Zbieg z okoliczności

"Policjantka i romantyk" Witold Horwath Trzeci tom cyklu o przygodach Hanki Lubochowskiej. Uwielbiam tę bohaterkę za jej wyrazistość. To silna, odważna i bardzo kobieca bohaterka. Książka stanowi połączenie kryminału z obyczajem. Czuć tutaj wyraźny klimat początku XX w. Autor przedstawia codzienność policjantki, która splata się z brutalnością półświatka, rutyną dochodzeń i zwykłymi ludzkimi pragnieniami. Nastrój jest realistyczny, taki filmowy, a momentami nawet gęstnieje. Z przyjemnością obejrzałabym serial oparty na podstawie przygód Hanki Lubochowskiej. Siłą napędową całej historii jest oczywiście główna bohaterka. Jej profesjonalizm widziany na każdym kroku oraz twardość, bardzo kontrastuje z wrażliwą naturą drugiego istotnego bohatera tej historii, czyli tytułowego romantyka. Ale spokojnie nie jest to klasyczny romans :) Bardzo podoba mi się styl Autora, taki powiedziałabym oszczędny, a zarazem konkretny i pełen charakteru. Ja oczywiście nie byłabym sobą, gdybym nie wychwyciła tej swoistej ironii. Gorąco polecam całą serię autorstwa Witolda Horwatha i jeśli jeszcze tego nie zrobiliście to zacznijcie od "Lisiczki". Książkę miałam przyjemność czytać w ramach współpracy recenzenckiej z Autorem.

Czytanie tej książki niekiedy boli. Historie w niej opisane dotykają "rany matki", którą każda z nas może w sobie nosić. Przypominają o tęsknocie za matką i brakach w relacji z nią. Teraz, w XXI w., mamy więcej narzędzi, więcej wiedzy, by zrozumieć zachowanie swoje i naszych mam – one tego nie miały, czasem musiały tłumić w sobie wiele rzeczy, wiele upokorzeń (podobnie jak ich matki). Ogarniać rzeczywistość, a jeśli była trudna, to niewiele już sił/miejsca zostawało na czułość. Ciekawe, choć trudne w lekturze, są obrazy kobiecej złości i tego, co ona robi domownikom oraz samej zainteresowanej. Podobnie jak tłumienie swoich pragnień i rezygnowanie z marzeń w imię rozsądku, dbania o byt albo z lęku przed niepowodzeniem. Niełatwe w lekturze są także te miejsca, w których kobiety jawią się jako sprawczynie przemocy, przede wszystkim psychicznej, wobec dzieci. Powieściowi ojcowie mają czasem więcej serca wobec potomków niż ich matki (ale autorka tak prowadzi narrację, że doskonale rozumiemy, skąd się to bierze). To bardzo dojrzały debiut. Przemyślany, uporządkowany, dopracowany, ale i nasycony emocjami. Myślałam, że takie powieści pisze się koło czterdziestki, pięćdziesiątki... gdy ma się za sobą bagaż doświadczeń, osławioną życiową mądrość itp. Ale okazuje się, że nie ma co czekać z dojrzewaniem;)

„Droga do L” autorstwa Joanna Lampka to thriller, który wymyka się prostym kategoriom — bo choć dynamiczny i pełen zwrotów akcji, niesie ze sobą bardzo ciężki ładunek emocjonalny. To książka, która porusza temat nielegalnego wykorzystywania kobiet — trudny, bolesny i niestety wciąż aktualny. Autorka nie moralizuje ani nie narzuca ocen, a raczej prowadzi czytelnika przez historię, która momentami przytłacza swoją prawdziwością. Na uwagę zasługuje sposób budowania postaci — bohaterki są wyraziste, niejednoznaczne i dalekie od schematów. Fabuła jest intensywna, dużo się dzieje, a kolejne wydarzenia potrafią zaskoczyć. To jednak nie jest książka „na raz”. Jej ciężar emocjonalny sprawia, że momentami trzeba zwolnić, odłożyć ją na chwilę i wrócić później. Dużym atutem jest także warstwa opisowa — szczegółowa, dopracowana, miejscami bardzo sugestywna, wręcz filmowa. To trudna, ale ważna lektura, która skłania do refleksji i na długo pozostaje w pamięci.

