Wymazać z pamięci

Takie książki są do bólu prawdziwe. Piekło jakiego doświadczają kobiety (mężczyźni też) jet trudne do pojęcia. Normalnie nie mieści się w głowie dlaczego są takie osoby, które lubią się znęcać psychicznie i fizycznie nad słabszymi. Dlaczego te słabsze osoby boją się zostawić swoich oprawców i szukać pomocy? Czy po takiej traumie da się jeszcze normalnie funkcjonować?

Fabuła powieści Izabeli Skrzypiec-Dagnan skupia się na losach Tiny, która pod wpływem nagłego impulsu decyduje się na wyjazd w głąb Beskidów. Jej celem jest tajemniczy dom, w którym ostatnie lata życia spędziła jej ciotka. Ta spontaniczna ucieczka od codzienności staje się dla bohaterki portalem do zupełnie innego świata – surowego, cichego i rządzącego się własnym rytmem. Choć budynek odbiega od jej pierwotnych wyobrażeń, Tina odnajduje w nim niespodziewany spokój i poczucie przynależności. To, co miało być krótkim epizodem, przeradza się w długą rezydencję; miesiąc mija za miesiącem, a góry coraz mocniej splatają się z jej tożsamością. Właśnie tam, w cieniu miejsca naznaczonego tragiczną śmiercią, Tina spotyka tajemniczego Marcina, co nadaje jej samotni nowy wymiar. Oceniając tę książkę na solidne 7/10, muszę zacząć od pewnych mankamentów, które mogą wpłynąć na odbiór lektury. Przede wszystkim tempo akcji jest bardzo powolne, co dla czytelników przyzwyczajonych do dynamicznych zwrotów może być nużące. Autorka kładzie duży nacisk na introspekcję, co sprawia, że momentami fabuła wydaje się stać w miejscu. Dodatkowo, wątek relacji Tiny z Marcinem, choć zapowiadany jako istotny element, w moim odczuciu został potraktowany nieco powierzchownie. Dla osób szukających płomiennego romansu osadzonego w górskiej scenerii, ta warstwa opowieści może okazać się niewystarczająca i zepchnięta na zbyt daleki plan. Jednak to właśnie ta "uboczność" romansu stanowi paradoksalnie o sile tej pozycji. Największym plusem publikacji jest niesamowita warstwa opisowa. Skrzypiec-Dagnan z niezwykłą wrażliwością maluje obraz beskidzkiej (i bieszczadzkiej) przyrody. Czytelnik niemal fizycznie czuje wilgoć kwietniowego deszczu i ciepło sierpniowego słońca na skórze. Autorka unika kiczowatych opisów, stawiając na autentyczność i surowość krajobrazu, który staje się pełnoprawnym bohaterem opowieści. To właśnie te fragmenty, dotyczące odkrywania nowego świata przez Tinę, są najbardziej poruszające. Książka doskonale oddaje stan ducha osoby, która próbuje poskładać się na nowo w otoczeniu natury, gdzie czas płynie inaczej, a stare mury szepczą historie o tych, którzy byli tu wcześniej. Klimat: Gęsty, oniryczny, przesycony zapachem lasu i starego drewna. Refleksja: Głębokie rozważania nad stratą, dziedzictwem i poszukiwaniem własnej drogi. Język: Plastyczny i kojący, idealny na wyciszenie po trudnym dniu. „Kwietniowe deszcze, słońce sierpniowe” to propozycja dla tych, którzy w literaturze szukają nie przygód, lecz azylu. To piękna, choć miejscami smutna opowieść o tym, że czasem trzeba wyjechać bardzo daleko, by w końcu wrócić do siebie.

„Bez planu B” to dynamiczna powieść obyczajowa o Renacie i Ewie. Są to dwie kobiety, których poukładane życie wywraca się do góry nogami. Rywalizacja, intrygi i nagłe zrządzenia losu zmuszają bohaterki do przewartościowania priorytetów, rezygnacji ze sztywnych planów i zaufania życiu. Każde zakończenie, może być początkiem czegoś nowego, może być szansą na znalezienie szczęścia w innym miejscu. Z przyjemnością przeczytałam książkę.

