poślubił jej córkę (córka jest w ciąży z innym mężczyzną)... małżeństwo z Nantasem ma uratować reputację rodziny - Nantas zgadza się, kupuje sobie pozycję społeczną kosztem własnej wolności... z czasem staje się wpływowym urzędnikiem, człowiekiem sukcesu, ale jego życie jest zbudowane na kłamstwie i emocjonalnej pustce - gdy jego żona zakochuje się ponownie w dawnym kochanku, Nantas staje przed dramatycznym wyborem między ambicją a uczuciem... https://pl.wikisource.org/wiki/Nantas *** Opowiadania https://lubimyczytac.pl/ksiazka/5203974/opowiadania

Po „Aksamitne pazurki” otwierające cykl powieściowy „Perry Mason” pióra Erle’a Stanley’a Gardnera, kolejnego (po Johnie Grishamie) amerykańskiego prawnika i pisarza (1889-1970) sięgnąłem dlatego, że miałem dostęp do audiobooka wydanego przez „Agorę” w serii „Mistrzowie słowa”. Głosu temu wydaniu użyczył Andrzej Łapicki. Co ciekawe, wydawca nie ujawnia autora tłumaczenia. W tym wypadku może i dobrze, o czym dalej, lecz zarazem jest to ciekawy przyczynek do krytycznych, i to bardzo, rozważań o kondycji nie tylko polskiego rynku wydawniczego, ale i inteligencji. Mistrzowie słowa w zestawieniu z przeświadczeniem, że tłumacz nie jest ważny? Bez komentarza. No, może poza takim, że to nowa moda, gdyż stare audiobooki, nagrywane jeszcze na taśmach magnetofonowych, miały zawsze podane jako rzecz bardzo istotną, z jakiego tłumaczenia (a najczęściej i wydania) korzysta lektor. Ta nowa moda to kolejny obraz tego, jak inteligencja zmienia się w pseudointeligencję. No, pojechałem sobie po wydawnictwie, a teraz wróćmy do książki. „Aksamitne pazurki” to klasyczna powieść detektywistyczna, w dodatku klasycznie amerykańska, oba wyrażenia w ich jak najbardziej pozytywnym rozumieniu. Klasyczna, a więc jeden trup, bez zbędnego okrucieństwa, zboczeń, flaków i seryjnych zabójców, bez wydumanych motywów, profili psychologicznych, CSI, i całego tego nowomodnego chłamu. Perełka dla miłośników gatunku, więc nie będę wspominał fabuły, by nie psuć nikomu niepowtarzalnego smaku nowości. Głównym bohaterem cyklu jest Perry Mason, ikoniczny amerykański prywatny detektyw, lecz nie nadużywający przemocy, co sprawia, iż nie jest to postać za bardzo sztampowa. Świetnie za to wykreowana jest protagonistka tej konkretnie powieści, czyli pani od tytułowych pazurków. Akcja rozwija się w spokojnym tempie, wciąga powoli, daje czas na smakowanie atmosfery. Świetnie się tego słucha... Lektor, też klasyczny w interpretacji, sprawdził się na piąteczkę. Tłumaczenie też byłoby świetne, gdyby człowiek był ciemny jak tabaka i nie odróżniał pistoletu od rewolweru. Już z kontekstu domniemywałem, że tłumacz kompletnie nie radził sobie z odróżnieniem tych dwóch całkowicie odrębnych rodzajów broni strzeleckiej i stosował je na wyczucie. No i kompletnie poległ. Sprawdziłem w oryginale – w tekście ze dwa razy chodziło o rewolwer, a kilkanaście razy (może kilkadziesiąt, w każdym razie cała reszta) o pistolet. To tak, jakby tłumacz książki kucharskiej tylko dwa razy „trafił” z tym, co widelec, a co łyżka, w całym zaś pozostałym tekście zamiast łyżki pisał widelec. To kolejny bardzo interesujący przyczynek do dyskusji o inteligencji. Tłumacz wykształcony, profesjonalista, a tutaj takie rzeczy… Jak widać wiedza nie ma niczego wspólnego z inteligencją. Inteligentny człowiek przede wszystkim ma świadomość, gdzie kończy się jego wiedza, i gdy musi poza nią wyjść, to ją uzupełnia. A może to kwestia zadufania i arogancji? Nie wiem, ale widzę, że to bardzo częste u polskich tłumaczy literatury – myślą, że wszystko wiedzą, a mają braki nawet na poziomie pierwszych trafień z googla. W dodatku braki, z których nie zdają sobie sprawy. A może to jest jak w moim ulubionym motto „Ignorance is pride and pride is ignorance”? No, ponarzekałem, ale co zrobić, gdy łyżka dziegciu w beczce czegoś pięknego? Mimo tego jakże denerwującego aspektu, „Aksamitne pazurki” polecam, i to nie tylko miłośnikom powieści detektywistycznej, ale w ogóle lubiącym dobrą literaturę, zwłaszcza typowo amerykańską. Klimat jest nie do podrobienia. Sam już planuję poczytać (lub posłuchać) następną powieść o Perrym Masonie. źródło: https://klub-aa.blogspot.com