„Był to owczarek niemiecki. Sierść miał czarną jak smoła, jedynie w okolicach potężnej klatki piersiowej kolor był nieco płowy. Posturę miał imponującą i pełną dumy”. Od początku ciągnęło mnie do tej książki. Po prostu czułam, że to będzie wspaniała lektura. Nie spodziewałam się jednak, że wywoła we mnie aż takie emocje! Jak świetnie opisana jest tu przyjaźń pomiędzy psem a człowiekiem! Psem o tajemniczym pochodzeniu, gotowym do obrony tych, których kocha. A wszystko na tle powojennej Polski, miejsca, gdzie kształtowała się nowa władza a spodziewać się można było dosłownie wszystkiego. Czasem jakieś pozornie nic nie znaczące zdarzenie z wojennej przeszłości może wywrzeć decydujący wpływ na to co stanie się w przyszłości…. Nie będę zdradzać szczegółów i opisywać treści książki. Dość powiedzieć, że zakończenie absolutnie zdruzgotało moje serce 💔 i jeszcze długo myślałam o tym co się stało. „Akela” oficjalnie trafia na pierwsze miejsce na mojej liście ulubionych książek. Na pewno wrócę do niej nie raz, bo jeśli ten owczarek raz wpuści do swojego świata to już tak łatwo z niego nie wypuści…. Przeczytałam w formie ebooka, lecz poważnie zastanawiam się nad kupieniem wersji papierowej, aby móc szybko wrócić do ulubionych fragmentów. A to mówi bardzo dużo o tym jak bardzo podobała mi się ta historia. Serdecznie polecam!

Akcja powieści rozpoczyna się w czasie II wojny światowej w Gdańsku. W jednej z kamienic mieszka dziesięcioletni Oskar Grass wraz z rodzicami. Jego życie zmienia się dramatycznie, gdy w wyniku pożaru giną mama i tata, a chłopiec z dnia na dzień zostaje sam. Opiekę nad nim przejmuje Sven Christiansen – zegarmistrz, który decyzją sądu staje się jego opiekunem. Gdy w Gdańsku robi się coraz bardziej niebezpiecznie, mężczyzna postanawia wyjechać z Oskarem do swojej rodzinnej miejscowości w Norwegii. To właśnie on ma ogromny wpływ na dalsze losy chłopca i kierunek, w jakim potoczy się jego życie W drugiej części historii przenosimy się do teraźniejszości i poznajemy Jana Skórzyńskiego – tytułowego dziadka, który bezgranicznie kocha swoją sześcioletnią wnuczkę Emilię. Gdy okazuje się, że dziewczynka choruje na nowotwór trzustki, jej rodzina staje przed dramatycznym wyzwaniem. Jedyną szansą na ratunek jest bardzo kosztowna operacja. Rodzice robią wszystko, aby zebrać potrzebną kwotę, jednak wciąż brakuje pieniędzy. Wtedy Jan postanawia wziąć sprawy w swoje ręce. Aby zdobyć pieniądze na leczenie wnuczki, musi wrócić do dawnego, niebezpiecznego zajęcia i odnowić stare kontakty. Powieść jest wielowątkowa i obejmuje różne etapy życia głównego bohatera. Autor przeplata wydarzenia z czasów wojny, lat powojennych oraz teraźniejszości, stopniowo odsłaniając przeszłość Jana. Z jednej strony poznajemy człowieka związanego z działalnością wywiadowczą, światem przestępczym i niebezpiecznymi zadaniami. Z drugiej – widzimy czułego, oddanego dziadka, który dla swojej wnuczki jest gotów zrobić absolutnie wszystko. Książka jest obszerna i wymaga uważnego czytania, ponieważ liczne wątki i zmiany czasowe mogą chwilami utrudniać orientację w fabule. Początkowo historia bardzo wciąga, choć z czasem tempo nieco zwalnia. Mimo to największą siłą powieści jest poruszający motyw miłości rodzinnej oraz pytanie, jak daleko człowiek jest w stanie się posunąć, aby uratować kogoś, kogo kocha. Na końcu pozostaje intrygujące pytanie: co tak naprawdę łączy Oskara Grassa z Janem Skórzyńskim? POLECAM!!! Czytam dla przyjemności dziękuję za udział w Book Tourze.

