Zimowy sen

"Czas goryczy" autorstwa Anny Sakowicz to poruszająca kontynuacja losów rodu Jaśmińskich, zapoczątkowanych w poprzednich tomach Jaśminowej Sagi. Autorka po raz kolejny udowadnia, że potrafi łączyć emocjonalną opowieść o rodzinie z rzetelnym obrazem przemian społecznych i politycznych w Polsce. To niezwykłe świadectwo walki o wolność, prawa kobiet, równość płci oraz tolerancję obyczajową. Akcja trzeciego tomu rozpoczyna się w 1968 roku. Choć wojna dawno się skończyła, bohaterowie wciąż muszą mierzyć się z trudną rzeczywistością PRL-u - z jego bezwzględnością, kłamstwami i systemową niesprawiedliwością. Kolejne pokolenia Jaśmińskich próbują odnaleźć się w świecie, w którym wolnośc słowa i godność człowieka nie zawsze są oczywistością. Na kartach książki obserwujemy przemiany polityczne, gospodarcze i społeczne, które przeplatają się z osobistymi dramatami i radościami rodziny. Sakowicz w mistrzowski sposób pokazuje, jak historia wielkiej polityki wpływa na zwykłych ludzi. Poprzez losy kobiet z rodu Jaśmińskich autorka opowiada o sile, miłości, odwadze i poszukiwaniu swojego miejsca w świecie. Bolesnej doświadczenia, utrata bliskich, ale też chwile szczęścia - wszystko to sprawia, że czytelnik czuje się emocjonalnie związany z bohaterkami. Książka kończy się w dramatycznym roku 2019, podczas tragicznych wydarzeń w Gdańsku, gdy ginie prezydent Paweł Adamowicz. Ten moment symbolicznie zamyka sagę, ukazując, że walka o dobro i prawdę trwa w każdym pokoleniu. "Czas goryczy" to nie tylko pięknie napisana opowieść o rodzinie, lecz także lekcja historii i przypomnienie, że wolność nigdy nie jest dana raz na zawsze. Dzięki plastycznym opisom i emocjonalnej narracji można niemal poczuć na własnej skórze klimat minionych dekad. To książka, którą warto przeczytać - zarówno dla wzruszenia, jak i dla refleksji nad tym, jak wiele zawdzięczamy pokoleniom, które walczyły o dzisiejszą Polskę. Podobnie jak poprzednie dwa tomy, "Czas goryczy" wciąga bez reszty i na długo pozostaje w pamięci.

To poruszająca powieść o zakazanej miłości w czasach II wojny światowej. Historia Hani – Polki, która zakochuje się w niemieckim oficerze – pokazuje, jak uczucia muszą mierzyć się z wojną, uprzedzeniami i brutalną rzeczywistością epoki. Książka jest wspaniała – bardzo trudno się od niej oderwać. To piękna, emocjonalna historia, która mocno angażuje czytelnika i zostaje w pamięci na długo. Cokolwiek bym nie napisała, to i tak będzie za mało, bo ta historia jest naprawdę genialna ❤️ Jestem nią zachwycona i zazdroszczę każdemu, kto tę książkę ma dopiero przed sobą. Czytajcie!

Rodzina Lindnerów zostaje deportowana. To co jawiło się jako wolność i bezpieczeństwo boleśnie pokazało inne oblicze, skutkiem tego we Lwowie nie ma już dla nich miejsca. Jak porzucić z dnia na dzień całe swoje życie, dobytek, wspomnienia? Jaki będzie cel ich podróży i czy tam będą potrafili zacząć od nowa? Wojna pokazała im już wiele oblicz, a upragniona wolność, tak długo wyczekiwana okazała się długą tułaczką do nowego. Nie łatwo zostawić to co się zna, na rzecz nieznanego. Mówią,że ludzie wszędzie są tacy sami...ale czy na pewno? W tej części mamy dwie różne ramy czasowe, ponieważ oddzielnie śledzimy losy Oresta, oraz rodziny Gustawa i Marianny. Wprowadzone zostają nowe postacie i każda ma w sobie autentyczność, dzięki temu czytanie sprawia ogromną przyjemność. Nadal podtrzymuje moje zdanie, że autorka bardzo dobrze gra na emocjach i przedstawia nam świat taki jakim był...

