Znikające dziewczyny

Victoria Ford miała romans z odnoszącym sukcesy pisarzem, którego martwe ciało znaleziono na balkonie jego luksusowej rezydencji. Całe miejsce zbrodni było pokryte śladami jej DNA, a nieodkryte dotąd poszlaki po dwudziestu latach otwierają sprawę na nowo. Zyskująca popularność gwiazda telewizyjna Avery Mason wie, że ta historia to złoto i jedzie do Nowego Jorku, by zdobyć więcej informacji. Jednak im bardziej zagłębia się w wydarzenia, tym więcej dowiaduje się o mrocznej stronie życia Victorii. W tym samym czasie przeszłość Avery - ta, którą ukrywała przed swoimi współpracownikami i publicznością - stopniowo wychodzi na światło dzienne. Szokujące szczegóły związane z tym, co obie kobiety zrobiły w przeszłości, nie chcą pozostać pogrzebane na zawsze...bardzo ładna książka,,polecam,

Kiedy znika nastoletnia pasierbica Marii obraz idealnej rodziny przestaje istnieć. Samir ojciec nastolatki jest szanowanym lekarzem. Jednak to na niego pada pierwsze podejrzenie o zabójstwo własnej córki. Sama Maria zaczyna wątpić w jego niewinność. Pozostaje jeszcze jej ukochany syn z zespołem Downa, który jest świetnym obserwatorem. Autorka wciąga nas w wir wydarzeń widzianych oczami każdego z bohaterów. Każde z nich przedstawia swoje odczucia, spostrzeżenia i uwagi. To budowało mi fajną atmosferę i mogłam poznawać, np. Marię od jej strony poprzez jej osobiste odczucia. Ale perspektywa pasierbicy i jej odczucia wobec macochy często wpływała na zmianę mojego wyobrażenia o niej. Było także dopełnieniem tego obrazu. Bardzo ciekawie autorka podaje coraz więcej faktów i odsłania karty. Koniec choć troszkę się już domyśliłam o co chodzi, to mimo wszystko mną poruszył i w pewnym sensie zaskoczył. Bo nie jeden raz już obstawiłam winnego co sprytnie autorka mi burzyła. Zwolennikom tajemnic i thrillerów w klimatach skandynawskich ogromnie polecam.

Bardzo ciekawa, momentami trzymająca w napięciu fabuła. Są zaskakujące rozwiązania, no i Inspektor Elena Blanco się sprawdza w tej roli. Książka napisana przez 3 autorów w fajny sposób przedstawia pracę śledczych w stolicy Hiszpani. Kolejny dobry hiszpański kryminał, a w zasadzie seria.

Druga seria z Josie Quinn, wezwanie do domu wstrząsa Josie, samotna matka walczy o życie, a jej nowo narodzone dziecko znika. Narzeczony Josie znika, w jego domu jest dziewczyna która nic nie pamięta, czy aby na pewno? Kto jest zamieszany w całą tę sytuację? Przed bohaterką stoją duże wyzwania, polecam.

Ta książka pochłonęła mnie całkowicie. Przez 3 dni zapomniałam o telefonie i innych rozrywkach. Absolutnie każdą wolną chwilę poświęcałam na jej czytanie. Zakończenie mnie sprzątnęło, a emocje w trakcie czytania były niejednokrotnie targane. Myślałam, że już żadna mnie w takim stopniu nie wciągnie i nie zaskoczy. Jednym słowem: POLECAM.

„Grób matki” to bardzo udana kontynuacja serii, do której wróciłam z ogromną przyjemnością. Komisarz Josie Quinn to bohaterka, którą naprawdę łatwo polubić - jest autentyczna, zdeterminowana i nieidealna, co czyni ją jeszcze bardziej wiarygodną. Tym razem śledztwo ma dla niej wyjątkowo osobisty charakter, co dodatkowo podbija emocje i zaangażowanie czytelnika. Fabuła wciąga od samego początku, a napięcie jest dobrze wyważone i stopniowo narasta. Bardzo podobały mi się również postacie drugoplanowe, które nadają historii głębi i realizmu. Autorka sprawnie łączy wątki kryminalne z prywatnym życiem bohaterki, dzięki czemu całość czyta się z dużym zainteresowaniem. To książka, która trzyma poziom serii i zdecydowanie nie rozczarowuje. Bez wahania sięgnę po kolejną część.

