Ucichły ptaki, przyszła śmierć

Początek tej książki nie należy do najłatwiejszych – tempo jest spokojne, momentami wręcz ciężkie, i trzeba się przez te pierwsze kilkadziesiąt stron trochę „przebić”. Ale zdecydowanie warto to zrobić. Fabuła przenosi nas do świata, w którym nic nie jest do końca oczywiste – pojawiają się tajemnicze wydarzenia, niedopowiedzenia i postacie skrywające więcej, niż chcą pokazać. Mgła nie jest tu tylko tłem, ale wręcz symbolem – tego, co ukryte, niejasne i trudne do zrozumienia. Z każdą stroną odkrywamy kolejne elementy układanki, próbując razem z bohaterami zrozumieć, co tak naprawdę się dzieje. Kiedy historia zaczyna się rozkręcać… wciąga bez reszty. Atmosfera gęstnieje z każdą stroną, napięcie rośnie, a czytelnik powoli wpada w sieć niedopowiedzeń i tajemnic. I właśnie wtedy pojawia się plot twist, który naprawdę robi robotę – zmienia perspektywę i sprawia, że zaczynasz patrzeć na całą historię zupełnie inaczej. To książka, która wymaga cierpliwości na starcie, ale wynagradza ją w pełni później. Idealna dla osób, które lubią historie budujące napięcie krok po kroku, aż do mocnego, zaskakującego momentu. 👉 Dla mnie to przykład tego, że czasem warto dać książce trochę więcej czasu – bo za tym wolniejszym początkiem może kryć się naprawdę świetna historia.

Książka wciąga od pierwszych stron, pomimo iż dosyć szybko autor wprowadza brutalne sceny. Marek wychodzi z więzienia wcześniej. Prasa sugeruje, iż 'sprzedał' swoje środowisko gangsterskie. Fakt ten powoduje, iż zostaje wydany na niego wyrok. Krąży nad nim 'Sęp', zawodowy egzekutor. Ciśnienie ze środowiska na to, aby Marek wyręczył wszystkich i dokonał samobójstwa, nie ułatwia mu powrotu do społeczeństwa. On chce żyć normalnie, ale nie jest to mu dane. Nie wykonał wyroku na sobie, więc Sęp wykonał wyrok za niego na jego bracie i bratowej, zachowując przy życiu bratanka. Wszystkie ślady wskazują właśnie na niego. Ten jednak ratuje swojego bratanka i wraz z nim ukrywa się przed Sępem i próbuje wytłumaczyć się Dżinowi, głównemu graczowi, że nikogo nie 'sprzedał' a jest wrabiany. Dżin jednak wydał wyrok i dla niego temat jest zamknięty. Każdy kto próbuje pomóc Markowi i jego bratankowi, ginie, aby pokazać kolejnym, że nie warto. Marek w hotelu poznaje Agatę, która wykorzystuje go, aby przykryć swoją zbrodnie na własnym ojcu, z którym ma córkę. Zostaje wciągnięta w grę Sępa, który za wszelką cenę stara się dorwać Marka. Wątek poboczny dotyczy 'umoczonego' policjanta, który zrobi wszystko, aby zdobyć pieniądze na leczenie swojej chorej córki. Wciągająca książka, którą czytasz jednym tchem. Pełna akcji. Zaskakujące zakończenie.

Dla amatorów dobrych thrillerów to prawdziwa perełka. Kościelny nie chodzi na skróty i nie owija w bawełnę, wszystko dopięte na ostatni guzik i napisane bez jakiegokolwiek upiększania. Jest brutalnie, wulgarnie i mocno. Pamiętam, że kiedyś mnie drażnił ten policyjny żargon, przywykłam do tego i teraz sobie już nie wyobrażam, by miało to być napisane inaczej. Komisarz Sikora to specyficzny człowiek, tak mi się trochę kojarzy z Johnem Coreyem z książek Nellsona DeMilla - zachowuje się i odzywa jak zwyczajny cham. Ale jego nos gliniarza nie zawodzi. Bardzo lubię ten duet z Bieleckim, choć serio nie wiem jak młody z nim wytrzymuje 🙈 Fabuła? Znowu jest mocno! We Wrocławiu znowu grasuje seryjny morderca, ale tym razem morduje dzieci. Dla Sikory jest to jedno z najtrudniejszych śledztw, ponieważ jego kobieta jest akurat w ciąży i po głowie chodzą różne myśli. I zakończenie.. o rany jak można czytelnika w takim momencie zostawić z... niewiedzą?😳