Lekka i emocjonalna powieść obyczajowa o poszukiwaniu sensu życia i odwagi do zmian. Historia Hani, która porzuca korporacyjną rutynę i wyjeżdża na Pomorze, szybko zamienia się w opowieść o miłości, tajemnicach i nowych początkach. Autorka umiejętnie buduje klimat małej miejscowości i stopniowo odsłania sekrety związane z przeszłością bohaterów. Wątek relacji Hani i Aleksandra dodaje historii ciepła, choć pojawiające się wokół niego plotki wprowadzają nutę niepokoju. To przyjemna, niezobowiązująca lektura, idealna dla miłośników romantycznych historii z nutą tajemnicy, która pokazuje, że czasem warto dać sobie i innym jeszcze jedną szansę.

"Niełatwe powroty" to książka, która zabrała mnie do świata trzech sióstr, w którym więcej jest niedopowiedzeń niż czułości. Czytałam z rosnącym napięciem – nie jak powieść obyczajową, ale jak emocjonalny thriller rodzinny. Trzyma za gardło, bo pokazuje, jak trudno odbudować to, co kiedyś runęło z hukiem. I jak czasem warto spróbować, nawet jeśli wszystko boli.

Byłam w Trogirze i tytuł mnie przyciągnął. Spodziewałam się letniej przygody i owszem ona była ale było tez dużo więcej. Pełna bólu, trwogi, tęsknoty i miłości powieść o utraconej przeszłości. Słuchałam z zapartym tchem a Joanna Domańska lektorka mi w tym pomogła. Polecam koniecznie. #WyzwanieLC2024

Dalsze losy bliźniaków i ich rodzin są niesamowicie pokręcone, przez co oczywiście ciekawe. W tej części jest trochę z thrillera, sporo emocji, a moje serce zabrała suczka, mądra i dzielna bokserka Kufa. Mam nadzieję, że poszukiwania z jej pomocą, zakończą się pomyślnie.

Książka porusza bardzo delikatne tematy dotyczące nie tylko utraty słuchu ale głównie tego jak takie osoby są postrzegane przez społeczeństwo. Jak muszą sobie radzić z hejtem już od dziecięcych lat i jak to kształtuje ich przyszłość. Ida była wspaniałą postacią i bardzo pokrzywdzoną. Często podejmowała błędne decyzje a powodem było to, że nie chciała obarczać dodatkowo najbliższych. Adam natomiast nie do końca był dla mnie zrozumiały. Zabrakło mi więcej jego POV z przeszłości aby móc go bardziej zrozumieć i to, co przeżywał. Ja z tą historią mam jednak spory problem, bo sposób jej przedstawienia przez autorkę do mnie nie przemówił. Był jeden moment, który spowodował u mnie szybsze bicie serca ale całość nie wywołała większych emocji. Tematyka bardzo poruszająca ale sposób podania uniemożliwił mi pełne wczucie się w tę historię.... a szkoda..... (ocena nieco zaokrąglona w górę z uwagi na tematykę)

Pani Aneta napisała wiele powieści obyczajowych a ja dopiero teraz sięgnęłam po pierwszą z nich. Dodatkowo całkiem przypadkiem, ponieważ tę książkę w bibliotece odłożono dla mojej mamy. Ale skoro książka trafiła pod mój dach to nie mogłam jej oddać nieprzeczytaną. I całe szczęście, ponieważ dobrze się bawiłam czytając tę powieść, dla mnie połączenie obyczajówki z romansem. Powieść jest lekka i przyjemna a czyta się ją bardzo szybko. To historia Laury i Igora oraz przewrotnego losu, który na chwilę obecną uniemożliwił szczęśliwe jej zakończenie. Nie jest to wymagająca lektura ale można z nią miło spędzić czas. Oprócz miłości autorka pokazuje także pracę w korporacji, gdzie właściwie pracownik nie ma czasu wolnego dla siebie. Tylko praca, praca, praca .....Laura na razie daje radę ale jak długo jeszcze wytrzyma? Czy rodzące się uczucie nie będzie przeszkodą w pracy? Dobra rozrywka na jeden dzień.

"Pogoda na miłość" to przyjemna lektura pełna emocji, Życie nie rozpieszcza trzech przyjaciółek Joanny, Magdy i Zuzanny. Każda z nich ma problemy i próbuje je rozwiązać. Joanna wciąż jest niepewna swoich uczuć do Krzysztofa i leci do Ameryki na spotkanie się z matką. Spore perypetie spotkały też Magdę i Zuzę. Dziewczyny wspierają się. Każda powolutku wychodzi na prostą, jednak nie zawsze jest łatwo. W książce jest miejsce na wzloty i upadki, na szczęście i miłość, na wiarę w siebie i swoje możliwości.