Książka mi się podobała, jak zresztą większość pozycji autorki. Ma w sobie to coś, co sprawia, że strony same się przewracają. Jednak zabrakowało mi świeżości, zwłaszcza jeśli chodzi o bohaterów i wątki poboczne. Czułam, że fabuła kręci się trochę w kółko, powielając schematy, które znam już z poprzednich tomów. Trochę nowych, intrygujących postaci mogłoby to ożywić. Mimo tych drobnych mankamentów, nie zamierzam przerywać lektury. Zdecydowanie sięgnę po kolejny tom i z niecierpliwością czekam na to, co autorka wymyśli dalej.

„Zniewoleni’ to pierwszy tom sagi „Niepołomice”, osadzonej w XIX-wiecznej Galicji pod zaborem austriackim. Powieść skupia się na skomplikowanych relacjach rodzinnych, zakazanej miłości Antoniego Parnickiego do mężatki Kornelii Żelechowskiej. Widać też trudne życie pod zaborami, gdzie ciągle ożywają spory między szlacheckimi rodami i rodziną wolnych kmieci – Trzosami. Fabuła przedstawia zawiści sąsiedzkie, tajemnice i nierówności społeczne między szlachtą a ludem. Przy tej lekturze czas szybko mija.

Całą serię oceniam rewelacyjnie, ale tym razem odjęłam jeden punkt za "cycuszki" - tak bardzo nie pasujące określenie w ustach Grzegorza. I za - tu odniesienie do całej serii - szczypanie w pośladek. Nie leży mi to zupełnie jako forma wyrażania sympatii.

