Usagi Yojimbo: Pory roku

Zanim omówię ten komiks - krótkie ostrzeżenie: "Blizny" to żaden tom 1 Orbitalu, tylko 1.1. Narracja kończy się niezgorszym cliffhangerem w samym środku historii, więc upewnijcie się przed lekturą, że macie dostęp do tomu 1.2 "Pęknięcia". Przy pierwszym pobieżnym przeglądaniu tego tomu zwróciłem uwagę na bardzo oszczędną paletę, operującą przede wszystkim tonami szarości i brązów. Jednym z najjaskrawszych kolorów zdaje się być pewien rodzaj rdzawoburej czerwieni. Muszę jednak przyznać, że taka kolorystyka bardzo dobrze się sprawdza, zwłaszcza przy przedstawianiu otoczenia o dużej wilgotności powietrza i małym nasłonecznieniu (mocny opad śniegu, rzęsisty deszcz, kopalniane podziemia). Ponieważ Serge Pellé przeszedł do komiksu ze świata reklamy, gdzie rysował często przeróżne gadżety, nie ma on żadnych problemów z przedstawieniem techniki światów Orbitala - czasami ma się nawet wrażenie oglądania rysunków technicznych. Kreska tego Francuza łączy takie elementy z pracą z flamastrami, co daje czasami bardzo ciekawe efekty przy teksturach. Nie zawsze wychodzi mu to perfekcyjnie, ale ogólnie jest dobrze. Scenariusz zapożycza typowy dla space-opery setting: Para nowych agentów à la Valerian & Laurelina zostaje świadomie wysłana na bardzo trudną misję, podczas której pojawiają się kolejne, przyjazne lub wrogie postaci. Całość kończy się bardzo dramatycznie, ale, jak wspominałem, jest to tylko cliffhanger do następnego tomu. Sylvain Runberg wykreował interesujący plot i ciekawych protagonistów. Na razie widzę tutaj naszą Unię Europejską w krzywym zwierciadle SF, co jest obiecującym początkiem historii. Ludzie jako rasa nie są tutaj bynajmniej świętoszkami, ale i wśród innych ras znajdzie się sporo złoczyńców. Aby jednak sprawiedliwie ocenić scenariusz trzeba koniecznie przeczytać tom 1.2.

Joann Sfar znany jest przede wszystkim z serii "Kot rabina", "Klezmerzy" czy komiksów o wampirach. Niedawno czytając polecajki trafiłem na "Profesora Bella". Z opisu brzmiało świetnie, a że Sfara bardzo lubię postanowiłem zainwestować lekko wygórowaną kwotę w używkę. To była dobra decyzja, bowiem komiks ten wszedł mi rewelacyjnie. Głównym bohaterem jest tytułowy profesor, chirurg egzorcysta który wplątany zostaje w dwie sprawy z pogranicza kryminału, fantastyki i mistycyzmu. W pierwszej o pomoc prosi go Pan Pinon, który cierpi z powodu drugiej głowy, która wyrosła mu na czole i częściowo go opętała. Druga opowieść przenosi nas do Jerozolimy, gdzie Bell będzie musiał zmierzyć się z samym diabłem. Jak zwykle u Sfara na pierwszym planie rewelacyjnie napisani bohaterowie. Pomocnikami Bella (wzorowanego na Sherlocku) są duch z problemami natury psychologicznej oraz detektyw policji, który wyglądem przypomina jajko i nosi przydomek Humpty Dumpty. Druga flagowa cecha komiksów Sfara - świetne dialogi - nie zawodzi. Bardzo polecam.

