Z powrotem do gwiazd

Zapewne książka jest mocno przeterminowana w kontekście przedstawionych badań, nie mniej - potrafi zaciekawić. Jest napisana w dość ciężkim stylu przez co myślę, że wiele osób może znużyć bądź zmęczyć. Ja czytałam ją dosyć długo, po rozdziale gdy miałam adekwatny do takich historii nastrój. Myślę, że to najlepsze rozwiązanie. Dużym plusem jest naprawdę rzetelne przedstawienie wielu "paranormalnych" zagadnień, ciekawie dobrane przypadki, które naprawdę potrafią zszokować i dużo faktów naukowych popartych badaniami. Podoba mi się również duża obiektywność aktora. Reasumując - książka dedykowana na pewno dla entuzjastów tychże zagadnień, jednak nie wątpię, że zaciekawi nawet takich laików jak ja :)

Książka Iana Wilsona jest próbą rzetelnego i wieloaspektowego spojrzenia na tajemnicę życia po śmierci. Praca sytuuje się w kontekście odkryć i hipotez Raymonda Moody'ego, który w 1975 r. opublikował swoje słynne "Life after life". Temat doświadczeń NDE stał się wówczas niezwykle frapujący i modny. Do dziś zresztą trudno wyjaśnić ów fenomen. Wilson analizuje starożytne wierzenia, teorię reinkarnacji, doświadczenia mistyków. Dużo uwagi poświęca tzw. regresji hipnotycznej. Badając rozmaite przeżycia i świadectwa, zachowuje zdroworozsądkowy dystans, by w konkluzji nie wykluczyć przypuszczenia, że jednak "coś" po śmierci jest. Osobiście mam poważne wątpliwości w tej sprawie, choć niegdyś byłem skłonny wierzyć w pozagrobową egzystencję. Doświadczenia NDE są faktem, ale ich metafizyczna interpretacja ma słabsze podstawy niż naukowa (vide: projekt AWARE). Wilsonowi bliżej do tej drugiej (z pewną dozą otwartości na pierwszą). Nawiasem mówiąc Ian Wilson, znacznie bardziej niż z niniejszej publikacji, znany jest z bestsellera o Całunie Turyńskim. I pewnie po tę książkę lepiej sięgnąć najpierw, jeśli kogoś ciekawi dorobek autora.

Można się śmiać z autora i jego ślepej wiary, w kosmitów, którym zawdzięczamy powstanie naszej cywilizacji. Takie teorie są dobre, gdy trzeba napisać scenariusz do serii Alien vs Predator, czy marevelowskich "Eternals", gorzej sprawdzają się jednak gdy trzeba skonfrontować ze zdrowym rozsądkiem i prawdopodobieństwem. Dlatego tym bardziej jestem zafascynowany autorem i jego próbami uprawomocnienia swojej teorii dorobkiem nauki, historii, astronomii i językoznawstwa. Można powiedzieć, głupi pomysł, ale świetne wykonanie. Sitchin serwuje nam mnóstwo ciekawych faktów, całkiem logicznie analizuje dawne mity i legendy...tyle, że cały ten warsztat naukowy jest wykorzystywany w ślepej wierze w przybyszów z kosmosu. Oczywiście nie mamy dowodów na to, że tak nie było...tak jak nie mamy dowodów na to, że kiedyś naszą Ziemię rzeczywiście odwiedzali przybysze z kosmosu, wcielając się w rolę starożytnych bóstw. Po prostu jest wiele bardziej prawdopodobnych i wiarygodnych teorii, dlatego też "Dwunastą planetę" można, a nawet trzeba traktować jako całkiem ciekawą pozycję science-fiction.

Podchodziłam do tego tekstu trochę jak pies do jeża, przez dobre trzy dni bijąc się z myślami, co mam napisać. Sprawa prosta nie była, a ja miałam na głowie trochę prywatnych spraw, więc tym bardziej nie chciałam wyjść na wariata w foliowej czapeczce ani na fanatyka twardych faktów, ale... hej, wiecie co? Po przemyśleniu, mam to gdzieś, zakładam foliową czapeczkę na głowę i wam też radzę, bo 10 stycznia 2026 roku zmarł pan Däniken, który odbił się w moim życiu przepotężnie. Więc czy się to komuś podoba czy nie, nadrobimy sobie nieco jego książek, jakie wyszły w Polsce i na które poluję (i tu dziękuję przepotężnie już na wstępie jedynemu i niezastąpionemu Dolarowi, tak, temu samemu, który czasem coś tu opublikuje! - dzięki tobie moja kolekcja foliowych moherowych berecików staje się cudownie bogata! ;)), a ja zapraszam was w świat, który dla wielu będzie fikcją literacką, brednią wariata i kretynizmem. Ale hej. Teorie przedstawione w tych książkach czasem mają więcej sensu niż te o mądrości pewnego pomarańczowego tupecika zza wielkiej wody, więc... ;) https://jesiennaczyta.blogspot.com/2026/01/52026-erich-von-daniken-dzien-w-ktorym.html

