Zagłada

"Star Force"- Początki serii byłem zachwycony, jednak co trwa za długo traci na wartości. Wygnaniec to nic innego jak kalka tego co już było. Czytałem tą książkę bardzo długo w międzyczasie sięgając po inne pozycje. "Wygnaniec" nie jest ani gorszy, ani lepszy od pozostałych tomów serii. Jest taki sam. Nie wiem czy sięgnę po kolejną pozycję tej serii.

Książka ta, samodzielnie być może nie zachwyca. Ale na tle całej serii wypada naprawdę nieźle. Albo przynajmniej na tyle zapomniałem fabułę pozostałych dziesięciu, że znowu zaczyna mi się podobać. Niby kalka całej serii, kolejny tom walki Riggs vs. wszystko co się rusza w przestrzeni kosmicznej i nie zamierza uciekać. Niby można nazwa to "Sagą rodu Riggsów". Niby synek jest kopią tatusia. Ale konsekwentnie w przygodach młodego Riggsa coś się zmienia i idzie ku nowszym i ciekawszym przygodą. Nie mniej jednak, nadal jest to dla mnie guilty pleasure. A dla wiernych fanów charakteru Marvina czeka drobna niespodzianka ;)

Książkę poznałem w wersji audio w EmpikGo Cóż, jest to ciekawa książka sci-fi i takiż sam początek serii pod warunkiem iż nie będzie Wam przeszkadzała wszędobylska idealność stanów zjednoczonych oraz korupcja, oszustwo, zdrady innych narodowości. Gdyby nie to, to powieść byłaby lepsza.

Pierwsze dwie odsłony cyklu Star Force B.V. Larsona może specjalnie „szału nie kręciły”, ale słuchało mi się je na tyle przyjemnie, iż postanowiłam kontynuować przygodę z tą serią i sięgnęłam po jej trzecią odsłonę pod tytułem Bunt. Walka w imię cudzych celów… "Trwa wielka międzygwiezdna wojna między istotami żywymi i maszynami. Siły Gwiezdne znalazły się po stronie maszyn – ale na jak długo? Trzeci tom serii przynosi punkt zwrotny dla Kyle Riggsa i jego gwiezdnych marines. Jasne staje się, w jaki rodzaj wojny wplątała się Ziemia. Na łasce makrosów, ludzie muszą walczyć przeciwko nowym, najróżniejszym rasom obcych, zarówno takim, które zasługują na zagładę, jak i takim, które bronią się przed najeźdźcą. Sytuacja robi się śmiertelnie poważna." Jest akcja, jest impreza. ;) Po drugiej lekko niemrawiej odsłonie cyklu trójeczka troszkę „przyspieszyła” i zrobiła się nieco bardziej interesująca. Choć muszę przyznać, iż historia oraz jej rozwinięcie coraz bardziej przypominają mi takie rasowe filmy klasy B, a Kyle Riggs wyrasta na kosmicznego MacGyvera, który z nanitów potrafi zrobić dosłownie wszystko. Do tego gość jest prawdziwym bohaterem, który całkiem nieźle balansuje otrzymane zadania. Z jednej strony spełnia „zachcianki” makrosów i walczy przeciwko nowym rasom, a z drugiej kombinuje jak bez uszczerbku dla Ziemi, wyplątać się z tego niekorzystnego układu. I muszę przyznać, że to kombinowanie wychodzi mu całkiem zjadliwie. Dla mnie jednak najważniejsze w tej odsłonie okazało się odsunięcie na drugi, a nawet trzeci plan nimfomanki Sandry. Akcja przestała toczyć się wokół tego kontrowersyjnego „wątku miłosnego”, a na pierwszy plan powróciła dynamika, klimat i to, co tygryski lubią najbardziej, czyli nowe światy i zamieszkujące je rasy wraz z opisami. No i jeszcze, ta „wisienka na torcie”, czyli nowy robocik z zaawansowaną sztuczną inteligencją. Podsumowując. Bunt B.V. Larsona, mimo iż nie skupia się na psychologicznym rozwoju postaci i często opiera się na znanych schematach, to jednak jest całkiem niezłym kosmicznym czytadłem, przy którym można miło spędzić czas. Jeżeli macie ochotę właśnie na taki rodzaj kosmicznej przygody, to seria powinna Wam się spodobać. Jeżeli zaś postacie i ich rozwój są dla Was istotne, to lepiej trzymajcie się od tej serii z daleka. ;) http://unserious.pl/2020/09/bunt/