Dla tych którzy chcą rzucić wszystko i wyjechać w Bieszczady, autor udowania, ze to nie jest najlepszy pomysł. Zamknięta społeczność, w której każdy ma cos do ukrycia. Nawiazania do folkloru. Nitki tajemnic z przeszłości zaplątane z tymi współczesnymi w wielki brudny kłębek. Czegoś na pewno się domyslicie w trakcie czytana, ale na pewno nie wszystkiego, zbyt wiele wątków jest tu splecionych. Bardzo polecam!

Mam mieszane uczucia, bo z jednej strony bardzo wciągająca historia, wszystko pięknie się wyjaśnia. Z drugiej jednak strony nie polubiłam żadnego z bohaterów i co gorsze nie potrafię wyjaśnić dlaczego tak się stało. Zapewniam jednak, że z wielką ciekawością sięgnę po kolejne książki tej autorki.

Sięgnęłam po Postrach i po prostu nie było mnie przez kilka godzin. Godzin, które spędziłam z powoli rozwijającym się śledztwem. To co początkowo uważałam za wadę okazało się dużą zaletą, dzięki tak prowadzonej narracji mogłam wejść w skórę śledczej oraz jej przeciwnika - tytułowego Postracha. Książka rewelacyjna, po raz kolejny Michał Śmielak nie zawiódł, to według mnie jeden z najlepszych polskich autorów mrocznych kryminałów, takich gdzie co prawda trup ściele się dosyć gęsto ale nie jesteśmy epatowanie często nie potrzebnymi drastycznymi opisami zbrodni. Zaraz sięgam po kolejny to opowiadający o losach podkomisarz Igi Ziemnej a potem pewnie i po następne.

Koscielny nie zawodzi. Lopatologicznie wyjawil czatelnikowi sposoby i metody dzialania skorumpowanych politykow i czlonkow wierchurzki. Zapewne niektore sytuacje sa przekolorowane jednak jestem sklonna wierzyc, ze bez wzgledu na opcje polityczna czy kraj czlonkowie ekipy w poblizu "koryta" robia waly wieksze lub mniejsze a pojedyncze jednostki obywatelskie nie stanowia zadnego problemu i zostaja eliminowane w ten czy inny sposob. Nie twerdze, ze zostaja zabijane - ale niszczone na wielorakie sposoby. Podobaja mi sie tematy poruszane w ksiazkach autora Zaczelam od komisarza Sikory, bedacego detektywem u "zabojcow" i jak do tej pory zadna z ksiazek pana Piotra mnie nie rozczarowala.

To naprawdę dobre domknięcie historii Zuzanny Nowackiej. Wszystko nabiera sensu, a poszczególne wątki zaczynają się łączyć w jedną spójną całość. Przez książkę prowadzą nas dwie historie, które na pierwszy rzut oka nie mają ze sobą nic wspólnego. Z czasem jednak pojawiają się powiązania, które zmieniają sposób patrzenia na całość i dodają tej opowieści głębi. Finał serii wypada bardzo satysfakcjonująco i zostawia poczucie dobrze opowiedzianej historii. Świetne zakończenie.

Naprawdę świetna książka. Po przeczytaniu kolejnego kryminału autorstwa Pana Kaniosa, widzę, że po powieści tego Autora mogę sięgać w ciemno. Fabuła wciąga, trzyma w napięciu, zaskakuje. Pozwala nam też spojrzeć na całość z perspektywy sprawcy. Gorąco polecam!

