Wokół Księżyca

Wątek SF więcej zapowiada niż przynosi, wątek przygodowy dość przykry. Młody, pełen zapału, a przy tym naiwny francuski naukowiec Cyprian prosi właściciela kopalni diamentów Watkinsa o rękę jego córki, Alicji. Tamten butny, przy tym pijaczysko, odpowiada z nienawiścią sytych do głodnych jak szef w 40 odcinku „Batmana”: – Skoroś taki mądry, czemu nie jesteś bogaty? – Ech, żem o tym nie pomyślał – stropił się Cyprian, mógł sprawiać wrażenie łowcy posagów, oczywiście niesłusznie. Do spółki z kimś tam wydzierżawia od Watkinsa kawałek kopalni w zamian za część urobku, a okładnie za trzy diamenty o wadze powyżej 10 karatów, czyli 2 gramów. – Tak już lepiej – niby łaskawie przyznaje tamten, równocześnie rechocze z niego razem z swym kumplem od kielicha Hiltonem. Cyprian uznaje to syzyfową pracę, za radą Alicji próbuje wytworzyć diament i o mało nie wysadza wszystkiego w powietrze. W armacie robiącej za próbówkę znajduje diament większy od Koh-i-Noora i odpowiednio droższy (istnieją takie diamenty, ale na potrzeby powieści Koh-i-Noor jest największy). – Znalazłeś w mojej kopalni? – wytrzeszczył oczy Watkins. – Zrobiłem go! Dzięki wiedzy naukowej, co ją pan tak lekceważył. – Sztuczny ? – Wygląda jak prawdziwy, a wart ze sto milionów – Cyprian zdążył już sprawdzić u rzeczoznawcy – Teraz będę je wytwarzał taśmowo zamiast wykopywać. – No czyś ty zdurniał? I co, chcesz doprowadzić do inflacji diamentów? – Żem o tym nie pomyślał … – A widzisz, zawsze mówiłem, że jesteś głupi! Diamenty wtedy cenne, gdy rzadkie, nadmiar oznacza spadek wartości, zapamiętaj sobie. Jedno takie cudo w zupełności wystarczy. I lepiej ukryć jego pochodzenie. Wynalazca zleca oszlifowanie holenderskiemu jubilerowi Wandergaartowi. Watkins zaczyna znowu swoje: – Straciłeś tę odrobinę rozumu, co ją jeszcze miałeś? Powierzyłeś bezcenny kamień temu dziadowi? Teraz szukaj wiatru w polu! – Spokojnie, to taki miły staruszek, nawet nie byłby w stanie sprzedać czegoś tak drogiego, bo komu i za co? – Kto go tam wie, a jak potnie na mniejsze kawałki ? Watkins serdecznie nienawidzi staruszka, któremu kiedyś odebrał kopalnię, nienawidzi się tego kogo się skrzywdziło, jak mówi Tacyt. Wbrew oszczerstwom staruszek wykonał zlecenie najlepiej jak umiał. – To będzie podarek dla panny Alicji – rzekł Cyprian, dodając w myśli: ślubny. – Wymyśliłam nazwę „Gwiazda Południa” – ucieszyła się obdarowana. Zresztą odwzajemnia uczucia Cypriana i bez takiego upominku. – Ostrożnie, jeszcze ją stłuczesz, dziewczyno! – wrzasnął Watkins – Diamenty są twarde, lecz równocześnie kruche. Gwiazda zajmuje poczesne miejsce podczas uczty w domu Watkinsa i nagle znika. Podejrzenie o kradzież, bezpodstawne rzecz jasna, pada na czarnoskórego pomocnika Cypriana, który na wieść o tym ucieka (pomocnik, nie Cyprian). Oszalały z chciwości Watkins oświadcza: – Za odzyskanie Gwiazdy dam Alicję za żonę. Bez pytania jej o zgodę, a co tam. Cyprian wyrusza na poszukiwanie razem z trzema innymi, pierwszy szybko umiera na jakąś chorobę, dwaj następni knują przeciw uczonemu, lecz kolejno giną, wpadłszy we własne sidła. Wynalazca jakoś przeżył dzięki swemu chińskiemu przyjacielowi, dość, że wraca z pustymi rękami, od początku można było tego oczekiwać. Zamierza wykonać kolejny diament, górnicy niszczą jego urządzenia, nawet grożą mu samosądem, ocaliło go oświadczenie pomocnika, iż Gwiazda pochodzi z kopalni, a tym samym należy do Watkinsa zgodnie z umową. Cyprian rozczarowany porażką doświadczenia (obecnie sztuczne diamenty można wytwarzać) odnajduje Gwiazdę w miejscu najmniej oczekiwanym. Watkins niby dziękuje, lecz o obietnicy ożenku zapomina. Na kolejną ucztę z pokazem Gwiazdy przychodzi Wandergaart żądając zwrotu kopalni wraz ze wszystkim co z niej pochodzi, zatem i z Gwiazdą, posiadłości między nim a Watkinsem zostały wadliwie rozgraniczone, co wykrył Cyprian. Wynalazca ponawia prośbę o rękę Alicji, staruszek obiecuje go przysposobić, w ten sposób wszystko zostanie w rodzinie. W tak zwanym międzyczasie Gwiazda ulega rozpadowi, diamenty są kruche. Watkins nie przeżył tej straty... Ekranizacja z 1969 jest komedią, luźno nawiązującą do książki.

