Twoja światłość

Książka poruszająca ważny temat, dobra dla >12 latków. + - podjęcie tematyki hejtu w mediach społecznościowych. Jeden wpis i można komuś zniszczyć życie. Autorka wskazuje też inne sposoby znęcania się, które mają ogromny wpływ na przyszłość młodych ludzi. - prosta forma (4h czytania wystarczy) - - kilka rzeczy mi zgrzytało. Jako osobie dorosłej nie pasowało zachowanie policjantów. Oskarżali bez mocnych dowodów, nie próbowali jej wysłuchać, jakoś mocniej powęszyć (nawet w pewnym momencie pada takie zdanie, że są zmęczeni takimi szczeniackimi zrachowaniami i im się nie chce w to babrać). Od razu chcą wyrzucić ze szkoły, dać do terapeuty, niemalże do poprawczaka. Gdy właściwa osoba przyznaje się do winy, to jest takie "aha ok, a teraz do domu". Brakuje takiej konsekwencji w zachowaniu dorosłych. Już te dzieciaki robione są na bardziej dojrzałe. Dochodzi do tego brak większych kar dla winnych całej sprawy (młodą dziewczynę traktują jak kryminalistę, ciągnąc ją na przesłuchania, robiąc z niej psychola, ale  winnego nie napiętnują). - brak emocji. Po takich przejściach, po tym co bohaterkę spotkało, oczekiwałam większego wybuchu, ujścia żalu i gniewu. Tekst jest pisany jak przez nastolatkę, która przejmuje się tym, że nie ma dostępu do Internetu, a pod koniec nagle staje się bardzo dojrzała, gdzie wybacza i prosi o wybaczenie.  - Oskarżanie każdego po kolei, mając tylko delikatne poszlaki - było to męczące. - wątek ojca głównej bohaterki - po co, dlaczego? Co to miało niby wnieść? Podsumowanie: Książka dobra dla dzieciaków wkraczających w świat Internetu. Fabuła jest prosta, idealna dla nastolatek (pierwsze zauroczenia,  życie szkolne i rodzinne, nastoletnie problemy).  Dla osoby dorosłej: zabrakło głębi, emocji i tej konsekwencji działania dorosłych. Dla dzieciaków: mogą odnieść wrażenie, że dorośli niczego nie rozumieją, nie można ich ufać, a winni nie ponoszą kary.

"Zauroczona, zwariowana, zakochana" to z pozoru śmieszna i zakręcona młodzieżówka, która czasami przekracza granice prawdopodobnych zdarzeń. A jednak przy lekturze bawiłam się świetnie. Z zainteresowaniem śledziłam zmiany jakie zachodziły w bohaterach. Niesamowite było jak, pośród tych zakręconych zdarzeń, autorka potrafiłam w bardzo realistyczny sposób opisać i oddać uczucia bohaterów. Myślę, że wielu może się utożsamić z którymś z bohaterów. Pięknie ukazana przyjaźń dziewczyn, a jednocześnie pokazane, że czasami po prostu ludzie oddalają się od siebie. Ta książka jest niezwykle zwariowana i mnie totalnie zauroczyła. Tytuł okazał się idealny.

W balecie najważniejszy jest taniec oraz pasja. Jest on bardzo wymagający i trzeba mu bardzo dużo poświęcić, aby tancerz po mistrzowsku opowiadał widzą historię. Nieraz taka osoba rezygnuje z przyjemności normalnych osób. Tak jak w książce Gigi, June oraz Betty poświęcają wszystko swojej pasji i rywalizują między sobą o wyróżnienie tak, aby dostać tylko rolę w przedstawieniu. Miłość, kłamstwa i intrygi, rygorystyczne diety, walka o marzenia i brak przyjaciół blisko siebie. Do czego może doprowadzić to wszystko? Książkę bardzo fajnie się czytało aż do ostatnich stron. Jest to moja pierwsza książka tych autorek i jest pod mega wrażeniem jaką dobra robotę zrobili. Jestem ciekawa czy serial będzie tak samo dobry jak książka. Polecam ❤