Zacznę od tego, że ogólnie książka jest w miarę ok. Na długie wieczory jak nie ma się co czytać bądź przeczytać coś lekkiego. To co mi przeszkadzało, to był powolny ale stabilny rozwój akcji. Osobiście przeszkadzały mi przeskoki w czasie. Co prawda nie były one bardzo męczące ale mimo wszystko mi przeszkadzało. Poza tym można powoli dochodzić samemu co się wydarzyło.

Wciągająca i pełna emocji historia, którą pochłonęłam w kilka godzin. Od pierwszych stron trzyma w napięciu i nie pozwala się oderwać. Autorka świetnie buduje atmosferę niepokoju i pokazuje, jak cienka jest granica między codziennością a tragedią. To książka, która wzrusza, wstrząsa i na długo zostaje w pamięci. jedna z tych, które czyta się jednym tchem.

Długo wzbraniałem się przed tą książką. A szkoda, bo jest naprawdę dobra, z ciekawą historią, główna bohaterka jest niezwykłą kobietą, pozostali bohaterowie tworzą znakomity klimat. Dużo się w tej książce dzieje i aż nie mogłem się doczekać co dalej, kto co jak i dlaczego. Retrospekcje trochę mi przeszkadzały w odbiorze tej książki, jak niektóre niejasne dla mnie sytuacje. Nie zmienia to faktu, że to kawał dobrej literatury i warto się z nią zapoznać.

Myślę, że jeśli jesteście fanami programów w stylu „Real Housewives”, ta książka może przypaść Wam do gustu. Bohaterki to kobiety, które wyszły za bogatych mężczyzn i żyją w świecie luksusu — pełnym zabiegów kosmetycznych, lunchów, zakupów, imprez i pokazowych działań charytatywnych. Można odnieść wrażenie, że więcej dobrego przyniosłoby po prostu przekazanie ich garderoby na cele dobroczynne niż organizowanie kolejnych wydarzeń. To postacie często przerysowane — próżne, zmanierowane, momentami bezwzględne — a ich główną bronią są raczej cięte języki niż fizyczna przemoc. Dlatego wątek morderstwa stanowi ciekawy kontrast wobec tego świata. Kilka rzeczy jednak mnie irytowało. Budowanie napięcia jest dość rozwleczone, zwłaszcza w porównaniu z szybkim i nieco uproszczonym zakończeniem. Dodatkowo pewne istotne wydarzenia znikają w tle fabuły, by powrócić dopiero pod sam koniec. Mimo to jest to smakowity, przewrotny thriller. Bardzo podobał mi się klimat przypominający „Gotowe na wszystko”, choć tutaj bohaterki bywają znacznie bardziej okrutne. Jednocześnie są to postacie złożone, z własnymi problemami i ciekawymi relacjami. Szczególnie wyróżnia się Olivia — obserwowanie świata z jej perspektywy było momentami niepokojące, ale też zaskakująco zabawne. Książka może nie trzyma w napięciu przez cały czas, ale ma w sobie coś, co sprawia, że chce się czytać dalej. Choć spodziewałam się mocniejszego finału, zakończenie i tak mnie usatysfakcjonowało.