Póki co ciężko stwierdzić, w którą stronę pójdzie "Eden". Klimat i rysunki na wielki plus. Postacie intrygujące, podobnie jak historia, choć nie ma jeszcze jasnego motywu przewodniego, zaledwie zahacza o różne wątki. Może z tego wyjść równie dobrze arcydzieło, co niespójny bełkot. Niemniej ciekawość została zasiana. 7+

4-ty zeszyt przygód wędrowca, bohatera, ronina Usagiego Yojimbo to dotychczasowy punkt kulminacyjny wszystkich znaczących wcześnie opowiadań. To jedna wielka historia, którą Sakai osiągnął, ówcześnie, szczyt swoich możliwości hołdując jednocześnie wszystkim tradycjom opowieści i kina jidai-geki. To również pierwszy raz, gdy nasz wspaniały królik z kataną przestaje być protagonistą, a staje się jednym z paru herosów, takich których już znamy, a biorących czynny udział w intrydze. Tomoe Ame i pan Noriyuki odkrywają wielki spisek zawiązany przez ich sąsiada, pana Tamakury. Ów daimyo z błogosławieństwem pana Hikiji zamierza zrzucić z tronu przy pomocy licznej ilości broni palnej wielkiego shoguna Japonii. Historia, niezwykle wciągająca, powoli ustawia przez pierwszą połowę pionki na szachownicy. Śpieszący na pomoc Tomoe Usagi, wędrujący przez lasy i poszukujący spokoju Zato-Ino, ścigający go za okupem łowca nagród Gen oraz dawny wróg i przywódca klanu ninja, Shingen. Oni wszyscy zostaną spleceni nicią przeznaczenia i staną w szranki przeciw licznym oddziałom samurajów Tamakury. Jedni z lojalności za przyjacielem, inni jak Shingen w ramach zemsty za brutalnie zamordowanych i zdradzonych kamratów. Gdy już wszystkie pionki zostaną ułożone do ataku, nastąpi kapitalny finał pełen wspaniałych pojedynków wielkich wojowników, świetnych chanbar między mistrzami fechtunku jak na linii Usagi–kapitan Torame czy klasycznym walkom samurajów i ninja. Jednak po krwawej wojnie nie wszyscy wyjdą z tego z życiem, a część z ocalałych uzyska duchowy spokój i to czego pragnie. Spisek ryczącego Smoka porusza również zagadnienie moralne, paradoks kodeksu Bushido uderza w czytelnika. Dokonanie wyboru między wiernością złemu panu a zdradą dla dobrych celów to pytanie, na które każdy musi sam sobie odpowiedź zgodnie z sumieniem. To wspaniały zeszyt wieńczący początki losów Usagiego, jednak ciężko będzie ponownie wspiąć się na takie wyżyny autorowi.

Bardzo intymna quasi-autobiograficzna obyczajówka; podczas lektury nieco starsi ode mnie czytelnicy odbędą zapewne sentymentalną podróż do Polski lat 80'. Warto też zauważyć, że autor na tyle realistycznie odwzorował sposób rozumowania dziecka, że praktycznie każdy może odnaleźć w głównym bohaterze cząstkę siebie; czytając, nieustannie zastanawiałem się, ile w tym chłopaczku jest ze Śledzia, a ile ze mnie samego i z każdego czytelnika z osobna. Dobra to rzecz, bo momentami szokuje, momentami smuci, momentami wzrusza. Więcej o komiksach piszę na fb.com/polishpopkulture

Bardzo ciekawy komiks o mrocznej historii sportów motorowych w Europie lat 30. XX wieku i roli Hitlera w ich rozwoju. Bardzo ładne ilustracje i interesująca historia, najbardziej została popsuta złym tłumaczeniem. Kierowcy wyścigowi to nie rajdowcy, a wyścigi to nie rajdy!

Komiks świetny! Bardzo mi się spodobał i podoba nadal. Podobają mi się obrazki - szczególnie z lwami (to chyba przez to upodobanie do nich) no i dialogi. Ogólnie ciesze się że takowy komiks powstał. Szkoda tylko, że koniec historii nie był inny. Ale to już nie zależało od autorów.