"O psie, który dał słowo" autorstwa W. Bruce'a Camerona to poruszająca i pełna ciepła opowieść, która zdobywa serca czytelników dzięki głównej postaci – piesowi o imieniu Bailey. Książka ta nie tylko zachwyca miłośników zwierząt, ale także przekazuje głębsze przesłanie o miłości, oddaniu i znaczeniu życia. Historia rozpoczyna się od perspektywy psa, który wielokrotnie reinkarnuje, próbując zrozumieć cel swojego istnienia. Każda z jego reinkarnacji dostarcza nowe spojrzenie na relacje międzyludzkie oraz na to, co sprawia, że życie jest wyjątkowe. W. Bruce Cameron zręcznie prowadzi czytelnika przez różne etapy życia i przygód głównego bohatera, ukazując, jak wiele może się wydarzyć w rodzinie, w której się pojawia. Autor porusza także temat więzi między człowiekiem a zwierzęciem, co dodaje opowieści nie tylko humoru, ale również głębi emocjonalnej. Niezwykłe spojrzenie na świat, które prezentuje narrator będący psem, pozwala czytelnikowi spojrzeć na codzienne sytuacje z nowej perspektywy i docenić proste, ale ważne wartości życia. Książka ta dotyka tematów uniwersalnych, takich jak miłość, utrata, przyjaźń i szukanie sensu egzystencji. "O psie, który dał słowo" to lektura, która może wzruszyć, ale jednocześnie dostarcza wielu chwil radości i śmiechu. Sprawia, że zaczynamy zastanawiać się nad znaczeniem naszych działań i relacji z innymi istotami na tym świecie. Podsumowując, ta książka to piękna podróż przez życie widziana oczami wyjątkowego psa, która z pewnością pozostanie w pamięci czytelników na długo po zakończeniu lektury. W. Bruce Cameron doskonale łączy w niej humor, emocje i mądrość, tworząc dzieło godne polecenia.

Sięgnęłam po tą książkę nie wiedząc o niej kompletnie nic i mile się zaskoczyłam. Projekt prawda to ksiażka poruszająca bardzo ważny temat jakim jest brak poczucia przynależności do swojej rodziny. Książka jest ciekawa i szybka do czytania. Myślę że idealna dla młodszych czytelników. Dużym plusem były niebieskie strony i tekst w całości pisany wierszem. Książka po prostu przyjemna. 🎭📄🧬🧳📱🫂

Dla sporej części dziewczyn (och, kobiet) z mojego pokolenia rodzajem lingua franca jest "Plotkara". I ta książka daje bardzo podobny vibe. Oczywiście, że nie oczekiwałam od lektury katharsis - chciałam po prostu odmóżdżyć się w ostatnim dniu zwolnienia i skończyło się na tym, że machnęłam 2/3 treści w ciągu jednego dnia. A później zamówiłam od razu kontynuację :D Jest sztampowo, jest melodramatycznie, te dramy, te uczucia, te miłości, zdrady, intrygi. Czuję spełnienie. No prawie. Trochę za szybko dobrnęłam do końcówki, ale gorąco liczę na to, że II tom mi to wynagrodzi.

Książka Adama Silvery to lekka i całkiem przyjemna w odbiorze młodzieżówka, którą jak najbardziej można zaliczyć do gatunku urban fantasy. Autor stworzył ciekawy świat, w którym magia i nadprzyrodzone moce przeplatają się z mitycznymi stworzeniami i… działalnością w mediach społecznościowych. Mimo wszystko zabrakło mi tam większego rozwinięcia przedstawionego świata. Główni bohaterowie Silvery, bracia Emil i Brighton są wykreowani bardzo dobrze. Chłopaki są swoimi przeciwnościami. Cichy i spokojny Emil żyje w cieniu ekstrawertycznego brata, który za wszelką cenę chce skupić na sobie jak najwięcej uwagi. Brighton z całych sił pragnie, aby objawiły się u niego moce, o których marzy od najmłodszych lat. Jednak, gdy owe moce objawiają się u Emila świat obu chłopaków staje na głowie. Dodatkowo walka Iskier - grupy strażników trzymających w ryzach porządek w mieście, z Widmami, które próbują skraść magię dla siebie, z dnia na dzień się zaostrza. Świat jest zagrożony, an Emil i Brighton muszą podjąć ryzyko i spróbować go ocalić. Jednak czy Brighton będzie umiał pogodzić się z tym, że to jego brat, a nie on otrzymał moce? Czy Emil podoła wyzwaniu? Sięgnijcie po tę pozycję aby się przekonać!