Autor bestselleru " Doktor Jekyll i Mr. Hyde " i niezapomnianej " Wyspy skarbów". Trudno żebym nie rekomendował kolejnej książki tego autora z okresu mojej młodości. To klasyczna szkocka powieść przygodowa wydana w 1886 r., w Polsce po raz pierwszy w 1903 r. Do tej pory uznawana jest za jedną z najlepszych książek przygodowych w historii literatury angielskiej. Należy do światowej klasyki !!! POLECAM !!!

Do portowej tawerny melduje się stary podejrzany emerytowany marynarz, który każe wypatrywać pewnego kuternogi synowi właścicieli. Sam szwenda się po nabrzeżu z lunetą i na coś czeka i czegoś się boi. Wkrótce okazuje się, że posiada on mapę do zaginionego skarbu kapitana Flinta, na który chrapkę ma wiele barwnych postaci - w tym jego dawni piraccy przyjaciele, oraz lokalny dziedzic. Na wyprawę rusza też nasz główny bohater Kuba Hawkins jako chłopiec okrętowy. Tak - Kuba - nie Jim. Czytałem e-book Siedmiorogu z tłumaczeniem przedwojennym stąd Kuba i Długi Jan Silver Długi Jan Silver - archetyp pirata z najbardziej znanej książki o nich. Poszczególne motywy z "Wyspy skarbów" były powtarzane w tak niezliczonej ilości innych książek, komiksów i filmów aktorskich i animowanych, że nawet czytając po raz pierwszy miałem wrażenie jakbym wracał do znanej historii. Naprawdę miło wrócić do takiej literatury - piraci, rum, sztormy, zdrady, strzelaniny i walki na szpady, gadające papugi i skarb korsarza, mapa, bezludna wyspa itp. Polecam każdemu kto za młodu lubił klasyczne powieści przygodowa Maya, Szklarskiego czy Londona.

"Ziemi wcale nie potrzeba nowych kontynentów. Trzeba jej tylko nowych ludzi" - J. Verne, "20 000 mil podmorskiej żeglugi" „Wyprawa do wnętrza Ziemi” to powieść przygodowa napisana przez Juliusza Verne’a. Głównym bohaterem jest profesor Otto Lidenbrock, który jest wybitnym, ale bardzo upartym mineralogiem. Pewnego dnia odkrywa on tajemniczy rękopis ukryty w starej islandzkiej księdze. Po jego odszyfrowaniu okazuje się, że zawiera on wskazówki prowadzące do wnętrza Ziemi. Profesor razem ze swoim siostrzeńcem Axelem oraz przewodnikiem Hansem wyrusza w niebezpieczną podróż na Islandię. Wejściem do wnętrza Ziemi ma być wygasły wulkan Sneffels. Podczas wyprawy bohaterowie przeżywają wiele trudnych i niebezpiecznych sytuacji, spotykają niezwykłe zjawiska oraz odkrywają nieznany, podziemny świat. Książka jest bardzo ciekawa i pełna przygód. Autor w interesujący sposób łączy elementy nauki z fantastyką. Powieść pokazuje, jak ważna jest odwaga, wytrwałość i ciekawość świata. Mimo że książka została napisana w XIX wieku, nadal potrafi zainteresować czytelnika. Uważam, że „Wyprawa do wnętrza Ziemi” to dobra lektura dla młodzieży i dorosłych, którzy lubią książki przygodowe i fantastyczne. Polecam ją, ponieważ rozwija wyobraźnię i zachęca do odkrywania świata. Swoją przygodę z książkami tego Autora zaczęłam jako małe dziecko z kolekcją właśnie tą z zdjęcia. Książka ma w sobie rysunki ciekawie łącząc się z tekstem. Lubię jego książki - większość zekranizowano i to były filmy, które mnie przyciągały do siebie. Uwielbiam przygodówki, a te książki były pierwszymi, którymi się zainteresowałam. Mam ich kilka w swojej kolekcji.