Wojenna zawierucha. „Okazuje się, że i do wojny, i nienormalności można przywyknąć. Zresztą czy to jest nienormalność? Człowiek jest takim stworzeniem, że potrafi sobie wygrzebać jamę w każdej rzeczywistości, nawet najbardziej dziwacznej, oswoić ją, zagospodarować i uznać za swoją”. Pewne porzekadło mówi, że przyzwyczajenie jest drugą naturą człowieka. Czy jednak faktycznie do wszystkiego można się przyzwyczaić? Czy można się przyzwyczaić do nieustannego głodu? Do codziennego lęku o życie swoje i swoich bliskich? Do wszechobecnej śmierci, czającej się na każdym kroku? Czy można przyzwyczaić się do wojny? Magdalena Kawka w swojej najnowszej powieści „Powrót z piekła” po raz kolejny zabiera nas do Lwowa czasów II wojny światowej. Jest to kontynuacja cyklu „Lwowska odyseja”. Książka ukazała się nakładem wydawnictwa Prószyński i S-ka. Z całą pewnością sięgną po nią wszyscy ci, którzy ciekawi są dalszych losów bohaterów znanych im z „Pory westchnień, pory burz”. Znaczna część wydarzeń opisanych w powieści rozgrywa się na dalekiej Syberii. To właśnie tam, na zesłaniu przebywa Gustaw. Łagier to prawdziwe piekło na ziemi. Autorka bardzo umiejętnie i niezwykle realistycznie oddała obozową rzeczywistość. Gustaw wraz z innymi więźniami pracuje przy wyrębie lasu. Jest to praca w iście katorżniczych warunkach. Mróz sięga minus kilkudziesięciu stopni. Więźniowie mieszkają w lichych barakach, karmieni są jeszcze marniejszą racją żywnościową. Wykonują natomiast wprost niewolniczą pracę. Nikt się ich nie pyta, czy są najedzeni. Nikogo nie obchodzi, czy mają odpowiednie ubranie, czy są zdrowi i zdolni do takiego wysiłku. Mają po prostu wykonać plan. W przeciwnym razie – kula w łeb. Jednak okazuje się, że nawet w mroźnej, groźnej Syberii mogą znaleźć się życzliwi ludzie, którzy starają się w tych niełatwych okolicznościach zachowywać jak... ludzie właśnie. Gustaw przekonuje się o tym w najbardziej nieoczekiwany sposób. Jednak okupacyjna rzeczywistość Lwowa jest równie straszna. Można by rzec, że jego mieszkańcy nie doświadczają tylko syberyjskich mrozów. Niemal jednakowo doświadczają jednak głodu, strachu, grozy śmierci. W tej okrutnej rzeczywistości musi nauczyć się egzystować rodzina Gustawa. Czy jest to w ogóle możliwe? Pewną zmianę sytuacji przynosi czerwiec 1941 roku. Niemcy napadają na Związek Sowiecki. Mieszkańcy początkowo odczuwają ulgę. Okrutni Sowieci ustępują miejsca „kulturalnym” Niemcom. Lwowianie z pewnym uznaniem patrzą na ich nienagannie skrojone mundury, na czyste, wypastowane buty. Szybko okazuje się jednak, że niemiecka okupacja wcale nie będzie mniej groźna ani okrutna niż sowiecka. Mieszkańcy nadal pozostają ofiarami. Zmieniają się tylko kaci. Śledząc losy bohaterów cyklu możemy zauważyć, że Magdalena Kawka nie rysuje świata w czarno-białych barwach. Przeciwnie, wprowadza wiele odcieni szarości, pisząc o ludzkich zachowaniach. Autorka chyba celowo wprowadza pozytywne postaci zarówno szeregach Niemców, jak i Rosjan. Każe nam zastanowić się, co wpływa na czyny człowieka? Czy rzeczywiście każdą niegodziwość można usprawiedliwić trwającą wojną? Czy istotnie zawiesza ona obowiązywanie kodeksu moralnego? Czy podczas wojny można bezkarnie kraść, oszukiwać, zabijać? Czytelnik sam musi sobie odpowiedzieć na te pytania. Może jest właśnie przeciwnie? Może to wojna domaga się od ludzi, aby byli jeszcze bardziej szlachetni? Aby pomagali sobie nawzajem, aby się o siebie troszczyli? Jak podzielić się jedzeniem z sąsiadem, skoro samemu cierpi się głód? Jak przygarnąć rannego, jeśli grozi za to śmierć z rąk okupanta? „Powrót z piekła” to przejmująca opowieść o trudnej wojennej rzeczywistości. Obojętnie, czy w okupowanym Lwowie, czy na dalekiej Syberii, Polacy wszędzie cierpią tak samo. Każdy dzień jest dla nich prawdziwą walką o przetrwanie. Sięgnijcie po drugi tom „Lwowskiej odysei” i poznajcie dalsze losy jej bohaterów. Jestem pewien, że się nie zawiedziecie i razem ze mną będziecie oczekiwać na kolejną, trzecią już część. Polecam. Wojciech Sobański.

Są książki, które nie zachwycają rozmachem, ale trafiają prosto w emocje. „Córka generała” to właśnie taka opowieść 🖤 Historia obyczajowa z wojną w tle, osadzona w Wolnym Mieście Gdańsku. Miłość, przyjaźń i codzienne życie zostają wystawione na próbę w czasach, gdy nic nie jest pewne. Autorka pokazuje te same wydarzenia z kilku perspektyw, skupiając się bardziej na ludziach niż na faktach historycznych. Czyta się lekko i szybko. Fabuła jest przewidywalna, momentami schematyczna, ale pełna ciepła, nadziei i wzruszeń. To książka, która boli treścią, a jednocześnie koi formą. Dla fanów obyczajówek z historią w tle – zdecydowanie na tak 🤍

„Zwycięscy" to trzeci tom sagi „Niepołomice". Powieść koncentruje się na radzeniu sobie z wojennymi traumami, poszukiwaniu stabilizacji oraz miłości. Kluczowym wątkiem jest dylemat Prokopa dotyczący dziedzica majątku. Nie ma następcy ojcowizny, co prowadzi do ostatecznych decyzji dotyczących przekazania gospodarstwa. To bardzo wciągająca lektura.