Znowu trudna do oceny książka, bo tak: zmiany w popularnych bajkach ciekawe, dlaczego nie, można sobie je tak pozmieniać. Dowcip - fajny, mnie ubawił nie raz. Ale feministyczne treści są w moim odczuciu za mocno podsunięte pod nos, za bardzo się nimi epatuje, przez co stają się dosyć trudne w odbiorze. No, bo czy nie jest prawdą, że razem z nogami mała syrenka dostała również waginę? No pewnie jest. Czy ja o tym kiedykolwiek pomyślałam? No oczywiście, że nie. Czy trzeba mi było potem opowiadać o tym jak Arielka miała problem z antykoncepcją albo, że spędziła 3 dni na odkrywaniu mocy swojej łechtaczki? No dla mnie to już było za bardzo "in da face". Przy czym z każdą kolejną bajką moje uczucia do tej książki rosły, może dlatego, że na końcu są łatwiejsze odbiorze bajki np. o tym, że niektóre kobiety są les albo niektóre są singielkami. Komu bym poleciła? Nastolatkom w okolicy liceum, raczej tym, które już są feministkami niż tym, które miałyby się do idei feministycznych przekonać.

Miłość to niesamowite uczucie, a zwłaszcza taka, która dopiero co rozkwita i sprawia, że widzimy świat w jaśniejszych kolorach. Jesteśmy w stanie dla ukochanej osoby poświęcić naprawdę bardzo wiele, nawet swoje dotychczasowe poukładane życie, czy też długoletnią przyjaźń. Tak naprawdę trudno jest dokonywać odpowiednich wyborów, satysfakcjonujących wszystkich z naszego otoczenia. Czy gdybyśmy mieli możliwość powrotu do przeszłości i jej zmienienia w taki sposób, by konkretna osoba nie ucierpiała, skończyłoby się to dobrze dla pozostałych? Nasza rzeczywistość nie jest idealna, nic w niej nie jest idealne i nigdy nie będzie. Co takiego wydarzyło się w powieści zatytułowanej Inaczej niż zwykle, że o tym piszę? Otóż jej bohater dostaje wiele szans na uratowanie swojej ukochanej, ale za każdym razem jego wybory ranią kogoś mu bliskiego. Ta powieść ma piękne przesłanie i jest skarbnicą niezwykłych cytatów o szczęściu, podejmowaniu decyzji i po prostu o życiu. Uwielbiam czytać dobrze napisane książki dla młodzieży. Tak naprawdę już od wielu lat nie należę do tej grupy odbiorców literatury, ale świetnie się odnajduję w lekturze takich właśnie książek. Zwłaszcza jeśli są tak dobrze napisane, jak Inaczej niż zwykle. Jest to powieść z oryginalnym pomysłem na fabułę, bardzo życiowa, poruszająca, wartościowa, a do tego momentami zabawna i na tak zwanym luzie. Znajdujemy w niej wszystko, czego możemy oczekiwać od opowieści o miłości dla nastolatków. Przygotujcie się także na to, że w pewnych chwilach podczas czytania poczujecie ogromne wzruszenie, niemal takie wyciskające łzy spod powiek. Jestem pod dużym wrażeniem tej powieści. Jeśli lubicie lub znacie kogoś, kto lubi refleksyjne historie o miłości, koniecznie sami po nią sięgnijcie lub polećcie takiej osobie właśnie tą. "(...) Tak naprawdę te najmniejsze decyzje znaczą najwięcej. Pozornie nic nieznaczące codzienne wybory. Bycie szczerym wobec ukochanych osób, wobec siebie samego. Odpuszczenie tego, czego nie możemy kontrolować, i docenienie tego, na co mamy wpływ. Czasem trudno jest dostrzec, jak wielkie te rzeczy mają znacznie. One się jednak sumują. I znaczą wszystko." Justin A. Reynolds, "Inaczej niż zwykle", s. 403 Z pewnością jesteście ciekawi z jakimi problemami będą musieli zmierzyć się bohaterowie tej powieści. Narratorem jest tu nastoletni Jack King, który ma dwójkę wspaniałych przyjaciół, a więc Jillian i Franny'ego. Pewnego dnia chłopak poznaje Kate - dziewczynę odmieniającą jego codzienność i wnoszącą do życia wiele radości. Niestety ukochana Jacka umiera, ale... on powraca do przeszłości, by móc ją uratować. I tak kilka razy. Czy w końcu uda mu się zmienić przeznaczenie Kate i ocalić ją przed śmiercią? Oczywiście stawiam to pytanie jako retoryczne, gdyż zakończenie tej opowieści musicie poznać sami i dowiedzieć się, co autor za jej pomocą chciał przekazać swoim czytelnikom. Jak już wspomniałam wcześniej, książkę ta ma nietypową fabułę, gdyż protagonista niejednokrotnie powraca do przeszłości. Przyznam, że trochę obawiałam się możliwością - związanej z tym pomysłem - monotematyczności. Jednak niepotrzebnie, bowiem poza pewnymi stałymi elementami przeszłości za każdym razem działo się coś innego, nieprzewidywalnego. Jest to zatem nietypowa, ale zarazem świetna w odbiorze powieść, naprawdę warta przeczytania. Książka została podzielona na kilka części, które są związane z powrotami głównego bohatera do przeszłości. Wszystkie rozdziały noszą tytuły i wiele z nich autor podzielił na mniejsze fragmenty. Cały tekst składa się z dużej liczby dialogów, które są płynne i pozbawione zbędnych opisów. Styl Reynolds'a jest przyjemny w odbiorze. Jego powieść czyta się szybko, chociaż nie jest ona pozbawiona bardziej skomplikowanych treści, przesiąkniętych dylematami i prawdami egzystencjalnymi. Jednak są one przedstawione w naprawdę swojski sposób i mimo niejakiej patetyczności są zrozumiałe, a nawet przesiąknięte romantyzmem i sformułowaniami, które na długo zapadają w pamięć. Co tu więcej pisać - po prostu przeczytajcie. "Inaczej niż zwykle" to powieść napisana... inaczej niż zwykle. Historia Jacka i jego przyjaciół opowiada o wielkiej miłości, problemach życia i niesprawiedliwości losu. Stawia przed nami wiele pytań o doskonałość tego świata i nas samych. Dowodzi, że owa doskonałość jest wokół nas, codziennie, cały czas, warto tylko dobrze jej wypatrywać, nawet w najzwyczajniejszych rzeczach.