Na ogonie złoczyńcy - Karina Łagowska Dziękuję autorce za możliwość przeczytania tej książki. Kto jest winny zniknięcia kilku płazów? Historia w głównej mierze mnie zaciekawiła po tym jak obejrzałam film "Sekretne życie zwierząt domowych". Polubiłam kotkę, a i tutaj też jest taka. Ma czarną sierść, a na imię Matylda. Towarzyszy jej przyszywany brat. Królik Teodor. Ta historia mnie zaskoczyła. Szczególnie jeśli chodzi o tę złą postać. Domyślałam się, że będzie to ptak. Ale, nie taki... Lektura w głównej mierze skierowana do starszych czytelników. Z humorem, ironią i lekkim sarkazmem. Poruszane są tutaj tematy tj. depresja i tożsamość, równeż ta płciowa. Mamy też wiele nawiązań do literatury (dzieło Jane Eyre, Hamlet itd.) oraz języków. (Angielski, Francuski i Hiszpański) A także zwierzak z uzależnieniami (rośliny narkotyzujące). Historia ciekawa, ale nie w moim guście. Nie lubie nazbyt uczłowieczonych zwierząt. Trochę to denerwowało. Czy polecam? Tak. To historia, która porusza wiele tematów. Jeśli lubisz historię o zwierzętach z ludzkimi cechami. To jest to coś dla Ciebie. Moja ocena 7/10 Cytaty z książki: "Wyrobiłem roczną normę tolerancji na pewne angielskie słowa na ef. Dobrze, że nadal nie mam ogona, bo widzę po was, że tam brokat najlepiej siada. Ciao!" "- Zabierz go! O, tam, szybko, widzisz?! - Pani z odrazą wskazała w stronę, gdzie na ścianie siedział spokojnie duży pająk. Matylda prychnęła. Czy po coś takiego wybudzono ją z drzemki? Podeszła jednak i z obowiązku obwąchała gościa. Ten ani drgnął. - To tylko Jones - wyjaśniła, ale Pani koci nadal był na żenującym poziomie, więc nic nie zrozumiała. - Zjedz go! - Po pierwsze wypraszam sobie, po drugie to mi przypomina, że nie jadłam trzeciego obiadu. - Nie miaucz, tylko zeżryj to paskudztwo! - On cię słyszy, wiesz o tym, prawda? -Nie dyskutuj! To... to jest rozkaz! - Nie żyjemy w Rosji!" "- Znasz Roksy? - zdziwił się Cacek. - Tę zabijakę? - Poniekąd, a ty skąd ją znasz? - Matylda zmrużyła oczy. - Każdy, kto ma choć trochę do czynienia z wymiarem sprawiedliwości w świecie zwierząt, zna Roksanę Rozrabiakę. - Aha... też wygląda jak Lauren Bacall? - Co? W życiu, raczej jak żeńska wersja Johna Wayne'a, chyba ją widziałaś?" "- Śmierć ma swoje zalety, na przykład zyskujesz nieograniczony darmowy dostęp do kultury wszystkich zwierząt, także dwunożnych. Matylda chwilę to przetrawiała. Odczuwała mieszaninę lęku, zawiści i podziwu. - Clint Eastwood nam nie pomoże, ale poradzimy sobie bez niego - odparła hardo." "Głodny albo niewyspany kot to była naturalna katastrofa, dymiący wulkan, obszyta futrem asteroida. Jakie więc ważne obowiązki odciągnęły Matyldę od spania?" "W życiu każdego kota nadchodzi taki moment, kiedy musi się zastanowić, co poszło nie tak." "Mawiano, że nocą taka jak ta, kiedy Księżyc i Słońce są po przeciwnej stronie Ziemi, w pobliskim lesie słychać ciężkie kroki tajemniczego stworzenia, ni to gada, ni ptaka. I jeśli zamknie się oczy, a otworzy uszy, da się usłyszeć pełen bólu i tęsknoty ryk. Tak może płakać tylko bardzo duże i bardzo samotne zwierzę."

