Wyprawa Endoasa

Kolejna nasza książka adwentowa nosi prosty tytuł - "Kalendarz adwentowy". Iskrzące okna na okładce zachwycają, a wewnątrz bardzo ładne, estetyczne ilustracje. Już na początku autorka zaznacza, że jest to książka przybliżająca i wyjaśniająca aspekty wiary chrześcijańskiej mocno związane z Bożym Narodzeniem. Poznajemy rodzinę Nutów: 4-letnią Małgosię, 2-letniego Pawełka oraz ich rodziców - Kasię i Kamila. Małżeństwo poprzez stworzenie wyjątkowego kalendarza adwentowego, chcą jak najlepiej przygotować dzieci do świąt Bożego Narodzenia. Wszystko oczywiście na miarę możliwości Małgosi, bo to ona z dwójki dzieci bierze najbardziej czynny udział w przygotowaniach do świąt. Każdego dnia, rodzina ma do wykonania konkretne zadanie, np. wykonanie wieńca adwentowego, lampionu, kartek świątecznych, pieczenie pierniczków, zbudowanie szopki, czy sprzątanie. Przy okazji wspólnych działań rodzice wyjaśniają dzieciom ważne kwestie takie jak np. co symbolizuje gwiazda, kim tak naprawdę był Święty Mikołaj, co to jest opłatek, co to znaczy mieć czyste serce, kim są aniołowie czy też co symbolizują dary przyniesione przez mędrców nowonarodzonemu Jezusowi. Na końcu każdego z 24 rozdziałów znajdują się pytania odnoszące się do treści. Choć książka z założenia napisana została dla młodszych dzieci, moim zdaniem jest jednak nieco za trudna dla 4-latka chociażby ze względu na zbyt długie zdania i - w moim odczuciu - niepotrzebne dygresje, które jest w stanie zrozumieć tylko dorosły. Zauważyłam też pewną niekonsekwencję w pytaniach na końcu rozdziałów - raz pytania są kierowane do czytelnika w jego drugiej osobie ("Jakie postanowienie możesz zrobić ty?"), a innym pytanie jest w pierwszej osobie ("Jak będzie wyglądać mój lampion?"). Książka zawiera całe mnóstwo inspiracji i pomysłów na urozmaicenie rodzinnego oczekiwania na Boże Narodzenie. Osoby, szukające książek bożonarodzeniowych, które nie pomijają aspektów religijnych będą zadowolone. [Zakup własny]

Nie jest to typowa historia ... sztuki. Autorzy rzeczywiście opowiadają o znanych obrazach (nie tylko tych dawnych), równocześnie dodają pewien rys historyczny, ale przede wszystkim sugerują, w jaki sposób interpretować obrazy, "odczytywać" ich treść, na co zwracać uwagę. Co w istocie jest bardzo ciekawe!

Co dla Ciebie jest dziś prawdziwą magią świąt? Grudniowe wieczory mają w sobie coś wyjątkowego… To czas, gdy z każdą stroną coraz bliżej do Bożego Narodzenia. Jeśli szukacie opowieści, która dzień po dniu buduje świąteczny nastrój, ta książka idealnie się do tego nadaje. Ulf Stark zabiera nas do zaczarowanego lasu, gdzie święta przygotowuje się zupełnie inaczej niż u ludzi. To literacki kalendarz adwentowy: jedna historia na każdy dzień aż do Wigilii, idealna do wspólnego czytania. Główny bohater, Gburek, domowy skrzat o trudnym charakterze, od razu wzbudził moją sympatię. Może dlatego, że jego złość, niecierpliwość i narzekanie są tak bardzo ludzkie. A może dlatego, że pod tą szorstką powierzchnią kryje się ktoś, kto bardzo potrzebuje bliskości i sensu? Czy nie każdy z nas bywa czasem takim Gburkiem, zwłaszcza w przedświątecznym chaosie? Ogromną siłą tej opowieści jest leśna wspólnota. Zwierzęta, z pozoru różne i zajęte własnymi sprawami, potrafią się zjednoczyć wokół wspólnego celu. Ich interpretacja tajemniczego znaku staje się początkiem przygotowań do świąt: pełnych nieporozumień, humoru, ale też autentycznego zaangażowania. "Święta w Wielkim Lesie" to opowieść, którą warto czytać dzieciom, ale jeszcze bardziej warto czytać ją sobie. Bo przypomina, że święta nie zaczynają się od choinki ani prezentów. Zaczynają się tam, gdzie ktoś nas zauważa. Nawet jeśli jesteśmy trochę jak Gburek.

