Uzdrawiająca moc ceramiki

Podobało mi się, choć na początku podchodziłam trochę nieufnie. Na szczęście historie nie są przekombinowane i na siłę smutne, tylko przedstawiają zwykłe życie, ludzkie rozterki i wybory, bez pokazywania jakiejś jednej prawdy dla wszystkich. Opowiadania ciekawie łączą się ze sobą w sposób, który jest wiarygodny. I nie jest to tylko kwestia podcastu.

Kurde naprawdę niezła historia. Robi tym większe wrażenie bo historia wydarzyła się naprawdę. Pomysł by polecać książki na portalu randkowym jest naprawdę intrygujący. Niespieszne tempo akcji i ciekawe przemyślenia autorki. Czyta się to całkiem przyjemnie. Nawet delikatnie za serce chwyciła mnie końcówka książki. Plus za spis wszystkich polecanych książek na końcu. W chwilach czytelniczego zastoju może sięgnę po którąś z proponowanych pozycji.

Wszystkie wrażenia z lektury mogłabym zamknąć w jednym zdaniu: „Ta książka była milutka”. Milutka jak dobrze wychowany człowiek, z którym przyjemnie się rozmawia, ale do konwersacji dość szybko wkrada się nuda. Gadu gadu, jeden temat, drugi temat, a w międzyczasie dyskretnie zerkamy na zegarek. Ta książka była milutka, a ja przeczytałam ją z uprzejmości – jakbym wewnętrznie czuła, że porzucenie w trakcie sprawi jej przykrość. Nie pytajcie. „Wszystko, czego szukasz, znajdziesz w bibliotece” to jeden z tych tytułów skierowanych do miłośników książek o książkach – i o bibliotekach. Fabuła kręci się wokół konkretnej biblioteki, a pisarka po kolei wysyła tam bohaterów. Każdy poznaje pracującą tam kobietę o imponującej posturze, która jakby mimochodem daje mu radę. A może nie tyle radę, ile kierunkowskaz. Oraz ozdobę z włóczki, oczywiście pasującą do sytuacji życiowej danej osoby. Każdy bohater z czasem odnajduje własną drogę, zaczyna w siebie wierzyć i odkrywa, że jeszcze wiele może osiągnąć. Jeśli czytaliście już takie historie, ta kompletnie niczym Was nie zaskoczy. Jest przyjemna, choć niemiłosiernie przewidywalna, a jeśli czymś się wyróżnia, to dydaktyzmem. Tutaj czuję go najmocniej. Niektóre mądrości życiowe wybrzmiewają za bardzo, bo są zbyt łopatologicznie podane. Przyznam szczerze, że momentami mnie nużyły/męczyły. Doczytałam do końca głównie dlatego, żeby się przekonać, czy ostatni bohater adoptuje kraba. Żeby nie było, nie odradzam tego tytułu. Nie jest zły, kto wie, może znajdzie się ktoś, kogo lektura wprowadzi w błogi nastrój. Po prostu są lepsze książki z motywem „wizyta w bibliotece rozwiąże każdy problem”. O tej szybko zapomnę, bo nie skradła mi serca.

Jest coś urzekającego w tej książce. Niby nic ciekawego się nie dzieje, opis zwyczajnego życia mieszkanki Tokyo. Zaczyna się w jakimś momencie i kończy, bez fajerwerków. Takie życie, które się toczy trochę obok głównego bohatera. Jakby ktoś kierował jej życiem, jakby płynęła z prądem rzeki, nie mając wpływu na to, gdzie ją zaprowadzi. Kiedy bierze sprawy w swoje ręce, życie toczy się dalej obok. Zasmuciła mnie trochę ta książka, szczególnie w momencie traktującym o małżeństwach. Poruszający był sposób, w jaki autorka opisała proces wejścia bohaterki w problem alkoholowy. Ot tak, jakby obok niej.