Wielki zasób informacji naukowych, czyta się ciężko, zwłaszcza pierwsze rozdziały - bo autor zadał sobie trud dokumentowania zamieszczonych informacji. To tyle jeśli chodzi o warsztat - co do treści ciekawe spojrzenie na ewolucję, oczywiście inne od obecnych trendów, widzę po skrajnych opiniach, że albo książka jest super, albo autor jest idiotą - ja umieszczam się w grupie zadowolonych, zresztą wystarczy poczytać jak odbierany był Darwin po 1859 r. w Europie, jak ktoś śledzi rozwój paleoantropologii, co chwilę mamy nowe niesamowite odkrycia, naukowcy prześcigają się by udowodnić, że to z poprzedniego roku jest błędne i tak trwa ta opera mydlana... Na zachowawczy odbiór książki niewątpliwie wpływa to, że autor nie kryje się z zachwytem nad światem hinduizmu, jak wiadomo, nie ma racji, bo co innego napisane jest w Biblii, polecam wyrobić sobie własne zdanie

Von Dänikena zawsze dobrze się czyta. Przedstawia on różne wydarzenia i podaje argumenty za i przeciw, dlatego nie uważam jak niektórzy, że próbuje na siłę udowodnić swoje teorie, ponieważ wcale tak nie jest. Autor myśli logicznie, jego wiedza jest bardzo duża i każda jego książka dostarcza mi sporo informacji, dzięki którym mogę potem kontynuować własne "badania".

Moja pierwsza kupiona książka, nie będąca podręcznikiem ani lekturą. Z księgarni wysyłkowej, zdaje się ze Świata Książki. Byłem wtedy chyba jeszcze w podstawówce, nie wszystko rozumiałem, ale napisana językiem bardzo przystępnym w formie 1001 notatek. Przeczytałem ją wiele razy. Chętnie przeczytałbym dziś uaktualnioną wersje. Gorąco polecam, nawet dla młodych ludzi, którzy choć trochę interesują się ogólnie pojętą nauką. Bo nie wiem czy dziś, pierwszoklasista z liceum z własnej woli czytałbym o fizyce kwantowej lub biologi molekularnej :) A jednak różne ciekawostki z tej książki, napisane przystępnym językiem, ale nie robiącym z czytelnika debila, pomogło mi w szkole, gdy np nauczyciel robił mini quiz wybiegający troche poza to co w podręczniku :)

Trochę zawiłe aczkolwiek ciekawe ujęcie tematu powstania życia na Ziemi (a być może i nie tylko). Książka jest stara, a zatem część naukowych zagadek została już rozwiązana, a część zyskała inne wyjaśnienia. Wciąż jednak uważam, że daje wartościową perspektywę - przynajmniej w kwestii porzucania antropocentrycznych poglądów.

Zdumiewająca podróż przez ubogie wsie kresòw, sierocińce, biedowanie w stolicy, aż po piekło obozòw koncentracyjnych. Zdumiewający obraz ezoterycznych kręgòw międzywojennej Warszawy. Możemy powątpiewać w nadprzyrodzone zdolności autora/narratora - choć zbałem osobę której przepowiedział przyszłość i sprawdziło się (niestety) co do joty

Ja co prawda, nie doświadczyłem wcale życia przed życiem - była tylko sama nicość, ale świadomość jest wieczna, czy nam się to podoba czy nie. Mimo to, przeczytałem z fascynacją książkę doktora Raymonda Moody'ego o zjawisku reinkarnacji. W poprzednich epokach ludzie opisujący swoje poprzednie egzystencje żyli w sposób przeciętny tylko po to, by móc w następnym życiu być wielką, znaną na cały kraj/świat osobą. W starożytności na przykład byli budowniczymi piramid, w średniowieczu stawali się członkami krucjat i walczyli przeciwko wrogom o swoje terytoria, w XVII wieku uczestniczyli w londyńskiej klęsce urodzaju mającej miejsce dokładnie w 1666 roku i tym podobne. Jak ktoś lubi takie książki o śmierci klinicznej czy o pośmiertnych stanach, długich tunelach lub spotkaniach z bliskimi zmarłymi, to będzie jak najbardziej zadowolony.