„Kiedy życie rzuca nas na kolana, jedynym sposobem, by wstać, jest odnalezienie siły w korzeniach, o których dawno zapomnieliśmy” – to zdanie idealnie oddaje emocjonalną głębię powieści „Rudy warkocz”. Zawartość tomu autorstwa Katarzyny Kieleckiej to niezwykle poruszająca, wielopokoleniowa saga, która z ogromną precyzją splata współczesne dylematy z mrocznymi sekretami z czasów II wojny światowej. To książka o winie, przebaczeniu i poszukiwaniu tożsamości w świecie, który nieustannie próbuje nas zdefiniować przez pryzmat cudzych błędów. Moja ocena tej publikacji to mocne 8/10. Kielecka udowadnia, że jest mistrzynią literatury obyczajowej, która nie boi się trudnych pytań o moralność i cenę prawdy. Największym atutem powieści jest sposób, w jaki autorka kreśli losy głównej bohaterki, umiejętnie wplatając je w autentyczne realia historyczne. Przeskakując między współczesną Łodzią a wojennymi losami rodziny, Kielecka tworzy misterną układankę. Wyczuwalna w tekście kunsztowna więź z przeszłością nadaje całości wyjątkowej głębi – czytelnik niemal fizycznie czuje chłód dawnych murów i ciężar niewypowiedzianych przez lata słów. Autorka z dużą dozą fantazji literackiej, ale wspartej rzetelnym researchem, odtwarza atmosferę okupowanego miasta, czyniąc z niego niemal równorzędnego bohatera opowieści. To, co wyróżnia „Rudy warkocz”, to psychologiczna wiarygodność postaci. Choć sama historia jest fikcyjna, jej emocjonalny fundament jest nienaruszalny. Bohaterowie Kieleckiej są pełni wad, lęków i sprzeczności, co sprawia, że stają się nam niezwykle bliscy. Szczególne wrażenie robi wątek tytułowego rudego warkocza – symbolu, który staje się pomostem między pokoleniami i kluczem do rozwiązania zagadki sprzed lat. Autorka pokazuje, że traumy przodków, nawet te głęboko ukryte, rezonują w naszym życiu, dopóki ich nie nazwiemy i nie oswoimy. dodatkowa gwiazdka za styl – plastyczny, pełen wrażliwości, a jednocześnie pozbawiony taniego sentymentalizmu. Kielecka potrafi pisać o tragedii w sposób, który daje nadzieję, nie unikając przy tym trudnych, bolesnych konfrontacji. Do pełnej dziesiątki zabrakło mi jedynie nieco szybszego tempa w początkowych rozdziałach współczesnych, gdzie ekspozycja bywa odrobinę nazbyt rozbudowana. Jednak gdy już wszystkie tryby tej maszyny czasu ruszą, od książki nie sposób się oderwać. Mimo ogromnego ładunku emocjonalnego, „Rudy warkocz” to lektura, która przynosi swoiste oczyszczenie. To solidna, mądra i pięknie skrojona opowieść o tym, że każda blizna ma swoją historię, a każda historia zasługuje na to, by zostać opowiedziana. Jeśli szukasz literatury, która zmusi Cię do refleksji nad własnym drzewem genealogicznym i pokaże potęgę kobiecej siły, powieść Katarzyny Kieleckiej będzie strzałem w dziesiątkę.

„Czas wyborów” to dla mnie jak letni spacer po wzgórzu pełnym emocji – niby sielanka, a jednak każdy krok wymaga odwagi. Trzy siostry, trzy historie i jeden wspólny mianownik: życie, które nie przestaje zaskakiwać. Wciągnęło mnie totalnie. Powieść poruszyła we mnie coś głębokiego – przypomniała, że każda z nas nosi swoje lęki, nadzieje i pragnienia, o których często milczymy. Czytając, miałam wrażenie, że przyglądam się własnym decyzjom z dystansu, jakby autorka szeptała mi do ucha: „Nie jesteś sama”.