Komiks czarno-biały, o średnio starannej kresce. Bliżej jej do bazgrołu niż wysublimowania. Tematyka? Podróż, a może raczej kosmiczna włóczęga dwóch około 25-letnich facetów. Łączy ich wspólna młodość, nastoletnia przyjaźń, która teraz poddana jest próbie. Tony właśnie wyszedł z wojska, Lupus skończył studia. Aby nie myśleć o tym, co ich różni zażywają różnorodne substancje odurzające. Przylecieli na planetę Norad. Spotykają tu nieznajomą dziewczynę a wraz z nią - kłopoty. Co wyniknie z tej znajomości? Zaciekawiłam was? To poczytajcie. Całkiem niezła lektura, ale nie powala.

Rewelacja! Przyznam, że zaczynając czytać nie spodziewałam się aż tak wciągającej historii. Komiks jest dopracowany w każdym szczególe. Na uwagę zasługuje idealne odwzorowanie klimatu epoki XVIII wieku, łącznie z dialogami i sposobem wypowiedzi bohaterów. Autorzy zadbali o język, co w większości książek nawiązujących do konkretnych epok zdarza się już niestety coraz rzadziej i potem dostajemy takie "koszmarki" gdzie bohaterowie opowieści dziejących się np. w średniowieczu mówią językiem rodem ze współczesnego, amerykańskiego serialu. Long John Silver został pod tym względem dopracowany niemalże idealnie. Dodatkowo bohaterowie, niejednoznaczni moralnie, nieidealni w swoich wadach, sprawiają że próżno szukać tu płytkiego podziału na "dobry"- "zły", co jeszcze bardziej dodaje uroku całej opowieści. Ilustracje szczegółowe i malarskie. Idealnie oddają klimat. Komiks rewelacyjny, mam nadzieję, że Taurus Media wznowi go kiedyś w integralu, bo niestety jest już niedostępny w sprzedaży.

Manga z prawdziwego zdarzenia. Umieszczona w latach panującego Siogunatu - feudalnych książąt i wojen domowych w Japonii na przełomie XVII i XVIII wieku. Seria spisana w latach 70. XX wieku, a mimo to doskonale opisuje czasy bushi i pojedynków w duchu bushido blade - jedno cięcie decyduje o życiu lub śmierci. Tytułowy samotny wilk wybrał drogę meifumado - ścieżkę potępionych, ponieważ sprzeciwił się swojemu panu. Jest bezpańskim roninem, wraz z dzieckiem wędruje po ,,trupach'' - działa jako zabójca na zlecenie. Niby niczym nie zaskakuje, ale fascynaci Japonii sprzed boomu ekonomicznego, kiedy panowała era rodu Tokugawy - powinien zadziałać jak magnes na purystów historycznych. Zjawiska pogodowe jako aspekt narracyjny znakomicie wpływa na nastrój opowieści - duszne powietrze przecina samurajski oręż i yakuza (ta pierwotna, nie kojarzona z mafią). Kto uwielbia czasy feudalnej Japonii i wierzenia samurai - będzie zachwycony detalami. Pozostali mogą narzekać, że się wlecze albo posługują się nawiedzonym językiem. Zręcznie zrywa z mitami o posłusznym wojowniku - główny bohater to milczący, twardy mężczyzna potrafiący zrezygnować z dumy samuraja, tylko po to, żeby ocalić nocnego sokoła (czyli prostytutkę). Piękny, poetycki język miesza się z brutalną siłą mieczy - krwawych scen nie brakuje. Miodzio!