Moja ocena tyczy się bardziej pisarza,niż książki,ponieważ książka choć wybitna,lecz zupełnie nie aktualna.w latach 70-tych poprzedniego stulecia w istocie powalała swą wnikliwością,i szerokimi horyzontami,niestety w konfrontacji ze stanem dzisiejszej nauki mocno się zestarzała tak np. nie ma w niej informacji o czarnej materii,ani o ciemnej energii -stanowiących ok.95% masy ,całego wszechświata,nieaktualne są informacje dotyczące cząstek elementarnych,których ilość i poziom zbadania bardzo się zmieniły.Naturalnie w niczym nie ujmuje to wielkości pisarza,po prostu opisywał świat takim,jakim się jawił w latach siedemdziesiątych XX w.Jako popularyzator wiedzy o wszechświecie Hoimar von Ditfurth ,bez wątpienia należy do wielkich pisarzy,co do tego nie ma wątpliwości ,wielki szacunek i ukłon należy mu się bez wątpienia.Moja ocena -Pisarz-10,książka na chwilę obecną-6.

Jedna z moich ulubionych książek. Już sam pomysł na taki ranking jest świetny (mimo pewnej absurdalności, bo zawsze można powiedzieć, że rodzice danej osoby mieli większy wpływ niż ona sama), bardzo pobudza wyobraźnię, dziwne, że nie powstało więcej takich list, a przynajmniej o tym nie słyszałem (poza analogiczną książką o 100 kobietach autorstwa Deborah G. Felder, która jednak niestety nie dorasta do pięt tej pozycji, oraz "kontynuacją” od tego samego autora, w której tworzy on taki ranking z perspektywy... roku 3000, a ponad połowę listy zajmują fikcyjne postaci “z przyszłości” – szkoda, że nie została ona wydana po polsku, a i po angielsku trudno ją znaleźć, pomysł jest tak szalony, że z wielką chęcią sprawdziłbym, jak to wyszło). Wykonanie jest może dość dalekie od ideału, lecz wciąż naprawdę dobre. Książka jest przede wszystkim napisana znakomitym językiem - opisy poszczególnych postaci to nie są jakieś suche notki biograficzne, lecz są wzbogacone przez autora różnymi ciekawostkami oraz jego rozważaniami i wtrąceniami w taki sposób, że nawet o tak nieciekawych z perspektywy współczesnego Europejczyka osobach, jak Asioka albo Zaratustra chce się czytać. Niektóre fragmenty mocno zapadają w pamięć, jak choćby zakończenie tekstu o Lavoisierze: “Podczas rozprawy do sądu został przesłany apel wzywający do oszczędzenia Lavoisiera z uwagi na liczne usługi, jakie oddał on krajowi i nauce. Sędzia odrzucił prośbę z krótką uwagą: “Rewolucja nie potrzebuje geniuszy”. Nieco bliższa prawdy była uwaga kolegi Lavoisiera, wielkiego matematyka Lagrange’a: “Potrzeba jedynie chwili, by ściąć tę głowę, ale żeby pojawiła się taka druga, może nie starczyć i stu lat“.” Można nie zgadzać się z opiniami autora, ale nie można mu odmówić merytorycznego podejścia do tematu (tak przynajmniej twierdziłem, zanim trafiłem na tutejsze, pożal się Boże, recenzje...). Należy mu się również szacunek za to, że nie zrobił z tego jakiegoś rankingu popularności i nie zamieścił osobistości pokroju The Beatles czy Billa Gatesa, o których obecnie jest głośno, ale za kilka(naście) wieków zapewne mało kto będzie o nich pamiętał. Mimo wszystko, miałbym autorowi trochę do zarzucenia, jeśli chodzi o skład i kolejność rankingu: 1. Co prawda już po lekturze dowiedziałem się, że autor jest Amerykaninem, ale gdybym tego nie wiedział, to zarzuciłbym mu anglocentryzm. O ile 2. miejsce Newtona jest jak najbardziej zasłużone (chociaż autor trochę poszedł na łatwiznę, przypisując odkrycie rachunku całkowego wyłącznie Newtonowi i pomijając osobę Gottfrieda Wilhelma Leibniza, jest jedynie wspomniane, że Newton “wdał się z Leibnizem w zaciekły spór”), o tyle już 31. pozycja Szekspira wzbudza pewien sprzeciw (bardzo ciekawe są natomiast dywagacje autora nad tym, komu powinno być przypisywane autorstwo jego dzieł, przedstawiona argumentacja na korzyść osoby Edwarda de Vere’a jest dość przekonująca - mimo że jest to teoria odrzucana przez większość badaczy - ale też zachęca do zagłębienia się w temat). Jak sam autor słusznie zauważa, sztuka ma stosunkowo niewielki wpływ na nasze życie i nawet biorąc pod uwagę trwałość jego dzieł, nie sądzę, by wywarł on większy wpływ od Hitlera, Napoleona lub Aleksandra Wielkiego. Znalezienie miejsca w głównej części rankingu dla Francisa Bacona to dość kontrowersyjny wybór, biorąc pod uwagę, że spośród filozofów autor nie umieścił w pierwszej setce choćby Kanta. Najbardziej dyskusyjnym wyborem tego rodzaju jest jednak umieszczenie Johna Locke’a i Olivera Cromwella w górnej połowie listy - osobiście wątpię, czy w ogóle powinni się oni na niej znaleźć. 2. W niektórych miejscach autor nie uzasadnia wystarczająco swoich twierdzeń np. stwierdza bez podania dodatkowych argumentów, że więcej książek powstałoby przy użyciu papieru i druku blokowego niż przy użyciu papirusu i ruchomej czcionki Gutenberga, a ja bym się z tym raczej nie zgodził. 3. Pominięcie wynalazku filmu. Wiadomo, że w dużej mierze było to po prostu rozwinięcie wynalazku fotografii i tak jak w większości przypadków nie dokonała tego jedna osoba, ale wciąż było na tyle przełomowe, że powinno zostać w jakiś sposób uwzględnione. 