Autorka wymyśliła naprawdę świetny motyw zbrodni i początek jest bardzo obiecujący. Niestety zabrakło nieco konsekwencji i większego przygotowania do napisania pełnokrwistego kryminału. Niby mamy policjantów, ale autorka nie wdaje się w szczegóły ich zawodu, tak jakby całą wiedzę na ten temat zaczerpnęła z seriali. Przez to śledztwo wypada dość chaotycznie i pobieżnie, a finał zdarzeń mimo, że dość niespodziewany to nie zrobił na mnie dużego wrażenia. Autorka niepotrzebnie wszystko szczegółowo tłumaczy, a na koniec sztucznie komplikuje przez co cała historia traci na realności. Bohaterowie są trochę nijacy, a język czasami zbyt szkolny, niemal jak wyjęty z wypracowania. Tytuł ma dobre momenty i za potencjał daję sześć gwiazdek.

Pierwsze moje podejście do tego typu tematyki. Szczerze mówiąc, nigdy mnie nie ciągnęło w stronę fantasy czy sci-fi a po ten tytuł sięgnąłem ponieważ był wspomniany w poprzednio przeczytanej przeze mnie pozycji ze stajni Michała Śmielaka. Krótko mówiąc - bardzo się nie zawiodłem! Naprawdę dobry tytuł i aż przykro, że ta przygoda nie trwała dłużej.

Moja pierwsza autora. Dobra, interesujaca historia z przeszlosci laczy sie z morderstwami z dzisiaj. Nie trzeba czytac poprzednich. Jest mrocznie: makabreska pilowa I romantycznie: dwa ,,gole,, golabeczki Klaudia I Krzysztof. Koncowka zamotana Kilku potencjalnych sprawcow hmmm. Oczywiscie strzal koncowy I wiadomo ze bedzie ciag dalszy..

Odludne miejsce z dala od cywilizacji, pechowy splot wydarzeń, który zupełnie odcina budynek od świata oraz morderstwo, za które odpowiedzialny może być każda z przebywających w nim osób. Było to udane spotkanie z nowo "poznanym" autorem i jego twórczością. Książkę czyta się dobrze, a fabuła jest mroczna, gęsta i trzyma w napięciu do samego końca. Bohaterowie nieźle wykreowani, choć nie polubiłam żadnego z nich. Klimat grozy i to jak autor wodzi nas za nos plus szczypta tajemnic daje ogólnie dobry thriller.

Bardzo dobry kryminał, może odrobinę przerysowany pod koniec, ale całość naprawdę wciąga i trzyma w napięciu. Czytało się z dużą przyjemnością. Dodatkowym plusem jest dla mnie fakt, że akcja rozgrywa się w Szczecinie, a miejsca, po których prowadzi nas komisarz Ugne Galant, są mi świetnie znane, więc tym łatwiej było mi zanurzyć się w tej historii i poczuć jej klimat.

Autorka w ciekawy sposób poprowadziła losy bohaterów z poprzedniej części. Było zdecydowanie bardziej intrygująco, choć nadal więcej było wątków obyczajowych niż samego śledztwa, które ostatecznie wybrzmiewa bardzo pobieżnie. I pomimo skupieniu się na aspektach psychologicznych to autorce nie udało się należycie pogłębić sylwetek postaci. Dla mnie wypadły mało przekonująco, momentami wręcz sztucznie i płasko. Podobnie mam ze stylem pani Bies. Dialogi i opisy brzmią bardzo szkolnie. Nie jest źle, fabuła wciąga i momentami trzyma w napięciu, ale na tle innych kryminałów ten tytuł nie wyróżnia się niczym pozytywnym. Liczę na większy progres w trzecim tomie.