Powiedzą, że przestarzała, ale jak dla mnie to mimo wszystko rewelacyjna książka przygodowa. Może i bohaterowie są nieco przerysowani, ale dzięki temu wyraziści i interesujący. Historia przedstawiona z dużą wrażliwością (przede wszystkim na tamtejsze XIX-sto wieczne standardy!), niezwykle wciąga i inspiruje. Myślę, że z ochotą wrócę jeszcze do Maya.

Jest tam dosyć realistycznie pokazany demokratyczny proces ustalania porozumień i umów międzynarodowych, w realiach światowej gospodarki kapitalistycznej. Realistycznie pokazana jest też gonitwa mediów za zyskami z sensacji, a pewien przedsiębiorca oczywiście zarobił na spekulacjach bez ponoszenia własnego ryzyka. Autor, za pomocą tej opowieści chciał się podzielić przekonaniem, że tak duży, złoty meteoryt raczej na pewno wywołałby inflację globalną, drastyczny spadek cen złota i akcji firm wydobywających ten metal. A przecież niekoniecznie tak mogłoby być (już nawet pomijając ekstremalnie mikroskopijne prawdopodobieństwo utworzenia się w przestrzeni kosmicznej meteoru z tak dużą koncentracją złota). Przyjmując jednak, że się utworzył i wszedł na orbitę Ziemi, taki obiekt, mógłby też równie dobrze zostać przejęty oraz podzielony między skorumpowanymi politykami i stosunkowo małym, najbogatszym procentem ludzkości (z całkowitym zignorowaniem umów międzynarodowych) — a tego typu ludzie raczej mają tendencję do akumulacyjnego chomikowania bogactwa niż do obdarowywania nim całej reszty społeczeństwa. Czyli brak zjawiska skapywania bogactwa w stronę biednych, w tym przypadku, byłby całkiem prawdopodobnym scenariuszem.

Czasem człowiek musi, inaczej się udusi Pośród zbioru książek, jakie mam w kartonie "nie wiem, co z nimi zrobić", znalazłam trochę zniszczone, trochę obszarpane cudo - egzemplarz klasycznej książki przygodowej, na podstawie której nakręcono jeden z moich ulubionych filmów (dobra, po prostu do dziś mi kolana miękną na widok wówczas wyglądającego Chamberleina...), a który, choć tylko odrobinę bazował na oryginale - do dziś jest jedną z tych przygodowych perełek, do których lubię wracać. Skuszona więc wizją "sprawdźmy, jak się to ma do pierwowzoru", zasiadłam więc z kawą... I na litość boską, jakież to było urokliwie rasistowskie i kolonialnie brytyjskie w swoim wydaniu! Krótko, ale zapraszam! https://jesiennaczyta.blogspot.com/2025/12/1062025-henry-rider-haggard-kopalnie.html

Pamiętam, że w dzieciństwie fascynowała mnie historia kapitana Nemo i jego niesamowitego okrętu. Pierwszym kontaktem z tą niezwykłą opowieścią był film z Kirkiem Douglasem z 1954 roku i ta adaptacja wryła mi się bardzo głęboko w pamięć 💣 Verne miał niesamowitą zdolność wybiegania w przyszłość. Był wizjonerem o nieprzeciętnej wyobraźni i zachwycał pomysłowością podczas budowania swoich historii. Podwodny statek Nautilus przemierza cały glob, a czytelnik wraz z tą podróżą poznaje tajemnice oceanów i mórz 💦 Wersja proponowana przez Francescę Rossi to barwna prezentacja geniuszu Juliusza Verne’a przeznaczona dla najmłodszych. Delikatnie kreślone ilustracje cieszą oko i spodobają się również starszym odbiorcom. Jedyne co przeszkadza to bardzo drobny tekst, który męczy oczy. Rozumiem potrzebę upakowania treści w taki sposób, żeby książka nie była ciężką i ogromną cegłą, ale pomimo całego zrozumienia, drobne literki przeszkadzały podczas czytania 👀 Polecam! 👍

