Tokyo Revengers tom 3

Waham się w ocenie, bo idealne by było 9.5. Oceniam dopiero po entym rereadzie, bo tak mi się po pierwszym przeczyataniu manga spodobała że ni hu ha ha musiała trafić na moją półkę. Nie wiem, czy mnie wciągnęła przez styl rysowniczy (specyficzny swoją drogą, wciąż słyszę że się nie podoba) który mnie urzekł, czy przez akcję w którą naprawdę idzie się wciągać. Emocje jak na grzybobraniu albo przy gotowaniu bigosu.

Opinia całej serii: Trafiłam na tę serię przez przypadek, gdyż jeden z tomów dostałam w prezencie. Nie żałuję, że poświęciłam na nią swój czas. Miło czytało mi się tę serializację, i ma u mnie wielkiego plusa za wywołanie we mnie intensywnych emocji, które w pewnym momencie doprowadziły mnie do płaczu. Na plus bogata i ciekawa fabuła, wciągająca od samego początku, rozbudowani bohaterowie z uczuciami i backstory (dosłownie znamy przeszłość wszystkich postaci występujących lub 99% tych postaci), o których mogłabym dużo opowiadać, ponieważ nie są “nijacy”. Piękna kreska, która sprawia, że czytanie całej serii praktycznie na raz jest jeszcze przyjemniejsze. Tomy od 7 w górę najbardziej ze wszystkich wbiły mnie w krzesło, chociaż nie odbiera to poprzednim. Jedna z moich ulubionych mang, zdecydowanie polecam!

Tom 1 Mangii Blue Period’’, której autorem jest Tsubasa Yamaguchi spodobała mi się bardzo podczas czytania czułem się zrelaksowany z powodu, że droga głównego bohatera Yatory Yaguchi nie jest łatwa. Nastolatek, który chodził do 2 klasy liceum pomimo że znajomych miał jakich miał bardzo dobrze się uczył na pewnym etapie zainteresował się sztuką. Pragnął iść na prywatny uniwersytet sztuki, który był drogi a on nie pochodził z bogatej rodziny wychowywała go mama, która w wakacje jak Yaguchi wychodził z domu na całe dnie niecierpliwiła się ale gdy raz weszła do pokoju widziała jakie piękne obrazy namalował nadszedł czas próby. Jeśli chcecie wiedzieć co dalej zachęcam was do sięgnięcia po tą mangę. Podsumowując jest bardzo duża szansa, że sięgnę po następny tom i też recenzja się pojawi.

Nie jestem do końca pewna, co jest przyczyną, ale drugi tom nie podobał mi się aż tak bardzo jak pierwszy. Może dlatego, że w pierwszym pozytywnie zaskoczył mnie ciekawy pomysł na wyzwanie bohatera i podróże w czasie, zaś w kolejnym pojawiły się pierwsze problemy z paradoksami czasowymi, które zawsze są pewnym wyzwaniem dla podobnych opowieści. Na plus na pewno działa to, że autor wyraźnie stara się odnosić do tego, w jaki sposób świadome działania bohatera w przeszłości mogą zmieniać i kształtować przyszłość (co nie zmienia faktu, że paradoks pozostaje, bo skoro pewne rzeczy się nie wydarzyły, to bohater nie powinien o nich w ogóle wiedzieć, a jeśli wydarzyły się inaczej to inaczej je pamiętać, etc.). Pomijając powyższe, Tokyo Revengers to nadal komiks z ciekawymi bohaterami. Choć tematyka gangów nie jest jakoś szczególnie bliska mojemu sercu, to nie ukrywam, że ich kultura przedstawiona jest tutaj w ciekawy sposób, a postaci Mikeya i Drakena wzbudzają sympatię, więc chętnie dowiem się więcej o tym, co wydarzyło się pomiędzy nimi.

"Blue Lock" to zaskakująca sportówka, bo nie uczy o pięknie gry zespołowej, tylko pokazuje zaciętą i niezdrową rywalizację. Historię napisał Muneyuki Kaneshiro, który ma już na swoim koncie kilka innych tytułów. Ilustracje do mangi stworzył Yusuke Nomura, który ma na swoim koncie jedną mangę. Swoją drogą, jego kreska jest fantastyczna. To świetnie zapowiadający się tytuł.

