Wilczyca

Ostatni tom nie zawodzi, a w zasadzie według mnie jest najlepszym zbiorem! Większość opowiadań, choć bardzo się od siebie różniły, co raczej nieuniknione przy kilku(nastu?) autorach, naprawdę ciekawie się słuchało. Chyba tylko dwa tak naprawdę w ogóle mi nie podeszły, ale to też ciężko ominąć. Nawet jeśli nie wywoływały we mnie gęsiej skórki a inne emocje, co czasem się zdarzało, to jednak (prawie) zawsze nieco straszne były, na swój sposób. Polecam!

"Zaduszki. Zemsta zza grobu" Michała Larka i Macieja Szymczaka to mroczna i wciągająca opowieść kryminalna. Autorzy zręcznie splatają wątki współczesnego śledztwa z tajemnicami przeszłości, tworząc gęstą atmosferę tajemnicy i niepokoju. Fabuła osadzona w okresie Zaduszek dodaje historii specyficznego, melancholijnego charakteru. Poczucie, że granica między światami żywych i umarłych staje się cieńsza, potęguje uczucie grozy i niepewności. Larek i Szymczak umiejętnie budują napięcie, stopniowo odkrywając mroczne sekrety małego miasteczka i motywy kierujące sprawcą. Może jest ciut mniej ciekawe niż „Walentynki. Morderca z Instagrama”, ale jednak warte uwagi.

Po raz pierwszy zetknąłem się z tak obszernym ujęciem rodzimej, słowiańskiej mitologii i muszę przyznać, że okazała się dla mnie całkowicie satysfakcjonująca. Sama książka zawiera tak naprawdę trzy lub cztery opowiadania/mity na poziomie dobrym lub bardzo dobrym, podczas gdy reszta jest po prostu poprawna albo w porządku. Na szczęście nawet ze słabszych partii udało mi się wynieść wiele ciekawych informacji, o których wcześniej nie miałem pojęcia. Szacun dla autora za realizm i brak hamulców w niektórych momentach – przedstawienie bogów i demonów jako maksymalnie realnych i przerażających naprawdę się udało. Lecę po drugą część.

Clive K. Phillips odwiedza dezertera, który czeka na wykonanie wyroku śmierci. Ten opowiada mu historię, w którą nawet Clive’owi jest trudno uwierzyć. Łowca spoza czasu jest krótkim opowiadaniem, które nie ma większego znaczenia dla głównej powieści (Dziwny Zachód). Można go przeczytać niezależnie od wspomnianej książki, aczkolwiek podejrzewam, że dla fanów powieści będzie to miły smaczek. A przy okazji dostajemy kolejne spojrzenie na postać Clive’a. Opowiadanie jest dość krótkie, zwięzłe i dynamiczne, a ostatecznie zaskakujące. Myślę, że to taki bonus z uniwersum, które należy traktować jako ciekawostkę. Jak wiadomo lubię formę, jaką są opowiadania. Zwłaszcza jak są dobrze skonstruowane i konkretne. Mam wrażenie, że autor dobrze się czuje w tym gatunku, więc dostałam tu czystą przyjemność czytania. Teraz pozostaje mi tylko czekać na kolejny tom Dziwnego Zachodu.

Audiobook (5h11m) Lektor 6/10 (Wojciech Masiak) Rycerz Ulrich łażący po lesie. Spotyka dziwne stwory (stryga, moja ulubiona). Johann bimbrownik produkujący alko ze wszystkiego co można znaleźć w lecie. I mnóstwo dziwnych stworów..... Uwaga To nie jest książka dla abstynentów

Tutaj Pan Dobrowolski już całkowicie wszedł w buty Lovecrafta, operując mocno na granicy hybrydy z Bramem Stokerem. Otrzymujemy opowieść nieco inną, bowiem Clive Phillips tym razem przedstawia nam swoją młodość, jeszcze jako naukowiec w Bostonie, a nie rewolwerowiec na pograniczach Teksasu. Charakterystyczna narracja w stylu pamiętnika, mroczne sekrety przeszłości, indiańskie mity i poczucie strachu towarzyszące głównego bohaterowi. Jestem zdecydowanie na tak, opowiadanie mnie wciągnęło i nie puściło, aż do samego końca. Tym razem minusem może być to, że sprawców zbrodni mogliśmy domyślić się już mniej więcej od połowy historii. Nie zmniejszyło to jednak wcale grozy całej sytuacji.