Lubiliście w dzieciństwie czytać baśnie? Pamiętam, że jako dziecko wprost się w nich zaczytywałam. Wieczory spędzałam z wielką książką na kolanach ze zbiorem baśni. Dziś przychodzę do Was z propozycją baśni Anny Gibasiewicz „Merwina ze Srebrnej Góry”, która w ostatnim czasie umilała mi jesienne wieczory. Główna postać w naszej baśni to księżniczka Merwina, która obdarzona była niezwykle ciepłymi uczuciami. Jej dobroć znana była w całym królestwie, chętnie uczyła czytać małe dzieci i nigdy nikomu nie odmawiała pomocy. Darzyła dużym szacunkiem swoich rodziców i starszego brata Adlera. Cała rodzina wiodła bardzo udane i szczęśliwe życie w pięknym kraju o nazwie Tesalia. Pewnego dnia nad rodziną zawisły czarne chmury, bo zdrowie królewny Merwiny zaczęło się pogarszać i żaden z nadwornych medyków nie potrafił pomóc dziewczynie. Straszna rozpacz zapanowała w królestwie… Jej brat Adler postanowił udać się w podróż do najlepszego medyka na świecie i zdobyć upragnione lekarstwo, aby uratować życie ukochanej siostry. Czy uda mu się zdobyć ratunek dla Merwiny? Piękna opowieść o sile miłości rodzeństwa… Autorka po raz kolejny oczarowuje nas baśniowym klimatem, do którego niejedna osoba chciałaby się przenieść. Rodzina i wzajemne relacje stanowią podstawę szczęśliwego życia, nawet jeżeli na naszej drodze pojawiają się trudności. Brat dla siostry był w stanie poświęcić wiele byleby tylko wyzdrowiała… Książeczka jest pięknie wydana, w środku przykuwają uwagę jak zawsze starannie wykonane ilustracje, które jeszcze bardziej umilają czas spędzony z lekturą. Zdecydowanie dobry wybór dla tych młodszych czytelników jak i nieco większych… Zachęcam do przeczytania.

Skojarzenie z Oskarem i Panią Różą zupełnie słuszne, ale tylko w sferze tytułu. Tu Oleś to dziadek Aleksander wspominający okupację, pacyfikację Zamojszczyzny, obóz w Zwierzyńcu. Róża to kilkuletnia narratorka, ale też Pani Róża Zamoyska ratująca dzieci Zamojszczyzny. Słowami dziecka opowiedziana straszna historia cierpiących dzieci. Wzrusza, prowokuje do wyszukania informacji o Pani Róży. Niesamowita osoba, niesamowita rodzina Zamoyskich, ostatniego Ordynata. Pani Janko znowu nie zawiodła, jestem fanką jej literatury.

Plus dla autorki za opis pomysłu na książkę. Niestety w praktyce trudno pogodzić fabułę rozgrywającą się w realnym świecie z elementami wymyślonymi. Chyba, że pisze się bajkę, a to bajką trudno nazwać. Przyjaźń dziecka z dzikim zwierzęciem, a tym bardziej z niedźwiedziem polarnym to ryzykowne rozwiązanie. Ilustracje klimatyczne, duża czcionka - też warto docenić.