Bardzo mądra życiowo powieść o poszukiwaniu swojej tożsamości i miejsca w świecie. To niezwykle udany debiut literacki młodego Koreańczyka, którego przepiękne wydanie książki przez wydawnictwo Albatros kusi i zachęca do czytania. To powieść o poszukiwaniu szczęścia, uzdrowieniu i odwadze. Bohaterką jest młoda dziewczyna Serin, która słyszy w radiu wiadomość, że wraz z nadejściem pory deszczowej zostanie otwarty sklep, w którym można sprzedać swoje niepowodzenia. Zamieniając je na kryształy można odmienić swój los. Wspaniała literacka podróż z przewodnikiem , którym jest niezwykły kot Issha, który oprowadza Serin po magicznym świecie goblinów. To opowieść, która tworzy wokół czytelnika otoczkę ciepła i kojących uczuć, czyta się jak prostą historię przygodową z elementami magii i subtelnym humorem. To również ucieczka bohaterki od jej realiów życiowych nacechowanych ubóstwem i samotnością , brakiem pełnej rodziny i przyjaciół. Książka tworzy piękną filozoficzną przypowieść o poszukiwaniu szczęścia, które jest w zasięgu czytelnika, tuż obok, wystarczy jedynie rozejrzeć się i uważnie spojrzeć na świat.

Izolacja. Niepewność. Dźwięki wody… Flo żyje w Tokio. Pewnego razy znajduje w metrze porzuconą książkę „Dźwięki wody”, którą postanawia przetłumaczyć. W ten sposób, razem z Flo, stałem się odkrywaczem historii Ayako i jej wnuka Kyo. Obie historie – Flo oraz Ayako i Kyo – zaczynają się przenikać, tworząc coś w rodzaju literackiej mozaiki dwóch światów. A ja, cóż mimochodem stałem się obserwatorem tych dwóch światów… ---------- Autor stworzył ciekawych bohaterów. Wszyscy oni mierzą się z własnymi lękami wywołanymi życiowymi niepowodzeniami. Każda i każdy z nich poszukuje… sensu życia po osobistym kryzysie, po niezdanych egzaminach, po latach powściągliwości i wycofania. Poprzez ich relacje, autor pokazuje, jak różne doświadczenia życiowe kształtują postrzeganie świata. ---------- To była ciekawa podróż czytelnicza. Niespiesznie smakowałem tej historii, pragnąc jak najdłużej z nią obcować. Dawkowałem sobie tej przyjemności. Mądrość bijąca z tej opowieści otulała mnie. Przy niej czułem się bezpiecznie. Tę książkę wyróżnia spokój, powolne i refleksyjne tempo oraz styl inspirowany japońską estetyką. I choć autor nie jest rodowitym Japończykiem, to jako fotograf i tłumacz wiele lat spędził w tym kraju, co wpłynęło na klimat tej powieści. ---------- Z szacunkiem do natury, z dbałością o szczegóły codzienności, autor pozwolił mi wsłuchać się w piękno pór roku i emocje bohaterek i bohaterów. To cudowna i bardzo dojrzałą opowieść, którą serdecznie polecam!

Czy chciał_byś powrócić do smaków dzieciństwa? Albo do jakiegoś dania związanego z pewnym miejscem lub ważną dla Ciebie osobą? W pewnej małej rodzinnej restauracji gdzieś w Kioto jest to możliwe😉 ☕☕W powieści Hisashi Kashiwai "Kamogawa. Tropiciele smaków. Drugie danie" @wydawnictworelacja Nagare Kamogawa, emerytowany policjant i kucharz wraz z córką prowadzącą biznes nie tylko zajmują się gotowaniem, ale też prowadzą kulinarne biuro detektywistyczne. Poszukują bowiem smaków z przeszłości. W tej części są to m.in.: bento z wodorostami przyrządzane przez ojca synowi do szkoły, smażony ryż przygotowywany przez mamę wziętej modelce, ryż z tempurą będący przysmakiem gwiazdy sceny muzycznej. Mimo że powieść jest dość schematyczna i przewidywalna, czyta się ją przyjemnie i szybko. Potrawy odtwarzane z przeszłości ożywiają wspomnienia, przypominają o osobach, które odeszły, są sposobem na rozliczenie z bolesną przeszłością, pogodzeniem z losem. Mnie ta książka ujęła bogactwem kuchni japońskiej wykorzystującej lokalne i sezonowe produkty oraz pomysłem potrawy pomagającej osiągnąć równowagę w życiu. ☕☕☕ I choć detektywi z sukcesem tropią smaki, to wydaje mi się, że w rzeczywistości nie jest łatwo odtworzyć smak zapamiętany z przeszłości. Do dziś wspominam z dzieciństwa tabliczkę miodową "Maja", nie znalazłam nic podobnego, ale wciąż mam nadzieję i nie poddaję się 😁. Moja mama i ciocia próbowały ugotować danie z dzieciństwa, które serwowała im ich mama. Jakąś wariację kaszy na mleku (biedna wielodzietna rodzina) i choć obie świetnie gotowały, poniosły klęskę. Brakło zapewne jednej przyprawy - troski i miłości nieżyjącej już mamy.

