Tokijskie singielki i ich tęgie rozkminy #2

Nie ukrywam, że ta różnica wieku pomiędzy bohaterami trochę mi się gryzie, a Staruszek wydaje mi się być manipulatorem wykorzystującym okoliczności do zbliżenia się do Haruhi(nie pomijając tych cielesnych). Z drugiej strony, jeśli wszystko to pominąć to mamy miłą obyczajówkę na jesienny wieczór.

Udawane małżeństwo już nie jest jedynie udawane... Haruhi wybiera się do rodzinnego domu, żeby odwieść ojca od pomysłu wydawania jej za mąż. Nie wie jednak, że miał on na myśli kogoś jej bardzo bliskiego... Ta część jest bardziej emocjonalna. Nadal też pełna absurdu, zabawna i urocza. Wciągająca.

Ganta boryka się z bezsennością, przez co jest odbierany w szkole za ponuraka. Pewnego dnia chłopak odkrywa idealne miejsce do ucięcia sobie drzemki, a jest nim szkolne obserwatorium. Nie czeka go tam jednak prywatność, bo okazuje się, że to miejsce jest już zajęte przez jego koleżankę z klasy – Isaki. Bohaterowie serii szybko się zaprzyjaźniają i zaczynają balansować pomiędzy przyjaźnią a zauroczeniem. Obserwatorium staje się miejscem, w którym oboje mogą wypocząć. Szybko jednak zostają zdemaskowani, a w następstwie kolejnych wydarzeń zakładają kółko astronomiczne. Historia zapowiada się ciekawie :)

W trzecim tomie kontynuujemy przygodę z trzema przyjaciółkami po trzydziestce: Rinko, Kaori i Koyuki. Historia romansu Kaori i Koyuki schodzi w tej części na dalszy plan, a autorka w trzecim tomie skupia się głównie na problemach Rinko. Choć nie zabraknie tutaj kolejnego plot twistu... Po porażce w wyścigu o etat przy dobrze zapowiadającym się serialu Rinko zaczyna wątpić w swoje umiejętności pisarskie. Kiedy więc jej rywalka ląduje w szpitalu, a producent ,który wcześniej ją odrzucił, nagle zabiega o pomoc, Rinko postanawia zastąpić rywalkę i spróbować napisać scenariusz do kolejnego odcinka serialu. Problem polega na tym, że ponad trzydziestoletnia kobieta nie potrafi już zrozumieć trendów wśród młodzieży, dodatkowo główną rolę w produkcji otrzymał Key, z którym Rinko nadal nie wyjaśniła pewnych uczuciowych kwestii. W takich warunkach stworzenie scenariusza zaczyna przerastać naszą bohaterkę... Gdy więc kryzys i niemoc twórcza w końcu przelewają czarę goryczy, kobieta decyduje się poszukać inspiracji w pewnym barze. A fakt, że właściciel jest młodym, bardzo przystojnym singlem, jeszcze bardziej komplikuje sprawę. I w dodatku on także wydaje się zainteresowany romansem! Chociaż kariera sypie się jej w rękach, to Rinko jednak zgadza się znowu zaufać miłości i pójść na randkę z przystojnym jegomościem. Czy jednak dobrze trafiła? Czy kariera scenarzystki naprawdę jest warta porzucenia dla tego mężczyzny? W tym samym czasie Kaori i Koyuki dalej tkwią w swoich skomplikowanych związkach. Piosenkarz Ryo traktuje Kaori jak zabawkę na jedną noc, nadal pozostając w związku z atrakcyjną modelką, Koyuki natomiast musi zmierzyć się ze smutną prawdą - jej ukochany Mayuri właśnie został ojcem po raz drugi. Tylko czy Kaori naprawdę musiała dowiedzieć się o tej sensacji z Facebooka jego żony?!? Czy ten związek ma jeszcze jakikolwiek sens?! Przyznam się że przy lekturze trzeciego tomu czułam niesamowitą frustrację. Jak Boga kocham, autorka ma wręcz dar do denerwowania czytelnika, ale to właśnie lubię w tej serii - aspekt komediowy miesza się tu ze swoistym dramatem, a emocje kipią właściwie w każdym rozdziale. Muszę koniecznie przeczytać kolejny tom, bo wygląda na to, że zabawa w romanse dopiero się rozkręca...

Manga o dorastaniu, odrzuceniu i poszukiwaniu samego siebie. Autorka pokazuje, jak bardzo skazana na ostracyzm może być osoba niesłusznie o coś oskarżona. W tym wypadku bohaterka miała szczęście, bo wyciągnięto do niej pomocną dłoń. Ile nastolatków musi jednak mierzyć się z odrzuceniem i drwinami, bo zostali posądzeni o coś, czego się nie dopuścili? Wiecie, co mi się podobało? Że kiedy Aimu chciał urządzić scenę zazdrości, bo kolega ośmielił się dotknąć ramienia Ayi (bez żadnego podtekstu seksualnego), ten kolega obrócił sytuację w żart. Coś w stylu "O rany, ty jesteś zazdrosny! Ludzie, wszyscy tulimy Ayę!" Chyba dzięki temu Aimu zauważył, że zazdrość to serio coś głupiego. Autorka nie zrobiła z niego samca traktującego dziewczynę jak swoją własność. Kreska jest piękna, postacie można polubić. Żałuję, że końcówka tak gna, nie pogniewałabym się o nieco bardziej rozbudowany ciąg dalszy.