🍾„Bezdomność all inclusive” rozbija wygodne wyobrażenia o świecie, który zwykle oglądamy z bezpiecznej odległości. 🍾Autor oddaje głos młodemu chłopakowi, Piotrkowi, który postanawia zacząć wszystko od nowa na Helu, z dala od przemocowych relacji rodzinnych, toksycznych znajomych i nieudanego życia. Niestety, przez alkohol i naiwność Piotr ląduje we Włocławku, bez pieniędzy, telefonu i żadnych perspektyw. 🍾Przez nałóg, powoli stacza sie coraz bardziej, powoli tracajac przy tym godność i człowieczeństwo. Mimo chęci pomocy dobrych ludzi słuchamy o kolejnych libacjach, porażkach i przeżywaniu "byle do jutra". Słuchając tego, momentami, aż nie wierzyłam, że to prawdziwa historia. Że naprawdę można tak żyć i dokonywać takich wyborów... 🍾Oprócz głównego bohatera poznajemy również jego kompanów. Każdy z nich ma za sobą swoją drogę, często wyboistą i trudną. To wszystko uzmysławia nam, jak łatwo jest sie zatracić i jak trudno wrócić na prawidłowe tory. 🍾Największą siłą tej książki jest jej autentyczność. To nie reportaż pisany zza biurka, tylko zapis doświadczeń, rozmów i emocji, które zostają pod skórą na długo. Każda kolejna strona zmusza do refleksji nad własnymi wyborami oraz wartościami, którymi człowiek kieruje się w życiu. 🍾Audiobook słucha się bardzo szybko, a całość zostaje na długo w pamięci.

„Druga zwrotka” to historia Andy, która ma tylko mamę alkoholiczkę i wielki talent muzyczny. Nie jest łatwo realizować jej marzenia. Poznajemy ją jako nastolatkę, jako młodą kobietę i jako kobietę w średnim wieku. Okazuje się, że nigdy nie jest za późno na spełnianie marzeń. Piękna historia o dobrych ludziach, którzy stają się bliscy jak rodzina i wspierają w trudnych chwilach. Współczułam Andzie, która żyła z matką alkoholiczką i nie miała dosłownie nikogo więcej. Jej przyjaciółka Wiesia jednak i jej rodzina stali się dla niej wyjątkowo bliscy. Opowieść Andy to opowieść o mierzeniu się z przeciwnościami losu. Widzimy niejednokrotnie, jak Anda upada, traci nadzieję i nie wierzy w dobre chwile. Po każdym upadku podnosi się jednak silniejsza, a najpiękniejsze jest to, że jeszcze nie wie, co miłego przygotował dla niej los. Po każdej burzy wychodzi słońce i takie jest przesłanie tej słodko-gorzkiej książki. Nieidealni bohaterowie w trudnych czasach próbują walczyć o swoje marzenia, a my im kibicujemy na różnych przestrzeniach czasowych. Książkę czyta się bardzo szybko. Wywołuje ona naprawdę wiele skrajnych emocji. Jestem bardzo zadowolona z lektury. Piękna historia zasługuje na to, aby jeszcze o niej długo myśleć ❤️

Bardzo wciągnęła mnie książka i historie bohaterów. Szkoda, że nie ma drugiej części, bo z chęcią przeczytała bym kontynuację. Największym moim zarzutem jest zakończenie książki. No boli mnie ono aż za bardzo. Natomiast na duży plus są... Imiona bohaterów! Miałam już dość Katarzyn, Michałów czy innych Adamów. To była bardzo miła odmiana. Styl pisania też na plus i przez książkę po prostu się płynęło. Też była zachowana dobra równowaga pomiędzy żartem a powagą. No i najważniejsze pytanie. Gdzie ja znajdę takiego mężczyznę jak Konstanty?!?! A Hanię też bym z chęcią przygarnęła. Ona i Konstanty byli moimi ulubieńcami w książce. Książkę zdecydowanie mogę polecić!