Ona poczytna pisarka , autorka bestsellerowych powieści skierowanych ku kobietom. On nie mniej znany autor horrorów, a los ich przecina się po sąsiedzku na jednym osiedlu, a nawet okno w okno. Historia ludzkich relacji w wydaniu ludzi, którzy żyją trochę we własnym świecie, a który niekoniecznie pokrywa się z tym realnym. Co może dobrego wyniknąc z takiego sąsiedztwa? Choć akcja tu rozgrywa się dosyć wolno i nie każdemu może to odpowiadać, to na zainteresowanie zasługują dwie sprawy. Chodzi o relacje z rodzicami obu stron. O ile Michał może być zadowolony z tego, ze jego kochajaca życie mama jest aktywna i jego mobilizuje( choć nie bez oporu) do aktywności, tak Justyna nie może tego powiedzieć o swoich rodzicach, z którymi delikatnie mówiąc jest jej nie po drodze. Ta część powieści jest zdecydowanie na plus i stanowi naprawdę ważny wątek. Trochę w całości ksiazki przyspieszyłabym akcję, może trochę mniej opisów przeprowadzki i ciut mniej misiowatego Michala, ale ogólnie historia dla odpoczynku i relaksu w chłodne popołudnie przy herbatce.

,,Powrót na Zieloną 13" 💚📖🌿To książka o zwyczajnych ludziach, takich jak my. Pukamy i wchodzimy do mieszkań kamienicy, w każdym z nich za drzwiami pojawia się bohater, który ma swoje problemy, który podejmuje trudne decyzje, który przechodzi wewnętrzne przemiany, który ma marzenia. Ktoś próbuje naprawić błędy z przeszłości, ktoś stawia czoła przeciwnościom, ale wszyscy mają nadzieję, marzenia i plany na przyszłość. Stajemy u progu tych mieszkań i spoglądamy w ich życie, tutaj zobaczymy trudy macierzyństwa, próby poukładania wszystkiego na nowo, ojcostwo, homoseksualizm, samotność. ,,Każda inność boli i rodzi sprzeciw. A my jesteśmy inni, wiec przez to niezrozumiali.’’ Każdy mieszkaniec zwyczajny, każdy inaczej widzi świat, ale każdy z nich pragnie odnaleźć swoje miejsce, swoją miłość. To ciepła opowieść, która otwiera oczy na wiele spraw, uczy tolerancji i patrzenia szerzej. Uczy szanować decyzje, wybory drugiego człowieka i pokazuje, jak ważny jest czas na rozmowę. To książka o ludziach, w której każdy jest innym człowiekiem, z własnym spojrzeniem na otaczający świat. Jeden radzi sobie lepiej, drugi gorzej, ale próbuje. Pokazana siła przyjaźni i bezinteresowna pomoc, i choć każdy jest „inny”, to łączy ich solidarność, pomoc w potrzebie i marzenia o byciu szczęśliwym. Piękne przesłanie od autorki – nie oceniaj po pozorach, spójrz głębiej, rozmawiaj, bądź tolerancyjny, każdy ma prawo do miłości, do swojego małego szczęścia. Polecam z całego serca , tutaj także zakręci się łezka wzruszenia, bo w życiu warto być dobrym człowiekiem, warto kochać. ,,Posłuchaj mnie uważnie… Franek jest mój, bez względu na to, z kim się zadawałaś wcześniej i do kogo jest podobny. Zdecydowaliśmy się na wspólne życie, mimo wszystko… I nic nie jest w stanie tego zmienić, bo kocham go do szaleństwa. Tak samo jak ciebie.’’ Ważne , by odnaleźć klucz do szczęścia, miejsce na ziemi i mieć taką własną ,,Zieloną 13’’🌿💚📖

Całkiem przyjemna książka. Poruszająca trudne problemu, ale w ten dobry, odpowiedni sposób. Bardzo w moim typie. Wyciągnęłam się bardzo szybko! Fabuła momentami mnie zaskakiwała, momentami wzruszała. Była odpowiednio zabawna i poważna. Zdecydowanie jedna z lepszych pozycji, po jakie sięgnęłam w ostatnim czasie 😉 Właściwie to chyba nawet nie mam się do czego przyczepić... A przynajmniej piki co nic takiego nie przychodzi mi do głowy w tej chwili.