Żeby ochronić swoją byłą ukochaną, Takemichi musi ocalić jeszcze jedno życie. Desperacka próba zapobiegnięcia śmierci Drakena jest naprawdę emocjonująca, jedna czy tak naprawdę wiele ona zmieni? I tak, i nie. Nie możemy w tym tomie liczyć na taryfę ulgową dla bohaterów.

Na początku (czyli tak do 24 tomu) naprawdę mi się podobało, ale im bardziej zagłębiałam się w fabułę, tym mniej rozumiałam co kierowało Erenem i tym mniej go lubiłam. Myślę, że dodatek z ostatniego tomu, "Atak szkolnych kast", najlepiej ocenia zakończenie. "Wszystkie wątki zakończone". "Każda postać pożegnana". "Zostały pewne niedopowiedzenia". Czy to dobrze? Zależy co kto lubi.

Doskonałe wprowadzenie w świat JJK. W dość prosty sposób wyjaśnię główny wątek i przedstawia główne postacie. Jest przy tym w miarę brutalne, dając do zrozumienia w jakim tonie będzie cała seria. Jeśli ktoś lubi bardziej nowoczesne shoneny romansujące z seinenami to zdecydowanie warto.

Tę książkę ożyczyła mi koleżanka i najpierw mój wzrok przyciągnęła okładka, która jest piękna. Sama historia w sobie jest ciekawa, coś innego niż do tej pory przeczytałam. To jest manga więc nie mogę jej porównywać do zwykłych książek ale pomysł naprawdę mi się spodobał. Zakończenie jest trochę smutne ale w porządku, spodziewałam się tego.

Niby "Kaiju no. 8" to typowy shounen, ale ma w sobie coś wyjątkowego. Przede wszystkim mamy nietypowego głównego bohatera, który jest już po trzydziestce i cóż... to widać. Ma jednak marzenie z dzieciństwa, do którego pragnie powrócić. Kafka Hibino to jeden z najbardziej barwnych protagonistów. Uwielbiam jego osobowość, to chyba mój ulubiony "old man" wśród postaci mangowych. A jego dynamika z Ichikawą (moim ogólnym ulubieńcem z tej serii) to czyste złoto. Takie właśnie duety sprawiają, że seria jest wyjątkowa. Pierwszy tom to idealne wprowadzenie do świata kaiju.

"Kaiju No. 8" autorstwa Naoya Matsumoto to bardzo ciekawa historia. Aktualnie skończyłam czytać drugi tom i coś czuję, że zaraz zabiorę się za trzeci. Podoba mi się styl autora, nie tylko jeśli chodzi o rysunki, ale i w kwestii prowadzenia narracji i humoru. Historia nabiera coraz większego tempa i pojawia się coraz więcej pytań, a dodatkowo jeszcze niepokój i ciekawość co wydarzy się dalej! Polubiłam bohaterów i dynamikę relacji między nimi.

GETOOO NIEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭

ZDECYDOWANIE JEDNA Z MOICH ULUBIONYCH SERII, nazywana przeze mnie arcydziełem nie jeden raz (mam do niej ogromny sentyment) Wprawdzie dopiero wdrażam się w mangę, tak do tej pory podoba mi się tak samo jak anime. Jest to historia, która bardzo skłania do refleksji, a przy tym opowiada niesamowitą i wciągającą historię z postaciami, które są napisane rewelacyjnie.

Wyobraźcie sobie, że najpierw dostajecie od życia odpychający wygląd, który konsekwentnie buduje waszą wycofaną osobowość by na dobitkę w najgorszym momencie dorastania odebrać Wam jedyna osobę, która żywiła dla Was jakieś lepsze odczucia - matkę. Jest jednak w tym na tyle nadal przewrotne, że przez ducha wspomnianej mamusi przekazać Wam magię, która pozwoli skraść twarz tym, na których ustach złożycie pocałunek. Jak możecie się domyślić nie jest to jednak bez konsekwencji, bo co zrobić z tymi którym skradło się piękno? W tym tomie dostajemy więcej niewiadomych niż odpowiedzi, a kończy się on tragicznie zostawiając nasza bohaterką ze sporym brzemieniem i nie pewnością. I cóż zrobić? Trzeba czytać dalej ;) Do tego kreska bardzo ładna.