O wiele lepsza niż pierwsza część. Mniej opowiadań ale za to dłuższych i bardziej rozwiniętych co przeklada sie na rozwój postac, ich intencji oraz na ogólną jakość. Dodatkowo bardziej mrocznie a niektóre wątki aż mroziły człowieka co w moim przypadku rzadko się zdarza. A na sam koniec idealne połączenie konsekwencji decyzji podejmowanych przez bohaterów wraz z oddziaływaniem czy tez ,,karaniem,, przez bóstwa/demony.

Myślę, że ten tom był lepszy niż poprzednie i podobał mi się jeszcze bardziej. W zasadzie nie było żadnego nudnego opowiadania - jedyne, które mi się nie podobało to "Głowszczyzna" i to ze względu na niesympatycznego głównego bohatera. Cała reszta trzymała plus minus ten sam poziom. Wydaje mi się, że w tym tomie więcej było dobrze poprowadzonych kobiecych bohaterek niż w dwóch poprzednich i świetnie mi się słuchało takich bardziej "kobiecych" historii. Parę razy się szczerze zaśmiałam, bo również fragmenty komediowe były dobrze poprowadzone i budziły rzeczywiste rozbawienie.

"Trzej maszkaronowie, czyli legendarna komedia" to kolejna genialna powieść spod pióra niezastąpionego @franek_piatkowski_pisarz. Troszkę mi zeszło zanim się za nią zabrałam. Niestety brakowało mi czasu, ale w końcu sięgnęłam po audiobook ze świetnym lektorem Panem Wojciechem Żołądkowiczem i po raz kolejny się nie zawiodłam. To było istne szaleństwo, a ból brzucha gwarantowany od śmiechu 😁 !! Tę powieść najlepiej czytać po poznaniu Uniwersum Powiernika!! Tym razem dostajemy opowieść o przygodach znanych nam już dobrze bohaterów - Wąpierza Radosława, Domowika Witka, Strzygonia Bezmira. W jedno piękne popołudnie przez "nieumyślne odpoczywanie" przywołują legendarne i wszystkim znane postacie 😁 A któż ich odwiedził i jak im pomogli, to musicie już przeczytać sami, bo nie chcę Wam odbierać frajdy z czytania/słuchania tych perypeti. Franku, że tak zacznę...Twoja twórczość jest ze mną od moich pierwszych targów w Warszawie i z każdą kolejną powieścią zaskakujesz mnie coraz bardziej i to na wielki, wielki plus. Bohaterowie przez Ciebie wykreowani są po prostu fantastyczni, każdy ma swój charakterek, każdy jest unikatowy, w swoim jedynym rodzaju. Są barwni, intrygujący, a nawet nieco straszni, co powoduje, że chcemy ich poznawać dalej. Oczywiście moim ulubieńcem bez zmian jest Radosław 😁 Chociaż w tej komedii Bezmir i Witek też skradli moje serce. Ich rozmowy, przytyki sprawiały, że płakałam ze śmiechu. Gry słowne, jakie zostały tu wplecione to po prostu majstersztyk. A nawiązania do popkultury rozwalają głowę 🤯 Ta trójka to idealny skład do zadań specjalnych. Wszystko co wymyślili miało przysłowiowe ręce i nogi, i genialnie im to wychodziło 😁 Poradzili sobie z każdą sytuacją, choć nie zawsze było łatwo 😉 Legendy, które tu się pojawiły, znałam wszystkie, miejsca w Lublinie też. Kiedyś wszystkie odwiedziłam, przez co słuchanie było jeszcze bardziej atrakcyjne. Nie mogę doczekać się już kolejnego części. Jestem bardzo ciekawa, co tym razem wymyślą bohaterowie i kto ich odwiedzi 😁😁😁 Polecam, polecam i jeszcze raz polecam 🧡 Nie zawiedziecie się, to gwarantuję.

Autor ma lekkie pióro, potrafi budować napięcie. Chociaż nie są to opowiadania, po których strach odwracać się za siebie, to mają to coś, co powoduje, że chciało się czytać kolejne. Dodatkowo nie ma tutaj jakiegoś obniżającego poziom. Każde jest naprawdę dobrze przemyślane i napisane.