Manga zdecydowanie dla dojrzałego czytelnika, porusza tematy bliskie kobietom współczesnym - problemy miłosne, akceptację społeczeństwa, brak pomysłu na rozwój, ciągła pogoń za karierą. Bohaterki nagle zdają sobie sprawy że są już po trzydziestce, a nadal nie mają ustabilizowanego życia miłosnego. Pojawia się dużo gagów z tym związanych, ale cała seria ma charakter dramatyczno - komediowy. Ogólnie Tokyo jest fajnie pokazane, a motyw igrzysk dodaje dodatkowego smaczku całej historii. Moim zdaniem naprawdę dobra seria dla starszych czytelników, w dodatku rysunki są najwyższej klasy, a wydanie powiększone naprawdę przyjemnie się czyta. Polecam!

Jest to przyjemna i spokojna manga - wręcz za spokojna. Nie ma w niej jakichś większych emocji, czy bogatszej fabuły. Gdyby chociaż były zawarte w niej jakieś emocje to byłoby trochę ciekawiej. Smutek, złość, radość, spełnienie, satysfakcja, czy w ogóle jakiekolwiek uczucia. Nic tu nie ma. Fabuła jest monotonna, a bohaterowie szarzy.

W tym tomie Natori jest bardzo opiekuńczy wobec Asako , bo ta zachorowała. A po chorobie bohaterka niespodziewanie oznajmia , że pojedzie do rodziców i Natori jest załamany , bo myśli , że ta go rzuca , ale dziewczyna tylko wyjaśnia , że pojedzie odwiedzić przyjaciółkę:D I potem widzimy jak spotyka się z przyjaciółką i niespodziewanie spotyka również kobieta z którą chodziła do szkoły i która się z Niej nabijała i nawet teraz jest dla Niej chamska , ale Asako udaję , że wszystko gra. Jednak po powrocie unika ukochanego , a ten czuję , że coś jest nie tak i na koniec Ją przytula. Ten tom był bardziej poważny i można było się nawet wzruszyć. Strasznie mnie też wkurzyła ta baba , która dokuczała Asako. Chciałbym zobaczyć Jej minę jakby odkryła , że Asako spotyka się z Natorim. Na pewno byłaby mega zazdrosna

Zaczynamy znajomość od przygodnego seksu [ach ta scena z zaproszeniem, nigdy jej nie zapomnę], a kończymy na pierwszej randce. Taki sobie romansik, do którego nie miałam wielkich oczekiwań, więc się nie zawiodłam. Ale. Zauważyć trzeba, że nasza Naho cały czas nosi obrączkę, nawet na tej randce, co jest hm, głupie i zbijające z tropu "szukania ponownie miłości". No i niektóre kadry sugerują, że się chłopu zaraz prezerwatywa ściągnie i utknie w niej... powodzenia z wyciąganiem :-)

Dla Yuri Asaoka poszukiwanie nowej pracy to męka. Kolejne rozmowy kwalifikacyjne nie przynoszą efektu a ona sama do końca nie wie jaką ścieżkę kariery chce obrać dlatego celu po omacku. Na jednej z rozmów poznaje Manabe Ryoujiego który uosabia wszystkie cechy, których tak jej brak. Okazuje się też że studiują na tej samej uczelni... i tak zaczyna się ta historia. Krótka opowieść o dojrzewaniu, poszukiwaniu własnego "ja" i rodzącym się uczuciu.

Ogółem trochę przysypiam przy tej serii, no ona właśnie taka jest, trochę jakby się czytało czyjś notatnik z podróży, jak płynąca, nieśpiesząca się rzeczka, ale ogółem jest ciekawie. Jakby się czytało notatki z podróży, a niewypowiedziane myśli Williama są ciekawe.

Jak zawsze uroczy tom. Uwielbiam ten klimat śniegu, bitwy na śnieżki, lepienia bałwanka. Tym razem jest kilka rozdziałów z perspektywy pobocznych postaci. Nawet dwa z siostrą Himuro 🥹. Czy może być coś lepszego?! Pokochałam tę serię i z niecierpliwością czekam na kontynuację. ☃️

“Znowu patrzysz w niebo? Powinienem cię nazwać psem, który strzeże gwiazd. To taki pies... Który z tęsknotą spogląda w gwiazdy, choć nigdy ich nie dosięgnie.” Kilka poruszających historii zawartych w jednej książeczce o uroczej szacie graficznej. Najbardziej poruszające było dla mnie pole słoneczników i odejście babci. Dość ciężko było mi się przestawić z kolejnością czytania okienek, nie jestem jeszcze zaprawionym czytelnikiem mangi.

