Wysokie okno

Nasz bohater tym razem będzie musiał odkryć kto stoi za hazardowymi długami i dlaczego tym razem ich nie uregulował choć ma bogatą żonę. Co takiego wyjątkowego jest w zdjęciach rozebranych pań i czy na prawdę warto być prywatnym detektywem. Podobała mi się ze względu na klimat tajemniczości. Nie jest to co prawda opowieść jak poprzednie, ale w sumie nie musi być.

Już od pierwszych stron wciągnęła mnie bardziej niż słynny i przereklamowany Sokół Maltański, który jest średni szczerze mówiąc. Tutaj intryga i jej rozwiązanie są o wiele ciekawsze. Mamy tu sporo barwnych postaci; wciągające wątki porąbanej rodzinki. Również były detektyw i jego żona budzą większą sympatię niż Sam Spade. Tylko tytuł słabo dobrany; ów papierowy człowiek (w sensie chudzielec - The thin man) jest tylko wspomniany pod koniec. O ile Sokół mnie trochę znudził, o tyle tutaj nie mam dość i chętnie poczytałbym o dalszych losach Nicka i Nory Charles. Co prawda jest to ostatnia książka Hammetta, ale po jej zekranizowaniu nakręcono kilka kontynuacji i serial.

Lata 20-te. USA. San Francisco. Do biura dwóch prywatnych detektywów wchodzi tajemnicza femme fatale ze zleceniem... Po zapoznaniu się z całą serią przygód Marlowe'a Chandlera od jakiegoś czasu czułem potrzebę przeczytania jakiegoś kryminału noir. Takiego - wiecie - klasycznego z twardymi gośćmi z byczymi karkami, szerokimi szczękami z cygarem między zębami i rewolwerem w kieszeni obszernej marynarki rzucających ironicznymi dowcipasami gdy ktoś do nich mierzy ze spluwy. No i akurat na Legimi w abonamencie jest nowy przekład "Sokoła maltańskiego" gdzie bohaterem jest Sam Spade. Dostałem to czego chciałem - to jest książka, która mogłaby posłużyć jako wzorzec noir jak metr z Sevres. Wszystkie klisze i motywy są tutaj. Mamy wartką akcję, fabułę klejoną na ślinę, brak rozbudowanych opisów psychologii postaci - wszyscy próbują wykiwać resztę frajerów w pogoni za bogactwem a bohater musi udowodnić, że nie da sobie dmuchać w kaszę. Rozmach jest niewielki - wręcz mam wrażenie jakby to był scenariusz dla teatru telewizji - akcja dzieję się praktycznie tylko we wnętrzach budynków - ale to nie przeszkadza. Miód jest w dialogach i innych interakcjach postaci. Także polecam jeśli ktoś czuje chęć na takie klimaty. P.S. Tłumaczenie momentami jest zabawne - zamiast pasztetowej mamy leberkę, a gdy jeden z policjantów odpowiada w złości na wywody bohaterów "Horsefeathers!" co oznacza bzdury/nonsens jest to przetłumaczone jako "Bujajcie słonia!" xD Aż ściągnąłem na komórkę e-booka po angielsku z projektu Gutenberg żeby porównywać co bardziej zastanawiające zwroty.

Wow! Ale ta książka jest pokręcona. Nasz detektyw dostaje marne zlecenie, ale nie ma co robić, więc wciąga się w tą historię. Jak się okazuje to nie będzie łatwa opowieść i tytułowa siostrzyczka to niezłe ziółko. Ile trupów jest w tej książce! Ile zamieszania. Jak zawsze dobrze poprowadzona historia, która wciąga nas po same uszy.

Zaczyna się niewinnie- od zaginionego obrazu zaginionego malarza. A potem szybko akcja nabiera tempa i na podstawie wielu zapętlonych zdarzeń i informacji Lew Archer musi odgadnąć jaki obraz widnieje na właściwej stronie gobelinu.. Zaś ludzie, których przesłuchuje mocno mu to utrudniają. To typowy kryminał detektywistyczny z dużą ilością wątków, komplikacji, tajemnic i fałszerstw .I jak zwykle Archer nie daje się zwieść pozorom a jego zmysł obserwacyjny i przenikanie psychologicznych barier pomaga rozwiązać tę niewiarygodnie pogmatwaną łamigłówkę. A największą zaletą stylu autora jest dla mnie właśnie sposób w jaki Archer rozmawia z ludźmi.