"Moje greckie lato" Kamili Mitek to bardzo dobra historia na lato. Ciepła, romantyczna, a do tego kulinarna podróż do Grecji. I w dodatku bardzo pouczająca. Autorka pokazuje, że czasem warto zaufać sobie, iść za marzeniami, spełniać pasje i aby to wszystko zrealizować nawet zmienić otoczenie. Albo męża ;) Książka akurat trafiła na dobry moment, w którym chciałam przeczytać coś lżejszego. I nie będzie to ostatnia książka tej autorki.

Płonę, to moje pierwsze spotkanie z twórczością Autora. Przed przeczytaniem książki, zapoznałam się z opisem od Wydawcy i ogarnął mnie delikatny sceptycyzm. Thriller obyczajowy, +18, pięcioro bohaterów i wzmianka o „głosach zza grobu”, a tom wcale nie należy do opasłych. Książka zaczyna się od śmierci artystki „M”, która ginie w spektakularny sposób. Jej całe życie to sztuka, zatem akt śmierci jest na miarę teatru dramatycznego. Bohaterka jest wyraźna, choć nie jest to dobry charakter, jej poczynania fascynują. Ekscentryczka, przejawiająca frymuśne zachowania, kobieta wyznająca zasadę, że jeśli coś jest w stanie cię uszczęśliwić, to nigdy nie idzie w parze z określeniem „nie wypada”. „M” kusi i uwodzi, jej osobowość jest jak żar, hipnotyzuje wizualnie, pozwalając zapomnieć o tym, że „ogień jest zaraźliwy”. Relacje ukazane w tej lekturze z pozoru są poprawne, jednak przyglądając im się głębiej zaczynamy dostrzegać mrok, pożądanie, głębie ludzkich pragnień, i niepoprawnych marzeń. Jedna chwila, jedno przypadkowe spotkanie, może zmienić bieg dotychczasowego życia na dobre, pokazać to co obce, niedostępne, a jednocześnie tak bardzo kuszące. „Płonę” to thriller obyczajowy, tak nieoczywisty jak obrazy „M”, a sceptycyzm o którym wspominałam opuścił mnie wraz z przeczytaniem pierwszych stron. Sceny seksu w literaturze bardzo często mnie odrzucają, tutaj muszę zaznaczyć, że choć nie są one zwieńczeniem miłości, a raczej epizodami, które skłaniają ku rozmyślaniom na temat ludzkiej moralności, to mimo tej brudnej otoczki, nadają lekturze charakteru. W tej książce nic nie jest przypadkowe, nawet jeśli na pierwszy rzut oka takie się wydaje. Losy bohaterów w naturalny sposób tworzą wspólną historię, a samo zakończenie jest nieprzewidywalne i nasuwa puentę, iż za wszystko w życiu przyjdzie zapłacić. Autor pisząc o sztuce, stworzył dzieło sztuki. Literacko i graficznie jestem kupiona.