Znowu zostałam wciągnięta w świat kawy, wspomnień, niewypowiedzianych słów i możliwości podróży w czasie. I znowu się nie zawiodłam. Każda historia opowiada zupełnie inne doświadczenia, inne potrzeby, inne chęci, żeby cofnąć się w czasie. I każda z tych historii porusza mnie w swój unikalny sposób. I to jest w tej serii cudowne.

⭐️7⭐️ Była to dobra książka. Fabuła - ciekawa. Postacie - złożone. Mają swoje problemy, pragnienia. Niektóre rzeczy przegapiają przez to w którym kierunku akurat gnają. Dopóki nie natkną się na kawiarenkę na kółkach prowadzoną przez koty, nie widzą tego, czego naprawdę potrzebują. Uroniłam niejedną łzę nad tą książka. Te postacie są takie ludzkie, ich historia taka z jaką sami możemy się utożsamić. Moim jedynym problemem jest styl napisania. No nie mój. Momentami sprawiał mi problem. Niemniej, jak autorka podkreśla w posłowiu, można czytać poza 1 tomem, zrozumie się o co chodzi. Jeśli ktoś ma coś z zodiakary albo szuka czegoś na ocieplenie serca — zdecydowanie polecam.

„Księgarnia w Paryżu” wskrzesza epokę, w której chętnie bym się osadziła. To czas ogromnego szacunku dla literatury i sztuki; czas, kiedy dyskusje wokół treści jednej książki rozgrzewały opinię publiczną do tego stopnia, że dochodziło nawet do procesów sądowych w sprawie obyczajności zawartych w niej scen i kłótni w środowisku literackim na temat jej wartości literackiej. I nie jest to świat wykreowany przez autorkę, ale powrót do początku XX wieku, kiedy to młoda Amerykanka Sylvia Beach otwiera w Paryżu księgarnię z literaturą anglojęzyczną, której nadaje nazwę Shakespeare & Company. Miejsce to staje się centrum kulturalnym stolicy Francji, wokół którego gromadzą się znani i początkujący w owym czasie pisarze, artyści, mecenasi i miłośnicy literatury. Bywał tu Scott Fitzgerald, Pound, Hemingway, czy Gertrude Stein. Najgłośniejszą gwiazdą był jednak James Joyce i to właśnie na nim koncentruje się uwaga właścicielki, która postanawia wydać pod szyldem swojej księgarni jego skandalizująca i zakazaną w USA powieść, czyli „Ulissesa”. Sylvia czyni z tego swoją misję, której podporządkuje kilka lat ze swojego życia i zaryzykuje spore pieniądze, a nawet własną opinię. Powieść Kerri Maher to nie tylko mała biografia kobiety, która stała się legendą literackiego świata Paryża dzięki zaangażowaniu w promowanie czytelnictwa i pomoc pisarzom w tworzeniu. To barwny obraz środowiska emigracyjnej bohemy, w którym toczą się intelektualne dysputy, dochodzi do kłótni, rozwiązuje się małżeńskie dramaty i finansowe kryzysy. Sporo tu anegdot o wybitnych osobistościach tamtych czasów, wydarzeniach na świecie i prywatnych dramatach samej Sylvii, która podporządkowała całe swoje życie literaturze i jej twórcom. Autorka bardzo dobrze oddała klimat Paryża w latach 1917- 1936 z jego artystowską atmosferą, snobizmem intelektualnym, elegancją i kultem literatury i sztuki. Tu zwykły rzeźnik czyta poezję, amerykańscy turyści przyjeżdżają, by na własne oczy zobaczyć sławnych pisarzy, a w obronie zakazanego dzieła Joyce'a pisze się list otwarty, pod którym podpisują się wielcy tego świata (np. Albert Einstein). Oprócz ciekawej treści książka zawiera też dwa smaczki dla miłośników literatury: wyklejkę na wewnętrznych okładkach, gdzie widnieją dwie fotografie przedstawiające Sylvię, właścicielkę księgarni przed jej witryną w towarzystwie Ernesta Hemingwaya oraz wnętrze, gdzie towarzyszy jej partnerka życiowa i James Joyce. Drugi smaczek to końcowa nota od autorki, w której zawiera ona dużo dodatkowych informacji o postaciach powieści i o losach Shakespeare & Company, która została reaktywowana po II wojnie i istnieje do dziś. Można tam pójść, zamówić herbatę i przyglądać się remontowanej po pożarze katedrze Notre Dame.