Szkielety w kwiatki to zbiór opowiadań zgoła niemających ze sobą za wiele wspólnego. Czytając je jednak znajdziemy niuanse, które je łączą. To odnajdywanie połączeń sprawiło mi dużo frajdy. Opowiadania to w głównej mierze science fiction, z dużą domieszką horroru i groteski. Momentami surrealizm aż bije po oczach. Osobiście uważam, że te gatunki najlepiej pasują do krótkiej formy jaką są opowiadania. Autor zabierze nas w przyszłość, pokaże swoje wyobrażenie o niej, ale także alternatywną wizję historii. Trzeba przyznać, że wyobraźni mu nie brakuje. Jednocześnie wszystko wydaje się realne i możliwe do spełnienia. Któż z nas nie zastanawiał czy sztuczna inteligencja nie przejmie władzy nad światem. Książka jest świetna i daje dużo do myślenia. Każdy czytelnik może odebrać ją inaczej. Dla mnie była emocjonalna. Pokazuje relacje międzyludzkie, konsekwencje naszych wyborów i świat, do którego zmierzamy (chyba). Świat, w którym człowiek jest tylko jednostką, a dziecko zbędnym elementem. Świat, który niszczymy swoimi działaniami. Opowiadania są równe, co nie zawsze się zdarza przy takich zbiorach. Ciężko mi wybrać najlepsze, jest ich kilka. Córeczka tatusia, Pociąg w zaświaty, Autora to trzy, które najbardziej zapadły mi w pamięć. Smaczku dodaje fakt, że opowiadanie Szkielety w kwiatki jest oparte na prawdziwej historii, którą autor usłyszał od mężczyzny, który przeżył piekło obozu. Nie spodziewałem się, że ten debiut wzbudzi we mnie tyle emocji. Nawet jeżeli science fiction nie jest waszym ulubionym gatunkiem polecam przeczytać ten zbiór opowiadań i gwarantuje, że emocji nie zabraknie. Dla mnie to 9/10 i będę mocno kibicował autorowi w jego dalszej karierze.

Przedstawiam wam kontynuację Goratha, druga część od autora Janusz Stankiewicz Tom Krawędź Otchłani, muszę powiedzieć że jest jeszcze lepsza od części pierwszej. Stwierdzam że autor rozwija tu swoje pisarskie umiejętności. Wpleciona intryga której zalążek znajdziemy już w pierwszym tomie tu nabiera pełniejszego kształtu, ale jakto w życiu, nie wszystko idzie gładko. Gorath także napotyka trudności. Jak sobie z nimi poradzi?  Czy będzie potrafił zmierzyć się z przeszłością? Jak zareaguje na spotkania z dawnymi przyjaciółmi a jak z wrogami?Na te pytania czytelnik będzie chciał poznać odpowiedź już od pierwszych stron. Rozwinięte wątki sprawiają że książka stała się bogatsza i pełniejsza. Autor nie próżnował, włożył tu sporo pracy aby je dopracować. Gorath uwikłał się w nowe intrygi, bardziej złożone, bardziej brudne. W głębi siebie czuje że chciałby czegoś innego, ale zastawione sidła rzeczywistości utrudniają mu normalne życie. Życie pełne niespodzianek a relację między bohaterami niespodziewanie splecione. A Gorath chciał tylko normalnego życia, chciał tylko wyjść na prostą.