Philip Marlowe, prywatny detektyw z Los Angeles jest narratorem w powieściach Chandlera. W „Głębokim śnie” Marlowe otrzymuje zlecenie odzyskania kompromitujących materiałów na temat Carmen – młodszej córki generała Sternwooda. Intryga szybko się zagęszcza. W atelier, gdzie robiono zdjęcia pornograficzne zostają znalezione zwłoki mężczyzny...Polecam

Tego typu literatury staram się nie czytać, mało co wnosi, ale... właśnie to "ale ". Nie można przestać ich czytać. Jeszcze jeden rozdział i jeszcze jeden, a potem to już nie ma sensu iść spać. Znowu noc zarwana. Czyta się świetnie. Ocena w pakiecie ze świetnym filmem z niezapomnianym J. Nicholsonem. POLECAM !!!

Cały czas trzyma w napięciu. Świetnie napisana książka. Autorka zna realia świata policyjnej pracy (amerykańskich) detektywów – z politycznym tłem włącznie. Detektyw Joe Peters nie ufa nikomu, ma wrażenie, że wszyscy kłamią, ale stara się dotrzeć do prawdy. Jedni policjanci są „sztampowi” – od razu ustalają na podstawie swojego wyczucia rozwiązanie morderstwa, a w przeciwieństwie do nich Joe Peters podważa wszystkie narzucające się innym hipotezy - co w rezultacie doprowadza go do szukania rozwiązania zagadki podwójnego morderstwa w czasie (prawie przymusowego) urlopu. Aby rozwiązać tę zagadkę, Joe Peters musi cofnąć się do innych, nie do końca prześwietlonych spraw z przeszłości, znaleźć powiązania miedzy ludźmi i naprawdę nie może wierzyć nikomu… Świetnie skonstruowana fabuła. Mottem tej książki może być zdanie: „nie wierz nikomu”. Tłem jest pokazanie problemów „świata policji” – począwszy od nacisków politycznych, poprzez stosowanie przez policjantów nieczystych metod z psychologicznym wymuszaniem fałszywych zeznań, i w końcu na odseparowywaniu prawdy od fałszu. Wciąga. Słuchałam w wykonaniu świetnego lektora – Ryszarda Nadrowskiego.

Historię się pisze - od zawsze. Historią się manipuluje - od zawsze. Przeczytałam ponownie po wielu latach. Sprawdziłam na wszelki wypadek, czy zaczytany papierowy egzemplarz, wydany lata temu przez Czytelnika w Serii z Jamnikiem, odpoczywa sobie spokojnie w głębinach szafy bibliotecznej. Pamiętając, jakie wywarła na mnie wówczas wrażenie, kupiłam natychmiast ebook i audiobook. Tak na wszelki wypadek, z wrodzonego łakomstwa oraz wskutek dawnej "papierowej" traumy, kiedy to nie wracała do mnie pożyczona komuś książka - tu się przyznam, że elektroniczny backup papierowych skarbów pozwala mi na spokojny sen nocą:) "Córka czasu" w pełni zasługuje na pozycję, jaką zajmuje w swojej kategorii. Właśnie skończyłam audiobook w interpretacji Wojtka Masiaka i, wbrew początkowym obawom, stwierdzam, że w tej formie książka jest równie smakowita, jak w pozostałych. Szczęśliwie w nowym wydaniu zachowano doskonałe tłumaczenie Krystyny Jurasz-Dąmbskiej, którego czas się nie ima. W tej sytuacji nie mam żadnego argumentu przeciwko najwyższej ocenie "Córki czasu" w kategorii, do której należy.

Czytałam na Kindle, co było mniej przyjemne jak na papierze. Kryminał wydał mi się dość klasyczny. Może nie tak starawy jak kryminały George'a Simenon, ale jednak trochę w tym stylu. Główny bohater, zawodowy zabójca wzbudził moją sympatię i chciałam, by mu się udało.