„Wszystko, co budujesz na kłamstwie, musi w końcu runąć, ale najstraszniejszy jest moment, gdy gruzy przygniatają niewinnych” – ta myśl towarzyszy lekturze thrillera Georginy Cross pt. Nasza dziewczynka. To klasyczny przedstawiciel gatunku domestic noir, który bierze na warsztat fasadowe życie klasy średniej i sekrety skrywane za nienagannie przystrzyżonymi żywopłotami. Moja ocena 7/10 to uznanie dla sprawnie poprowadzonej intrygi, która mimo pewnej schematyczności, potrafi skutecznie przykuć uwagę czytelnika aż do ostatniej strony. Fabuła osadzona jest w prestiżowej, zamkniętej społeczności, gdzie status mierzy się marką samochodu i sukcesami dzieci. Spokój mieszkańców burzy zaginięcie małej dziewczynki. Cross mistrzowsko buduje atmosferę duszności i paranoi. Zamiast skupiać się na policyjnym śledztwie, autorka kieruje reflektor na sąsiadów, z których każdy ma coś do ukrycia. Szybko okazuje się, że idealne małżeństwa to jedynie gra pozorów, a lojalność w tej wspólnocie kończy się tam, gdzie zaczyna się zagrożenie własnej reputacji. Najmocniejsze punkty książki to: Gęsta atmosfera: Poczucie bycia obserwowanym i narastająca nieufność między bohaterami. Perspektywa: Narracja prowadzona z różnych punktów widzenia, co pozwala czytelnikowi składać prawdę z niepełnych, a czasem celowo mylących fragmentów. Dynamika: Krótkie rozdziały i częste zwroty akcji sprawiają, że książkę czyta się błyskawicznie. Georgina Cross momentami zbyt mocno polega na sprawdzonych schematach. Czytelnik obeznany z twórczością B.A. Paris czy Shari Lapeny może odnieść wrażenie déjà vu. Niektóre motywy działania bohaterów wydają się nieco naciągane, a ich emocjonalne reakcje bywają przejaskrawione. Autorka momentami ociera się o melodramat, co nieco osłabia suspens wypracowany w początkowych rozdziałach. "Nasza dziewczynka" to solidny thriller psychologiczny, który idealnie sprawdzi się jako lektura na jeden lub dwa wieczory. Georgina Cross udowadnia, że potrafi manipulować emocjami czytelnika i wodzić go za nos, nawet jeśli korzysta z dobrze znanych narzędzi. To opowieść o tym, jak desperacko potrafimy chronić swój wizerunek i jak łatwo w obliczu tragedii zdejmujemy maski przyzwoitości. Solidna siódemka za rzemieślniczą sprawność, wciągający rytm i zakończenie, które choć dla niektórych może być przewidywalne, zostawia po sobie gorzki posmak refleksji nad naturą kłamstwa. Idealna pozycja dla fanów dreszczowców, którzy szukają emocjonującej ucieczki od rzeczywistości.

Czegoś tej książce zabrakło. Pomysł był, a nawet wiele pomysłów, całkiem nieźle spiętych w całość, z drobnymi logicznymi niedociągnięciami, na szczęście nie rażącymi. Ale chyba niestety autorka próbowała zbyt wiele treści upchać w niezbyt obszernej pozycji, co z jednej strony jest na plus, żeby nie rozwlekać niepotrzebnie akcji, z drugiej strony sprawia, że wszystkie sprawy wydają się potraktowane jakoś tak powierzchownie, na szybko, co spłaszcza bohaterów i historie odbierając im autentyczność.

Dość mroczna i wzbudzająca niepokój powieść o dwóch przybranych siostrach, które dręczy sekret z dzieciństwa. Kobiety są ze sobą bardzo zżyte, więc oskarżenie jednej z nich o próbę zabicia męża uruchamia chęć ochrony i pomocy u drugiej. Autorka płynnie przeskakuje między postaciami oddając im naprzemiennie głos, co pozwala czytelnikowi odsłaniać prawdę z różnych punktów widzenia. Świetnie się czytało, ciężko było się oderwać, choć napięcie było ostrożnie dozowane przez autorkę. Finału można było się domyśleć nieco przed końcem (może nie tak idealnie w punkt, ale jednak), choć lektura na tym zupełnie nie traci.

Przeczytałem ze względu na popularny serial, którego pewnie i tak nie zobaczę. Porwanie dziecka, kilka narracji z punktu widzenia kobiet. Na plus: akcja porywa, nie ma makabry, czyta się szybko, autorka skupia się bardziej na psychologii postaci i to wychodzi naprawdę nieźle. Zakończenie jest chyba najmocniejszą częścią powieści - naprawdę zaskakuje. Natomiast koniec końców mam poczucie, że mogłem w tym czasie przeczytać książkę, która na dłużej zostanie mi w pamięci. O tej historii za tydzień zapomnę.