Yanes czy Jankes? Wyobraźmy sobie mieszankę lekkiego stylu i błyskotliwej gawędy Marka Twaina z „Podróżami Guliwera”, ale w czasie do czasów z Legend Arturiańskich. A to wszystko z bohaterem wyjętym wprost z kart Wielkiej Amerykańskiej Powieści (np. Steinbecka), który realizuje fantazje podróżników w czasie we wczesnośredniowiecznej Brytanii. Tak krótko można podsumować „Yankesa na dworze króla Artura”. Nasz tytułowy Yankes trafia po śmierci lub w jakiś inny niewytłumaczony sposób do Camelotu (jak w jakimś isekaiu). W swym pozytywistycznym (z naciskiem na scjentyzm) i modernistycznym światopoglądzie decyduje się ucywilizować VI wieczną Anglię. A pierwszym z kim się konfrontuje, to oczywiście Merlin, którego uważa za szarlatana. W ramach swojej drogi i technicznym zacietrzewieniu nasz yankes nie zna legendarium Arturiańskiego ani ówczesnej kultury. Wszystkie dziwne elementy stara się wykorzystać lub zmienić na XIX wieczną modłę. Np. choć sam uważa noszenie cylindrów za głupie, to zmusi rycerzy do ich noszenia, by się z nich naigrywać. Tę chęć zmiany można interpretować w bardzo różnych rejestrach. Z jednej strony można dojrzeć tu krytykę Brzemienia Białego Człowieka i patrzenia na kultury różnicująco ze względu na czas i na miejsce. Czasem jednak widać nieco serca i docenienie osiągnięć cywilizacyjnych. Mark Twain potrafi wchodzić też na poważniejsze tony i pokazać niszczycielską moc techniki. To nie współczesna powieść, gdzie śmierć jest wyjątkiem. Śmierć jest tu mrocznym ostrzeżeniem, którego pewnie nawet M. Twain nie jest świadomy. Gdy pisze o niszczycielskiej broni zabijającej dziesiątkami lub setkami myśli pewnie o ofiarach jako o Indianach bądź Afrykańskich ludach. Nie spodziewa się raczej, że ze swojej perspektywy 1889 roku, za dziesięć lat w czarnym tygodniu (wojna burska) kwiat angielskiego wojska spotka taki sam los, a za trzydzieści całe europejskie armie. M. Twain w swojej pomysłowości przedstawia naukę i technikę jako siłę, która zmienia powierzchowność, ale nie naturę ludzką. Tą ostatnią ubiera w średniowieczne szaty, które raz są przyjemnie zgodne z historią (odpowiedzialność władcy za zbawienie), a raz krzywdząco stereotypowe (wiara w płaską Ziemię i niemycie się). Jednak jak to bywa, by zmienić ludzi, nie wystarcza sama edukacja w myśl Platońskiej absolutnej moralności, w którą wierzyli wszelcy późniejsi oświeceni. A jak napisała Katarzyna II do Diderota: „Papier wszystko przyjmie, ale skóra jest wielce łaskotliwa”. Historycy tak samo wierzą, że natura ludzka jest stała, a tylko objawianie jej zmienia się w czasie i miejscu. M. Twain wykorzystuje ten pogląd, by pod płaszczykiem średniowiecza pokazać pewne prawidłowości swoich współczesnych, niczym z „Podróży Guliwera” Jonathana Swifta. Czy czynione dobro usprawiedliwia potem czynienie potem zła? Albo czy też uszczęśliwianie kogoś na siłę nie jest też najlepszym pomysłem? Burżuazja i arystokracja nie różnią się tak bardzo. W samej powieści zabawne i nie bez winy są obie strony – yankes równie mocno jak postacie z legend. Jednak M. Twain przedstawia mocno satyryczny humor, który operuje językiem, absurdem i różnymi subtelnościami. Słuchając jednym uchem lub czytając nieuważnie, ten delikatny humor może przejść nam koło nosa. Nie jest to w żadnym razie Terry Pratchett. Na szczęście błędy w synchronizacji audio pozwoliły przesłuchać mi pewne fragmenty jeszcze raz i docenić bardziej „Yankesa na dworze króla Artura”. Choć może nie jest to najlepsze dzieło spod ręki M. Twaina, to nadal jest porządną historią, która zręcznie nawiązuje do najróżniejszych legend i opowieści. Jego w sumie lekka forma sprawia, że słucha się go jak gawędy Bohumil Hrabala, pomimo niekiedy mroczniejszych momentów. Pozwala to płynąć słowom i nawet jeśli się słucha jednym uchem, to „Yankes na dworze króla Artura” wciąż może być przyjemną opowieścią.