"Morderstwo doskonałe" Johna Le Carre to klasyczna powieśc kryminalna, która łaczy w sobie intrygę śledczą z portretem hermetycznego, pełnego niewypowiedzianych zasad świata brytyjskich szkół prywatnych. Punktem wyjścia fabuły jest niepokojący list, jaki redaktorka naczelna "Głosu chrześcijańskiego" otrzymuje od jednej ze stałych czytelniczek. Niestety, wiadomość przychodzi zbyt późno - autorka listu, pani Rode, zostaje zamordowana, a okoliczności jej śmierci budzą poważne wątpliwości. Do akcji wkracza George Smiley, emerytowany pracownik służb specjalnych i przyjaciel redaktorki, który podejmuje się prywatnego dochodzenia. Carre prowadzi opowieść powoli, z dużą dbałością o szczegóły. Każdy element okazuje się istotny i często podważa wcześniejsze, pozornie oczywiste założenia czytelnika. Autor sprawnie wykorzystuje konwencję kryminału jako pretekst do pokazania skomplikowanych relacji i niechlubnych tajemnic renomowanej instytucji edukacyjnej. Zwroty akcji są dobrze rozplanowane a konstrukcja powieści - logiczna i zgodna z wymogami gatunku. Czytelnicza przyjemność płynie tu głównie z atmosfery: powściągliwe dialogi, brytyjski klimat i powolne odsłanianie prawdy tworzą udaną, klasyczną mięszankę. "Morderstwo doskonałe" to lektura lekka, wciągająca i przyjemna. Nie jest to jednak książka, która pozostawia po sobie głębokie wrażenia - fabuła moglaby zostać bardziej rozbudowana, a niektóre wątki rozwinięte szerzej. Podsumowując, to solidna, dobrze skomponowana propozycja dla miłośników klasycznych kryninałów, którzy cenią sobie spokojnie tempo narracji i staranną konstrukcję zagadki.

Spodziewałam się historii o pracy policjantów, ale to bardziej saga rodzinna (choć i wątków policyjnych nie brakuje). Powieść Dorothy Uhnak koncentruje się wokół klanu O’Malleyów, nowojorskiej rodziny pochodzenia irlandzkiego, w której kolejne pokolenia mężczyzn wybierają zawód policjanta. W obiektywie autorki znajduje się przede wszystkim Brian O’Malley – obserwujemy go w momencie, gdy idąc w ślady ojca, postanawia wstąpić do służby, a także kilka dekad później, gdy jest już prominentnym funkcjonariuszem na wysokim szczeblu. Oryginalny tytuł książki brzmi Law and order i kojarzył mi się z serialem, który dawno temu leciał w telewizji. Wbrew pozorom jednak postacie z książki pani Uhnak nie są takie jak Olivia Benson – opisani przez nią policjanci bardziej pasują do tytułu Odrażający, brudni, źli. Są rasistami, ksenofobami, antysemitami, mizoginami, biorą łapówki, przyzwalają na zło. W życiu prywatnym regularnie zdradzają żony, nie potrafią rozmawiać z dziećmi. Ponieważ mamy do czynienia ze społecznością Irlandczyków, sporo jest też rozważań natury etycznej z perspektywy wiary, ale i Kościół nie jest do końca bez winy, a księża mają sporo za uszami. Wszystko w otoczeniu bohaterów jest szare, brudne i kleiste, a gdy próbują się oni z tego brudu wygrzebać, zostają złamani lub usunięci. Autorka się nie certoli z czytelnikiem i już na pierwszych stronach rozpoczyna od sceny gw*łtu i brutalnego zabójstwa. Chciałam wybrać trigger warning do tej książki, ale wychodzi na to, że w sumie wszystkie możliwe by pasowały. Mamy morderstwa, p*dofilię, bicie dzieci, gw*łty, przemoc na tle rasowym. Uhnak niczego nie upiększa. Naprawdę momentami było mi ciężko z nagromadzoną tam ilością przemocy wszelkiego rodzaju. Dodatkowo autorka uczyniła bohaterem dorastającego chłopaka o budzącej się, rozbuchanej seksualności, więc czytamy co sobie wyobraża, co z kim robi, jak reaguje jego ciało, etc. Powieść Dorothy Uhnak powstała w latach 70. i w sumie to widać. Kanony kobiecego piękna są bardzo retro (Karen „miała figurę modelki” bo była „chuda jak patyk” i przez skórę można było „wyczuć jej szkielet”). Kobiet nie ma w ogóle w policji, głównie zajmują się domem i dziećmi, mężczyźni za to są twardzi, brutalni, biorą je siłą i podrywają rozmyślając o tym, co mają pod ubraniami. Jedyny wyjątek to dziennikarka, która jest właśnie „nowoczesna”, bo pali, pije i rzuca się na mężczyzn. Widać też mocno napięcie na tle rasowym, z jednej strony dyskryminację czarnych przez białych, z drugiej wrogość czarnych wobec białych za to, że przez lata byli prześladowani. Autorka ukazuje także problem wojny w Wietnamie i wracających z niej zmasakrowanych fizycznie i psychicznie młodych chłopców. Pojawia się wątek związany z korupcją w policji, który bardzo przypominał mi film Serpico z 1973 roku. Podejrzewam, że w latach 70., gdy ludzi szokował porucznik Borewicz i goła baba w windzie w Seksmisji, książka Dorothy Uhnak mogła być bardzo głośna, obrazoburcza, skandalizująca. Z perspektywy osoby, która wychowała się w latach 90., odczuwam tę powieść jako troszkę jednak już trącącą myszką, zwłaszcza pod względem języka, jednak nadal mimo wszystko określiłabym ją jako mocną i odbrązawiającą mit detektywa-herosa. Ma klimat zbliżony do filmów Scorsesego, DePalmy, Lumeta. Zastanawiam się na ile opisane historie w Policjantach są prawdziwe. Zważywszy na to, że Dorothy Uhnak sama była policjantką, można podejrzewać, że w dużej mierze opisywała to, co obserwowała na co dzień. Dodatkowo przygnębiające, jeśli weźmie się pod uwagę fakt okoliczności jej tragicznej śmierci.