z życia komunardów - nędza materialna, upodlenie społeczne i zawód romantyczny... gorzka refleksją nad losem człowieka, którego historia i społeczeństwo zmiażdżyły - a który mimo wszystko zachowuje resztki godności... Jacques Damour, robotnik, który w wyniku wydarzeń historycznych i osobistych dramatów zostaje wyrzucony poza nawias społeczeństwa... podczas zesłania Damour dowiaduje się, że jego żona związała się z innym mężczyzną i uznała go za zmarłego. To dla niego cios, który niszczy jego poczucie sensu i tożsamości... po amnestii wraca do ojczyzny, ale nie znajduje już miejsca w dawnym życiu. Jego żona nie chce go znać, córka go nie pamięta, a społeczeństwo traktuje go jak wyrzutka... Damour próbuje odbudować swoje życie, ale doświadcza upokorzeń i odrzucenia. W końcu znajduje jedynie namiastkę solidarności wśród dawnych towarzyszy... https://pl.wikisource.org/wiki/Radyka%C5%82 *** Opowiadania https://lubimyczytac.pl/ksiazka/5203974/opowiadania

Jedna z lepiej napisanych książek z gatunku kryminału milicyjnego, jakie miałam okazję czytać. Nie tylko dlatego, że jest pozbawiona grubociosanej propagandy tak powszechnej w utworach tego typu, równiez dlatego, że czytelnik ma okazję pogłębić wiedzę na temat starożytności. Podoba mi się tempo akcji tej książki, trochę przerysowany świat (jak zwykle u Gordonowej), a przede wszystkim fakt umieszczenia intrygi w hoteliku odciętym od świata, co - jak zauważyli inni - nasuwa skojarzenia z utworami A.Christie. Na minus dałabym jedynie, że książka jest chwilami przegadana i zawiła (zbyt dużo bohaterów) przez co jej lektura jest chwilami męcząca.

Kocham serial i tak samo pokochałam książkę. Głównym bohaterem jest ksiądz katolicki detektyw amator, ale ma on szczególny talent do rozwiązywania trudnych zagadek kryminalistycznych. W każdym rozdziale mamy inną sprawę, którą zajmuję się ksiądz. Książka bardzo wciąga, aż nie można przestać czytać.