4. Stawianie wpływu świętego Piotra niemal na równi z Jezusem. Zgadzam się, że gdyby Jezus nie pozostawił po sobie naśladowców, to chrześcijaństwo nie stałoby się z pewnością największą religią w historii, ale zasługę jego rozkrzewienia należałoby raczej przypisać wszystkim apostołom (chociaż nie po równi, oczywiście), a tymczasem autor pisze niemal tak, jakby św. Paweł był jedynym uczniem Chrystusa. 5. W paru miejscach osoby porównywane przez autora są rozdzielone o jedną pozycję, co sprawia nieco sztuczne wrażenie. Jeśli autor stwierdza (jak najbardziej słusznie), że “Cortés przyspieszył bieg historii, Pizarro, być może, zmienił jej bieg”, to różnica między nimi w rankingu powinna być zdecydowanie większa. Podobnie z Shi Huangdi i Oktawianem Augustem oraz Cai Lunem i Gutenbergiem. 6. Pominięcie osoby Nikoli Tesli. Daleko mi do popularnego obecnie punktu widzenia, według którego to „największy geniusz w historii”, ale z pewnością zasłużył na wspomnienie w tekście o Edisonie i/lub Marconim. Jak widać, mam sporo uwag, pewnie mógłbym coś jeszcze dorzucić, ale są to głównie zarzuty dotyczące pojedynczych pozycji, wciąż jako całość oceniam tę książkę zdecydowanie pozytywnie. Zarzuty z recenzji użytkownika Piratka (i innych recenzji cytowanych w tej recenzji) są na tyle żenujące i ignoranckie, że stwierdziłem, iż muszę na nie odpowiedzieć. Dobrze, że chociaż na stronie Goodreads użytkownicy potrafili docenić tę książkę i średnia ocen wynosi tam prawie 4/5. “„krytycy zarzucali Autorowi, że ośmielił się nie tylko rozstrzygać które osobistości wywarły największy wpływ na dzieje świata, lecz i subiektywnie je klasyfikować. Wbrew zastrzeżeniom krytyków książka odniosła ogromny sukces; sprzedano dziesiątki tysięcy egzemplarzy.” To o wartości książki nie musi świadczyć. Po za tym książka kupiona nie musiała zostać przeczytana, a przeczytana nie musiała się spodobać.” I nigdzie nie jest to stwierdzone, nie musisz sobie dopowiadać, zresztą wystarczy poczytać w Internecie, żeby zobaczyć, że recenzje czytelników w zdecydowanej większości są pozytywne. “Obawiam się, że jest to wiedza z gatunku SF.” Bez komentarza, dużo więcej wspólnego z SF ma większość twoich zarzutów. Od siebie mogę co najwyżej dodać, że wiedza pozyskana dzięki przeczytaniu tej książki pozwoliła mi kilkukrotnie zabłysnąć w różnych sytuacjach odpowiedziami na takie pytania, jak “który papież zapoczątkował krucjaty?” albo “kto wynalazł papier?”. “Do tego Hart wyliczył postacie nie alfabetycznie, chronologicznie czy rzeczowo, lecz tak, jak sobie uważa.” I bardzo dobrze, gdyby nie to, to książka byłaby tylko nudną stertą biografii, bo przynajmniej połowa osób jest dość oczywistym wyborem. Dzięki uszeregowaniu postaci i wzbogaceniu całości o uzasadnienie dokonanych wyborów jest ona zdecydowanie ciekawsza. „Mimo swojej obszerności traktuje tematykę bardzo powierzchownie. Merytorycznie słabo, brak źródeł, autorów ilustracji, zawiera wiele błędów gramatycznych.” Wręcz przeciwnie, analizuje skrupulatnie życiorysy i dokonania poszczególnych osób, rozważa ich wpływ nie tylko do dnia dzisiejszego, ale stara się też spojrzeć w przyszłość. Co do źródeł, to chciałbym tylko zauważyć, że to literatura popularnonaukowa, a nie praca naukowa. Błędów gramatycznych nie dostrzegłem, nawet jeśli jakieś występują, to nie uważam, żeby znacząco wpływały na przyjemność z czytania. “We wstępie autor napomina, że stara się pomijać osoby, co do których nie ma pewności, że kiedykolwiek żyły, po czym czytamy o wielu wątpliwych "osobistościach".” Przy każdej takiej osobie, autor tłumaczy swój punkt widzenia oraz podaje niezbędne argumenty. No, może zabrakło mi tego trochę przy kilku postaciach religijnych (na czele z wiadomymi postaciami z miejsc pierwszego i trzeciego), ale mogłoby to wywołać zbędne kontrowersje, więc może i dobrze, że zostały one dołączone “z automatu”. “Najczęściej pojawia się słowo "prawdopodobnie".“ Trudno, żeby się nie pojawiało, skoro są rozważane hipotetyczne skutki. Autor miał przenieść się do alternatywnego wszechświata, żeby sprawdzić, co by się wydarzyło, gdyby nie narodziły się dane osoby? Naprawdę wyssane z palca te zarzuty. “Jest wiele ciekawszych i poważniej traktujących czytelnika cegiełek.” Szkoda, że nie podałaś żadnych przykładów, chętnie poczytam, mam nadzieję, że nie masz na myśli wspomnianej książki o 100 kobietach, której rzeczywiście można zarzucić powierzchowność i kiepski poziom merytoryczny. “Najważniejszą postacią jest tu Mahomet, drugą Newton.” I słusznie, można z tym polemizować, ale główne argumenty o wyższości Mahometa nad Chrystusem (po pierwsze Mahomet odegrał dużo większą rolę w rozwoju islamu niż Jezus w rozwoju chrześcijaństwa, a po drugie Mahomet był także przywódcą wojskowym, a nie tylko religijnym) są jak najbardziej przekonujące. Dodatkowo można stwierdzić, że wpływ Mahometa będzie prawdopodobnie trwalszy od wpływu twórców pozostałych religii: https://www.pewresearch.org/religion/2015/04/02/religious-projections-2010-2050/ A co do Newtona, to już w ogóle nie wiem, co masz przeciwko, jest bezkonkurencyjnie najbardziej wpływową postacią w historii nauki, popchnął ją swymi dokonaniami do przodu o co najmniej kilka wieków. “znaczenie tego dzieła dla rozwoju ludzkości przewyższa rolę wszystkich