„Anna. Gorzki smak miodu” to czwarty tom cyklu „Wieku miłości, wieku nienawiści”. Tym razem poznajemy losy Anny, córki Marii. Podążamy za niemieckimi sierotami, których tysiące ukrywały się w lasach Prus Wschodnich. Później nazwano je "wilczymi dziećmi". W tej części spotykamy się z wieloma bohaterami i ludźmi dobrymi i złymi bez względu na pochodzenie, narodowość i nację. To kolejna część, która nie pozwala zwolnić tempa czytania, dając pełen wachlarz uczuć i emocji.

Moje pierwsze spotkanie z tą autorką i myślę, że całkiem udane. Historia Rozalii, która wychodząc za mężczyznę odgórnie narzuconego jej przez ojca, wstępuje do "piekła". Mąż, człowiek mający nieposzlakowaną opinię, okazuje się potworem. Rozalia niespodziewanie odnajduje wyjście z tego koszmaru, w który zamienia się jej życie, dzięki kobiecie, która powinna być jej wrogiem. Tytuł sugeruje jaki temat będzie miała książka i taki właśnie jest. Polecam🙂

Nie oceniaj książki po okładce :) Okładka sugeruje romansidło, jednak wątek miłosny jest tu ważny, ale nie najważniejszy. Najważniejsze jest to jak wyglądał Wrocław (wtedy oficjalnie Breslau) od wiosny 1936 do listopada 1938. Atmosfera widziana oczami neutralnego politycznie dziennikarza szwajcarskiego Moritza Stille. Fikcyjna historia wpleciona w prawdziwą historię. Wspaniałe opisy topografii miasta i jego ówczesnej architektury. No i przede wszystkim opis stopniowego nakręcania spirali nienawiści wobec Żydów aż do tragicznych wydarzeń nocy kryształowej, przy czym pojawia się gorzka do bólu świadomość czytelnika, że to był dopiero początek... Już dawno żadna książka tak mnie nie wciągnęła i nie poruszyła. Wspaniała lektura.

"Czas gniewu" Anny Sakowicz to pełna dramatyzmu i emocji kontynuacja Jaśminowej Sagi. To powieść, która nie tylko opowiada historię, ale sprawia, że czytelnik staje się uczestnikiem życia bohaterów. Jest to lektura idealna i zdecydowanie takie książki chce się czytać. Drugi tom rozpoczyna się, gdy w Gdańsku rozwijają się grzmoty wojennej burzy. W powieści słychać nie tylko wybuchy bomb, ale razem z bohaterami cierpimy głód, z nimi się cieszymy i płaczemy po stracie ukochanej osoby. Tragiczne lata wojny sprawiają, że życie rodziny Antoniego staje się coraz bardziej skomplikowane. Bohaterska walka o przetrwanie to nie tylko domena mężczyzn, ale i kobiet. Autorka oddaje realia okupacji, i powojennej Polski z wielką dokładnością. Z kart książki wyłania się obraz miasta, które musi przejśc przez burzę historii. Sakowicz wnikliwie pokazuje, jak wydarzenia wielkiej polityki wpływają na codzienne żtcie zwykłych ludzi. Jest to wspaniała powieść, która dostarcza wiele emocji. Pierwszy tom bardzo mi się podobał, ale drugi jest jeszcze lepszy - dramatycznym i wzruszający. To historia o miłości w wojennych czasach, o stracie, strachu, śmierci i dramatycznych decyzjach. O chęci przetrwania za wszelką cenę. Po raz kolejny autorka dostarczyła masę emocji. Ksiązki nie da się odłożyć, czyta się ją z zapartym tchem. Siła tej książki tkwi w postaciach. To własnie kobiety - córki Antoniego - stają się sercem powieści. Ich losy splatają się z dramatyzmem epoki, pokazując, że nawet w najtrudniejszych momentach człowiek potrafi walczyć o miłość, godność i nadzieję. "Czas gniewu" to lektura, która porusza do głębi i pozostawia w czytelniku emocje na długo po zamknięciu ostatniej strony. To saga, która rośnie z każdym tomem - a drugi jak podkreśla wielu czytelników bije na głowę pierwszy. Książka dla czytelników, którzy szukają powieści, która wciągnie, wzruszy i pozwoli na chwilę przenieść się w sam środek historii.