Początek trochę nudny ale środek i końcowa uwielbiam świetnie się czytało uwielbiam postać Sloane, Moxa a nawet Nero i jego ciekawą historię o jego życiu i dlaczego robił w to co musiał bo chciał umrzeć fantasy z interesującym porałem oraz końcowa z można powiedzieć że happy endem w tak jak historia się kończyła ostatecznie mi się podoba 🫶🫶

To jest ten moment w moim życiu, kiedy sięgnęłam po kontynuację serii "Król Kruków". Po angielsku, bo po co mi ten jeden jedyny tom trylogii wydany po polsku, skoro mogę od razu zmęczyć oryginał? Ciężko mi się zaczynało, bo to pierwsza książka dla starszego odbiorcy, którą czytałam po angielsku. Z każdym rozdziałem było jednak coraz lepiej. Nie ukrywam, że sięgnęłam po ten tomik głównie ze względu na Ronana (ta moja mega silna motywacja, by się dowiedzieć, czy on i Adam będą razem). Ale nowe postacie również mnie zaciekawiły. Bardzo polubiłam Jordan i mam nadzieję, że autorka ją oszczędzi, bo wolę ją niż Hennesey...

Przez pierwsze 260 stron, czyli ¾ całej książki, nudna, przewidywalna i prosta. Później już bardzo fajna i nie, aż tak oczywista. Napisana prostym językiem o tym jak ważne są słowa, i że nie można ich tak po prostu rzucać na wiatr. ⭐️: 3,5/5. 25.09.2025r.