Czy są wśród nas wielbicieli baśni 🤔? Jeśli tak, to zapraszam Was do magicznej, baśniowej krainy, w której wszystko może się zdarzyć 😊 #współpracabarterowa Bogaty kupiec Eben bardzo kochał piękną córkę Elwikę, a ponieważ wychowywał ją sam, spełniał jej wszystkie zachcianki. Z dalekich podróży przywoził jej drogocenne klejnoty i bogato zdobione szaty. Po powrocie z niebezpiecznych wojaży wyprawiał bal, na których Elwika brylowała. Nie myślała o małżeństwie, choć miała wiernych i wytrwałych wielbicieli. Pewnego razu kruk opowiedział jej o najcenniejszym skarbie - perle, której posiadanie sprawi, że zdobędzie serce każdego mężczyzny, który jej się spodoba. Elwika wymusiła na starym ojcu kolejną niebezpieczną podróż, z której powrócił wraz z perłą okupioną śmiercią wielu poławiaczy. Czy piękny klejnot przyniesie Elwice miłość czy zgubę? Kim jest tajemniczy wielbiciel dziewczyny? Czy uda jej się odnaleźć ojca i dotrzeć do ukochanego? Kto jej pomoże w dalekiej wędrówce? Przekonajcie się sami, nie chcę Wam psuć lektury 😊 Dalsze losy bohaterów baśni opisane zostały w "Wyprawie Endoasa". Jest to baśń o poszukiwaniu tego, co jest w życiu najważniejsze. Szczęście i miłość nie przychodzą łatwo, często wymagają wyrzeczeń i poświęcenia. Historia Elwiki to również opowieść o przemianie serca, które wymaga pokonania swoich słabości i egoizmu. Pięknie uczy wytrwałości w drodze do realizacji celu. I zwraca uwagę, że kochać należy mądrze ❤️ Autorką okładki i ilustracji jest Emilia Bober-Kiełt. Warto wspomnieć, że do książki została dołączona zakładka 😉

Książka „Wielka księga wartości” Esteve Pujol i Pons. Baśnie, legendy, opowiadania jakie zostały zebrane w tej książce są krótkie i wartościowe. Wzbogacone pięknymi ilustracjami i mottem końcowym, które podsumowuje główny temat na przykład dotyczący uczciwości, zaufaniu, kreatywności, szacunku, cierpliwości, ekologii, przyjaźni, szczerości, wyrozumiałości, wierności, współpracy, wrażliwości, tolerancji i wielu innym. Piękne wydanie w twardej oprawie z charakterystycznym wycięciem przyciąga wzrok. Warto czytać dzieciom mądre treści, które wznoszą coś więcej w ich życiu. Godna uwagi i polecenia.

Serię czytam dzieciom w wieku 6 i 10 lat. Oboje ją uwielbiają i nie chcą czytać niczego innego. Pochłaniamy tom za tomem. Myślę, że są to książki idealne do wspólnego czytania rodziców z dziećmi. Jeśli chodzi o mój odbiór, jako osoby dorosłej, to mam mały problem z wątkami dotyczącymi wiary i kościoła. Na początku serii było ich mniej i to mi się podobało. Cieszyłam się, że książka opisuje, jak rodzina idzie na niedzielną mszę św., bo to u nas w domu norma, a prawie nigdzie we współczesnej literaturze takich wątków nie ma. Jednak w kolejnych tomach pani Natalia się rozpisała i jakoś mi to nie pasuje. Niekoniecznie takich dogłębnych analiz oczekiwałabym po tego typu książce. Jednak dzieci nie mają z tym problemu, więc jest ok. Poza tym, fragmenty o wierze są często naprawdę pięknie i bardzo trafnie napisane. Inna sprawa, to trochę kulejąca korekta. Gdy czyta się głośno, łatwiej wychwytuje się literówki, a jest ich trochę w tej i poprzedniej książce. Ocena jest moją oceną. Dzieci pewnie dałyby więcej ;)