Słowiańska antologia Obiata łączy w sobie szesnaście opowiadań i szesnaście różnych spojrzeń na temat. Magia, obrzędowość i mitologiczne potwory Słowian przeplatają się między współczesnością, zamierzchłymi czasami i fantastycznymi światami, których próżno szukać na mapach. Opowiadania przesycone tajemnicą i mrokiem, aż proszą się o przeczytanie. Jako że to antologia, postaram się o każdym z opowiadań napisać choć zdanie, bo jak to zwykle bywa w tego typu wydaniach, te naprawdę dobre teksty często przeplatają się z mniej udanymi. W Obiacie bez trudu znajdziecie kilka perełek, i ciekawa jestem czy to będą te same, które zachwyciły mnie. Ale do rzeczy: Monika Maciewicz – Dziad wędrowny Bardzo ciekawe opowiadanie o tym jakie miejsce w kulturze zajmował dziad wędrowny, świetny pomysł i wykonanie, szkoda że takie krótkie, bo chętnie jeszcze poczytałabym o innych wsiach odwiedzanych przez Jeża 7/10 Michał Jankowski – Tęsknica Jedno z takich opowiadań, gdzie trudno cokolwiek o nim napisać. Nie było ani złe ani jakoś szczególnie zachwycające. Trochę zbyt krótkie, żeby miał szansę rozwinąć skrzydła. Motyw Tęsknicy ciekawy, ale brakowało mi tu jakiegoś głębszego rozwinięcia. 5/10 Krzysztof Dzieniszewski – Pod powierzchnią Jedno z lepszych opowiadań tej antologii. Ciekawe, wartkie z zaskakującym zakończeniem. Natury nie da się oszukać i potwór zawsze zostanie potworem. Świetnie wykreowane postacie, choć pomysł klasyczny to jednak w ciekawym wydaniu. 8,5/10 Silke Brandt – Czarnobóg, pan lodowego miasta To jest opowiadanie, które w ogóle mnie nie przekonało. Dla mnie cała treść była niezwykle naciągana, „słowiańskość” zamknęła się w nazewnictwie, a akcja przypominała narkotyczny bad trip. Nie poczułam zupełnie tej ekscytacji, która zwykle towarzyszy czytaniu czegoś nowego. 4/10 Adam Kaczmarczyk – Żmijowaci Czuję trochę niedosyt, to opowiadanie mogłoby stanowić wspaniały wstęp do dalszej historii, jedynym co mi przeszkadzało była stylizowana mowa. 6/10 Jacek Pelczar – Nieszczęścia chodzą trójkami Uśmiałam się jak szalona. Opowiadanie było krótkie ale treściwe, jego ogromnym plusem jest nieszablonowość i podejście do tematu. Przyznaję, że końcówka mega mnie zaskoczyła, nie przewidziałbym takiego obrotu spraw! 7/10 Graham Masterton, Karolina Mogielska – Pan Nikt Pan Nikt, to opowiadanie które w tej antologii zmusiło mnie do rozmyślań o moralności. Samo opowiadanie jest bardzo ciekawe, choć początek nieco się dłuży. Jednak gdy wreszcie przechodzimy do „treści właściwej” wszystko robi się dużo płynniejsze. W moich oczach całe show skradła babka Janka i jej historia, które zrobiły na mnie największe wrażenie i spowodowały, że zatęskniłam za moją własną babcią. Co do rozmyślań o których wspominam, końcówka, a raczej zachowanie i podejście do tematu głównej bohaterki zakrawały trochę na hipokryzję i stąd te moje rozkminy. 8/10 Małgorzata Lewandowska – 1990 Smutne, trochę nostalgiczne opowiadanie. Dużo ciekawszym wydawał mi się tu wątek nieludzi niż ludzkich nastolatek, i chętnie dowiedziałbym się, jak potoczyły się losy Rdestki i reszty stworzeń zamieszkujących las i jezioro. 6/10 Grzegorz Gajek – Wurdałak Stylizowane na list z zamierzchłych czasów, mroczne i trochę pokrętne. Nie mogę powiedzieć, żeby mi się nie podobało, choć zakończenie miało dość przewidywalne. Czarna magia, potwory i ofiary z ludzi, cały ten tekst przesyca mrok i jakaś dusząca tajemnica. 7/10 Agnieszka Kuchmister – Tak pachnie noc Opowieść o wiedźmie, która porzuciła las by żyć między ludźmi. Zaskakujące, mroczne i bardzo dobre. Ukazuje naturę wiedźm, taką jaką znamy z dawnych podań, bez lukrowania i wybielania na siłę. Silne postacie kobiece, magia i sex, czego chcieć więcej? 8/10 Tadeusz Oszubski – Za łzami Goplany Nie wiem, czy nazwałbym ją „mikropowieścią grozy” choć tak ma w podtytule, zwłaszcza, że w tej antologii jest kilka znacznie mroczniejszych opowieści. Nie zmienia to jednak faktu, że opowiadanie było bardzo ciekawe. Oparte na miejscowej legendzie ukazuje uczucie, które mogłoby zostać „twarzą” toksycznych związków. Śmierć i strata przysłaniające radość pierwszego zakochania są tu na pierwszym planie. 7/10 Kalina Sucharska – Jak wywołać wilka z lasu I gdzie jest ciąg dalszy, ja się pytam? To opowiadanie niczym idealna przynęta popchnęło mnie w stronę szukania pozostałej twórczości autorki, napisane z werwą i polotem, ciekawe i świetnie wpisujące się w nurt słowiańskiego urban fantasy, którego nie mamy zbyt dużo. Gdyby to była książka, kupiłabym ją bez wahania 8,5/10 Zeter Zelke – Nic nowego pod słońcem Tym razem mimo słusznej objętości, treść zupełnie mnie nie porwała. Choć dzieje się sporo i szybko, to jednak zupełnie nie mogłam wciągnąć się w czytanie. Nie obce są mi opowieści o zmianie ustroju, nowych początkach i nieznanych niebezpieczeństwach, które wyganiają ludzi z domów i zmuszają do ukrywania się w lesie, jednak tym razem nie było tej chemii, która sprawia, że opowieść zamieszkuje w mojej głowie na dłużej. 5/10 Aleksandra Dobies – Nim nadejdzie świt Mroczne i piękne, urodą sprawiedliwej kary za popełnione zbrodnie. Żeby naprawdę je docenić, trzeba doczytać do ostatniej kropki. Zdecydowanie warte poznania. 7/10 Olaf Pajączkowski –Spotkali się zimą Mroczne i niepokojące, w pewien sposób kojarzące się z twórczością Mastertona, oplata czytelnika pasmami mrocznej materii i sprawia, że każde stuknięcie i szmer rozdzierające nocną ciszę wywołują gęsią skórkę i nerwowe podrygiwanie. 6,5/10 Katarzyna Wierzbicka – Rezerwat Niezwykle smutna opowieść o świecie, który przemija i odchodzi, o okrucieństwach i pragnieniu, którego nic nie może ugasić, o więzach, których nie tworzy krew i ród… Autorka nie bierze jeńców i od razu uderza w czułe serduszka czytelników. Głównego bohatera nie da potępić czy znienawidzić. Ja nie okazałam się odporna i pewnie zginęłabym w tym świecie jako jedna z pierwszych, bo niezależnie od podejmowanych działań żal mi było osieroconego potworka. Motyw „świata” który przemija zastępowany ludzką niewiarą i technologią również jakoś wybitnie do mnie trafia i napawa smutkiem. Smutłam, ale czytało się świetnie 8,5/10