Przedstawiona w mandze historia rozpoczyna się od przyjęcia w szeregi agencji wywiadowczej Suma Research nowego pracownika. Jest nim młoda Kotoha Minemori, która zostaje przydzielona do Biura Spraw Wewnętrznych. Będzie ona tam współpracować z doświadczoną, tajemniczą i małomówną detektyw Rene Sasaki. Zadaniem biura, jak sama nazwa wskazuje, jest rozprawianie się nieuczciwymi detektywami, którzy sprzeniewierzają się pewnym przyjętym zasadom. Nie jest to jednak główny cel przyświecający urodziwej Sasaki. Tak naprawdę dołączyła ona do agencji z o wiele bardziej osobistych powódek. W przeszłości jej siostra stała się ofiarą szaleńca. W całą sprawę był zamieszany tajemniczy detektyw, który doprowadził do tragedii. Rene postanowiła poświęcić więc całe swoje życie, aby go odnaleźć. Manga jest mieszanką elementów kryminału, dramatu i thrillera. Keisuke Matsuoka zabiera tutaj czytelnika w mroczny świat pełen kłamstw, półprawd i sekretów. Ukazuje on historię, w której główna bohaterka pełni zarówno rolę „łowczyni”, jak i zwierzyny. Jej genialny umysł i wielka motywacja do działania sprawia, że z wielką skutecznością wyeliminowuje ona „czarne owce” ze środowiska detektywów. To właśnie jej efektywność sprawia, że staje się ona „celem”. W takiej rzeczywistości musi się szybko odnaleźć jej nowa partnerka, która nieprzygotowana była na czekające ją wyzwania i masę różnorakich niebezpieczeństw. Prowadzone przez nich sprawy są ciekawe, potrafią być momentami zaskakujące, ale nie należy też oczekiwać zbyt obszernego ich rozbudowania. Ze względu na pewne ograniczenia stron każde z prowadzonych śledztw dość szybko przechodzi do kluczowego punktu kulminacyjnego (co nie oznacza, że nie potrafią one być mocno angażujące). Główną i najważniejszą częścią historii jest tutaj jednak wspomniana „zemsta”. Każda nowa sprawa to mniejsze lub większe poszlaki, prowadzące Sasaki w stronę odkrycia prawdy. Czytelnik obserwuje jak przeszłość mocno wpływa na jej teraźniejszość i jak jej umysł coraz mocniej pogrąża się w odmętach upragnionej vendetty. Jej działania nie tylko często balansują na granicy „prawa”, ale wkraczają w szarą strefę, gdzie trudno jest odróżnić dobro od zła. https://gameplay.pl/news.asp?ID=135189