Początek tej książki to była niezła przeprawa, bo poprzednie dwa tomy ukryły się głęboko w mojej pamięci i nie miałam pojęcia, co kontynuujemy i długo zeszło, zanim w końcu to wszystko wskoczyło na swoje miejsce, ale rychło w czas na szczęście. Dlatego też sądziłam, że nie polubię się z tym tomem, ale ostatecznie dość mocno się wciągnęłam, mimo początkowych trudności i już ta druga połowa to była czysta przyjemność i przypomniałam sobie, dlaczego od początku tak mocno się polubiliśmy. I to mimo mojej głębokiej niechęci do gatunku. Jedno co mnie martwi, to odczuwam tu taki mocny vibe "to jest już koniec i widać, że ewidentnie zostało to zaplanowane jako trylogia i zakończyliśmy tą epicką bitkę, a wydanych zostało jeszcze 5 tomów, więc ciekawi mnie, o czym są. Czy o tych samych bohaterach, czy o nowych? Czy znowu zobaczymy Rój? (Swoją drogą podobało mi się przedstawienie najeźdźców i ich historia). Trochę bawi mnie, że dzięki tej serii nabieram ochotę na jakiejś poważniejsze SF :D

Kolejny tom kameralnej space opery nadal trzyma poziom, a nawet jest lepszy od trzeciego. Jasne, można wiele zarzucić, ale w tym gatunku chodzi o to, by się dobrze bawić i książki nie były nudne. A nie są nudne i niczego więcej nie oczekuję - a ta kameralność i niewielki rozmach jest pewną świeżością. A że pełne bzdur i nielogicznych decyzji? Każda wojna jest taka. Szczególnie, jeśli walczą w niej ludzie z łapanki.

Książka jest bardzo nierówna, fragmenty które się dobrze czyta i są wciągające poprzeplatane jakimiś smętami i ckliwy kawałkami które naprawdę nie pasują do klimatu. Pomysł głosów w ogóle mi się nie podoba, to jest jakieś udziwnienie jak z kinga i w sumie nic nie wnosi do książki.

No i właśnie ponownie nastąpiło to co pisałem przy okazji poprzedniej recenzji tomu 6, autor mocno zabrnął w jeden schemat i nie za bardzo chce mu się go złamać. Na obronę muszę powiedzieć, że było tutaj ciekawiej i perspektywa imperium ciekawa. Wszystkie karty odsłonięte, ziarno zasiane. Zaczynam zwieńczenie serii już - książki są bardzo równe i nie jest to jakieś mistrzostwo świata, ale świat Odysei wciąga.

Przyjemna, choć delikatnie słabsza i krótsza od poprzednich części. Choć w sumie długość na plus bo wyciął autor niepotrzebne wątki i bełkot "technologiczny". Sam motyw niezły, ciekawa odskocznia po drasinach, natomiast brakowało temu trochę głębi. Traktować to należy jako taki wstęp do walki z imperium chyba. Zobaczymy co dalej.

Świetnie się czyta, ale... Po zakończeniu czuję ogromny niedosyt. Zniszczenie planety = koniec wojny. Doprawdy? A co z resztkami floty? Co z siłami okupacyjnymi Tilleke w Arkadii i w kopalniach Zyrydu (tom I)? Naprawdę po takiej akcji Tilleke z podmianą duchów-sobowtórów na planetach Witków nie pozostał żaden obcy agent, gotów podjąć się zemsty (tom III)? Oczywiście to tylko fikcja literacka. Więc: "Żyli długo i było im zielono..."