„Łatwe czasy generują słabe pokolenia” - bardzo mi się podobało że autorka poruszyła ten temat. Młodzież w dzisiejszych czasach coraz częściej zmaga się z problemami psychicznymi. Rodzice w tych czasach za mocno trzymają potomstwo pod kloszem, wywierając presję na spełnienie ambicji których sami nie osiągnęli, chroniąc je przed każdym niebezpieczeństwem, przez co później mają problem żeby sobie poradzić samodzielnie w życiu. Dzieci Tomasza i Iwony są chodząca porażką. Iwona chce aby byli idealni i ingeruje w każdy aspekt ich życia. Za mocno chciała przejąć kontrolę nad wszystkim i to odbijało się złym echem na nich wszystkich, wliczając ją samą. Natomiast one - w akcie buntu uciekają w używki bądź próby samobójcze. Bohaterowie funkcjonują trochę jak aktorzy — grają role: partnerów, rodziców, ludzi sukcesu — ale pod spodem wszystko się kruszy. Śpiączka bohaterki pozwala zatrzymać się bohaterom i przemyśleć czy aby napewno ich życie jest idealne, jak je przedstawiają. Problemy zamiecione pod dywan, nagle zaczynają się wydostawać. Tylko co z tego jeżeli rodzice dalej na siłę próbują je tam wepchnąć, zamiast w końcu spróbować zrozumieć swoje dzieci. Stan nieważności nie jest tylko metaforą. To stan w którym decyzje tracą znaczenie, emocje się rozmywają, a człowiek przestaje być „ważny” nawet dla siebie. Co jeśli Julita nie chce się obudzić bo tak naprawdę nie lubi swojego życia i nie czuje się akceptowana? Każdy bohater zmagał się z samotnością w swoich smutkach. Książka na jeden wieczór, mimo że autorce brakuje lekkości pisania, nie ma rozbudowanej fabuły, raczej skłoni czytelnika do refleksji.

Książka, którą ciężko odłożyć zanim się jej nie przeczyta. To historia dwóch sióstr, których nie łączą więzy krwi ale bezinteresowna miłość. To historia o walce o powrót do „domu”, o niepoddawaniu się nawet wówczas gdy większość odpuszcza. To książka, w której prawdą miesza się z ułudą. A zakończenie zaskoczy niejedno z was. Polecam!

Gdyby Wasze życie skończyło się w tej chwili – bylibyście z niego zadowoleni? A co, gdyby nie skończyło się, tylko po prostu zatrzymało i ugrzęzło gdzieś w niebycie, a wy zawieszeni pomiędzy życiem a śmiercią, byli skazani na odtwarzanie w pamięci przypadkowych jego momentów, tych dobrych i złych. Których byłoby więcej? „Bóg, Honor, Seks i Ojczyzna” to książka z rodzaju takich, po które rzadko sięgam. Może niesłusznie, bo tak bardzo się cieszę, że wpadła w moje ręce. Kontrowersyjna okładka oddaje to, co w środku. Portret życia Polaka, nieświadomie wychowanego w wierze katolickiej, potem świadomie się z niej wyzwalającego. Polaka kochającego ten skrawek Ziemi, na którym przyszło mu istnieć. Polaka męża, ojca i sąsiada. Polaka mężczyznę. Polaka obywatela świata, starającego się żyć tak, by temu światu i chodzącym po nim ludziom nie szkodzić. A wszystko to w kraju nad Wisłą, gdzie wstając z klęczek, narażasz się na warkot tłumu, który nie rozumie dlaczego warczy, ale tak przecież trzeba. Gdzie patriotyzm tak wielu myli z nacjonalizmem. Gdzie ślepa obrona „tradycyjnych wartości” jest ważniejsza niż myślenie, odczuwanie i wolność, bo to człowiek ma być dla wartości, a nie one dla niego. Gdzie moja racja jest najmojsza, mój interes najważniejszy, a reszta świata niech i nawet spłonie. Książka porusza tematy szeroko pojmowanych: 🙏 religii i wiary 👥 tożsamości 🤝 tolerancji ♥️ związków, uczuć i emocji Wiecie co? To jest opowieść o każdym z nas i można się w niej przejrzeć jak w lustrze, nawet jeśli nie mieszkacie w Polsce. Jeśli szukacie czegoś, co Was poruszy, zdenerwuje, oburzy albo i wzruszy, to przeczytajcie. Jest tam też promyk nadziei i inspiracji.