Popkultura potrafi zdziałać cuda, oj tak! I niby jest to zbiorowisko tworów powstałych dzięki ,,poruszeniu” rąk, myśli i czynu ludzkiego, mających służyć tylko i aż rozrywce, jednakże jest w niej coś, co sprawia, że może stać się ona źródłem życiowych inspiracji, zajmującym czas, a ujmującym ducha zajęciem z zakresu hobby, które daje tak samo dużo rozrywki, jak i czegoś uczy. Popkultura to ucieleśnienie – o ile tak to można nazwać – różnorodności: bo to, czy to co wybierzesz ma służyć tylko ,,zapchajdziura rozrywce”, czy stanowić dla ciebie coś dużo głębszego i ważniejszego, nie inaczej, zależy tylko od twoich decyzji, gustów i oczekiwań. To jest właśnie piękne w różnorodności ,,masówki” – owej rozrywkowej odmiany kultury cywilizacji, która w wielu aspektach zyskuje miano ,,pięknej”, ,,wdzięcznej”, a za enty lat w przód, kto wie, być może popkultura będzie bliska temu, co nam bliskie jest teraz w kulturze klasycznej, pięknej. Popkultura nigdy się ,,nie zakończy!"; będzie trwać dotąd, dopóki żyć na Ziemi (lub gdzieś w kosmicznych koloniach ludzkości) będzie ,,ostatni człowiek na trzeciej planecie od Słońca”… ostatni ,,kulturowy Prometeusz”, ostatni stwórca. Nowej rzeczywistości i jakieś cudacznej teorii o multiświatach raczej nie odkryję, gdy wyrażę pewną opinię na temat konkretnego odłamu ,,masówki”, tak specyficznej, że od lat 80-tych XX wieku do dnia dzisiejszego rozkochał się w niej cały współczesny Świat. Chodzi rzecz jasna o popkulturę ,,Made In Japan”, której całkowite oddziaływanie na Cywilizację jest tak intensywne i specyficzne, że można śmiało stwierdzić:… tak, rozrywka z kraju kwitnącej wiśni potrafi przyciągnąć do siebie nawet tych totalnie jej ,,anty-na-wszystko-uczulonych" przeciwników i nastawionych konserwatywnie wobec jej ,,niby ogłupiającego ,przeuroczego a.k.a. w Kawai stylu”, działającego zgubnie na młodzież charakteru i celu powstawania, licznych sceptyków. I co istotne to właśnie manga oraz anime – dwa media, dwie formy japońskiej, mocno indywidualnej, oryginalnej i będącej czasami niczym samotna wyspa, dziedziny rozrywki wyróżnia się mocno w tym względzie. To właśnie poprzez japoński komiks czy anime wielu z rozkochanych potem w ichniejszej formie ,,masówki” geeków, staje się właśnie nimi, i to dla zakresu japońskich możliwości rozrywkowych; po prostu – od mangi lub anime co najmniej, sądzę, połowa sympatyków tychże treści zaczyna zapoznawać się z olbrzymimi ilościami tytułów serialowych, filmowych czy komiksowych bądź nowelowych w tymże przebogatym ,,Made In Japan” zakresie, aby potem wsiąknąć w ogólną historię, kulturowe dziedzictwo, obrzędy, obyczaje, wiarę, mistycyzm, okultyzm etc. i całą, całą resztą co ów wyspiarski kraj i jego naród sobą prezentują, co dla zbiorowości ludzkości tworzą i czym się między innymi wyróżniają. Nie skłamię (chyba!) jeśli stwierdzę odważnie, że od mangowo-anime realiów rozpoczyna się u wielu nerdów miłość i pokładanie do popkulturowej tradycji, do Japonii rzecz jasna swego rodzaju zaufania, obustronnej silnej więzi. Bo ci nasi Japończycy to takie… zbiorowisko ludzi, którzy w zakresie nawet i wydawać by się mogło prostej rozrywki, cóż, potrafią tworzyć nader piękne rzeczy, pisać wyjątkowe opowieści o licznych historiach, kreujących w ten sposób fantastyczne Uniwersa, połacie przestrzeni w nich zawarte, różne postaci, fantasmagoryczne istoty, ich światy, środowiska. Potrafią zdziałać praktyczne a nie tylko hipotetyczne cuda, dając gawiedzi w danym tworze, przykładowo, ekwiwalent dziesiątek średniej jakości amerykańskich komiksów. I tu zatrzymajmy się na chwilę – to właśnie japoński komiks, rzecz jasna, zwany popularnie mangą jest jednym z najlepszych wyznaczników jakości i przepastnej wręcz różnorodności tego, co daje nam rozrywka prowadzona ,,pod szyldem” japońskiej swobody twórczej, której każdy z nas, szczególnie tych mocno popkulturowo szajbniętych pozytywnie nerdów, powinien doświadczyć (i na pewno już to zrobił) choć raz w życiu, w takiej właśnie ,,mangowej” konwencji. I Ja ponownie, po raz prawie że niezliczony ,,enty z kolei” wziąłem kolejną, nową – ot, pierwszy tom z świeżej dla mnie czytelniczo serii – odsłonę z danego tematycznie Uniwersum ,,na swą geekowską klatę" i zagłębiłem się w dość zbzikowany Świat magii i przeciętności zarazem, pisany przez, co sądzę, jakiegoś zbzikowanego i mającego jakby wyobraźnię ,,z piątej klepki” mangakę. Tym abstrakcyjnym wymiarem rozrywki, który i tym cholernie cudownym razem dała nam japońska narracja graficzna okazuje się ,,Mashle”, którego, no nie inaczej (ów artysta siądzie Wam w pamięci na dość długo. Oj, zobaczycie!) tym ,,skrejzolowanym” twórcą jest Hajime Koumoto – tajemniczy ,,Miszcz" o tajemniczej osobowości, i co ciekawe: znany w Polsce, i pewnie na ,,Zachodzie” również przeważnie tylko i wyłącznie z kreowania tejże właśnie ,,poprawnej i pełnej absurdów w innawym stylu” mangi, która to w swym pilotowym rozdaniu, które niniejszym omawiam i recenzuję, podkreśla – i tu wyrażę to po raz kolejny – to jak wspaniała, naturalna, odważna, niekonwencjonalna i kochająca łamać liczne schematy nazwijmy to ,,twórczo-wizyjno-społeczne” potrafi być spośród oceanu wszystkiego co w popkulturze tworzymy kultura masowa ,,Made In Japan”. Kocham być popkulturowo nakręcony. Oglądam, czytam, wchłaniam, po prostu doświadczam to czego i co chcę, a nie wszystko ,,co nowe, łatwe i przyjemne, no bo to każdy ogląda, nawet Pan Janusz z trzeciego piętra". Nie chcę być jak inni, mam swój styl w podejściu do popkultury właśnie; ponad wszystko uwielbiam się nią jarać, choć rzecz jasna z umiarem. To dzięki pierwszemu tomowi ,,Mashle”, za co tej mandze i dwusezonowemu anime, które stworzono na podstawie całej (odpowiedniej do ilości danych rozdziałów) jej serii, a które to okazało się totalną ,,zajebiozą”, której – jeśli się jest otwartym na różnorodności w naszej popkulturowej pasji – nie da się w ,,krejzi” sposób nie szanować, mówię, wyrażam:... serdeczne i wielkie ,,dziękuję!”, doświadczyłem tegoż to właśnie ,,nakręcenia”. Chodzi o fakt nabycia tej zdrowej popkulturowej