Orzeł biały 2 - Marcin Sergiusz Przybyłek Dziękuję wydawnictwu WarBook za możliwość przeczytania tej książki. Tę część przeczytałam zdecydowanie sprawniej. W pewnym momencie, nie wiem kiedy i jak mnie tak pochłonęła.... Powiem szczerze, że w tej części częściej się śmiałam. Odkryje przed wami, że jest w niej trochę polityki. Autor przestawił też opinię na temat pewnych postaci. Ze względu na obecnie napięte relacje z kilkoma krajami, nie wspomnę o których osobach tutaj mowa. Nie chcę wywołać niepotrzebnej burzy, a taka z całą pewnością mogłaby powstać. Okazuje się, że Ork też może się zakochać i to w... człowieku. Tak jak to było w sadze "Zmierzch", pozwólcie, że zacytuję: " Lew zakochał się w jagnięciu". Relacja Justyny i Dżedaja troszkę przypominała mi Hulka i Nataszę Romanov. Tak jak w poprzedniej części został wprowadzony akcent językowy. Tym razem jest to język rosyjski. Mamy też tutaj zdecydowanie więcej wątków. Kilka, które teraz siedzą mi w głowie to np. Małżeństwo Orków i ich typowe ludzkie zachowanie. On ogląda mecz, a ona nie może się doprosić, aby pomógł przenieść weki. Podobnie jak śpiewane pieśni, czy też wojsko Orczyc i wiele innych. Prawdziwa też sprawa, że można się zakochać mimo tych realiów. Przykładem są Runa i Kata. Historia tego, jak ciężko jest wychować dziecko, aby się w przyszłości nie stoczyło na dno. A'propo tego tematu... To ciągle mnie ogarnia śmiech z tego powodu jak wojskowy Samuel załatwił tych gangsterów. Prawie zawsze jak coś czytam, to widzę podobieństwa z innych książek, czy też filmów. Podczas tej lektury również mam takie spostrzeżenia. Nie mówię tylko o tych o których wcześniej wspomniałam. Co mi wpadło w oko? Tak np. Centrum dowodzenia Orków i trylogia "Niezgodna", a dokładniej jej trzecia część. Drugi przykład, to połączenie umysłów Schmidt'a z Ixim, to jak w książce "Intruz" - Melanie i Wanda. Nie można też zapomnieć o moim ulubionym stylu w literaturze. Mianowicie, to zwracanie się autora do czytelnika. "Trzeba w tym momencie wyjaśnić czytelnikowi...", "W tym momencie statystyczny czytelnik", " W tym miejscu, jak zapewniają historycy ", "No dobrze, to taki historyczny żarcik", czy też "Zanim odpowiemy o jego losach". Czy polecam? Oczywiście, ta część również jest pełna humoru, ironii i sarkazmu. Gwarantuje, że są elementy, które was zaskoczą. Nie mogę się już doczekać trzeciej części. Uwaga, dla przyszłych czytelników! Do tych, co nie preferują przekleństw. Jest ich tu całe multum i to nie tylko po polsku, ale i po rosyjsku. Moja ocena 10/10 Cytaty z książki: " - Za trzy minuty będziemy nad strefą zrzutu - oświadczył Horst. - Ja jebię - mruknął Mateo. - Dowódco, wiemy, w co się pakujemy? - Takie jest życie, Szwajcar -odparł Piekielnik - że nigdy nie wiesz. - Choćbyś przeżył milion różnych sytuacji - odezwała się Matka - i wiedział potem, jak na podobne zareagować... - Zawsze dorwie cię milion pierwsza - dokończył Piekielnik ich ulubione powiedzenie. - Przygotuj się na nieznane. - Matka uśmiechnęła się zza swojej szybki. - Ja pierdolę - sapnął znów Mateo. - Co ten młody taki podenerwowany? - zdziwiła się porucznik. - Miesiączkę będziesz miał? - spytał dowódca. - No nie, kurwa, czy tylko ja tutaj myślę?" "- No to pięknie... - Co no to pięknie"? - spytała Anna. - Co „no to pięknie"? Masz jaja, żeby mi powiedzieć prosto w oczy, co myślisz, czy będziesz się z tym nosił, aż ci zgnije w środku? Perunie, jak ja nienawidzę ludzi, którzy nie mówią, co czują, tylko tak z tym chodzą, milczą, a potem pewnego dnia dowiadujesz się, że jesteś zdzirą, tylko zapomniał ci o tym powie... - Jesteś zdzirą - przerwał jej Mardok, patrząc zawzięcie w blat. Anie zatkało. - Przepraszam, ale ta ksywka jest zajęta - stwierdziła Frenkiel, starając się rozładować napięcie, lecz już było za późno."