Eira przeżywa fakt oddania matki do domu opieki. Niestety już w takim stanie, że już tylko całodobowa opieka jest jej potrzebna, a ona nie może takiej zapewnić. Z tak rozdartym sercem dostaje telefon. Jest potrzebna na posterunku. Tam zastaje zgłoszenie, zaginął mężczyzna, nie wiadomo co się z nim dzieje od prawie miesiąca. Zaniepokojona córka, a przez to matka prosi, by go poszukać. Niestety policja nie natrafia na żaden ślad, więc niewiele może. Natomiast niedługo później dostaje telefon od szefa, z którym współpracowała parę lat wstecz przy morderstwie. W opuszczonym domu, w opuszczonej mieścinie zostaje znalezione ciało mężczyzny. Nie wiadomo, czy się tam sam zatrzasnął, czy może ktoś mu w tym pomógł. Eira została poproszona o dołączenie do ekipy zajmującą się tą sprawą. Jednak w trakcie jej trwania raptem ginie GG. Nie wiadomo, czy sam się zaszył, czy może trafił na coś. Czas ucieka, do czego dojdą? Gdzie ich zaprowadzi śledztwo? Jest to drugi tom przygód Eiry. Ten tom nie jest bezpośrednią kontynuacją, bowiem minęło ze dwa lata od poprzedniej sprawy. Tym razem oprócz demencji, autorka przedstawia, trochę jak wyglądają dom opieki. Czuć w tym nostalgię za utraconą pamięcią, za tym, czym ludzie się staja przez tę zdradliwą chorobę. Jednak nie tylko, porusza takie wątki jak potrzeba miłości, szukanie jej nawet tam, gdzie jej nie ma. I do czego to prowadzi. Czyż nie od miłości do nienawiści jest tylko krok? Jest refleksja nad przemijaniem, nad tym co kiedyś było piękne a dziś pozostawione, opuszczone. Często zapomniane, niechciane. Miejscami jest nostalgicznie, refleksyjnie. Ale jak to w kryminałach, wątek morderstwa jest na pierwszym planie. Krok po kroku poznajemy tajniki sprawy, radości z odkrytych śladów, frustracji, że nie mogą nic więcej zrobić. Bezsilności gdy było wiadomo, że ktoś jeszcze mógł paść ofiarą, która być może walczy o życie. To było przejmujące, gdy tak się o tym czytało. Świadomość, że tak naprawdę nigdy nie wiemy, co kryje się w drugim człowieku. Bardzo lubię kryminały, zarówno te krwawe jak i inne, np. jak szwedzkie, które są spokojniejsze, delikatniejsze często. Ale jednak mają to coś, mają otoczkę, która nadaje bardziej im cechy realizmu. Postacie są bardziej żywe, prawdziwe. Tak jak tu, Eira ma swoje problemy, dylematy. Co prawda zostawia je i nie przenosi do pracy, to jednak wpływają na nią. Na to jak postrzega świat, jak pracuje, jak dzięki temu ma więcej zrozumienia a przez to i determinacji, by rozwiązać sprawę. Bardzo mi się podoba, że jest tu ukazane, jak czasem bardzo mozolne jest śledztwo. Jak czasem trzeba mnóstwa rzeczy, rozmów odbyć, by dojść do kolejnego śladu. Tu nie ma tego, że wszystko łatwo przychodzi głównym bohaterom, jak niekiedy się to się zdarza. Jest dzięki temu bardziej realne, żywe. Cieszę się, że mam już kolejny tom, bo z prawdziwą przyjemnością po niego sięgnę. A to jak skończył się tom, niby nic ale jednak ciekawość została pobudzona. Już niedługo się przekonam. Polecam sięgnąć po ten cykl, warty jest poznania.

Sięgam czasami po thriller psychologiczny. Te zwroty akcji i co chwila okazuje się , że nic nie jest takie oczywiste. Kłamstwa zupełnie zmieniają bieg wydarzeń. Z tego co wiem to autorka tej, jednej powieści ale potrafiła mnie bardzo wciągnąć w tę już od samego początku.A zakończenie ....raczej nie spodziewałam się takiego.