Chociaż historia próbuje przedstawić nam tajemniczą postać Roxy i równie tajemniczego Shaw'a, który nic nie pamięta, O ile oba wątki są z początku bardzo wciągające, nagle równie szybko tracą na znaczeniu. Może wraz z kolejnymi tomami te elementy, w końcu nabiorą większego sensu, jednak po przeczytaniu tego tomu nie mam ochoty sięgać po kolejne. Co lepsze, widać tutaj mocną inspirację Nocnymi Łowcami. Szkoda, że Shaw w swoim zagłębianiu się w popkulturę związaną z paranormalnymi i nadprzyrodzonymi istotami nie wspomina również o książkach Cassandry Clare. Oczywiście książek z podobnymi motywami można pewnie znaleźć więcej, jednak przy tak głośnym sukcesie "Darów Anioła", można było zmodyfikować tę historię na tyle, żeby aż tak bardzo nie pokazywała tych wszystkich powiązań między historiami. Co do samych odczuć po przeczytaniu tej książki, to jak wspomniałam wyżej, nie jestem pewna, czy ta historia przyciągnęła moją uwagę, aby dalej kontynuować tę podróż wraz z bohaterami Midnight Chronicles.

"Bez tchu" to moje pierwsze spotkanie z twórczością Jennifer Niven. Styl pisania autorki jest magiczny i poetycki, przekazuje głębie tej historii. Książka opowiada o dorastaniu, poszukiwaniu prawdy o sobie i samego siebie oraz o pierwszej prawdziwej miłości. W tej pozycji znajdziecie rollercoaster emocji, przez radość, zdenerwowanie, aż po smutek. Z jednej strony ubolewam, że sięgnęłam po nią dopiero teraz, a z drugiej cieszę się z tego powodu, bo wiem że lepiej zrozumiałam głębie tej pozycji. Żywię nadzieję, że ta historia trafi do większej ilości czytelników, niż do tej pory. Claudine ma zaplanowaną nadchodzącą przyszłość. Wśród nich jest podróż z najlepszą przyjaciółką oraz stracenie dziewictwa z niejakim Wyattem Jonesem. Jednak wszystko ulega zmianie w momencie, gdy rodzice dziewczyny informują ją o ich rozwodzie. Clude jest zła na ojca, lecz wie, że jej mama potrzebuje wsparcia drugiej osoby w tej sytuacji. Zamiast realizacji planów wyjeżdża z matką na wyspę u wybrzeży Georgii, zostawiając wszystko co kochała w rodzinnym mieście. Będąc na wyspie nie ma kontaktu ze światem, dzięki czemu poznaje całkowicie inne życie. Z upływem czasu dziewczyna przyzwyczaja się do nowej sytuacji oraz miejsca i zapoznaje się z mieszkańcami wyspy. Odkrywa na niej różne sekrety oraz poznaje chłopaka, Jeremiasza Crew - zwanego Miah, który tak jak ona ma bagaż doświadczeń, choć zdecydowanie większy. Między bohaterami tworzy się więź, jednak oboje wiedzą, że ich relacja skończy się w ciągu kilku wakacyjnych tygodni. Czy warto było ryzykować dla paru wspólnych chwil i wspomnień? Opowieść dla każdego, opisująca wkraczanie w dorosłość i poznawanie samego siebie. Ta pozycja wcale nie jest taka kolorowa. Pokazuje realia miłości, rodziny i młodości. Przedstawia emocje towarzyszące nam w każdym momencie naszego życia. Autorka nie sili się na koloryzowanie życia. W tej historii wszystko jest pierwsze. Pierwsza miłość, pierwszy raz, pierwszy zawód miłosny czy też pierwsze obawy i wątpliwości. Claude musi wziąć na swoje barki nowe doświadczenia, które zgotował jej los. Claude przez rodzinne turbulencje i pobyt na wyspie musi całkiem przewartościować swoje życie. Podczas mieszkania w nowym miejscu odkrywa swoją tożsamość rodową. Poznaje głąb rodzinnych relacji, historię swoich przodkiń i zanurzy się w ich cierpienie. Wszystko po to, aby znaleźć źródło, na którym buduje się swoje prawdziwe ja. Pojawienie się Jeremiasza wszystko zmienia. Jest to chłopak wyspy, wody i słońca. Nie otwiera się na ludzi i jest tajemniczy, jednak po poznaniu Claude, Miah otwiera się przed nią. Zapraszając dziewczynę do swojego świata, obnaży swoje słabości oraz pozna ją jak nikt nigdy tego nie zrobił. Warto też wspomnieć o mieszkańcach wyspy. Przez lata piszą oni listy i składają je w sekretnej szufladzie. Z racji tego, że mama Claude jest pisarką, to szuka na wyspie inspiracji do nowych powieści historycznych. Ta książka porusza ważne tematy, jednak mimo to nie przytłacza czytelnika. Autorka w trafny sposób opisuje rozterki młodych ludzi wchodzących w dorosłe życie. Zmagającymi się z chwilami zwątpienia, podejmowania trudnych decyzji oraz ponoszeniu za nie konsekwencji, jak i za własne inne działania. Podsumowując, jest to ciepła historia pełna ważnych przekazów. Bohaterowie byli tutaj prawdziwi, w żadnym stopniu nie przekoloryzowani. Pozycja opowiada o tym jak dopuścić do życia swój głos. O szukaniu własnego miejsca, gromadzeniu życiowych doświadczeń i celów, do których powinno się dążyć, czego każdemu życzę.