Utrzymana w konwencji klasycznej przygodówki sifi. Autor tego nie ukrywa i często puszcza oko do czytelnika odwołując się do znanych postaci i motywów. Ocena zależy od tego, czego oczekujemy po tej lekturze, jeżeli relaksu dla zabicia czasu to można dać wysoką ocenę. Ja wypośrodkowałam ;)

Wiele tu opinii o tej książce. Zarówno negatywnych jak i pozytywnych. Co zaskakująco wszystkie są trafne. Historia jest nad wyraz sztampowa. Nie chcę tu kopiować opinii innych. Jedyne co dodam od siebie to, że w tym s-f niewiele jest science za to wiele fiction. Szczególnie opisy walk w kosmosie z nauką nie mają nic wspólnego. Po przeczytaniu "Zaginionej floty" Jacka Campbella, gdzie walki w kosmosie przedstawione były bardzo realistycznie ciężko jest znieść to jak je opisuje Kennedy Hudner. Jednakże czyta się to bardzo dobrze :-) Zabieram się za tom 3.

Ta sama opinia dla całej serii, któa bardzo mnie wciągnęła. Całą serię potraktowałbym i ocenił jako całość, i oczywiście pewne rzeczy się powtarzały dla czytelników, którzy nie czytali poprzednich części, więc wyjaśnianie niektórych zagadnień było podobne. Lubię Sci-fi bo powala na rozszerzanie wyobraźni - nie tylko odnośnie pozaziemskich cywilizacji, czy rozwiązań technicznych przyszłości, ale także daje inną perspektywę na przyszłe relacje rodzinne, społeczne, moralność itp. Bawią opisy konfliktów wewnątrz cywilizacji ludzkiej - bo wciąż rywalizują ze sobą te same "imperia" Prymowie i monogi - :-). Całą serię wchłaniałem bardzo szybko, kończąc jedną książkę zaczynałem kolejną następnego dnia. Kawał świetnej i pouczającej rozrywki.

Jak wygląda świat po wyniszczającej rasę ludzką chorobie? Co się stanie z tymi, którzy ocaleli? Jak wpłynie na nich to, co przeżyli, to czym się stali? Na te wszystkie pytania odpowie, oczywiście, lektura. I będzie to bardzo zacne spotkanie, moi państwo. Bardzo zacne. Ze wszystkimi elementami niezbędnymi, aby świat postapokaliptyczny mógł istnieć. Zatem – nieliczni ocalali. Jest. Różne strategie, które wymyślili, aby przetrwać – odhaczone. Koncepcje, co się stało, że ludzie zmienili się w dzikie i nieokiełznane bestie – jak najbardziej. Niecodzienne cechy, którymi dysponują ci, którzy przeżyli – tak, to również autor przewidział. Można narzekać, że powieść nie niesie powiewu świeżości, że to już było. Można. Bo też i pisarz wielce odkrywczy nie jest. Za to sposób narracji jest dopracowany. Zwięzły, a jednocześnie dosadny i niepozbawiony żartu. Bohaterowie – tacy do bólu ludzcy, pełni wad i zawahań. Podsumowując, czyta się, a właściwie słucha bardzo dobrze (ponieważ lektor naprawdę się postarał) i z ochotą sięga po kolejny tom. Polecam.

„Rozgwieżdżone niebo” to apokalipsa podana w najlepszym możliwym wydaniu. Wilderäng wciąga od pierwszej strony i nie wypuszcza aż do końca — każde kolejne załamanie infrastruktury budzi coraz większy niepokój. Realizm wydarzeń sprawia, że trudno oderwać się od lektury, a jednocześnie zaczynasz zastanawiać się, jak sam poradziłbyś sobie bez elektroniki. Mocne, klimatyczne i przerażająco wiarygodne. Chcę natychmiast kolejny tom!