energii do działania, do ciągłego i ciągłego podtrzymywania pasji, do poszukiwania jeszcze szerszy i rozleglejszych połaci niezwykłości w ,,masówce”, które rozszerzą moje fanowsko-pasjowe horyzonty, dając przy okazji kolejne powody do zwyczajnej radości, do cieszenia się, z tego, że w ogóle posiada się ,,jakiekolwiek zainteresowania!”, że właściwy dla siebie sposób spędzania się z nimi czas wolny. Tak, to właśnie nasze niezwykłe, co mogę podkreślać to nawet i po raz fazylionowo-trylionowy, ,,Mashle” w pierwszym rozdaniu mangi, które doświadczałem przez ostatnie kilka dni, daje mi taki bagaż intymnych, ważnych dla mnie emocji. Bo była to tak samo porządnie śmieszkowa, ciekawa, pozytywnie irytująca oraz oryginalna jak dwie serie anime, które wydano w tym Uniwersum w przeciągu ostatnich 2,5 roku przygoda. To od tych dwóch sezonów zaczęła się moja prywatna podróż z ,,Mashle”, z opowieścią o jednym z najdziwniejszych, troszku absurdalnych, troszku zbyt ponadprzeciętnych Uniwersów w moich komiksowo-książkowo-serialowo-filmowych pasjach, z którymi się zetknąłem w ogóle! Owe ponad 20 odcinków o ,, odwróconych do góry nogami z tysiąc razy realiach przez duże M” (Ba!, mało powiedziane!) Masha Burnedeada (zwanego, co okaże się w trakcie oglądania serialu i zapewne czytania wielu tomów mangi pod rząd ,,grzybogłowym”) okazały się innawą, niecodzienną interpretacją, wersją opowieści o magii a'la Harry Potter w tle i temu podobne, wraz z sosem ,,mugolskich” supermocy na dokładkę, dość znacząco przypominających moce głównego ,,MC” w ,,One-Punch Manie”, wraz z jego ,,obojętnym” niekiedy na Świat dookoła i swoją ,,mega-heroiczną sytuację w pokićkanym Świecie” charakterem. Powiedzieć, że ,,działo się tu tyle, że była to ostra fabularno-komediowo-fantasy jazda bez trzymanki”, to tak jakby nic nie powiedzieć. Otrzymaliśmy śniadanie, obiad i deser wraz z kolacją dla geeków lubiących w anime całkowite sprzeczności, w którym potrafi się umieścić spójnie funkcjonujące w swej specyfice ,,wszystko!”; tak, dostaliśmy sporą potrawę na talerzu podanym nam przez Koumoto: bekę a'la One-Punch Man i Mob Psycho 100 w jednym wraz z niesamowicie inspirującą (choć nie aż tak wymiarową) postawą postaci Mashle’a, który mając w zanadrzu potężną fizyczną, cielesną siłę, jest w stanie przeciwstawić się złożonym właściwościom magii, i to w szkole (ba! W Świecie również) bazującej na jej istnieniu i możliwościach – w Instytucji, w której obecność Mashle’a jest pokierowana jego samodoskonaleniem się i chęcią stania się specjalnym ,,wybrańcem”, tylko po to aby ostatecznie zapewnić swojej rodzinie bezpieczeństwo i dach nad głową. I to anime tak właśnie mnie rozbroiło – ta dość dziwaczna zagrywka fabularna i cały konstrukt anime, jego wymiar, i to wręcz ,,totalistycznie”, co również w tak wyjątkowym rozdaniu, tak właśnie silnie wpłynął na mnie omawiany tom 1 mangowego ,,Mashle’a. Mash Burnedead, w większości w odniesieniu do pilota komiksu Uniwersum, także podobnie ma się sytuacja w anime, to taka solidna oś/jądro dla fabuły, od której/ego rozwija się wszystko, co Koumoto kreuje w pierwszych rozdziałach mangi ,,Mashle”. Bo ,,Mash” robi całą tą opowieść niepewną, taką rozedrganą, niepoważną, ale i miejscami mającą w sobie coś z dramatu, ale jednak minimalnego. Już od pierwszych stron i dymków dialogowych, Mash daje się poznać jako ktoś kto jest oderwanym od rzeczywistości z jednoczesnym nieoderwaniem od niej... z jednoczesnym skupieniem na celu, jakim jest stanie się Boskim Wizjonerem, co w ostatecznym rozrachunku ma zapewnić mu solidną przyszłość i dobre powodzenie i zdrowie własnej rodzinie. Niepoważnie i zarazem zabawnie (bo to trafia w gusta ludzi jednak nastawionych na tego rodzaju podejście twórcze do kreacji postaci i całej fabuły) jest już od początku – prawie że tak samo jak w pierwszym epizodzie anime: przedstawienie świata, w którym rozgrywa się akcja ,,Mashle’a”, praw w nim rządzących, ogólnej specyfiki, której świadomość istnienia musi mieć widz i zarazem czytelnik, po czym… narrator przedstawia nam ,,tym czasem istniejącego w krainie Magii i cudownych czarów”, gdzieś na uboczu odróżniającego się od reszty ,,odmieńca”, Masha', co widać na kadrach: ładującego w komicznym tempie komiczne ilości ciężaru na sztandze, po czym zajadającego się po treningu ptysiem. Cała ta zabawa z nadludzko silnym i nienormalnie indywidualnie podchodzącym do życia i tego tak ,,chwalącego się jaki niby to on jest suuuuper i w ogóle” wymiaru magów, który jest jego - co by nie było! - domem, trwa caaalutki tomik pierwszy. Przez pryzmat dziwnego ,,skrzywionego zwierciadła” osoby chcącej być sobą w sztucznie napompowanym i nalukrowanym świecie… wszystko tak sobie leci i leci – bo fabularnie głębi tu nie będzie. Zresztą sama grafika to potwierdza; to ona prowadzi grzecznie na smyczy scenariuszowe zamysły Koumoto. To większość wyolbrzymionego, anty-symetrycznego, poszarpanego, ale jakże tu pasującego stylu i techniki graficznej, przypominających mocny rys karykaturalny i jakby totalnie nieformalny, bez powagi, nawet gdy odrobinę jej potrzeba – wyjątkiem jest kilkanaście scenek, czy też kadrów na planszach, w których wyłania się skupienie naszego MC, i ta prawdziwa, ale ,,taka totalnie na serio!” jego powaga, wtedy gdy Mash załatwia sprawy siłą fizyczną, czy tego chce czy nie bądź jakąś słowną prostą ripostą; najczęściej rzecz jasna chodzi o pojedynki z jego udziałem, to wtedy ,,MC" wie, że musi dać z siebie wszystko: w grę wchodzi zostanie Boskim Wizjonerem i zdrowie oraz szczęście jego bliskich. Fenomenem tego rodzaju, co jego adaptacja anime, ten pierwowzór Uniwersum ,,M", tom 1 mangi niestety nie jest, bo zabrakło tu kilku elementów: decydował ruch i kolor. Jednak i tak ta opowieść, cholibunia, dolała do pieca; zrobiła swoje i to wyjątkowo dobrze! A my fani, zobaczymy co będzie dalej, bo finisz mangi liznął trochę wspominanej powagi: animecholik tego Uniwersum wie jak zakończył się pojedynek ,,grzybogłowego" z Lancem. No to... co nam w takim razie ukażesz tomie 2? Czas zabrać się za jego lekturę!