Książka pięknie ilustrowana. Zawiera 24 opowiadania o różnych obliczach starosci. Lekturze towarzyszy zaduma, refleksja, czasem uśmiech. W ostatnim rozdziele znajdziemy rady ludzi starych dla mlodych. Polecam. "Tym, kim wy jesteście teraz, my byliśmy kiedyś. Tym czym my jesteśmy teraz wy staniecie się w przyszłości"

Przepiękna, lekka książka, od której nie mogłam się oderwać. Czytało się ją z ogromną przyjemnością. Była ciepła, nastrojowa i napisana w bardzo przystępny sposób. To idealna lektura na relaks, która potrafi poprawić nastrój. Szczerze polecam każdemu, kto szuka czegoś przyjemnego i niewymagającego.

Książę poleciła mi pani bibliotekarka, określając ją jako "mocna". Miała rację. Ta powieść naprawdę otwiera oczy. Główna bohaterka pomimo ciężkiego losu nie traci nadziei i nie rezygnuje z marzeń. Dzięki tej książce jeszcze bardziej doceniam to co mam.

Wahałam się między oceną 7 a 8/10, ale scena sikania jednak mnie trochę odepchnęła. Bo reszta, snucie opowieści językiem poezji, a nie prozy.. Historie szeptane między wierszami.. Bohaterki silne, słabe, naiwne i zdeterminowane, z krwi i kości przemówiły do mnie i wzbudziły całą paletę doznań. Przez 'krótkość' książki (jak i samych opowiadań) miałam wrażenie podglądania w oknach sąsiadek. Chwile obserwacji, by szybko wrócić do swojego życia. Jeśli sie nie boisz, co możesz zobaczyć - sięgnij.

Książkę początkowo czytało mi się dosyć żmudno, chociaż muszę przyznać, że zaciekawiła mnie już od początku.. Styl pisania jest typowy dla azjatyckich pisarzy, jest ona naprawdę dobry ale specyficzny przez co nie każdemu przypadnie do gustu. Rozwodzimy się tu nad prozaicznymi rzeczami, co dla kogoś może być nudne, jednak ja dostrzegam w tym urok. Fabularnie nie mamy tutaj nie wiadomo jakiej akcji, wszystko toczy się raczej wolniejszym tempem, co mi osobiście nie przeszkadzało. Bohaterami są osoby zwykłe, które każdy z nas może mijać na ulicy. Jest o tyle fajny zabieg, że każdy z nas z łatwością może się utożsamić z ich problemami. Z wszystkich sytuacji płynie jakiś morał, co skłania nas do przemyśleń, nawet na temat rzeczy niemal oczywistych, o których jednak w pędzie życia codziennego zdarza nam się zapomnieć. Nie jest to historia, która każdemu przypadnie do gustu, ale mi naprawdę się podobała, także z czystym sumieniem mogą ją polecić.