To książka z katalogu Wydawnictwa Literatura przedstawiająca losy żydowskich dzieci, które uciekły z warszawskiego getta. Renata Piątkowska opisuje w niej poruszające perypetie małych uciekinierów, którzy imali się różnych sposobów, aby przetrwać. Dzieci sprzedawały gazety i papierosy, a za zarobione pieniądze kupowały jedzenie, ubrania i opłacały nocleg. Musiały bardzo dbać o swój wygląd, bo produkty kupowali od nich nawet Niemcy w samym środku okupowanej Warszawy - na placu Trzech Krzyży. To prawdziwa historia niektórych dzieci z warszawskiego getta, którym udało się uciec. W 1944 roku, po wybuchu powstania warszawskiego, dzieci pozostały w stolicy, a niektóre wzięły udział w walkach. Więcej na blogu: https://ksiazkizabawy.blogspot.com/2024/03/dzieci-z-placu-trzech-krzyzy.html

Bardzo fajna, wartościowa książka, którą czyta się jednym tchem🥰 Ja się w niej zakochałam❤️ "Kto zgubił kapelusz" to ciepła historia o pokonaniu lęku/strachu przed nieznanym, życzliwości, empatii, przełamywaniu stereotypów, przyjaźni. Książka pokazuje, że wszyscy jesteśmy różni, że warto być uczciwym i kierować się tym, co serce nam podpowiada, oraz że nie trzeba bać się nowych rzeczy i tego co wydaje nam się straszne 🙂 Piękne przesłanie oraz ilustracje, dotykowa okładka i zaskakujące zakończenie🥰 tu chyba nic więcej nie trzeba pisać😁

MaleWielkieKsiazki.blogspot.com Współczesny świat stawia pewne znane od lat fakty pod znakiem zapytania. Są ludzie, którzy próbują zamienić społeczeństwo w twór o nowoczesnej formie. Nowe teorie, inne praktyki, musimy iść z postępem, bo kto tego nie robi - stoi, czyli właściwie się cofa. Czy aby na pewno? Czy my naprawdę potrzebujemy tych wszystkich "nowości" cywilizacji XXI w.? Ja osobiście nie potrzebuję. Dlatego książeczkę "O dziewczynkach i chłopcach" przyjmuję z niemałą ulgą i radością, że nie tylko ja "stoję w miejscu", a mogę przedstawić dzieciom taką publikację bez żadnych obaw i indywidualnej cenzury. Od razu zaznaczmy, że treść adresowana jest do rodziców bardziej konserwatywnych w poglądach, czyli takich, dla których podstawą rodziny jest mężczyzna i kobieta. Tutaj nie znajdziecie innych przykładów i nie ma co szukać sugestii na temat innych ewentualności, jakie obecnie proponują zachodnie, postępowe publikacje. Rozdziały: "o dzieciach i dorosłych", "o czułości", "o nagości i intymności", "skąd się biorą dzieci?". W każdym z nich, wyraźnie zaznaczona odrębność płci, zarówno ta widziana zewnętrznie, jak i przejawiająca się w osobowości. O różnicach napisano ze smakiem i w odpowiedni dla dzieci sposób. Ilustracje w barwny i przejrzysty sposób przedstawiają nam świat małych i dużych, dziewczynek i chłopców. Znajdziemy również wątki bardzo ważnych problemów, jakie należy omawiać z dziećmi. Kiedy mowa o okazywaniu sobie czułości, mamy wiele przykładów na to, jak przytulanie, całusy, czy głaskanie są czymś całkowicie naturalnym w rodzinie i wśród najbliższych. Nie zapomniano jednak o tym, że dzieci mają prawo stanowczo i bez jakichkolwiek skrupułów, odmówić okazywania uczuć, czy zezwalania na dotyk ludziom im nieznanym. Wyraźnie przedstawiona sytuacja na zdjęciu, dodatkowo wyjaśnia wszystko dziecku. Nagość i intymność jest tematem, o którym nie zawsze rodzice rozmawiają z dziećmi. Tutaj z pomocą przychodzi rozdział, w którym w jak najbardziej odpowiedni sposób opisano i zobrazowano najważniejsze zasady zachowań. Zabawnie ujęta różnica w ubiorze i wyglądzie, pozwala na porównanie i wytłumaczenie dziecku, że na przykład pani w spodniach i z krótkimi włosami nie zamienia się w mężczyznę, choć może się z nim kojarzyć, a i mężczyzna o długich włosach i szkockiej spódnicy, wcale nie jest kobietą, chociaż jego wygląd mógłby kogoś zmylić. Książka przeznaczona dla najmłodszych, pomoże jednak bardzo i ich rodzicom w odpowiedziach na trudniejsze pytania, zadawane przez maluchy. Starsze dzieci z łatwością samodzielnie zapoznają się z tekstem, zwłaszcza, że jego układ sprzyja początkującym czytelnikom i z pewnością zaciekawi. Odpowiedzi, jakie znajdą w tej książeczce są na tyle nieskomplikowane, że prawdopodobnie z większością tekstu poradzą sobie same. Wydanie w twardej oprawie, sprzyja wielokrotnemu używaniu książeczki. Warto zatem zainwestować, bo przyda się kolejnym pokoleniom. :)