Główną bohaterką osadzoną w teraźniejszości jest Kaja, młoda kobieta, która po śmierci swojej ukochanej babci Lidii odnajduje wśród jej pamiątek intrygujący przedmiot. Jest to stara, czarno-biała fotografia przedstawiająca piękną dziewczynę, która uderzająco przypomina jej babcię, ale nią nie jest. Podpis na odwrocie oraz ukryty w rzeczach babci list sugerują istnienie rodzinnej tajemnicy, o której Lidia nigdy nie wspomniała. Kaja, czując, że nie znała prawdziwej historii swojej rodziny, wyrusza w podróż do małej miejscowości, z której pochodziła babcia. Tam zaczyna żmudne śledztwo, rozmawiając z najstarszymi mieszkańcami i przeszukując lokalne archiwa. Każdy odkryty fragment układanki prowadzi ją do bolesnych wydarzeń z czasów wojny i tuż po niej. Plan historyczny: Losy dziewczyny ze zdjęcia Równolegle poznajemy historię dziewczyny z fotografii, której losy przypadają na burzliwe lata 40. XX wieku. To opowieść o wielkiej, zakazanej miłości, trudnych wyborach moralnych i cenie, jaką przyszło zapłacić za chęć przetrwania w nieludzkich czasach. Czytelnik śledzi życie młodej kobiety, która zostaje wciągnięta w wir wielkiej historii, tracąc bliskich i zmagając się z piętnem zdrady oraz odrzucenia przez lokalną społeczność. Obie nici narracyjne zbiegają się w momencie, gdy Kaja odkrywa, że zdjęcie nie jest jedynie pamiątką, ale dowodem na istnienie „rodzinnej winy”, która przez dekady rzucała cień na życie jej babci. Finał odkrywa przed bohaterką (i czytelnikiem) bolesną prawdę o tym, kim naprawdę była kobieta z portretu i dlaczego Lidia musiała ukryć prawdę o niej, by chronić kolejnych członków rodziny. To, co wyróżnia „Dziewczynę z fotografii”, to konstrukcja narracyjna. Przeplatanie planów czasowych odbywa się płynnie, a kunsztowna więź między współczesnym śledztwem a wydarzeniami z przeszłości jest budowana z matematyczną niemal precyzją. Olszewska nie spieszy się z odpowiedziami, pozwalając czytelnikowi powoli nasiąkać atmosferą tajemnicy. Postacie są krwiste, pełne sprzeczności i ludzkich słabości, co sprawia, że kibicujemy im w ich zmaganiach z losem. Autorka pokazuje, że prawda o naszych przodkach często jest kluczem do zrozumienia nas samych, a odwaga, by po ten klucz sięgnąć, wymaga niemałego poświęcenia. Dlaczego oceniam tę książkę na osiem punktów? Przede wszystkim za styl – elegancki, sugestywny i pozbawiony zbędnego patosu. Do pełnej dziesiątki zabrakło mi jedynie nieco większej dynamiki w wątku współczesnym, który momentami ustępuje siłą wyrazu opowieści historycznej. Niemniej jednak, finał przynosi satysfakcjonujące rozwiązanie wszystkich nici intrygi, pozostawiając czytelnika z poczuciem dobrze spędzonego czasu. Mimo sporego ładunku emocjonalnego, „Dziewczyna z fotografii” to lektura, która daje nadzieję na wygojenie starych ran. To solidna, mądra i pięknie napisana książka o tym, że każda rodzina ma swoją czarną dziurę, którą trzeba naświetlić, by móc ruszyć naprzód. Anna Olszewska napisała powieść, która zostaje w sercu na długo, przypominając nam, że to, co uwiecznione na kliszy, to często tylko ułamek prawdy o człowieku.

„Podmiejski na koniec świata” – opowieść o tym, że czasem trzeba się pogubić, by odnaleźć siebie Czy każda zmiana musi być bolesna? Czy rzucenie wszystkiego i wyjechanie w nieznane to akt desperacji – czy może odwagi? „Podmiejski na koniec świata” to poruszająca i niezwykle życiowa powieść o tym, że największe życiowe przełomy zaczynają się tam, gdzie kończy się nasza strefa komfortu. Główna bohaterka, Alicja, to kobieta, jaką zna chyba każda z nas – dobra, ciepła, odpowiedzialna... i niestety, przyzwyczajona do stawiania cudzych potrzeb ponad własne. W pracy niezastąpiona, w życiu prywatnym coraz bardziej zagubiona. Jej związek z Tymonem to bardziej układ niż miłość, a ona sama coraz częściej czuje, że utknęła w miejscu. Wszystko zmienia się jednego wieczoru – Alicja odkrywa zdradę ukochanego i niemal równocześnie dostaje od szefa propozycję objęcia prowadzenia podupadającej firmy w innym mieście. To punkt zwrotny w jej życiu. Decyzja zapada szybko – walizka, pociąg, nowe miejsce, nieznani ludzie i ogromne wyzwanie. Alicja rzuca się na głęboką wodę, ale po raz pierwszy od dawna… robi coś tylko dla siebie. Autorka z dużym wyczuciem pokazuje proces wewnętrznej przemiany bohaterki – od niepewnej, tłumiącej własne potrzeby kobiety do osoby, która stopniowo odzyskuje sprawczość i zaczyna wierzyć, że zasługuje na więcej. W tle mamy nie tylko walkę o uratowanie firmy szyjącej odzież roboczą, ale też przyjaźnie, intrygi, zazdrość i – jak to w życiu – próby podkładania nóg. Pojawiają się też pozytywne zaskoczenia: pomocne dłonie, serdeczne gesty i zupełnie nowe relacje. „Podmiejski na koniec świata” to książka, która – mimo lekkiej formy – niesie ze sobą ważne przesłanie. Przypomina, że warto czasem zatrzymać się, zastanowić, czego naprawdę chcemy, i… odważyć się po to sięgnąć. Nawet jeśli oznacza to całkowitą zmianę kierunku.