innych - może z wyjątkiem Biblii” Czyli niby kodeks Justyniana jest najbardziej znaczącym dziełem w historii? Bardziej niż wszystkie księgi religijne, wszystkie przełomowe prace naukowe i wszystkie traktaty filozoficzne? Mocno powątpiewam w to, raczej dużo bardziej prawdopodobne wydaje mi się, że mediewista może przeceniać znaczenie dzieł wydanych w okresie, w którym się specjalizuje. “Bez urazy, jakiż wywarł on wpływ na dzieje świata ?” Gdybyś przeczytała uważnie tekst o Mahawirze, to wiedziałabyś. Dżinizm wyróżnia się spośród innych religii tym, że “jest doskonałym przykładem tego, w jak drastyczny sposób doktryny religijne mogą oddziaływać na sposób życia całej społeczności”. Jako przykład podano stosunek wierzących do zwierząt: “Bardzo ważną cechą dżinizmu jest przywiązywanie wagi do zasady ahimsy, czyli niestosowania przemocy, niewyrządzania krzywdy. Dżiniści uważają, że zasada ahimsy dotyczy nie tylko ludzi, lecz obowiązuje również w stosunku do zwierząt. Jednym z następstw tej zasady jest zakaz spożywania mięsa. Głęboko wierzący dżinista rozciąga zasadę ahimsy znacznie dalej; na przykłada nie zabija much i nie je po ciemku, bo mógłby przypadkowo połknąć jakiegoś owada, a więc spowodować jego śmierć. Zdarza się, że naprawdę pobożny, a przy tym wystarczająco zamożny dżinista wynajmuje kogoś do zamiatania przed nim ulicy, ponieważ idąc mógłby przypadkowo nastąpić na jakiegoś owada czy robaka i go zabić”. Poza tym autor wspomina też, że “dżiniści stanowią zamożną grupę społeczną, a w proporcji do liczebności ich udział w życiu intelektualnym i artystycznym Indii jest bardzo duży”. Do tego dochodzi wpływ filozofii Mahawiry na praktyki religijne hinduizmu: “Obowiązujący w dżinizmie zakaz składania ofiar ze zwierząt i spożywania mięsa w znaczący sposób wpłynął na praktyki religijne hinduizmu. Zasada niekrzywdzenia i niestosowania przemocy wywiera stały wpływ na filozofię hinduską, nawet obecnie.” Moim zdaniem Mahawira powinien nawet być w rankingu wyżej od Justyniana. Ten drugi nie ma już od wieków żadnego realnego wpływu na obecne prawodawstwo, a Mahawira wciąż wywiera znaczący wpływ na życie około 5 milionów ludzi. “Lord D’Abernon uznał pokonanie Czerwonej Armii nad Wisłą w 1920 r. za 18 decydującą bitwę świata” Żaden z wodzów z tej listy nie znalazł się na liście (nie licząc ludzi pokroju Napoleona, których wpływ sięga dużo dalej niż tej jednej potyczki), bo jedna bitwa to po prostu za mało. Zresztą nawet gdyby Polacy ją przegrali, to prawdopodobnie zaważyłoby to jedynie na niepodległości Polski (określanie tego wydarzenia mianem “bitwy, która odmieniła losy świata” na podstawie książki jednej osoby, która też nie była jakimś wielkim autorytetem i mogła mieć swój interes w wyolbrzymieniu jej znaczenia, jest strasznie naciągane, Armia Czerwona była zbyt słabo zaopatrzona, żeby kontynuować ofensywę na zachód, poleciłbym ci przeczytanie książki “Polska bez cudów. Historia dla dorosłych”, jednak widzę, że już to zrobiłaś i niestety nie wyciągnęłaś z tego żadnej refleksji, twoja recenzja tej książki to taki bezsensowny słowotok, że trudno to nawet sensownie skomentować), no, ale widzę, że u niektórych zaślepienie patriotyzmem wywołuje dość skrajny polonocentryzm. Stalin i Lenin “załapali się” dopiero na 66. i 84. miejsce, a Piłsudski miałby zmieścić się w setce? Już prędzej przyczepiłbym się o pominięcie Karola Młota, który mógłby znaleźć się chociażby na liście honorowej za powstrzymanie podboju Europy przez Arabów, choć to też można łatwo uzasadnić - tym, że obrona Konstantynopola miała zapewne większe znaczenie w tej kwestii od bitwy pod Poitiers. “Abraham Lincoln trzeci od końca w liście dodatkowej” Nie żeby to miało jakieś wielkie znaczenie, ale jeśli ktoś nawet nie zauważył, że wymienione na końcu osoby są podane w kolejności alfabetycznej (zresztą autor wprost pisze, że “nie oznacza to, że gdyby wydłużyć listę zasadniczą, to te dziesięć osób (w nieokreślonej jeszcze kolejności) zajmowałoby pozycje 101-110, ani też, że wymienione niżej osoby znalazłyby się na liście z numerami 101-200"), to chyba sporo mówi to o jego skupieniu podczas czytania tudzież inteligencji. “Jak napisał ktoś na forum historycy.org” Po pierwsze, fajne źródło xD Nie wiem, gdzie tu dostrzegasz lekceważący ton, zresztą trzeba być zaiste bezczelnym, żeby zarzucać lekceważący ton autorowi na koniec recenzji, którą samemu napisało się bardzo lekceważącym tonem. Autor wyraźnie pisze, że to przecież wybór Lincolna na prezydenta wywołał secesję Południa, więc trudno mu przypisać dodatkowy wpływ za powstrzymanie czegoś, co w gruncie rzeczy sam spowodował. Poza tym Południe nie miało praktycznie szans wygrać wojny secesyjnej i utrzymać niezależności, bo zdecydowanie ustępowało Północy pod względem przemysłowym i demograficznym. Pewności oczywiście nie ma, ale trudno mi sobie wyobrazić, żeby Stany Zjednoczone pozostały rozbite na dłuższą metę, kiedy Północ i Południe były ze sobą tak mocno związane językowo, kulturowo, religijnie i handlowo. Może jedynie z zarzutami dotyczącymi części o Konstantynie Wielkim bym się zgodził. Swoją drogą, jestem ciekaw, jak wyglądałby twój ranking.