Taką książkę czytałam po raz pierwszy, kiedy to podczas czytania mogę decydować o przebiegu fabuły. "Kto ukradł naszyjnik babci Feli?" przedstawia historię, w której bez względu na dokonywane przez czytelnika wybory, główne bohaterki zawsze będą musiały ponieść konsekwencje swojego postępowania. Nina, główna bohaterka a zarazem narratorka wraz z resztą rodziny Kwiatkowskich przygotowuje się na wizytę rodziny z Australii. Dżoana, kuzynka Niny, okazuje się być po prostu Asią, niewiele różniącą się od niej dziewczynką, a wręcz niewiarygodnie podobną pod względem wyglądu. Nina bardzo stara się, by pobyt w Polsce był dla kuzynki atrakcyjny, ale dziewczynki mają zupełnie różne upodobania i każda z nich lubi inaczej spędzać czas. A jednak coś je połączy - zamiłowanie do dawnych czasów: zdjęć, strojów i... biżuterii. Kuzynki wybierają się na bal przebierańców. Decydują się na stroje wytwornych dam uzupełniając strój jednej z nich o tytułowy naszyjnik babci Feli - kobiety, której legendę Nina częściowo zbudowała w oparciu o tym, co usłyszała o babci od rodziców, ale w zdecydowanie większej mierze na własnej wyobraźni, czego sama nie jest świadoma. Według mamy Niny, naszyjnik jest najcenniejszą pamiątką po babci Feli. Dziewczynki bez wiedzy dorosłych, pożyczają go na potrzeby balu. Czy to może się dobrze skończyć...? Co Nina i Asia powinny zrobić? Na to pytanie trzykrotnie będzie musiał odpowiedzieć czytelnik, wybierając jedną z dwóch opcji przebiegu dalszych wydarzeń. Autorka świetnie przekazała emocje targające Niną w trakcie całej opowieści, doskonale oddała relacje pomiędzy rodzeństwem - drobne złośliwości, utarczki i przepychanki, gdzie ten młodszy niemal zawsze jest na przegranej pozycji. Czytelnik nauczy się, że wartość sentymentalna przedmiotów często mocno przewyższa tę materialną, a rodzina i jej wsparcie są bezcenne. W trakcie czytania dekoncentrował mnie i nie dawał spokoju pewien mało istotny szczegół - imię młodszego brata Niny, który na początku był Florkiem, później Felkiem, by potem znów stać się Florkiem.