Naukowiec zafascynowany koncepcją podróży w czasie, konstruuje machinę, dzięki której udaje się w odległą przyszłość. Tam spotyka dwie odmienne rasy ludzkie i zupełnie nieoczekiwaną rzeczywistość... Nazwisko autora z pewnością znane jest wieku fascynatom science-fiction, bowiem to czysta klasyka gatunku. Dla mnie to drugi poznany tytuł (po "Wojnie światów") z dorobku autora, który przedstawił jeszcze szerzej jego wizjonerskie kreacje i oryginalne pomysły. Często przy sięganiu po SF mam trochę obaw o przytłoczenie zaawansowaną warstwą naukową. Ta książka jednakowoż jest bardzo skondensowana (zaledwie ok. 120 stron), a więc tu wprost przeciwnie - aż mi się wydawało, że wyjątkowo pokrótce został uszczknięty sam wątek dywagacji i matematyczno-fizycznego dyskursu, który otrzymujemy na samym wstępie. Na pewno nie jest to tytuł, który przyprawi czytelnika o zawroty głowy teoriami. Wells robi szybką "zajawkę" i raz dwa przechodzi do rzeczy. Fabuła jest wykreowana w formie relacji naukowca z jego przeżyć w przyszłości. Autor tworzy interesujący, pozornie utopijny futuryzm, który szybko ujawnia swoją antyutopijną stronę. Koncept dwóch ras ludzkości, jednoczesny rozwój, jak i powrót pierwotnych instynktów, czy puenta w zależnościach między ludźmi to nawet nie tyle budząca napięcie akcja, co wyłaniający się z niej obraz społeczny, mający skłonić do refleksji i filozoficznych rozważań. Z jednej strony lata, do których przenosi się naukowiec są bardzo odległe, a z drugiej... czyż ludzkość w jego ujęciu nie jest już teraz na ścieżce do takiej bądź równie niepokojącej tranformacji czy upadku? Odbiorcy opowieści naukowca są ubrani głównie w różne role społeczne i tytuły, a nie konkretne fikcyjne nazwiska, co dodaje całości swoistego uniwersalizmu, a zarazem nuty przestrogi. Może nie jest to wprost moralizowanie, aczkolwiek na pewno nie pozostaje się obojętnym wobec jego przekazu. Myślę, że w tym przypadku książka mogłaby ze spokojem być poszerzona, bowiem zabrakło mi trochę więcej opisów procesu naukowego czy świata przyszłości. Niemniej jest ciekawa i świeża jak na czasy wydania i z pewnością każdy fascynat SF powinien ją poznać jako pionierskiego klasyka 😊

"Zaginiony świat" nie jest być może arcydziełem, jednak ma w sobie tak wiele ciekawych elementów, które z czasem zainspirowały innych twórcy, że nie sposób odmówić autorowi kreatywności. Ponadto dobrze jest przeczytać nareszcie dzieło Doyla, które nie należy do zbioru "Sherlocku Holmes" aby porównać jego warsztat pisarski.

Zabawna bajucha, istny zabytek science fiction. Nie napiszę, że "źle się zestarzała" po ponad wieku od napisania, choć to prawda. Nic w tym z realności, przystaje to i pasuje jak pięść do nosa do realiów Marsa i kosmonautyki, bliżej temu "Wyprawie na księżyc" Meliesa. Pochłonąłem w pół wieczoru i... lecę do drugiego tomu.