Powiadają by żelazo kuć póki gorące, kuję więc. Czas na Opowieści Szecherezady. Tytuł nie pozostawia miejsca na jakiekolwiek domysły. Jeszcze przed odbiorem przesyłki, oczami wyobraźni ujrzałem klucze otwierające Księgę tysiąca i jednej nocy. - Perskie księżniczki, wezyrów, olśniewające pałace, tchnące świeżością ogrody, oazy, dżinny, ifryty, zakazane manuskrypty i zapomniane miasta zatopione w morzach rozżarzonych piasków. Jednym słowem wszystko to, czym od setek lat Bliski Wschód kusi i uwodzi europejczyków. Nie zamierzałem wspominać więcej o Zaczarowanym świecie, ani porównywać go z Opowieściami Szecherezady. Okazało się to jednak czymś tak naturalnym, że aż nieodzownym. Będzie więc o Opowieściach Szecherezady, przez pryzmat Zaczarowanego Świata. Zaczarowany świat jest znacznie bardziej zróżnicowany, co daje mu olbrzymią przewagę. Kilka dni po zakończeniu lektury uzmysłowiłem sobie że nie pamiętam żadnej z opowiedzianych przez Szecherezadę historii i nie potrafię nic konkretnego na ich temat powiedzieć. Nie znam literackiego pierwowzoru, nie porównam więc oryginału z graficzną adaptacją, ale fabularnie wypada ona bardzo blado. Teoretycznie przynajmniej wszystko jest na swoim miejscu - magiczne artefakty, dżinny, czarna magia, zbrodnia, zdrada, zemsta i triumfująca sprawiedliwość. Niemniej jednak nic z tego nie wynika, opowieści nie zapadają w pamięć, nie pozostaje po nich najlichsze nawet wspomnienie. Obawiam się, że na taki właśnie los skazane są baśnie, legendy i podania ludowe w czystej, niezmodyfikowanej genem współczesnej rozrywki postaci. Słowo pisane pozostaje dla nich lepszym nośnikiem niż obraz. Sergio Toppi mimo perfekcyjnie wykonanych ilustracji nie zdołał atrakcyjnie oddać Księgi tysiąca i jednej nocy. Zakończenie również pozostawia niedosyt. Ostatnie opowiadanie kończy się mniej więcej tymi samymi słowami co poprzednie historie. - "Dla Szecherezady wstający dzień miał być ostatnim... Ale król, chcąc usłyszeć więcej opowieści, nie chciał by kobieta umarła. Stało się zgodnie z jego wolą." O dalszych losach sułtana Szachrijara i Szecherezady można sobie poczytać gdzie indziej. Być może w planach był kolejny tom, który nie powstał, być może takich planów wcale nie było. Ostatecznie jednak zakończenie jest mało satysfakcjonujące. Graficznie poprzeczka zawieszona jest bardzo wysoko - precyzyjny, mistrzowski styl o którym pisałem w poprzednim poście. Szczególną uwagę warto zwrócić na "Czekałem tysiąc lat" i "Skarb Jazida" które jako jedyne są kolorowe. Dzięki dobranej kolorystyce nabierają onirycznego, surrealistycznego, miejscami nawet psychodelicznego wymiaru. Bardzo udany zabieg. Sądzę że Zaczarowany świat w takiej formie zyskałby jeszcze więcej mocy. Nie mam zbytnich wątpliwości wydając ostateczny werdykt. W dziesięciostopniowej skali, zapożyczonej z LC daję 6 - dobry. Pomimo walorów wizualnych do Opowieści Szecherezady już nie powrócę. Sześć jest więc maksymalną oceną, możliwą do uzyskania przy takim stanie rzeczy.

Rewelacja! Przyznam, że zaczynając czytać nie spodziewałam się aż tak wciągającej historii. Komiks jest dopracowany w każdym szczególe. Na uwagę zasługuje idealne odwzorowanie klimatu epoki XVIII wieku, łącznie z dialogami i sposobem wypowiedzi bohaterów. Autorzy zadbali o język, co w większości książek nawiązujących do konkretnych epok zdarza się już niestety coraz rzadziej i potem dostajemy takie "koszmarki" gdzie bohaterowie opowieści dziejących się np. w średniowieczu mówią językiem rodem ze współczesnego, amerykańskiego serialu. Long John Silver został pod tym względem dopracowany niemalże idealnie. Dodatkowo bohaterowie, niejednoznaczni moralnie, nieidealni w swoich wadach, sprawiają że próżno szukać tu płytkiego podziału na "dobry"- "zły", co jeszcze bardziej dodaje uroku całej opowieści. Ilustracje szczegółowe i malarskie. Idealnie oddają klimat. Komiks rewelacyjny, mam nadzieję, że Taurus Media wznowi go kiedyś w integralu, bo niestety jest już niedostępny w sprzedaży.