Historia bohaterów "Kwiatów...", Akiego i Umiego, nie jest typowym romansem. Przez większość czasu obserwujemy jak mlodzi mężczyźni walczą ze swoimi traumami i zranieniami z przeszłości. Na początku opowieści żaden z nich nie jest gotowy nie tylko na związek ale nawet na szczere zaprzyjaźnienie się z kimkolwiek. Obaj mają ciężkie rzeczy do przepracowania. Ale okazuje się, że razem jest jakos raźniej. Wspólne spędzanie czasu, wspólnej wynajęcie mieszkania (zeby było taniej), wspolna opieka nad kociakami-znajdami. Dzięki takim prostym rzeczom bohaterowie podążają ku uzdrowieniu. W "Kwiatach przykrytych śniegiem" bardzo podoba mi się rysunek. Na tyle, że chyba poszukam kolejnych mang tej autorki. A jednocześnie sposób rysowania głównych bohaterów (chłopcy mają po około 20 lat) tworzy we mnie pewien dysonans. Wyglądają oni na maksymalnie 12-13 lat. I zastanawiam się na ile "autorka po prostu ma taki styl", a na ile jest to zabieg zamierzony pokazujący, że Akio i Umi emocjonalnie nie są do końca dojrzali, że ciągle mają w sobie "skrzywdzone dzieci". Mange polecam fanom BL, którzy lubią powoli budowane relacje i solidnie sokntruowanych bohaterów. A także miłośnikom pięknych rysunków.