Czy jedzonko to nieodłączny element czytania? 🤭 Co lubisz przekąsić podczas tej czynności? 🤩 Ja na ogół kocham jedzonko, więc wszystko, co mam pod ręką ma rację bytu 🤭 Autorka zabiera czytelnika w podróż do powojennego Gdańska, który spowija iluzja, tajemnice oraz polityczne intrygi na każdym kroku. Ania Warszawska jest w separacji ze swoim mężem Kazimierzem. Wdała się w romans z wysoko postawionym działaczem komunistycznym Julianem. Chociaż jest to niezwykle ognista znajomość, wiąże się z pewnymi konsekwencjami. Jakimi? Historia wciąga i intryguje na każdym kroku, z każdą przewracaną stroną. Emocje towarzyszące postaciom są wiarygodne i starannie oddają charaktery bohaterów. Dotyka trudnych decyzji, dylematów życiowych czy tęsknoty za najbliższymi. Czasy wojenne i powojenne nigdy nie należały do łatwych. To historia o miłości i zdradzie, ale nie tylko, bo również o próbie odnalezienia siebie, kiedy jest to utrudnione.

Dom. Rodzina. Małżeństwo w średnim wieku, dwóch synów i ich małżonki. Według sąsiadów dobrzy ludzie. Uczęszczają co niedzielę do kościoła, spotykają się na obiadach. Za ścianami ich domu rozlewa się ciepło ogniska domowego, ale to ogień oszustw, nietolerancji i zbrodni. Kłamstwa i przestępczość wrosły w ich życie i stały się codziennością. Miłość przybrała wypaczoną formę. Relacje stały się nieoczywiste. Seniorka rodu przypomina mi współczesną wersję Pani Dulskiej, która w swoim rozumieniu tzw. dobra rodziny, pod płaszczykiem pozorów i manipulacji, wywiera wpływ na innych. I dodatkowo nie ma problemu by wraz z synami wejść na drogę przestępstwa. Jolanta Sak prowadzi nas przez historię o niechcianych ciążach, aborcji, handlu żywym towarem, zdrad, żądzy pieniądza, obsesji, homoseksualizmu. I przede wszystkim ludzi, którzy nie toną. Cokolwiek się wydarzy, cokolwiek zrobią będą płynąć, czasem z prądem, czasem pod prąd, ale nie toną. I pomimo, że popełniają okrutne rzeczy, niszczą osoby spotkane na swojej drodze, potrafią wynurzyć się z najgłębszej topieli. Autorka pisze prostym, komunikatywnym językiem. Postaci ukazuje nie zagłębiając się w ich rys psychologiczny. Taka narracja wyraźniej uwidacznia decyzje i czyny bohaterów oraz ich wykroczenia poza normy etyczne, społeczne i prawne. Wzmacnia przekaz o nielegalnych działaniach, wyrządzanych krzywdach i popełnionych występkach. Przestępstwa wybrzmiewają mocniej, dosadniej. Zakończenie zaś jest śmiałe, zuchwałe i jak dla mnie dość przerażające. Uświadamia, że pewne sytuacje mają miejsce i stwarzają jedynie pozór istnienia sprawiedliwości. Po lekturze powieści Jolanty Sak jako czytelnik pozostałam z wieloma pytaniami i wewnętrznymi rozterkami. Czym jest sprawiedliwość? Czy można pozwolić funkcjonować w społeczeństwie takim ludziom? Źli ludzie burzą bezpieczeństwo swoich i cudzych domów. Wywracają je. Krzywdzą. I nie toną. I nie zmienią się. Gdzieś wypłyną, pomimo wszystko. Jeśli im pozwolimy. Polecam lekturę osobom które lubią mętlik w głowie i dylematy moralne po zakończonej lekturze.