Książka, która zdobyła niesamowitą popularność po hollywoodzkim hicie z Tomem Hanksem, czytałem już po filmie Kod da Vinci i faktycznie scenarzysta nieźle sobie pomógł /dzięki ciężkiej pracy dokumentalistów/wraz z autorem hitu, sama pozycja nieźle napisana, dużo tajemniczych wątków związanych z naszą religią, wszyscy krytycy mogą oczywiście pojeździć" po autorach, bo nie wszystko da się udowodnić - dla mnie jednak ciekawa i dobrze napisana

Autor " Gdy słońce było bogiem ". Jedno jest pewne !!! Bez tych książek moje życie na pewno potoczyłoby się inaczej. No, może trochę przesadziłem. Jeśli nie życie, to na pewno forma spędzania moich urlopów, wycieczek, a co za tym idzie zainteresowań. Zamiast gonić po wszystkich dostępnych mi ruinach, siedziałbym sobie z drinkiem w ręce przy hotelowym basenie. O rany, jakie ubóstwo intelektualne by mnie czekało !!! Dziękuję, dziękuję Panie Kosidowski, że tak się nie stało !!! O ile sobie przypominam, jacyś moi szkolni koledzy wylądowali "przez" Pana na archeologii. Z tego co wiem, nigdy nie żałowali. Książki wychowały już kilka pokoleń czytelników, budząc zainteresowanie starożytnymi kulturami. Nie prześpij i daj, poprzez rekomendację książki, szansę współczesnemu pokoleniu, może dzięki Tobie ktoś znajdzie zaginioną Atlantydę. POLECAM !!!