W czasach dziecięcych miałam dwie próby podejścia do „Przygód Tomka Sawyera”, obydwie nieudane i zakończone w okolicach malowanego przez Tomka płotu, a tak naprawdę malowanego wcale nie przez niego. Drażnił mnie Tomek niemożebnie. No i jak w takim przypadku sięgnąć po kontynuację, czyli „Przygody Hucka”? Nijak. A jednak sięgnęłam, ale dlatego, że właśnie ta książka Marka Twaina znalazła się na liście norweskiej i wcześniej czy później, stanęłaby na mojej drodze w realizacji celu, którym jest przeczytanie książek z tego norweskiego zestawienia. W dodatku kończył się rok, a ja nie miałam ochoty zabierać się za nic, co wymagałoby nadmiernej koncentracji, więc stało się, zaczęłam słuchać „Przygód…”. I dobrze się stało. Hucka, ciekawego świata, dobrodusznego lekkoducha o wrażliwym na krzywdę innych sercu polubiłam od razu. Mimo trudnych doświadczeń i twardych reguł życia, mimo nieciekawego i zdeprawowanego towarzystwa Huck nie schodzi na złą drogę. Jest wierny swemu wrodzonemu poczuciu sprawiedliwości. A że „Przygody…” to przecież powieść drogi, a nawet rzeki, to wraz z Huckleberrym i Jimem płyniemy w dół Mississipi, a po przybiciu, od czasu do czasu, do jej brzegów, odwiedzamy małe miasteczka i osady, a w nich poznajemy całą gamę ludzkich natur i osobowości oraz XIX-wieczną codzienność mieszkańców stanu Missouri. Nie można też nie wspomnieć o warstwie humorystycznej, komizmie i aluzyjnej ironii, których zadaniem jest równoważyć, występujące w powieści zło i głupotę. No i jest obraz niewolnictwa jeszcze w prawdziwym i nieocenzurowanym kształcie. „Przygodami Hucka” zakończyłam czytelniczy 2024 rok :)

„Skarb w Srebrnym Jeziorze” to jedna z najbardziej znanych i dojrzałych powieści Karla Maya, w której przygoda splata się z głębokim przesłaniem moralnym. Choć fabuła rozgrywa się na Dzikim Zachodzie, między pustkowiami, górami i jeziorami, jej prawdziwym tematem jest walka dobra ze złem oraz moralna wartość uczciwości, wierności i sprawiedliwości – ideałów mocno zakorzenionych w chrześcijańskim światopoglądzie autora. Akcja koncentruje się wokół legendy o ukrytym skarbie w Srebrnym Jeziorze. W poszukiwaniu bogactwa wyruszają zarówno bandyci kierowani chciwością, jak i bohaterowie, dla których liczy się honor, przyjaźń i prawda. Na czele tych drugich stoją niezapomniani bohaterowie Karla Maya – Old Firehand, Old Shatterhand i Winnetou, symbolizujący odwagę, szlachetność i wiarę w dobro. Karl May, wierny swojej duchowej wizji, przedstawia chciwość jako główne źródło zła – nie tylko w sensie materialnym, ale duchowym. Złoto i bogactwo stają się tu metaforą pokusy, która niszczy serce człowieka, jeśli nie jest ono zakorzenione w wartościach. W przeciwieństwie do rabusiów, bohaterowie kierują się sumieniem, lojalnością i miłosierdziem, gotowi poświęcić własne życie, by chronić niewinnych. W tym sensie powieść ma wymiar moralnej przypowieści o cnocie i grzechu. Szczególne znaczenie ma postać Winnetou – duchowego przewodnika i uosobienia sprawiedliwości. Choć nie mówi wiele o Bogu, jego czyny i słowa odzwierciedlają chrześcijańskie cnoty: pokój, pokorę i ofiarność. Jest jak człowiek wierzący sercem – kierowany głosem sumienia, wrażliwy na zło i gotów oddać życie za innych. W finale powieści tytułowy skarb, o który toczy się cała walka, nie przynosi żadnego szczęścia – zostaje utracony, jakby sam Bóg chciał przypomnieć, że prawdziwy skarb nie jest z tego świata. To zakończenie ma wymiar duchowy: zwyciężają nie ci, którzy gromadzą złoto, lecz ci, którzy zachowują czyste serce. „Skarb w Srebrnym Jeziorze” można więc czytać nie tylko jako western, ale jako chrześcijańską przypowieść o moralności. Karl May przypomina, że dobro i zło rodzą się w sercu człowieka, a prawdziwa wartość człowieka nie mierzy się majątkiem, lecz wiernością prawdzie i Bogu. To powieść o człowieczeństwie odkupionym przez miłość i wierność sumieniu. W świecie, w którym łatwo ulec pokusie bogactwa i przemocy, Karl May ukazuje, że tylko człowiek żyjący w prawdzie, pokoju i braterstwie naprawdę zwycięża. „Skarb w Srebrnym Jeziorze” pozostaje więc nie tylko klasyką przygodowej literatury, lecz także pięknym moralitetem o tym, że największym skarbem człowieka jest czyste serce i przyjaźń zakorzeniona w dobru.