Piękna przejmująca wzruszająca książka 🙂 O trudach wojny, bólu, lęku, ale też o przyjaźni, wspólnym pięknym celu, poświęceniu, odwadze, zdradzie i miłości oraz najważniejsze - czymś ważnym, czego nie jest w stanie zniszczyć wojna, tym co człowiek daje drugiemu człowiekowi bezinteresownie ✨🥰 Przepiękna, cudownie napisana, oparta na prawdziwych wydarzeniach, na pewno na długo zostanie w mojej pamięci ❤️

Cudowne zwieńczenie historii o losach Annemarie Engelen. Ta książka dopełniła każdy szczegół, który poznałam w pierwszej części. Mogę nawet zaryzykować stwierdzenie, że była dużo lepsza niż jej poprzedniczka. Z coraz większą ciekawością odkrywałam kolejne strony powieści. Cieszę się, że każdy rozpoczęty wątek, znalazł tutaj swoje zakończenie.

„Wrocławskie tęsknoty” to drugi tom cyklu Dwa miasta Moniki Kowalskiej. Przeczytałam z zainteresowaniem, bo ta część jest równie ciekawa jak pierwsza („Lwowska kołysanka”). Akcja zaczyna się w 1945 roku. To właśnie do Wrocławia trafia z Kresów rodzina Szubów. Droga do tego miejsca jest pełna cierpień, a i pierwsze powojenne lata są trudne. W mieście pełnym ruin i szabrowników jest niebezpiecznie, ale Adela i jej bliscy próbują zacząć żyć na nowo. Niestety, wciąż doświadczają bolesnych ciosów od losu. Zarówno rodzice jak i siostry Ady mają za sobą traumatyczne przeżycia, a codzienne problemy nie ułatwiają walki z koszmarami i powracającymi demonami przeszłości. Adela poznaje młodego mężczyznę, który wydaje się idealnym kandydatem na męża. Czy jednak faktycznie tak jest? Codzienność Szubów i innych bohaterów, których dopiero poznajemy, trzyma w napięciu, gdyż wciąż wydarza się coś zaskakującego. Bardzo zaciekawiła i poruszyła mnie w tym tomie postać młodej Niemki, która pozostała po wojnie we Wrocławiu. Jej losy splatają się z życiem jednej z sióstr Adeli i tworzą wzruszającą historię. Autorka wiarygodnie, realistycznie ukazała życie w powojennym Breslau, zwłaszcza przeżycia i doświadczenia Polaków, którzy trafili tu w ramach Akcji Wisła. Także późniejsze realia, w latach pięćdziesiątych, oddają klimat epoki, w której jedni robili partyjne kariery, inni żyli z kombinowania, z jeszcze inni trafiali do ubeckich kazamatów za wojenną przeszłość. Całość czyta się z zaciekawieniem i emocjami, tym bardziej, że powieść jest napisana lekko, ale z dbałością o poprawną polszczyznę, w gawędziarski sposób. Jestem ciekawa, czy kolejny tom okaże się równie dobry…