Autorka z niezwykłą delikatnością opisuje siostrzane relacje po traumatycznym dzieciństwie. Fabuła daje do myślenia i porusza do głębi. Mimo wszystko mogę się pokusić o stwierdzenie, że siostry miały "Piękne życie". Na przekór trudnościom zawsze mogły liczyć na siebie i Busię.

Akcja powieści rozgrywa się na wyspie Penang w czasach Imperium Brytyjskiego i kręci się wokół prawdziwych wydarzeń historycznych. Jednym z głównych bohaterów jest słynny pisarz, Somerset Maugham, który podczas swoich azjatyckich wojaży zatrzymuje się na wyspie Penang, w odwiedzinach u przyjaciela z czasów młodości. Ale to nie ich przyjaźń i wspominki są tematem tej powieści, lecz historia opowiedziana przez żonę przyjaciela i koncentrująca się na wydarzeniach z 1910 roku, kiedy to wyspę Penang odwiedził chiński rewolucjonista Sun Yat Sen, dążący do obalenia dynastii Qing. W tym samym czasie brytyjska społeczność zaabsorbowana była skandalem towarzyskim, jakim było morderstwo popełnione przez Ethel Proudlock. Obrona własna czy morderstwo z zimną krwią? Fakt, że zarówno Ethel jak i zabity przez nią mężczyzna należeli do brytyjskiej społeczności, wzbudzał niedowierzenie i sensację. Takie wypadki mogły zdarzać się wśród tubylców, ale nie wśród ludzi ich klasy. Autor zgrabnie łączy wątki historyczne z fikcyjnymi, tworząc fascynującą powieść o różnych rodzajach miłości, o konwenansach, kłamstwach i zdradzie, a przy tym maluje bogate tło historyczne egzotycznego zakątka świata. Napisana prostym językiem, w spokojnej tonacji, zarówno treścią, jak i stylem nawiązuje do dobrej, klasycznej literatury.

Kolejna książka wychwalana pod niebiosa od Ameryki po Azję, ale chyba trochę na wyrost. Książka ma dwa oblicza. Pierwsze bardzo merytoryczne, takie po linii autora, który jest historykiem sztuki. Mnóstwo się dowiedziałem o malarstwie i sławnych twórcach, co mając na względzie moje głębokie upośledzenie w tym zakresie, nie było aż takie trudne, ale to już moja wina. Autor naprawdę potrafi wciągnąć do świata sztuki, nawet bez patrzenia na obraz, uwypuklić to co dla laika, jak ja, jest zakryte. To wielka zaleta tej książki, a przy okazji zachęta do dalszego zgłębiania malarstwa. Drugie oblicze, takie już całkiem poboczne, to wycieczki pisarza w sferę etyki czy moralności. Przekonywanie ustami postaci z książki, iż eutanazja jest wyrazem szacunku wobec życia, to już aberracja i moralne skretynienie, neomarksistowski bełkot. To ślepa uliczka i całe szczęście, że autor nie starał się kroczyć drogą, o której nie ma bladego pojęcia. Ale ten aspekt książki stanowi na szczęście wąski margines. Generalnie polecam, zwłaszcza jak wyżej wspomniałem, pozycja może być świetnym zaczynem dla zgłębiania piękna sztuki, malarstwa zwłaszcza. Pozdrawiam serdecznie