📖 Książka, która wciąga jak dobry odcinek podcastu kryminalnego Pierwsze wrażenie? Mroczne, niepokojące i… cholernie wciągające 😳 Sięgając po Kill Show, spodziewałam się kryminału, a dostałam coś, co łamie konwencję gatunku. Ta książka to jak spotkanie Dziewczyny z sąsiedztwa z kinem found footage – tylko w formie papierowej. Od pierwszych stron czułam ciarki, bo klimat jest gęsty niczym dym nad pogorzeliskiem 💨🔥 😲 Ta książka od pierwszych stron ma bardzo specyficzny klimat — trochę jak oglądanie serialu dokumentalnego o głośnej sprawie kryminalnej. Czytając, miałam wrażenie, że przeglądam materiały z prawdziwego śledztwa, artykuły, wypowiedzi i fragmenty reportaży. I właśnie to sprawia, że historia wciąga niemal od razu. Fabuła kręci się wokół dawnej, nierozwiązanej sprawy zaginięcia nastolatki, która po latach znów wraca na języki ludzi za sprawą popularnego programu typu true crime. Autor bardzo sprytnie pokazuje, jak media potrafią wpływać na narrację i jak cienka jest granica między szukaniem prawdy a robieniem z tragedii widowiska. Bez spoilerów mogę powiedzieć jedno — ta historia zostawia z wieloma pytaniami. Tempo akcji jest dość dynamiczne, choć książka nie opiera się wyłącznie na sensacyjnych zwrotach. Dużą rolę odgrywa sposób prowadzenia narracji — styl przypomina reportaż lub zapis medialnego śledztwa, co nadaje historii autentyczności. To coś trochę innego niż klasyczny thriller i właśnie ta forma bardzo mnie zaintrygowała. Myślę, że ta książka szczególnie spodoba się osobom, które lubią true crime, podcasty kryminalne i historie inspirowane prawdziwymi sprawami. Jeśli lubicie analizować szczegóły, tropy i zastanawiać się, co naprawdę wydarzyło się w przeszłości — zdecydowanie warto po nią sięgnąć. Dla kogo będzie to MUST-READ? ✅ Jeśli jesteś fanką podcastów typu Kryminatorium czy Zbrodnie niedoskonałe. ✅ Jeśli zachwyciło Cię Dziewczyna z sąsiedztwa Jacka Ketchuma (ale potrzebujesz mniej drastycznej formy). Moja ocena? To było mocne, niepokojące i niesamowicie oryginalne doświadczenie 👏 Moja ocena: 9/10🌟 BRUNETTE BOOKS

"Ten, kogo kochasz, nie umiera" to thriller psychologiczny, którego fabuła rozkręca się w swoim tempie. Autorka przedstawia trzy historie, których na pozór nic nie łączy. Z biegiem stron odkrywa przed nami coraz więcej tajemnic i nowych faktów co sprawia, że coraz więcej pytań mnoży się w głowie. Tutaj nic nie jest oczywiste, jednak bardzo dobrze przemyślane. Anna Platt podrzuca rozsypane elementy kawałek po kawałku. Skłania do myślenia, by finalnie zebrać wszystko w jedną całość. I choć ta książka nie wciągnęła mnie od samego początku, to z biegiem czasu udało się autorce zaangażować mnie w jej fabułę. Dostałam ciekawie skonstruowaną zagadkę, a rozwiązanie okazało się dość zaskakujące.

Ciekawy ten demoniczny świat, te morderstwa i najlepsze z całej książki te poczucie humoru i te rewelacyjne dialogi. Czyta się szybko z uśmiechem na ustach, no chyba, że sekta akurat wpływa na wydarzenia to robi się naprawdę nieprzyjemnie, ale mega interesująco. Naprawdę bardzo dobra pozycja, czekam na kolejne tomy.