Alicja jest młodą, 26 letnią dziewczyną. Mieszka we Wrocławiu z matką, która ją kocha, ale na swój sposób. Mocno kontroluje swoją córkę, podważa jej pewność siebie i nie jest mocna w okazywaniu uczuć swojej jedynaczce. Alicja nie miała ojca, stąd brak jej prawidłowych męskich wzorców. Dlatego też kiedy w jej życiu pojawia się Feliks, Alicja idzie ku niemu niczym ćma ku światłu. Całkowicie oddaje swoje życie w ręce mężczyzny, tłumaczy wszystkie nieprawidłowe zachowania i uważa, że Feliks po prostu taki jest. Jest nieco starszy, ma większe doświadczenie, na pewno jest dla niej czuły i chce jak najlepiej... Tango to opowieść o dziewczynie, która dała się zamknąć w toksycznym związku. To opowieść o wielkiej tęsknocie za miłością i byciem dla kogoś kimś najważniejszym. To bardzo poruszająca i smutna historia. Ale daje nadzieje i może bardziej tłumaczy pewne zachowania. Warto przeczytać, tym bardziej, że autorka zainspirowała się prawdziwymi wydarzeniami i historią własnej córki.

Ciąg dalszy losów Anastazji i Kazimierza i ich wielkiej miłości z historią w tle. Zawsze coś staje na przeszkodzie ich uczuciu i los nie pozwala im na bycie razem. Trochę pogmatwana jest ich historia, ale liczę na to, że wszystko się "wyprostuje". Wspaniała i bardzo wciągająca lektura. Czas na ostatni tom.

"Wszyscy pragnęliśmy miłości"; po latach zrozumiała, że to był ten motor, ta siła sprawcza wszystkich wydarzeń; siła, która wtedy utrzymywała ich przy życiu, ale potem ...." Ale zaskoczenie. Liczyłam, że 3 część będzie kontynuacją losów bohaterów z poprzednich książek cyklu. A okazuje się, że to zupełnie nowa historia. Ale jakże piękna i wzruszająca. Irena Sadowińska zwana "Irką od biednych" to młoda, wrażliwa na ludzką krzywdę kobieta. Ma serce otwarte dla każdego i nikogo nie zostawia bez pomocy. Pewnego dnia na jej drodze staje pochodzący z żydowskiej rodziny Emil Silverstein. Mężczyzna ukrywa się przed Niemcami po drugiej stronie getta, a Irena wbrew woli rodziców postanawia mu pomóc. Ich znajomość przeradza się w miłość, ale czy miłość w tych trudnych czasach jest możliwa? "Wszyscy pragnęliśmy miłości" to piękna i wzruszająca historia, którą autorka przedstawia w dwóch płaszczyznach czasowych. Wspomnienia Ireny z czasów II wojny światowej i historia jej pięknej miłości przeplatają się z teraźniejszością. Po śmierci Ireny jej syn Krzysztof postanawia poznać przeszłość matki. Za sprawą kuzynki otrzymuje rodzinne pamiątki, a w nich pewien list z Niemiec, który zmienia wszystko w co wierzył dotychczas. Kim był nadawca listu i jakie rodzinne sekrety wyjdą na jaw? Ta książka to opowieść o żalu i cierpieniu, o trudnych wyborach i odrzuceniu. A także o rodzinnych tajemnicach, życiowych błędach, poczuciu winy i wybaczaniu. Bardzo mądra, pokazująca do jak niezwykłych i bohaterskich czynów potrafi posunąć się człowiek aby ratować inne życie. A także jak jedna decyzja może zmienić życie nie tylko nasze, ale i całej rodziny. Lektura dostarcza wielu emocji i zmusza do przemyśleń. Z pewnością nie można przejść obok niej obojętnie. Bardzo polecam

Bardzo frapujaca, wciągająca i interesująca historia. Od pierwszej strony trudno sie oderwać od opowieści o losach ludzi kochających i cierpiących w imię miłości. Silne kobiety i czas II wojny światowej w połączeniu z winnicami we Fracji to grunt dla nie szablonowej intrygi, zakazanej miłości i wielkiej rodzinnej tajemnicy. Polecam