Moja pierwsza Zajda, beda kolejne. Na poczatku sie nieco wynudzilam, potem akcja ruszyla z kopyta. Fajnie autorka polaczyla stara sprawe z nowa..caly czas sie zastanawialam co ma wspolnego Handel pannami z Myslowitz do Argentyny z zabojstwami nastolatek w Myslowicach w 2021 . Okazalo sie ze ma..hm Niespodzianka w postaci mordercy, nigdy nie wiesz co w kim siedzi. Baska Zajda taka normalna. Co prawda mialam wrazenie, ze Ona jest wszedzie I moze wszystko. Historycznie tez b interesujaco, ta slaska gwara dodala uroku I oryginalnosci. W sumie mimo mrocznej tresci b przyjemna lektura. Polecam.

Kilka dni przed pierwszymi świętami wielkanocnymi po pandemii dochodzi do tragedii. W jednym z warszawskich centrów handlowych ktoś rozpędzonym samochodem wjeżdża do środka, taranując ludzi. Wiele osób zostaje rannych, a kilka ginie. Wśród ofiar śmiertelnych jest również sprawczyni zdarzenia, starsza kobieta prowadząca samochód. Media początkowo mówią o ataku terrorystycznym, później pojawiają się pytania, czy osobom starszym powinno się odbierać prawo jazdy. Jedną z poszkodowanych jest Lilianna. Dziewczyna trafia do szpitala w Pruszkowie z zanikiem pamięci, która nie wie, kim jest ani co się wydarzyło. Wierzy jednak, że jest córką sprawczyni tragedii, choć nikomu o tym nie mówi. Młodszy aspirant Krystian Batel, który tego dnia przebywa na urlopie, marzy o awansie, więc nic dziwnego, że pojawia się na miejscu zdarzenia. To on znajduje Liliannę i przekazuje ją ratownikom medycznym. Dziewczyna gubi fotografię, którą odnajduje policjant i to właśnie ten drobny szczegół zaczyna mieć znaczenie. Książka ma konstrukcję przeplataną: raz śledzimy losy Lilianny, innym razem zaglądamy do życia Krystiana. Dzień gniewu to psychologiczny thriller, który potrafi zaskoczyć i skłania do refleksji: jak my zachowalibyśmy się w podobnej sytuacji? Nie chcę zdradzać zbyt wiele, żeby nie spoilerować. Niestety momentami pojawiają się dość „dziecinne” rozwiązania fabularne oraz powolne tempo akcji, przez co tym razem książki Bartosza Szczygielskiego nie mogę ocenić na 10/10.