Opowiadania autora uczą poznawać świat i rządzące nim zasady. Autor poprzez swoje historie przekazuje złote zasady dla dzieci, jak i dla nas dorosłych. To, co najważniejsze to rodzina i dbanie o jej dobre relacje. Spędzanie czasu z bliskimi poprzez wspólne wędrówki staje się nauką i drogowskazem w poznawaniu naszej planety oraz świata przyrody. W tych historiach czuje się kontekst moralizatorski oraz naukowy, który w sposób jasny i zrozumiały przekazuje wiedzę o przyrodzie. Jeśli chcecie poznać planety Układu Słonecznego i przeżyć przygodę międzygalaktyczną to sięgnijcie koniecznie po książkę Ekoliski Misja Ratowania Ziemi Marka Marcinowskiego. Dwa młode liski Miłka i Miłek zabierają dwójkę młodych ludzi Zuzię i Wojtusia w niesamowitą podróż po Układzie Słonecznym w poszukiwaniu planety równie pięknej, jak Ziemia, dla której zagrożeniem staje się działalność ludzi. Ekoliski odwiedzają planety takie, jak Merkury, Wenus, Mars, Jowisz, Saturn, Uran, Neptun. To niezwykły obraz plastyczny, który przejawia się niezwykłym barw i kolorów w postaci fauny i flory " Lubimy odwiedzać Ziemię i kochamy ja za różnorodność i bogactwo przyrody. Szczególnie zaś uwielbiamy słuchać treli drozdów, kosów, słowików czy wilg, a także przyglądać się, jak pośród kwiatów latają pszczoły i motyle.". Ekoliski zachęcają do dbania o naszą planetę i zwracają uwagę, żeby to robić jak najszybciej, aby nie było za późno. Przestrzegają przed wysypiskami śmieci, trującym powietrzem oraz skażoną wodą. Zachęcają do ratowania przyrody poprzez oszczędzanie prądu, wyciąganie z wtyczek nieużywanych urządzeń z kontaktów, rezygnacja z używania plastikowych toreb, oszczędzanie zużycia wody.Bohaterowie przekazują złotą zasadę " Nie wyrzucaj, lecz wykorzystaj". Piękne ilustracje do tej książki niezwykle działają na nasze uczucia powodując uśmiech na twarzy czytelnika. Odzwierciedlają kunszt poetycki autora, który stworzył bajkę z morałem. To interesujące, ciekawe historie, które w sposób zrozumiały i z dawką wiedzy prowadzą nasze dzieci do sedna morału, który brzmi dbaj o dobro planety, która posłuży tobie i innym. " Taki był cel naszej wędrówki, drogie dzieci. Zobaczyłyście, że nie ma w pobliżu drugiej takiej planety jak Ziemia, więc nie wolno niszczyć miejsca, na którym mieszkacie - powiedziała Miłka i machnęła ogonem. To tylko małe kroki, ale małe kroki wielu ludzi potrafią zdziałać cuda. Kiedy miliardy mieszkańców zadbają o Ziemię, ona wynagrodzi nam ten wysiłek swoim pięknem. Możemy mieć jeziora z mnóstwem ryb i krystalicznie czystą wodą. Lasy bez śmieci z bogactwem dzikiej zwierzyny. Świeże powietrze i wszechobecny świergot ptaków. Warto walczyć o naszą planetę, by żyć w przyjaznym miejscu i by pozostało ono przyjazne także dla przyszłych pokoleń". Na koniec opowiadania mamy pytania do tekstu, które możemy zadać dzieciom, by sprawdzić, co zapamiętały z opowiadania i czego się nauczyły. To cudowna książeczka, która uczy poprzez przygody dzieci, jak należy dbać o naszą planetę. Młode liski uczą szacunku do naszej planety. Zwracają uwagę na piękno natury, którego my tak naprawdę nie dostrzegamy albo nie potrafimy docenić.Ta natura przejawia się jako obraz sielanki, który działa kojąco na naszą duszę i powinniśmy docenić jej piękno i dobro. Kamilla Kalinowska