Taka Alpaka jest fryzjerką. W dniu balu, który ma się odbyć na Dębowej Polanie, salon fryzjerski odwiedzony zostaje przez wielu klientów. Do znamienitej fryzjerki zgłaszają się: lew, który chce ściąć przeszkadzającą mu grzywę, krowa, której marzeniem są kręcone włosy, świnia, który marzy o kucyku, koń bojący się rozczesywania bardzo splątanej grzywy, królik chcący zgolić odstające futerko, owca z okropnie zabrudzonymi lokami, krokodyl szukający idealnej peruki oraz lis chcący zafarbować brodę. Po całym dniu ciężkiej pracy Taka Alpaka nie ma sił, by wyszykować się na bal. Jednak z chęcią pomaga jej asystent Drozd! TAKA ALPAKA Ewy Podłeś od wydawnictwa Dwukropek to bardzo miła, przyjemna lektura, która doskonale przygotuje Twoje dziecko do pierwszej wizyty w salonie fryzjerskim. Dzięki historii czytelnik pozna nie tylko wszystkie zabiegi, jakie wykonuje się w salonie, ale również zapozna się z używanymi tam przedmiotami. W ten sposób może skutecznie zniwelować strach, jaki towarzyszyć może wizji pierwszej wizyty u fryzjera. Ponadto TAKA ALPAKA jest niesamowicie zilustrowana, cała książka jest kolorowa, przykuwa wzrok. Atutem jest kartonowe wykonanie, dzięki czemu książka przetrwa dłużej przy przeciętnym maluchu. Ważne jest też przesłanie na końcu. Książka pokazuje, że warto pomagać. Nie tylko brać, ale i dawać od siebie. Wtedy można być znacznie szczęśliwszym!

Lama w Karkonoszach. A konkretnie dwie. Zbój i Regina postanowili opuścić to co znane i podążać za marzeniami. Zbój marzył o Andach i wolności i postanowił to osiągnąć. "Zbój" to opowieść inspirowana prawdziwymi wydarzeniami. Joanna Jagiełło opisała to, co mogło się wydarzyć i co kierowało tymi dwoma zwierzakami. I zrobiła to przepięknie. A Marcin Minor, jak zwykle fantastycznie, zilustrował książkę. To opowieść o wędrówce, spełnieniu marzeń, dążeniu do celu, pokonywaniu barier, różnych spojrzeniach na życie, o przyjaźni, empatii, życzliwości. To także książka o florze i faunie Karkonoszy. Książka jest piękna pod względem formy i treści. A także porządnie wydana, gruby papier, szycie i twarda oprawa. Polecamy Wam wakacyjnie! Współpraca reklamowa

Przepiękna książeczka z treścią mikołajkową. Bardzo budująca i podtrzymująca na duchu. Strudzony Mikołaj wróciwszy do domu ,po nocy ,w której rozdaje wszystkim dzieciom prezenty przebiera się w piżamę i chce położyć się spać. Ale co to? Zdawałoby się ,że jego worek jest całkiem opróżniony. Ale nie, na samym dnie tkwi jeszcze jeden podarek dla Korneliusza Klopsa, chłopca z bardzo ubogiej rodziny mieszkającego na wysokiej górze. Co robi Święty Mikołaj? Renifery już śpią , jeden z nich jest chory. Mikołaj sam osobiście będzie starał się dostarczyć prezent. Przed nim daleka ,daleka droga. Czy Mikołajowi udał się jego zamiar? Jakie miał po drodze przygody? Wszystko przeczytacie w tej książeczce. Niech żadne z dzieci się nie obawia ,wszystkie dostaną prezenty. Święty Mikołaj czuwa.... Może ilustracje nie grzeszą barwami, ale malunki są wielce wymowne i ciekawe. Książka zostaje w pamięci na długo.

Literatury dla dzieci produkuje się dziś tony, i jak przy każdej masowej produkcji - większość to produkty masowe, przeciętne, co zaraz widać po twarzach dzieci, którym to czytamy. Na szczęście i tu, jak w każdym dziale literatury, są mistrzowie wynoszący ją, tę literaturę, na wyżyny mistrzowskie, na poziom szczęśliwych buź dzieci i podziwu i czytających dorosłych, a często także odwrotnie, bo dobra książka dla dzieci zawsze trafia do dorosłych. Mówię tu o Barbarze Supeł, autorce najświetniejszej, która tu podjęła się roli tłumaczki. Tekst jest wierszowany, zatem przekład trudny, jeśli ma mieć właściwy rytm, niebanalne rymy i jednocześnie zachować czytelność, bo dzieci słuchają. I w tej dziedzinie Barbara Supeł okazała się mistrzynią! (A tyle jest wierszowanych książek dla dzieci przełożonych nieporadnie, a czasem wręcz źle.) "Jesteśmy dobrani jak dwa groszki w strączku! Jak śledź i śmietana. Jak lukier na pączku!" Ilustracje znajdziemy tu minimalistyczne, dużo pustego miejsca, białej kartki, co znakomicie podkreśla uczucia opisane w tekście (gdy nam kogoś ważnego brakuje). Takie książki są nieodzowne, żeby dzieci wyrastały na istoty mądre i czujące. I żeby rodzice swojej mądrości i odczuwania nie zapomnieli.