Protagonista zdający sobie sprawę z tego, że żyje w świecie rządzącym się prawami BL, sporo celnych pstryczków dla schematów rządzących się tym gatunkiem to... Jednak brak tutaj czegoś co dałoby smak, a kończymy na "nie dosolonej zupie". Bohater "Nornik" snuje się pomiędzy kliszami, by uniknąć, czy wręcz zostać przez nie ominiety. Wypada to jak odhaczanie punktów na liście klisz- par, a Protagonista na tło. Za celność sztamp daje gwiazdkę wyżej i szansę na tom następny.

Ta z pozoru niewinna manga zrobiła coś, czego żadna wcześniejsza, nawet wybitna literatura, nie dała rady zrobić: wywołała u mnie płacz wzruszenia. Ta historia jest taka słodka i tak przepełniona miłością, że ściska czytelnika za serce. "Starszy pan i kot" rozmiękczą największych przeciwników kotów i wzbudzi w nich miłość do tych cudownych stworzeń.

Kontynuujemy historię z pierwszego tomu, w której zawodnicy uczą się pracy zespołowej i w końcu coś z tego wychodzi. Typowa manga sportowa, trochę języka technicznego, ale w miarę wytłumaczony. Na początku ciężko się wdrożyć, ale po chwili już dobrze się czyta. Są nagłe zwroty akcji i typowy mangowy humor oraz różnorodni bohaterowie. Myślę, że sięgnę po dalsze tomy.