„Kuchnia książek” autorstwa Kim Jee Hye to książka, która od pierwszych stron wydaje się spokojna, wręcz powolna, ale właśnie w tym tkwi jej największy urok. Dla mnie była trochę jak literacki „ciepły koc”: historia, która nie pędzi do przodu, tylko pozwala się zatrzymać i na chwilę odetchnąć. Powieść opowiada o Yujin, która po sprzedaży swojego start-upu zostawia za sobą życie w Seulu i przenosi się do niewielkiej wsi Soyang-ri. Tam otwiera niezwykłe miejsce – księgarnię połączoną z kawiarnią i pensjonatem, „Soyang-ri Book’s Kitchen”. Trafiają do niej różni ludzie: zmęczeni, zagubieni, często stojący na życiowym rozdrożu. Każdy z nich przyjeżdża z własnym bagażem doświadczeń, a Yujin próbuje pomóc im odnaleźć spokój, dobierając książki dopasowane do ich sytuacji i emocji. Bardzo podobała mi się konstrukcja tej historii. Każdy rozdział skupia się na innej postaci i jej problemach, przez co książka przypomina trochę zbiór opowiadań połączonych jednym miejscem. Jedne historie czytało mi się bardzo płynnie, inne trochę wolniej, ale w wielu z nich odnajdywałam coś znajomego. Bohaterowie zmagają się z presją sukcesu, wypaleniem, zmęczeniem pracą czy poczuciem zagubienia – problemami, które w dzisiejszym świecie są niezwykle bliskie wielu ludziom. W tej książce nie ma dramatycznych zwrotów akcji ani bardzo pogłębionych analiz psychologicznych. Emocje bohaterów często pozostają między wierszami. Mam jednak wrażenie, że to częściowo wynika z koreańskiej wrażliwości i kultury, w której wiele uczuć zostaje niewypowiedzianych. Podczas lektury często myślałam o koreańskim pojęciu „Han” – tej trudnej do uchwycenia mieszance melancholii, tęsknoty i cichego smutku, który jednak nie odbiera nadziei. Właśnie taki nastrój unosi się nad wieloma historiami z tej książki. Jednocześnie całość jest bardzo ciepła i otulająca. Czytając, nie mogłam przestać myśleć o tym, jak cudownym miejscem musiałaby być taka księgarnio-kawiarnia. Myślę, że każdy bibliofil marzył kiedyś o przestrzeni pełnej książek, dobrej kawy i ludzi, którzy kochają czytanie tak samo jak on. Sama wielokrotnie łapałam się na myśli, że chciałabym choć na chwilę znaleźć się w takim miejscu – rzucić wszystko, uciec od codzienności i zaszyć się gdzieś wśród półek z książkami. Ta książka trafiła do mnie też dlatego, że wielu bohaterów jest mniej więcej w tym samym momencie życia, w okolicach trzydziestki. To czas, kiedy wiele osób zaczyna zadawać sobie pytania o sens pracy, o marzenia, o to, czy idziemy w dobrą stronę. Sama powoli zbliżam się do tej „magicznej” liczby i momentami miałam wrażenie, że rozumiem bohaterów trochę bardziej, niż bym chciała. „Kuchnia książek” nie jest historią spektakularną ani szczególnie zaskakującą. Ale jest spokojna, refleksyjna i pełna ciepła. To książka o zatrzymaniu się w biegu, o odnajdywaniu siebie i o tym, jak ogromną moc mogą mieć książki. A po jej przeczytaniu naprawdę trudno nie pomyśleć, że takie miejsce jak „Soyang-ri Book’s Kitchen” powinno istnieć gdzieś naprawdę.

Główna bohaterka „Świątecznej księgarni” to Carmen. Całe życie czuję się jak gorsza siostra, bo jest samotna i aktualnie bez pracy, a jej siostra ma idealnego męża, dobrą pracę i czwarte dziecko w drodze. Decyduje się jednak przeprowadzić w listopadzie do siostry Sofii, która załatwia jej pracę w podupadającej księgarni. Carmen musi odczarować to miejsce i sprowadzić na nie większe zyski. Oprócz tego próbuje nawiązać bliższą relacje z siostrą i jej dziećmi… Święta to czas wspólnoty, radości i pojednania. Ta książka to nam zdecydowanie potwierdzi. Po wielu burzach wyjdzie słońce do naszej bohaterki Carmen, a wraz z nią przeżyjemy całą gamę uczuć. Oprócz oczywiście próby ratowania księgarni, której oddaje serduszko, bo była to piękna inicjatywa, to na horyzoncie Carmen pojawiają się dwa zupełnie różni od siebie mężczyźni… uwielbiam takie miłosne zawirowania w świątecznych książkach! Robi się cieplej na serduszku i jest przemiło czytać taką książkę. Dialogi dzieci mnie rozczulały i czasem wywoływały śmiech. Urocza świąteczna historia to naprawdę absolutny obowiązek, aby wprawić się w świąteczny nastrój. Bardzo Wam polecam ❤️