(opinia zbiorcza dla obu tomów) O tym jak trauma wojenna zatruwa życie nawet osobom, które jej osobiście nie doświadczyły. To ubrana w formę komiksu historia Żyda ocalałego z II wojny światowej. Zaczyna się w przedwojennych czasach dobrobytu, przechodzi przez pierwsze wojenne, wciąż jeszcze względnie spokojne miesiące, pobyt w obozie jenieckim, getcie, ukrywanie się, kończąc na Auschwitz. Ale to też relacja trudnej relacji ojca z synem, na której cieniem położyły się te ciężkie wojenne doświadczenia i samobójcza śmierć matki. Główny bohater nie jest postacią z kryształu, to żywy obraz stereotypu chytrego Żyda - małostkowy, kłótliwy, rasistowski, chorobliwie oszczędny, ale też nie mogący się pogodzić z trudnymi wspomnieniami, dręczony przez poczucie winy ocalałego, tęskniący za ukochaną żoną, człowiek bez korzeni. To w jakimś sensie bohater bardzo przegrany, mimo że przeżył - czasem dzięki szczęściu, ale często dzięki własnemu sprytowi i zaradności. To bardzo poruszająca historia, podkreślona minimalistyczną formą czarno-białego rysunku i bardzo realna mimo zwierzęcego sztafażu. I tak całkiem na marginesie, niesamowicie zachwyca mnie sam tytuł - "Mój ojciec krwawi historią" - ależ to piękne.

Po dramatycznych wydarzeniach ‎na planecie Norad młodzi decydują się na ucieczkę na Necros. Tam rosną najpiękniejsze, a zarazem największe drzewa w galaktyce. Mieszkają tam głównie starsi ludzie, więc bohaterowie liczą na to, że uda im się ukryć. Czy rzeczywiście znajdą tam azyl? Komiks robi się coraz ciekawszy, uczucia buzujące między bohaterami tylko dodają smaczku. Kreska nadal niestaranna, ale charakterystyczna. Z każdym kolejnym tomem coraz bardziej się do niej przyzwyczajam. Polecam. 

Ale nostalgią powiało... co prawda z Osiedla Swoboda znałem pojedyncze plansze, jak np. tą z wielką bitwą między metalami a depeszami i kojarzyłem Śledzia, ale jakoś ominął mnie hajp. Tymczasem Osiedle Swoboda to kawał komiksu, świetnie to narysowane i napisane - każdy kto dorastał na blokowisku na początku lat zerowych odnajdzie się w tym klimacie. Sam zbiór jest bardzo solidnie wydany.

Niebywała pozycja. Chyba każdy z nas wie jak skonstruowany jest Maus, że jest komiksem w którym naród żydowski przedstawiony został jako myszy. Ja przynajmniej tyle wiedziałam przed rozpoczęciem lektury. Nie przypuszczałam, że tak bardzo mną ona wstrząśnie i ile bólu przekaże. Jestem pod ogromnym wrażeniem.

Nic mnie tu specjalnie nie zaskoczyło w temacie fabuły. Mafijna tematyka, porachunki, strzelaniny i muzyka z "Ojca chrzestnego" w tle. Co na plus? Kto czytał reportażowe komiksy Igorta mógł mieć obawy, czy całość nie będzie bardziej statyczna, tymczasem dzieje się wiele. Tekstu jest mało, układ kadrów zróżnicowany i wrażenie dynamiki spore. Autor operuje ograniczoną ilością kolorów (maksymalnie 3 na kadr), co dodatkowo potęguje posępny klimat odpowiedni dla tej historii. Powalony nie zostałem, ale czytało się fajnie