Ogromną wartością felietonów jest odniesienie do potwierdzonych dokumentów, pozwalających zgłębić wydarzenia związane z początkiem, rozwojem i końcem III Rzeszy. Mocno jednak można wyczuć stronniczość autora, a także niekiedy nachalne oceny i wtrącenia własnych opinii. Nie można jednak odmówić, że książka jest ciekawa.

Przeczytałem drugi raz. Pierwszy był już sporo lat temu. Wróciłem do książki rozważając sprawy ostateczne i różne aspekty z tym związane. Nie jestem znawcą tematyki, niezwykle ciekawej i poruszające tak ważne dla nas aspekty egzystencji. Tym samym pozostaje ostrożny i traktuje tą książkę jako punkt wyjścia do dalszych lektur. Częściowo równolegle sobie doczytywałem i mam wstępne wnioski. Moody ma zdaje się kontrowersyjną reputację w światku naukowym. Dosyć odważne delikatnie mówiąc są jego twierdzenia, także w wydaniu które posiadam, że doszedł on do umiejętności łączenia się z duchami zmarłych. Jak idzie o doświadczenia śmierci. Mamy tu zbiór zasłyszanych opowieści. Zatem ciężko tutaj o jakieś około naukowe podejście które by wymagało zapewne analizy stanów medycznych osób które to przeżyły, czas jaki minął między relacją a wydarzeniem itd. Ale z pewnością książka naświetla na ten moment niezwykłe zjawisko. Internet dopowiada że jak na rok 2026 ciągle brakuje wiarygodnego naukowego wyjaśnienia tych zjawisk. Zgaduje że jeśli mamy uznać je za rzeczywiste doświadczenia świata po śmierci tak musi pozostać, choć zawsze będzie można liczyć na jakieś rozwiązanie naukowe tych przeżyć. W końcu aspekt teologiczny, na marginesie ale jednak. Czy jeśli uznać że są to faktycznie doświadczenie metafizyczne nie dochodzimy do dziwnej konkluzji, że w świecie który działa wg. praw przyrody, gdzie nie ma żadnego bezpośredniego okienka do transcendencji (bo nie liczę modlitw itp.) nie jest to zadziwiające że nagle dostajemy mechaniczną możliwość (zależną od stanu medycznego człowieka) kontaktu “z tamtym” światem? Dla mnie to trochę niespójne z naszą chociażby chrześcijańską teologią.