Thriller na bogato: psychopata z hollywoodzkim rozmachem, barbarzyńskie morderstwa kobiet (to zawsze są kobiety), diaboliczny scenariusz w tle i desperackie śledztwo. Dzieje się więcej niż w Jamesie Bondzie, tempo jest imponujące... tyle, że czegoś brakło. Moim zdaniem umiaru. A także większej dawki logiki i sensu. To jedna z tych opowieści, w których wydarzenia nie rozgrywają się według reguł prawdopodobieństwa, ale według wycyzelowanego scenariusza przypominającego amerykańskie blockbustery, pozbawionego natomiast wiarygodności. Antagonista to postać rodem z opowieści marvelowskich. Wie wszystko, widzi wszystko, kontroluje wszystko. Zawsze wszystkich ubiega, zawsze piętnaście kroków przed policją. Jego doba ma około stu godzin lekko licząc. Śledzi ofiary, ustala ich plan dnia, porywa je zawsze niewidziany, przeprowadza na nich wielogodzinne operacje, ciała - lub jeszcze żywe ofiary - podrzuca w różnych miejscach, na przykład w domu policjanta, a wszystko z całkowitym brakiem szacunku do istnienia czasoprzestrzeni. Nikt go nie widzi, on natomiast zawsze wie gdzie jest każdy z protagonistów powieści i jeszcze każdy z ich bliskich, więc rozgrywa ich sobie jak chce. Nie je. Nie śpi. Nie defekuje. Nie bzyka. Widzi przez ściany. Teleportuje się po całej Polsce. I na bieżąco czyta scenariusz. Po prostu nie sposób nie skojarzyć tego z amerykańską literaturą z lat 90tych. To ten poziom. Dla odmiany policja to towarzystwo wzajemnej adoracji. Ofiar przybywa, a śledztwo prowadzi dwójka detektywów i... dziennikarz. I jeszcze dwóch emerytowanych gliniarzy. I ciągle ćpający dzieciak. Nawet na chwilę nie pojawia się prokurator, a i przełożony protagonistów ma wszystko w pupie. Jest tak profesjonalnie, że nikt nawet nie próbuje namierzyć numeru, z którego Zły kontaktuje się regularnie z dziennikarzem, w zamian za to śledczy hackują co się da (jak na policję przystało). Czemu do śledztwa wciągani są głównie ludzie spoza policji? Czemu nikt tak naprawdę nie jest zainteresowany postępem w pościgu za zabójcą klasy Doktora No? Last but not least: co z tą burzą? Trwa koniec świata czy co? No i... czemu tyle tych papierosów? Jakby wyciąć fragmenty, w których ktoś pali, zapala, gasi lub bawi się papierosami, to książka byłaby zauważalnie lżejsza. Oceniam 6/10 bo pewne fragmenty mi się podobały, momentami byłem całkiem wciągnięty. Książka raczej dla wielbicieli komiksowych fabuł niż dla szukających naprawdę twardego, mocno ugruntowanego kryminału. Rozumiem, że to debiut autora i także z tego powodu oceniam wyżej niż zamierzałem - jak na pierwszą powieść to jest to dobra robota. Widać pracę. Nawet jeśli nie pasują mi jej efekty.

Za ten tytuł miałam się wziąć dopiero jak autor wyda kolejną książkę,bo już tylko ta mi została. Jednak autor się trochę obija 😅 panie Adamie ile jeszcze karze nam Pan czekać??? 😅 No więc książka miała czekać ale już nie mogłam się jej doczekać! Także przyszła kolej Sznyty i muszę powiedzieć,że jak zawsze autor nie zawodzi. Postacie Adriana, Iwana i Natalii fajnie wykreowane, chociaż samej Natalii trochę mało było w książce, a szkoda. Zagadka skonstruowana jak zawsze w przypadku autora świetnie. A morderca... oczywiście co chwilę zmieniałam zdanie co do jego tożsamości, zresztą ani razu nie trafiłam 😅 Nie byłabym sobą gdybym nie wspomniała o mojej ulubionej postaci czyli jedynym w swoim rodzaju patologu Hektorze Wist 🖤 troszkę sie bałam,że go nie będzie ale na szczęście pan Adam nie zawiodł i mam nadzieję,że w kolejnych książkach autor również nie zrezygnuje z tej postaci! No i jak już jesteśmy przy temacie... to kiedy jakiś nowy tytuł się pojawi na rynku??? 😁🙏 Książkę oceniam 10/10 i polecam każdemu kto lubi zawiłe historie 🙂 Zaczytanego książkoholicy 📖❤️