W tym tomie było naprawdę sporo fajnych pomysłów. Jednak styl pisania strasznie ubogi - naprawdę wysłałbym tego pisarza na jakieś warsztaty pisarskie, ale chyba tego za jego czasów nie wymyślono. Żeby choć autor umiał oddać jakiś nastrój np. grozę kosmosu, albo zachwyt, nie - to nie w tej książce... Słaby lecz na szczęście czytelny przekaz nie sprzyja mojej wysokiej ocenie.

Spotkanie z meduzą? Raczej spotkanie z mistrzem. Najsłabsze opowiadania oceniam na 6! Przepełnione głębią, dobrym warsztatem literackim (logiczne), naukowymi problemami, dramaturgią, po prostu wciągające. Prawie wszystkie opowieści są jakby moralizatorskie – wręcz zastanawiające czytelnika nad przedstawionymi problemami moralnymi, egzystencją oraz sensem zdobywania kosmosu. Przebudzenie 8/10 Lekcja historii 7/10 Lew z Comarre 10/10 Przemijanie 6/10 – jakby to był wstęp powieści lub epilog (odpowiednio dopasowany do rozwinięcia powieści) wtedy z pewnością dałbym wyższą ocenę bo to coś w tym było, ale też i brak realnej akcji jeśli oceniać samo opowiadanie. Droga przez ciemność 7/10 Droga do morza 6/10 – długie, obyczajowe i dopiero pod koniec następuje zaskakujący zwrot akcji. Posterunek 6/10 Cały czas świata 8/10 Napięcie 9/10 – mroczne, ale jak dobrze napisane Nie będzie jutra – 6/10 Wyprawa na Księżyc 7/10 Pieśni dalekiej Ziemi – 9/10 Lato na Ikarze – 9/10 Wiatr od Słońca – 8/10 Tranzyt Ziemi 7/10 Spotkanie z meduzą 8/10 Średnia : 7,56 ale i tak daję 8

Arkady Fiedler to pisarz mojego dzieciństwa, a Orinoko to jedna z moich ulubionych książek. Wtedy. Dziś historia mnie nie zainteresowała tak jak kiedyś, ale to moja wina nie książki, to ja z niej "wyrosłam", a Orinoko ciągle fascynuje wspaniałą egzotyką. Jan, dziś powiedzielibyśmy Amerykanin polskiego pochodzenia, po opuszczeniu Wyspy Robinsona zawędrował do puszczy nad Orinoko i zamieszkał pośrod Indian. I właśnie opisy życia tubylców, tamtejszej przyrody są główną zaletą tej książki. Fabuła dla mnie jest drugorzędna. Sentyment do książki Fiedlera pozostał, z przyjemnością powróciłam do tej historii.

Kapitan Blood to znakomita piracka powieść płaszcza i szpady, która wiernie i barwnie przedstawia realia historyczne, w jakich się odbywa. Akcja jest szybka i angażująca, postacie (a zwłaszcza główny bohater) dają się lubić lub nienawidzić, a kronikarski styl sprawia, że czujemy się trochę tak, jakbyśmy słuchali opowieści przy ognisku. Świetna rzecz, w zupełnie inny sposób niż Wyspa Skarbów pokazująca, jak można pisać o piratach.

Wybitna książka przeczytana około dwóch lat temu. Zapamiętałem z niej nieco gryźliwy i zacofany obraz ówczesnej cywilizacji ludzkiej, która wypadała bardzo blado na tle cywilizacji "Bogów". Ważny dla mnie jest motyw utopijnej społeczności, która wcale nie organizuje się w dużych grupach; żyją w poszanowaniu do otaczającej ich natury i z niej czerpią. Cywilizacja ta dąży do rozwoju, równości, osiągnięcia naukowego progresu. Nie wdaje się ona w mało istotne i przyziemne utarczki. Korzystają z umysłu w naprawdę światły sposób godny Bogów.