Sycylijski sierpień 1964 roku. Aptekarz Manno otrzymuje anonimowy list przepowiadający jego śmierć. Mieszkańcy miasta traktują to jako żart. Następnego dnia doktor Manno i jego kompan Roscio giną w czasie polowania. Zagadkę postanawia rozwiązać profesor Paolo Laurana. Śledztwo policji stanęło w miejscu. Miasto zaczyna żyć spekulacjami. Laurana zaczyna pytać napotkanych ludzi o coraz niebezpieczniejsze tematy. Roscio podobno miał mieć kompromaty na wysoko postawioną osobę. Rozmówcy doradzają mu wycofanie się ze śledztwa, wytykając mu jego naiwność i zepsucie społecznego systemu. Laurana był czterdziestolatkiem uzależnionym psychicznie od matki. Jego relacje z kobietami polegały na czystej fantazji. To ostatecznie było jego upadkiem, bo zaufał wdowie po Roscio, która chciała się go pozbyć. Bowiem w domu prałata wychowywała się siostrzenica, pani Roscio i jego bratanek Rossi. Kochali się od dzieciństwa. Roscio ich nakrył, ale nie zrobił z tego skandalu. Zabójstwo Rosciego było sposobem na zamknięcie mu ust i usankcjonowanie małżeństwa tej dwójki, a Manno był tylko wabikiem. Laurana za węszenie został usunięty przez tych samych ludzi. Sciascia ukazuje zepsucie włoskiego społeczeństwa. Miasto zadowala się pierwszym lepszym wytłumaczeniem zabójstwa, a jednocześnie każdy wie, co tak naprawdę się wydarzyło. Ci, którzy nie są obojętni, są umoczeni w zbrodni. Najbardziej świadomi wiedzą o swojej bezradności, a Laurana wydaje im się dzieckiem we mgle. Religia została pokazana jako podpora dla szemranych działań. Miłość Roscio i Rossiego nie mogła być akceptowana; dopiero po zabójstwie jej męża ponowne wyjście za mąż, tym razem za Rossiego, postrzegane było jako akt poświęcenia. Tym samym teraz religia zezwoliła na małżeństwo kuzynostwa. Ksiądz został księdzem dla spadku rodzinnego, a w wolnym czasie czyta Casanovę. Obraz potencjalnie pięknego i spokojnego sycylijskiego miasteczka kontrastuje z niebezpieczeństwem, które powstaje, gdy mówi się zbyt głośno na forum o sprawach oczywistych. Zakłamanie i dwójmyślenie były konieczne w nierównej walce z mafią. https://www.instagram.com/metakonteksty/

Przez początkowe strony powieści wydawało mi się, że jednak dużo bardziej lubię „morskiego” Josepha Conrada. Ale bardzo szybko okazało się, że to tylko inne dekoracje. Bo to wciąż ten sam Conrad, arcymistrz słowa i, przede wszystkim, przenikliwy obserwator ludzkiej natury. Powieść opiera się na wydarzeniu, które teoretycznie powinno być w centrum - zamachu na Królewskie Obserwatorium w Greenwich. Ale bardzo szybko widać, że to tylko pretekst. Pretekst do pokazania całej galerii postaci, które są jednocześnie groteskowe i tragiczne. I chyba też pretekst, żeby Conrad mógł powiedzieć, co myśli o polityce, ideologiach i tych, którzy się nimi posługują. Joseph Conrad wspaniały, jak zwykle. Wyzwanie LC 2026 marzec - Przeczytam książkę, na podstawie której powstał film lub serial. "Sabotaż" (1936 - Alfred Hitchcock) "Tajny Agent" (1996 - Christopher Hampton)