Ile dzikich awantur przeżyliście już dzisiaj? Poza tą klasyczną o źle pokrojonego banana i wciśnięcie guzika w windzie? Dni z kilkulatkiem są jak roller coaster bez trzymanki, prawda? Wspomagacie się czasem książkami w takich wypadkach? Ja tak. Dzisiaj mam dla Was kolejną część Stefci, akurat w temacie złości. Stefcia ma pojechać do zoo zobaczyć pierwszy raz pandy wielkie. Nielada przeżycie. Jest pełna entuzjazmu, radość ją rozpiera i nie może się doczekać poranka. Ma spełnić w końcu swoje marzenie. Z samego rana budzi rodziców i zarządza przygotowanie do wyjazdu. Przy śniadaniu jednak dochodzi do nieprzewidzianej komplikacji. Młodszy brat Stefci wymiotuje i okazuje się, że jest chory. Z wyjazdu nici. Stefcia jest załamana, rozczarowana i wybucha złością. Mama jednak jak zawsze zachowuje spokój i godną podziwu postawę i magicznie koi nerwy córki. Jak? Okazuje się, że najważniejszy jest spokój, zrozumienie, przytulenie i pokazenie, że dziewczynka jest ważnym i potrzebnym członkiem rodziny. Oraz oczywiście zrobienie ze wszystkiego zabawy. To już trzecia przeczytana przez nas książka o Stefci i zadowolony jest zarówno czterolatek jak i dwulatka co rzadko się zdarza. A i ja czegoś się nauczę nowego :) polecam!

Kiedy sięgałam po „Cacko” Emilii Kiereś, nie spodziewałam się, że tak niepozorna książka potrafi otworzyć przede mną szufladę pełną wspomnień. Czy Wam też zdarza się, że jedna rzecz, drobiazg, pamiątka, coś zupełnie zwyczajnego nagle uruchamia historię, o której dawno zapomnieliście? Mała srebrna bombka, a jaka historia! Pojawia się na pierwszej Wigilii rodziny Jacynów i od razu staje się czymś więcej niż świąteczną ozdobą. Z czasem przechodzi z pokolenia na pokolenie, niosąc w sobie pamięć, emocje i rodzinne tradycje. Czytając, poznajemy święta kolejnych pokoleń Jacynów w kluczowych momentach historii Polski od 1911 roku, przez ważne rocznice, aż po współczesność. Choć świat się zmienia, jedno pozostaje niezmienne: magia cacka w sercu rodziny. Bardzo poruszyło mnie to, jak tytułowe „cacko” otwiera bohaterom drzwi do przeszłości i skłania ich do refleksji. Nie będę zdradzać, dokąd prowadzi ta podróż, ale powiem jedno: to książka, która namawia wręcz do zwolnienia i uważniejszego patrzenia na własne życie. Dla mnie „Cacko” to refleksyjna i bardzo ludzka opowieść. Taka, do której chce się wracać.

Uboga w tekst, ale za to bogata w treść opowieść - jak zresztą zwykle u tej Autorki ;) Historia o cotygodniowej wycieczce pani Borsukowej na pobliską górkę przeradza się w uniwersalną opowieść o drodze życia, o zmaganiu się z własnymi słabościami, o konieczności dokonywania wyborów i mierzenia się z konsekwencjami za podjęte decyzje. O konieczności pomagania innym i dzielenia się dobrocią. O wysiłku, który warto podejmować - bez względu na to, jak trudna czasem wydaje się droga. Piękna, pełna ciepła opowieść, która może być świetnym punktem wyjścia do rozmów z dziećmi o tym, co w życiu ważne.