Żelazna klasyka grozy, z nieco staroświecką, nastrojową opowieścią, która ma finalnie dać czytelnikowi posmak osaczenia i pozwolić mu dotknąć nienazwanego. Tajemnicy, która jest tak straszna, że nikt o niej nie wspomina, choć jej rozbłyski czy fragmenty dają się odłowić tu czy tam. Owszem, opowiadanie jest już wyczuwalnie leciwe i nowe tłumaczenie, z nie do końca szczęśliwym tytułem (mnie osobiście kojarzy się z wzywaniem Cthulhu na komendę w celu złożenia wyjaśnień), niewiele tu zmieni, nawet jeśli faktycznie jest niezłe. No ale książeczka sama w sobie jest prześlicznie wydana, więc miłośnicy prozy Samotnika z Providence raczej nie będą kręcić nosami, nawet mimo relatywnie wysokiej ceny (blisko 40 złotych za maleństwo objętości 90 stron).

Druga część wciągnęła mnie dużo bardziej niż pierwsza i od razu zamówiłam sobie trzecią i czwartą. Intrygi polityczne, magia, podróże i bohaterowie, którzy nie są papierowi - tego właśnie oczekiwałam i oczekiwania te zostały zaspokojone. Od dawna nie mogłam wciągnąć się w książki, a dzięki temu od nowa zachciało mi się czytać i przeżywać przygody, a z każdą stroną coraz głębiej wchodziłam w ten świat i nie mogłam się oderwać. Mega polecam.

Słuchowisko świetnie się słucha i opowieść wciąga, choć rzeczywiście autorka porusza wiele tematów i trochę, szczególnie na początku, nie wiadomo na czym się skupić i co tak naprawdę okaże się ważne…. Przez to pojawia się trochę niedopowiedzeń i niedomkniętych tematów, ale może to zaczątek do następnej części…. Postaci - przynajmniej te wiodące, są ciekawie zarysowane i od razu je polubiłam, choć były momenty, że obie główne bohaterki i policjantkę, i dziennikarkę typowałam do nagrody głównej 🤪, czy słusznie - o tym już każdy powinien się sam przekonać….