Kilka lat temu oglądałem film – „Nieznajomi z pociągu” i nawet nie wiedziałem , że film powstał na podstawie książki i , gdy w końcu książka trafiła w moje ręce postanowiłem przeczytać i powiem szczerze , że ogólnie historia jest dobra , ale jednak film jakoś bardziej przypadł mi do gustu. W książce zabrakło tego klimatu , który miał film

Najlepszy czarny kryminał, jaki w życiu przeczytałem. Motyw zgorzkniałego samotnego detektywa doprowadzony do perfekcji. Detektyw ucieka przed problemami do opanowanej przez hipisów greckiej wyspy. Nie znazna tam jednak spokoju, bo raj na ziemi okazuje się piekłem. Dla mnie wybitna książka, fantastyczny klimat opanowanej przez hipisów rajskiej wyspy. Do tego podstarzały detektyw, który usiłuje się wśród nich odnaleźć, lecz nie może tam znaleźć miejsca. Czytałem kilka razy. Mało znana książka, warto sięgnąć

w sensie jest naprawde fajne, ale liczba postaci spiskow intryg i powiazan jest przytlaczajaca na tyle ze, w odroznieniu od poprzednich tomow, przestaje to sluzyc fabule, no a przynajmniej 1/3 glownego rozwiazania jest wiadoma od samego poczatku, dlatego w sumie doceniam film ze skupil sie na tym co w tej ksiazce najlepsze, polowe rzeczy wywalil a to co nie pasowalo pozmienial

Książka jak na swój gatunek wyjątkowo krótka, i to jest dla mnie ogromne, pozytywne zaskoczenie, tutaj nie ma opisów przyrody, Autor stawia czytelnika pod ścianą "reflektorów", wartka akcja która nie zwalnia tempa, sam początek powieści to książkowe "górne C". Powieść którą chce się przeczytać teraz, zaraz, znać jej zakończenie, polecam.

Niezwykle interesująca rozmowa dwóch największych osobistości kina. Zabawny a zarazem bardzo profesjonalny wywiad. Trzeba jednak znać większość filmów Hitchcocka, żeby jak najwięcej wynieść z tej książki i dobrze bawić się poznając ciekawostki zza kulis planu filmowego.

Jawiły mu się obrazy blade, twarzyczka synka, w półmroku wioska, przy której zdarzyła się kraksa, jasna wstęga szosy, pagórek z kościołem, szumiący dąb, olbrzymi, zalesione wzgórza, świecące w górze niebo - wszędzie, bez końca...przeciętny człowiek w bezmyślnej poniewierce co prze przez życie, bo chce mieć lepiej. Nie bacząc na innych, osiąga sukces - w przemyśle tekstylnym. Występki, szwindle, cudzołożenie. Los figle płata - awaria Studebakera, trzeba we wsi przenocować. A tam, impreza życia - wykwintne sery, dymiące półmiski, Bordeaux w koszyczkach - z emerytowanymi przedstawicielami prawa. Wielkie żarcie. I co się dzieje? Bierze udział w zabawie, grze, procesie, niewinny przecież - tym upojony - wyznaje co nieco przed groteskowym sądem. Za oknem wisi późny księżyc, cieniutki sierp, lekki szum drzew. W kieliszkach iskrzy się Château Pavie 1921. Uświadomiono mu, mniema, że poznał siebie. Ach doceniony, kochany, głębszym człowiekiem się czuje, godnym szacunku, przyjaźni uczonych i wykształconych mężów (teraz koniaku z pękatych kieliszków). Jakby zawierał znajomość z człowiekiem, którym sam jest, a którego spotkał gdzieś tam kiedyś tylko przelotnie. I okazało się, że zaplanował coś pięknego i dokonał tego, takie szczęście (szampana polejcie). Więc jednak żył prawdziwym życiem, był bohaterem, co za tym idzie (na czworakach) wyzbywa się pragnień - cóż pozostaje? Ktoś jednak zepsuł wspaniałe przyjęcie... gwiazdy blednące od dalekiego wschodu słońca, ostry krzyk ptaków, rześkość i rosa.