Rywalizacja „Nagle zamarł, bo na karku poczuł dotyk zimnego metalu. Lufa broni, to nie mogło być nic innego. Oddech mu przyśpieszył, krew pulsowała w skroniach. Swój karabinek miał przewieszony przez pierś. Nie zdoła go użyć. Gorączkowo myślał nad innym sposobem odparcia ataku. - Kapralu Derkacz, jesteś martwy”. Nie będę ukrywał, że byłem niezwykle ciekawy najnowszej powieści Agnieszki Pietrzyk pod tytułem „Terytorium”. Ukazała się ona nakładem wydawnictwa Czwarta Strona. Nie jest to moje pierwsze spotkanie z tą autorką, dobrze już znaną czytelnikom. Tym razem zaintrygował mnie już opis zamieszczony na okładce przez wydawcę. Zwykłe ćwiczenia terytorialsów zupełnie zmieniają charakter, gdy podczas nich ginie człowiek. Byłem bardzo zaintrygowany, w jaki sposób autorka opisze tę historię. Jak przedstawi żołnierzy Wojsk Obrony Terytorialnej? Dlaczego podczas rutynowych ćwiczeń dochodzi do tragedii? Po skończonej lekturze jestem usatysfakcjonowany. Tę książkę naprawdę bardzo dobrze się czyta. Agnieszka Pietrzyk umiejętnie buduje napięcie i tak gmatwa całą historię, że po prostu chcemy jak najszybciej poznać odpowiedź na pytanie, o co w tym wszystkim chodzi. Zakończenie zaś przechodzi nasze wyobrażenia. Ale po kolei. W lesie odbywają się ćwiczenia Wojsk Obrony Terytorialnej. Niestety, jeden z żołnierzy strzela w kierunku cywila i go zabija. Kim była ofiara? Czy znalazła się tam przypadkiem? Na miejscu szybko pojawia się lokalna policja. Jednak żołnierze absolutnie nie zamierzają ułatwiać zadania śledczym. Chcą za wszelką cenę chronić dobre imię swojej formacji. Liczą, że uda im się zmanipulować młodą panią prokurator. Policjanci szybko odkrywają, że jest świadek całego zajścia – tajemnicza kobieta. Obie formacje za wszelką cenę starają się ją przejąć. Nikt nie przypuszcza nawet, że właśnie rozpoczęła się sekwencja zdarzeń trudnych nie tylko do przewidzenia, ale i do zatrzymania. Agnieszka Pietrzyk napisała przerażający i mroczny thriller. Thriller, w którym trup ściele się gęsto. Jednak jest to tylko pretekst do ważnych pytań, jakie stawia autorka. Oczywiście można zadawać pytanie, czy taka historia mogła się wydarzyć naprawdę? W tym miejscu uczciwie wspomnę, że powieść ma pewne słabe strony. Przede wszystkim zupełnie niewykorzystana została postać pani prokurator, która pojawia się ledwie na początku książki i potem zupełnie znika nam z oczu. Tymczasem to prokuratura prowadzi przecież śledztwo, to prokuratura stawia zarzuty, wydawać by się mogło zatem, że prokurator będzie jednym z ważniejszych bohaterów. Tak się jednak nie dzieje. Jeszcze bardziej uwiera – początkowo niemal zupełny – brak Żandarmerii Wojskowej. Tymczasem trudno sobie wyobrazić, aby wojsko mogło nie wezwać żandarmerii, gdy ginie człowiek. Co więcej – nie robi tego wojsko, ale nie robi też tego ani policja ani prokurator. Szczerze powiedziawszy kwestia ta wydaje mi się najbardziej naciągana. Tak się bowiem składa, że – choć nie jestem żołnierzem – to jednak mam pewną orientację w wojskowych procedurach. Dlatego też poruszyłem kwestię Żandarmerii Wojskowej. Wszystko to jednak nie przekreśla tego, co napisałem wcześniej. „Terytorium” to powieść, którą czyta się naprawdę dobrze. Sam dosłownie przepadłem na kilka godzin i usilnie zastanawiałem się, jak się to wszystko ostatecznie skończy. Zakończenie zaś jest naprawdę mocne, rodem z amerykańskich filmów. Autorka nie pozostawia miejsca na niedomówienia czy snucie przypuszczeń. Maluje przy tym ciemny obraz obu formacji mundurowych. Zarówno żołnierze jak i policjanci to u Agnieszki Pietrzyk ludzie, którzy mają sporo za uszami. Mundur nierzadko wykorzystują do realizacji własnych celów. Czy istotnie stoją na straży bezpieczeństwa obywateli i państwa? Reasumując „Terytorium” to książka z gatunku tych, które trudno odłożyć dopóki nie poznamy zakończenia. To zaś może okazać się naprawdę mocne i wstrząsające. Zdecydowanie polecam. Wojciech Sobański