„Solo” Anny Dan to moja pierwsza polska powieść i muszę przyznać, że lektura bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. Tematyka książki – wielowarstwowa historia o dwojgu ludzi z przeszłością i po przejściach – jest niezwykle wciągająca i aktualna, a język, którym posługuje się autorka, jest przyjemny i przystępny, co zdecydowanie ułatwia lekturę. Historia została bardzo dobrze zbudowana, z licznymi zwrotami akcji i wiarygodnymi bohaterami, co sprawia, że trudno się oderwać od czytania. Książkę można spokojnie przeczytać w jeden dzień – jest dynamiczna, pełna emocji i zaskakujących momentów. Polecam każdemu, kto szuka ciekawej, współczesnej opowieści o walce z własnymi demonami, miłości i zaufaniu.

Tę książkę postanowiłam zacząć czytać w nocy kiedy mie mogłam zasnąć. Stało się tak, że zarwałam dla niej noc. Od pierwszych stron strasznie się wciągnęłam i nim się obejrzałam byłam na 200-setnej stronie, a później przy końcu książki. Bardzo mi się spodobał styl pisania i autor sprawiał, że chciałam czytać dalej. Do czynienia mamy z kometą, która uderzy w Ziemię. Ludzie znają dzień i godzinę, kiedy umrą. Jak się zachowają? Niektórzy pewnie oszaleją, wszczą zamieszki i przez nich zapanuje strach na ulicy. Niektórzy postanowią pozostać przy rodzinie. Spędzić z nimi każdą chwilę. Pewnie większość nastolatków będzie robić rzeczy, których nigdy nie robili. Ciągłe imprezowanie, zapominanie o sytuacji. Razem z bohaterami odliczałam do końca, a z drugiej strony bardzo nie chciałam, żeby ten koniec nastąpił. Ciekawiło mnie, jak to będzie wyglądać, ale jednak mieliśmy w trakcie do rozwiązania jedną sprawę. Sprawa zabójstwa bliskiej osoby, zwłaszcza w takich czasach, nie mogła być łatwa.

Książka ta jest niezwykle wartościową i inspirującą lektura, która w prosty, a jednocześnie głęboki sposób pokazuje, jak ważna jest sztuka dbania o siebie i swoje granice. Autorka prowadzi czytelnika przez proces odkrywania własnej wartości, zwracając uwagę na codzienne nawyki, emocje i sposób myślenia. Bardzo podoba mi się, że napisana jest przystępnym językiem, dzięki czemu każdy może znaleźć w niej coś dla siebie – zarówno osoby, które dopiero zaczynają pracę nad samoakceptacją, jak i te, które są w tym procesie już dłużej. To książka, do której chce się wracać, bo daje poczucie spokoju, motywacji i wewnętrznej siły. Polecam każdemu, kto pragnie żyć w zgodzie ze sobą i uczyć się zdrowej miłości do samego siebie.

Książka bardzo podobna do "Zostań jeśli kochasz". Ciekawy zabieg przedstawienia historii z perspektywy bohaterki przed jak i po śmierci. Gdyż wciąż była obecna wśród swoich bliskich. Dodatkowo wrażenie robi informacja, iż historia powstała na podstawie podobnych doświadczeń autorki. Szkoda tylko, że dowiadujemy się o tym dopiero na końcu książki. Całość uważam za ciekawą i wartą przeczytania, by choć przez chwilę spojrzeć na swoje życie z innej perspektywy.