📚Recenzja: 106/2025 //335 📚Autor: Christine Leunens 📚Tytuł: „Śladami Amber” 📚Wydawnictwo: Zysk i S-ka 📚Ocena: 6,5/10 Ethan, młody student, jest do szaleństwa zakochany w beztroskiej Amber. Amber zdaje się odwzajemniać to uczucie, więc wszystko idzie w dobrym kierunku. Niestety, świat Ethana kończy się, gdy dowiaduje się, że miłość jego życia planuje poślubić starszego i majętnego wdowca Stuarta. Decyzja ta uwalnia drzemiące gdzieś w głębi demony przeszłości. Na jaw zaczynają wychodzić tajemnice, które kładą się cieniem na losach bohaterów. Narracja w książce prowadzona jest w dwóch płaszczyznach czasowych. Poznajemy współczesne losy Ethana, który nagrywa film dokumentalny na Antarktydzie, by za chwilę przenieść się w burzliwe lata 80-te, w których to młodzi bohaterowie poznają się i kiedy to rozwija się ich gorące uczucie. To połączenie pozwala nam lepiej wczuć się w emocje Ethana i Amber, zrozumieć ich decyzje i zachowania. Nie wiem o co chodzi, kompletnie... Nie potrafiłam do końca wgryźć się w klimat tej historii. Technicznie nie mam się do czego przyczepić. Styl Autorki jest przyjemny, lekki i przystępny. Książka jest o emocjach, trudnych wyborach, dylematach, czyli to co lubię. Wyłuskałam też subtelne i dość inteligentne poczucie humoru. Jednak coś zazgrzytało w odbiorze. Może to mnogość opisów, które sprawiały, że czułam się znużona, bo przez dłuższy czas nic się nie działo. A może brak przedstawienia historii z perspektywy innego bohatera, tylko Ethana? Książkę czytało mi się dobrze, ale zmieniłabym kilka kwestii. Wtedy byłoby idealnie. Polecam przekonać się samemu 😉 Może to książka właśnie dla Ciebie? #dozaczytania Molly📖. /Zapraszam na IG: @molly.ksiazkowa/

Zaintrygował mnie tytuł tej książki. Ale choć koty się w niej przewijają, stanowią bardziej element tła, niż osnowę wokół której snuje się fabuła powieści. Mimo, iż spodziewałam się raczej fantasy, szybko zorientowałam się , że to historia kryminalna. A przytłaczająca, ponura atmosfera powieści kojarzy się thrillerem. Lektura nawet ciekawa i wciągająca, ale bardzo przeszkadzała mi trzecioosobowa narracja w czasie teraźniejszym. Nie wiem czemu, ale irytowało mnie czytanie o tym co bohaterowie robią, mówią, widzą, czy słyszą. A jeszcze główna bohaterka mnie po prostu denerwowała.

„Przeklęty raj” to historia Charlotte, Petronille i Genevieve, które zostają odesłane do Luizjany z francuskiego przytułku La Salpetriere. Mają stać się żonami dla tamtejszych osadników. Po wielomiesięcznej przeprawie na statku La Baleine wciąż pali się w nich nikła iskierka nadziei, że ich los się poprawi. Jednak rzeczywistość okazuje się zgoła inna, a dziewczętom przyjdzie nie raz walczyć o przetrwanie. Ta historia napisana jest pięknym, acz niełatwym piórem. Bogate i wnikliwe tło historyczne nieco przytłacza snutą opowieść. To z czym przez lata muszą się zmagać kobiety jest przerażające, lecz mimo to zabrakło mi troszkę przeżywanych przez nie emocji, choć potencjał był bardzo duży. Opisy panującego napięcia politycznego nieco je przyćmiły. Było ich po prostu za dużo, przez co ta historia stała się bardziej historyczno-polityczną rozprawką niż opowieścią o sile kobiet. Widocznie przedstawienie ówczesnych wydarzeń miało dla autorki wielkie znaczenie i jestem w stanie to docenić, jednak miałam nadzieję na bardziej emocjonalną podróż. To dobra i pięknie napisana książka, jednak jej odbiór na pewno zależy od stawianych wobec niej oczekiwań.