Postać autora, oficera służb policyjnych III Rzeszy jest niezwykła, wystarczy wskazać, że jako jedyny z tak wysoko postawionych osób z kręgów SS uniknął poważnego wyroku i niejako suchą nogą przeszedł do świata powojennego. Służby, w których awansował na sam szczyt zajmowały się wywiadem i kontrwywiadem, konkurując w tym zakresie z wywiadem wojskowym. Same te okoliczności powinny gwarantować niezwykłość wspomnień takiej postaci. Tymczasem jestem po lekturze trochę rozczarowany. O ile, jak można się było spodziewać, autor wybiela się, pomija niewygodne aspekty, swój udział w zbrodniach III Rzeszy, skupia się często, szczególnie we wspomnieniach z końca wojny na działalności, która dała mu podstawy do łagodnego wyroku i przychylności aliantów, wysuwa na pierwszy plan zabiegi ratujące w tym czasie więźniów obozów, w tym narodowości żydowskiej, to jednak brakuje w książce tego co mogło być najciekawsze, tzn. głębszego wejrzenia w działalność wywiadowczą. Mamy ledwie parę informacji w tym zakresie, trochę o kontaktach z służbami innych krajów, kilka spostrzeżeń, a większość książki poświęcona jest relacją i dziwnym podchodom pomiędzy głównymi aktorami politycznych machin III Rzeszy. Możemy poznać relacje Himmlera z Hitlerem, Heydrichem, Ribbentropem. Ich animozje, wzajemne niechęci i gry przeciwko sobie. Sam Schellenberg przedstawia też swoje wrażenia odnośnie tych najważniejszych postaci, swoje lawirowania między nimi, walkę o względy, wypracowywanie pozycji i ścieżkę kariery. Jest to ciekawe spojrzenie na słabość systemu podporządkowanego rywalizacji osób odpowiedzialnych za decyzyjność w państwie i prowadzenie wojny. Książka wyszła jeszcze w czasach słusznie minionych i opatrzona jest irytującymi przypisami, dotyczącymi niemal wyłącznie poprawiania wizerunku ZSRR w II wojnie światowej. Ciekawiej czytałoby się te wspomnienia z solidnym opracowaniem edytorskim. Książka warta przeczytania, choć więcej obiecuje niż daje.

Dziełko dość ciekawe, myśl de Sade'a na temat Boga i religii w pigułce. Byłoby jednak lepsze, gdyby te koncepcje zostały skonfrontowane podczas dyskusji z księdzem, który ma jakieś pojęcie na ten temat i jest pewny swoich przekonań. Wyszedł więc tu trochę monolog. Zastanowiło mnie jedno sformułowanie, które z jednej strony przypadło mi do gustu, z drugiej, po zastanowieniu, uznałam za kompletnie bez sensu. Może to kwestia tłumaczenia... "Oczywistą niemożliwością jest wierzyć w coś, czego się nie rozumie. Pomiędzy zrozumieniem a wiarą powinien istnieć bezpośredni związek." Gdyby napisano, że nie mogę zaakceptować czegoś, czego nie rozumiem, bądź nie mogę żyć wg zasad, których nie rozumiem, to jak najbardziej się z tym zgadzam. Natomiast wiara wg mnie polega na tym, że akceptuję właśnie coś w ciemno. Nie mam dowodu, nie mam gwarancji, mam tylko wiarę, że to jest słuszne. W momencie gdy coś jest zrozumiałe i zbadane, przestaje być obiektem wiary. Największym aktem wiary jest przyjmowanie czegoś, co jest kompletnie nie rozumiane i nie poddające się poznaniu. Mogę się mylić, ale taka mnie naszła refleksja.

Mitologia grecka to chyba jedyna - obok nordyckiej - oryginalna i pełna, nie czerpiąca za dużo z zewnątrz. Toteż nic dziwnego, że czytało się tę książkę nieźle, zwłaszcza znając już trochę background, no bo kto nie liznął już greckiej mitologii, choćby w szkole?

Klasyczny poradnik samorozwoju ale przyprawiony mnóstwem teorii spiskowych, co daje dość intrygującą mieszankę. Chociaż zdecydowanie da się odczuć, iż była pisana 20 lat temu, trochę przykro, że nie ma aktualizacji, bo autor mógłby mieć jeszcze większe pole do popisu, a język ma przyjemnie wciągający.