Tę część przeczytałam najszybciej, dzięki temu, że autorce udało utrzymać się moje zainteresowanie losami Luciena i Alizy. Byłam naprawdę ciekawa jak potoczą się ich losy w szczególności, że każde z nich miało w swoim życiu wiele zagwozdek. Tym razem autorka porusza kolejne ważne tematy, jakimi są różnice kulturowe oraz walka z demonami przeszłości i konsekwencjami niefortunnego zbiegu zdarzeń. . Aliza można by powiedzieć z pozoru wiedzie idealne, poukładane życie. Osiąga swoje cele, spełnia marzenia, ma wokół siebie wspaniałych przyjaciół, dla których może nie do końca ma czas, bo ciągle się przepracowuje. Rozwija swoją pasję, która równocześnie jest jej pracą. Wydawać się, więc może, że jej dni wypełnione są po brzegi. I tutaj pojawia się on, ubrany cały na… czarno :D Lucien, który według mnie jest bardzo skrytą osobą. Ale jego postać urzekła mnie niemal od razu, dzięki pięknej wrażliwości i opiekuńczości. Ma on na głowie tak samo wiele spraw jak Aliza: studia, praca, rozwijanie swoich niezwykłych umiejętności artystycznych oraz najważniejsze dla niego – opieka nad siostrą. . Jeśli sięgnięcie po tę książkę to dowiecie się m.in., jakie kłody pod nogi rzuca im los, jak to możliwe, że w ogóle udało im się złapać nić kontaktu, ale przede wszystkim poznacie wspaniałych bohaterów! Żeby jednak nie było zbyt kolorowo, to muszę Wam powiedzieć, że zakończenie tej książki tak mnie wkurzyło… Byłam z niego tak bardzo niezadowolona! Tyle czekałam, tyle czekałam i autorka postanowiła wywinąć taki numer.. Oczywiście moje oburzenie nie wynika z faktu, że zakończenie było kiepski, – bo było naprawdę piękne, ale no zrozumiecie sami o co chodzi jak będziecie kończyli czytać Someone to Stay.

Na powieść Urszuli Zachariasz „Obiecaj, że wrócisz” trafiłem przypadkiem. Szukałem czegoś innego po tych kryminalnych zagadkach, babrania się w umysłach seryjniaków czy zastanawianiu się nad poczytalnością pisarzy (tu żartuje). Tak trafiłem na Panią Urszulę w tzw. mediach społecznościowych. „Obiecaj, że wrócisz” jest debiutem autorki. Bardzo obiecującym debiutem z 2021 roku. Zastanawiam się dlaczego w takim razie autorka milczy, bo ja bym chętnie sięgnął po następną pozycję. Powieść jest z rodzaju literatury obyczajowej z elementami romansu. Pomyślałem, odpocznę, wynudzę się. Nic podobnego. Nauczony i przesiąknięty kryminalną literaturą wietrzyłem podstęp autorki. Przecież coś musi się stać, coś za chwilę walnie, to się nie uda. Nawet nie zauważyłem kiedy popłynąłem z emocjami bijącymi z powieści. Matka umiera. Pewnego dnia ojciec bez słowa, bez uprzedzenia oddaje Julkę i Antka do domu dziecka. Możecie sobie wyobrazić co dzieje się sercu młodszego Antka gdy dociera do niego prawda. Julka po osiągnięciu pełnoletniości za cel życiowy obiera sobie zostanie prawnym opiekunem brata i zabranie go z domu dziecka. Autorka z wyczuciem emocjonalnym, czasem nawet zbyt oszczędnie pozwala czytelnikowi obserwować dorastających dzieciaków, ich problemy, relacje. Relacje miłosną Julki. Oszczędność, o której wspomniałem dodaje moim zdaniem uroku postaciom. Pozwolę sobie zacytować: Chociaż się go boję – kontynuowała – to chcę wrócić do niego, chcę wrócić do swojego domku. Rozumiesz? – Wymownie spojrzała mi w oczy. Autorka porusza ważne problemy społeczne, często zamiatane, niewidziane czy wstydliwe. Wzruszył mnie list ojca do syna, próby pojednania. Powieść często mnie wzruszała powodując, że emocje, nawet z tych często tłumionych wracały. Jak już wspomniałem, chętnie sięgnę po następną pozycję autorki.