„Zapomniana dziewczyna to drugi tom z cyklu, z Andreą Oliver. Losy głównej bohaterki części pierwszej - „Układanka” to ich kontynuacja. Niby różne tematy, różne śledztwa ale ja jednak nie wyobrażam sobie aby zacząć serię od tomu drugiego, bo wydarzenia z „Układanki” zdeterminowały wybory Andrei i tak od owych przeżyć mija półtora roku. Andrea zgodnie z sugestiami matki wybrała swoją drogę. Rodzicielka nie jest jednak zadowolona z decyzji córki. No cóż, rodzice muszą w którymś momencie pozwolić swoim dorosłym dzieciom na obieranie życiowej drogi. Jednak Laura twierdzi, że Andrea tak naprawdę ucieka przed sobą, tak jak kiedyś ona. A Andrea odbierając dyplom marzy o jednym, nie pozwolić aby jej biologiczny ojciec kiedykolwiek wyszedł z więzienia. I co się okazuje? Że ma okazję aby zdobyć więcej obciążających go dowodów. Dowodów z czasów młodości. W tym celu udaje się do Longbill Beach w Delaware aby ochraniać siędzinę, która otrzymuje mało przyjemne pogróżki. Kobieta w 1982 straciła córkę, która była w ciąży. Dziecko na szczęście udało się uratować. Młodej matki już nie. Minęło 40 lat a sprawca w dalszym ciągu nie został ujęty. Czy to on może być autorem owych pogróżek? Książka, jak wszystkie pozostałe Karin, wciągnęła mnie swoją fabułą, bo oprócz tego, że czytelnik co rusz przenosi się do wydarzeń sprzed czterdziestu lat to aktywnie uczestniczy w obecnym śledztwie. Na nieodległej farmie doszło do samobójstwa a „wolontariuszki” tam żyjące wyglądają niczym cienie samych siebie. A Andrea niczym hiena stara się wyszarpać najmniejsze chociaż strzępki informacji, które pozwolą jej dowiedzieć się przeszłości i teraźniejszości jak najwięcej. Autorka wciągając czytelnika w przeszłość w swoich powieściach, przedstawia nam świat w sumie nie tak odległy, dotyczący głównie kobiet i ich traktowania. W domu, w pracy, w przestrzeni publicznej. To mnie dodatkowo fascynuje i popycha do sięgania po jej książki. Tak samo ma się i tutaj w szczególności został położony nacisk na młode, niezamężne kobiety spodziewające się dziecka. Bo dlaczogóż przez wieki to one cierpiały poddawane ostracyzmowi skoro „do tanga trzeba dwojga” a niekiedy to „tango” było przyjemnością dla jednej strony a reszta musiała się bezwolnie mu poddać? Polecam. Naprawdę kawał dobrej lektury.

Hugo przypadkowo trafia na ogłoszenie o pracę w ośrodku narciarskim. Praca poza sezonem i praktycznie w odosobnieniu. Kilka sytuacji ktorych nie da się do końca wyjaśnić, dziwne "instalacje" na terenie przynależnym do ośrodka i zbytnia dociekliwość Hugo. Co tak naprawdę dzieje się na terenie ośrodka? Co jest prawdą a co dzieje się tylko w wyobraźni Hugo? Mimo tego, że znaczna część książki jest bez żadnej akcji to i tak potrafi wciągnąć.

Narracja oparta bardziej na przeżyciach i emocjach bohaterki niż na akcji. Zahacza o rozważania na temat tego, co ma dla nas znaczenie w życiu - rodzina, praca, seks, partner, poczucie bezpieczeństwa, spokój, kontakty z innymi. Prawda na temat sledztwa wyłania się małymi kawałeczkami, które możemy wiązać ze sobą. No i taka uwaga na marginesie - te wszystkie politycznie poprawne szaleństwa - książka dobitnie pokazuje, że każda nachalność jest szkodliwa i rodzi tragedie.

Wciągająca. Młodzi, chociaż dorastający bohaterowie – Jack i Stella – mają w sobie jakąś czystość serca – wbrew sytuacjom w których biorą udział. Mimo mrocznych sytuacji książka ma w sobie jakąś świeżość, czystość, lekkość. Bo mimo wielu przeciwności i trudności bohaterowie główni i poboczni - są jakby rozświetleni miłością, przyjaźnią, przywiązaniem, dbaniem o innych. Mroczną przeciwwagą są „ludzie w bieli”. Świetna wartka akcja, świetne dialogi, dużo elementów zaskoczenia. Słuchałam audiobook nie mogąc się oderwać.