Ta mini-powieść Barbary Gordon jest jak stara pocztówka z wakacji o wyblakłych kolorach, jednak w jakiś niewytłumaczalny sposób przyciągająca tym co zastygło na starym zdjęciu. A tam jezioro, las żaglówka i ludze, którzy swoją młodość przeżyli tak dawno temu, że wydaje się to wręcz niemożliwe żeby mogło się kiedyś wydarzyć. Jezioro Kierskie w Kiekrzu pod Poznaniem, w latach siedemdziesiątych to kurort całą gębą, a dziś jak ta kartka, trochę bez blasku i wabiącego magnetyzmu. Nawet ośrodek wypoczynkowy dla milicji, jeden z najlepszych w kraju zamknięty na cztery spusty i zrujnowany… Ale książka rozgrywa się w czasach świetności kierskiego kurortu. Akurat w Poznaniu odbywają się Międzynarodowe Targi, targowe towarzystwo bawi się w kierskich domach wypoczynkowych głośno i radośnie do białego rana, a dźwięki piosenek Krzysztofa Krawczyka płyną po tafli jeziora i odbijają się od ściany lasu. O świcie w jednym z ośrodków FWP sprzątaczka natrafia na zwłoki jednego z gości. Szybko okazuje się, że ktoś wyeliminował go z zabawy za pomocą zastrzyku ze strychniny. Wezwani na miejsce zdarzenia milicjanci biorą się do roboty. A wśród nich pewna młoda, dobrze zapowiadająca się milicjantka, która musi nie tylko radzić sobie ze śledztwem ale także ze starszymi kolegami, którzy traktują ją jak osobliwe zjawisko ,próbujące wniknąć, jak ta strychnina, w zdrową tkankę męskiego, milicyjnego organizmu. Ale ona im wszystkim jeszcze udowodni… Co udowodni? A, no przeczytajcie i się przekonajcie. Tylko to nie będzie takie proste. Trzeba poszukać na jakiejś aukcji internetowej, bo ta powieść to biały kruk z lat siedemdziesiątych.

Bardzo dobry kryminał śledczy. Oczywiście pojawiają się szczęśliwe zbiegli okoliczności, ale więcej jest żmudnego śledztwa. Podobał mi się też zabieg ze wstępnym rozdziałem, który sprawił , że czytelnik w pewnym momencie wiedział więcej niż milicja więc ciekawe było obserwować jak musieli dochodzić do prawdziwej wersji wydarzeń.

"Powiew nieprawdopodobieństwa" to interesująca propozycja dla miłośników ambitnej fantastyki naukowej. Jeśli lubisz klasyczne sci-fi w stylu Lema, ale jednocześnie nie boisz się bardziej eksperymentalnych form narracji, ten zbiór opowiadań może cię zaciekawić. Mimo że niektóre historie są mocno „odjechane”, całość pozostawia po sobie dobre wrażenie i pokazuje, że polska fantastyka lat 80. miała do zaoferowania coś więcej niż tylko sztampowe wizje przyszłości.

Bardzo lubię czytać książki Jerzego Edigeya. Autor miał wybitny talent w budowaniu konstrukcji powieści kryminalnej. Tym razem poznajemy pamiętnik młodego oficera milicji, który opisuje w nim swoje pierwsze poważne dochodzenie. Czyta się jednym tchem, a przynajmniej ja tak czytałem, korzystając z każdej wolnej chwili. Akcja powieści rozgrywa się w czasach PRL, ale to w niczym nie umniejsza jej walorów. Szkoda, że Jerzego Edigeya już nie ma wśród nas...

Książka "Plan Wilka" Tadeusza Starosteckiego to powojenny kryminał osadzony w realiach lat 50., gdzie w tle rozgrywa się odbudowa życia na Ziemiach Odzyskanych. Głównym bohaterem jest Tomasz Gruza, leśnik z zawodu, który po powrocie z oflagu postanawia osiedlić się w poniemieckiej leśniczówce i prowadzić gospodarstwo leśne. Wkrótce jednak w jego uporządkowanym życiu zaczynają dziać się niepokojące wydarzenia – drobne incydenty, które stopniowo nabierają groźniejszego charakteru. Tajemnicze osoby kręcą się wokół leśniczówki, dochodzi do włamań, a nawet prób zamachu na Tomasza. Zaniepokojony Gruza zwraca się o pomoc do swojego przyjaciela Rafała Żychonia, który szybko orientuje się, że sytuacja jest poważniejsza, niż się wydaje. W miarę rozwoju fabuły odkrywają, że kluczem do wszystkich wydarzeń może być ukryty Plan Wilka – tajemniczy dokument lub mapa, związana z ukrytym majątkiem z czasów wojny. Akcja przybiera dramatyczny obrót, gdy na scenie pojawiają się nieznani sprawcy, niebezpieczne zasadzki oraz próby pozbycia się Gruzy i Żychonia. W międzyczasie pojawia się też wątek romantyczny, związany z postacią Joanny Topolskiej, młodej nauczycielki, która przypadkowo zostaje wciągnięta w środek kryminalnej intrygi.