Wgryzając się w kolejne rozdziały ucieszył mnie fakt, że wreszcie mamy “mięso”. Pomimo że autor czasem przeskakuje między wątkami w nieco dziwnych dla mnie miejscach, to nadal dałem się złapać i sięgałem częściej po książkę. Znalazł się jeden z bohaterów pierwszego tomu, którego wątek utknął po przekroczeniu wrót czasu w pierwszym tomie. Pozwoliło mi to uzupełnić wiedzę o świecie, i całe zresztą szczęście, bo te luki w historii wywoływały u mnie niezdrowy niepokój. Być może autor zamierzenie zastosował taki zabieg. Dla mnie balansował on jednak między irytacją wynikającą z braku tych strzępków informacji, które mogłyby mnie nasycić, a chęcią zobaczenia, co czeka za rogiem. Mniej więcej w drugiej połowie trafiamy na bohatera, od którego cały ambaras z podróżami czasoprzestrzennymi wydaje się zaczynać, a który był wspomniany w tomie pierwszym jako element budowy świata. Tylko tyle. Wątek wspomnianego bohatera, trzeba przyznać był z początku zaskakujący, utożsamienie go ze znaczącą postacią historyczną okazało się odważnym i ciekawym zabiegiem literackim, jednak przedstawienie postaci - to kim był przed skokiem w czas oraz to jak jego los potoczył się po tym fakcie złożył się tak dobrze, że bohater nie mógłby być nikim innym jak właśnie tą postacią historyczną. Rozwój naszej jedynej bohaterki ucieszył mnie najbardziej, mimo że w pierwszym tomie autor dał czytelnikowi skąpy acz wyraźny obraz postaci to nie można było dojść do innego wniosku iż jej ciężki charakter to naturalne następstwo trudnego środowiska i nieprzyjemnej przeszłości. Znowu będę narzekać mimo, że to mój ulubiony wątek. Trafia ona do innej rzeczywistości, jak się okazało stworzonej na jej miarę. Do środowiska idealnego na pokazanie jak może rozkwitnąć talent nie dręczony przez demony przeszłości. Moim zdaniem nie zostało w pełni wykorzystane, a rozwój postaci wydaje się być nagły lub przemilczany. Jej wątek został rozbudowany na późniejszym etapie rozwoju fabuły i w zasadzie czytelnik zostaje wrzucony w najważniejsze momenty kreujące charakter postaci, pierwsza miłość, narzeczeństwo, kariera i przełomowy epizod nawiązujący do udziału bohaterki w wydarzeniu historycznym. Mimo to uważam wątek naszej bohaterki za najciekawiej poprowadzony i wyczekuje dalszej historii w kolejnym tomie. Mamy też w tej części podróż głównego bohatera w przyszłość, nie wiadomo jak bardzo oddalona od współczesności ,natomiast niosąca ze sobą wielkie niepokojące zmiany, mam nadzieję że w kolejnym tomie znajdą się jeszcze tak dalekie wycieczki w przyszłość. Mogę śmiało przyznać, że czekam na kolejną część. Haczyk został połknięty i trzyma.

„Gorath. Paskudna sprawa” to naprawdę bardzo krótkie opowiadanie – bardziej jak szybki epizod niż pełna historia. Opowiada o półorku Goracie, który próbuje uciec od swojej przeszłości, służąc w legionie karnym. Kiedy pojawia się nowe zagrożenie, musi podjąć decyzję, czy dalej iść swoją drogą, czy może spróbować zrobić coś dobrego. Uważam, że klimat i pomysł są fajne, ale szczerze – myślę, że to opowiadanie jest aż za krótkie. Wydaje mi się, że ledwo się zaczyna, a już się kończy. Zabrakło czasu, żeby naprawdę wejść w świat i lepiej poznać postać.

Dori to doskonały cyberpunk i to nasz rodzinny, naprawdę fajna książka przepełniona klimatem tej dystopijnej przyszłości. Dobrze napisani bohaterowie chociaż nie są nam przedstawieni zbyt dokładnie, to można ich na swój sposób poznać. Fabuła ciekawa, z raczej satysfakcjonującym zakończeniem.

„Czarnoksiężnik z Thyholm” Marcina Rusnaka, Genius Creations 2022, wysłuchane legimi, bo świetnie słuchało mi się pierwszej części historii dziwnych braci, takich wiedźminów w sumie. Ładnie napisane, ładnie opisane, fajne relacje między braćmi, zagadek dużo, ale logicznie i spójnie przedstawionych. Jeśli lubicie klimaty „Mrocznej Wieży”, „Wiedźmina”i postmodernistyczne retellingi to świetna lektura.