Ach te nowoczesne książki SF. Fabuły na pół strony A4 a reszta to walka, rakiety doleciały, nie doleciały, mało energii, osłony ledwo ledwo, rakiety lecą, wabiki lecą. Dawniej miały głównie fabuły, dziś mają niemal brak fabuły i głównie opisy walki w 80%.

Ta sama opinia dla całej serii, któa bardzo mnie wciągnęła. Całą serię potraktowałbym i ocenił jako całość, i oczywiście pewne rzeczy się powtarzały dla czytelników, którzy nie czytali poprzednich części, więc wyjaśnianie niektórych zagadnień było podobne. Lubię Sci-fi bo powala na rozszerzanie wyobraźni - nie tylko odnośnie pozaziemskich cywilizacji, czy rozwiązań technicznych przyszłości, ale także daje inną perspektywę na przyszłe relacje rodzinne, społeczne, moralność itp. Bawią opisy konfliktów wewnątrz cywilizacji ludzkiej - bo wciąż rywalizują ze sobą te same "imperia" Prymowie i monogi - :-). Całą serię wchłaniałem bardzo szybko, kończąc jedną książkę zaczynałem kolejną następnego dnia. Kawał świetnej i pouczającej rozrywki.

Ksiazka dobra do poczytania, chyba można uznać, że udany debiut. Miałam tylko za często w głowie pytanie "a dlaczego on/ona/to/tam?". Nie do końca rozumiałam wszystkie decyzje i ruchy. Za dużo niewyjaśnionych tajemnic czy motywów jak na mój gust. Wiem, że ksiażki sifi mają być takie żeby nie było wiadomo o co tak na prawdę chodzi, bo są takie mądre i naukowe, ale się nie domyślę tego co autor wymyślił sam, a co nie istnieje. Większość chyba jednak zrozumiałam i przyswoiłam bez bólu więc jestem bardziej zadowolona niż znudzona.

Po przeczytaniu całego cyklu stwierdzam, że początki były trudne. W pierwszym tomie raczej drętwe dialogi, ani napięcia, ani poczucia humoru, wszystko od razu bez wątku szczególnie jakiejś zagadki. Całkiem spoko, ale bez rewelki. Mocna 7. Jednak, z każdą kolejną częścią było coraz lepiej, przy 4 już się solidnie wciągnąłem. Czuje niedosyt po 6 tomie, to spokojnie mogło być drugie tyle. Dwie podstawowe kwestie, które zrobiły na mnie wrażenie. Pierwsza to bogactwo pomysłów i opisów gatunków i miejsc, bez przegadania, konkretnie i obrazowo (zresztą wyrażenie konkretnie idealnie pasuje do stylu autora). Druga to profile psychologiczne postaci i przedstawienie różnych typów osobowości. Czuć emocje bohaterów. Ta część stylu nadała fabule autentyczności. Większość pisarzy tworzy papierowe postaci bez wnętrza. Postaci Domagalskiego są żywe i zapadają w pamięć. Wg mnie seria lepsza niż Frontlines M. Kloos, ponieważ bardziej pomysłowa (więcej wyobraźni i więcej naturalności-autentyczności postaci), ale w stylu odrobinę poniżej serii Michała Cholewa. Jednak M. Cholewa włożył w Algorytmy więcej pracy (albo miał lepszą pomoc redakcyjną). Generalnie, gdyby ktoś wsparł stronę dialogową twórczości autora i być może operacyjną (jednak bitwy u Cholewy to profeska) to byłaby szansa na serie której bliżej do 8. Styl robi swoje, np byle jakie opowiadanie o niczym Wegnera, coś o owcach i kozach, byle co a wciąga, ponieważ autor potrafi w dialogi. Nie chodzi o przegadanie, jak to się czasem zdarza u Ziemiańskiego, ale o przyciąganie-zaciekawienie. Serie polecam, j.w. wg mnie tom 1 to mocna 7.