No i nadszedł czas na ostatni tom i na początku bohaterka przychodzi do Kondo i wręcza mu szalik oraz list i ten jest zachwycony i z powodu śnieżycy bohaterka musi u Niego zostać i rozmawiają na różne tematy. Także o książkach bohatera i w pewnym momencie mężczyzna wyobraża sobie , że chodzą razem do szkoły , ale także czuję , że ostatni raz widzi Akirę. A , gdy śnieżyca się kończy idą do świątyni z okazji Nowego Roku , a gdy okazuję się , że taksówki już nie jeżdżą Akira proponuję by wrócili do Niego. Jednak mężczyzna odmawia i mówi , że u Niego już nic nie znajdzie. A wtedy Akira krzyczy , że nie chcę wracać do domu , a Kondo patrząc na Nią pyta czy ta chcę znów biegać i dziewczyna po chwili zaczyna płakać i przyznaję , że chcę. I na koniec bohater Ją odwozi i daję Jej prezent(Parasolkę) , a w pewnym momencie mówi Jej , że nigdy nie zapomni tego dnia , a gdy Akira mówi , że też go nie zapomni mężczyzna się uśmiecha i mówi , że na pewno zapomni , ale to nic złego i może zapomnieć. A potem widzimy Akirę w domu jak uśmiecha się trzymając prezent od Kondo. Następnie widzimy pierwsze spotkanie bohaterów(Akira schroniła się przed deszczem w knajpie) A później mija pół roku i jest czerwiec i okazuję się , że Akira wróciła do biegania i właśnie bierze udział w wyścigu i pokonuję Mizuki , a Kiyan widząc jak Jej przyjaciółka znów biegnie zaczyna płakać i Ją przytula , a potem przechodzimy do knajpy i okazuję się , że nie tylko Yui odeszła , ale także Akira i bohater wciąż nie znalazł zastępstwa za Nie , a następnie idzie na przerwę i patrząc w niebo myśli o tym , że nadal nie przeczytał listu od Akiry , ale to dobrze. I na koniec znów wracamy do Akiry i ta nagle wyjmuję parasolkę i Jej przyjaciółki pytają czy będzie padać , ale ta odpowiada z uśmiechem , że to parasolka przeciwsłoneczna. I mamy jeszcze dodatek w którym Akira przedstawia Kiyan Yui i mamy koniec serii. Cała historia jest świetna(Może tylko 3 tom był gorszy) i przyznam , że ten ostatni tom jest najlepszy , ale patrząc na zakończenie mam wrażenie , że to nie był finał. Bohaterowie po prostu spędzili razem Nowy Rok i Akira w pewnym momencie odeszła z pracy i zaczęła znów biegać. Wiedziałem , że bohaterowie nie będą razem , ale szczerze liczyłem na bardziej zamknięte zakończenie. Tak samo wątek Yui i Yoshizawy został urwany. Niby Ją odrzucił , ale widać było , że coś tam do Niej czuję , a i tak już nie wróciliśmy do tego. Na plus za to świetna scena , gdy Kondo mówi Akirze , że na pewno zapomni ich wspólny dzień i , że nie ma w tym nic złego. No i jednak będzie mi brakować tych bohaterów. Zwłaszcza Akiry i Yui

Przedostatni tom rozpoczyna się w tym samym momencie co zakończył 8 i okazuję się , że Akira czekała na Kiyan i razem jadą zobaczyć wyścig w bieganiu i na miejscu spotykają Mizuki , która mówi , że wtedy co Akira widziała Jej bieg to po prostu się rozkojarzyła i wcale nie jest wolna i jak wróci to się przekona. Następnie przechodzimy do Yui i okazuję się , że ma doła z powodu odrzucenia , ale siostra Ją ogarnia i Yui ostatecznie wraca do pracy i okazuję się , że ścięła włosy , ale uśmiecha się od ucha do ucha i mówi Akirze , że została odrzucona. Następnie Akira daję Kondo pamiątki z podróży i ten Jej dziękuję , a później widzimy jak Kondo zaczyna pisać nową powieść. A po jakimś czasie Jego przyjaciel przychodzi do knajpy i wypytuję o Akirę i jest w szoku , że ma 17 lat , a po Jego wyjściu wraca kierownik wraz z synkiem i chłopczyk bawi się z Akirą , a konkretnie rozmawiają przez kubki i w pewnym momencie dołącza do nich Kondo , a Akira myśli o tym , że ostatnio patrząc na Niego czuję smutek. A następnie do domu Kondo przychodzi Jego przyjaciel i rozmawiają o Akirze , a potem znów wracamy do knajpy i Yui oznajmia , że musi odejść , bo Jej szkoła nie pozwala by uczniowie pracowali i wszyscy są smutni , a Akira po pracy odwiedza lekarza i postanawia spróbować rehabilitacji nogi. A na koniec odbywa się pożegnalne przyjęcie dla Yui i w pewnym momencie jeden z pracowników mówi Jej , że tak naprawdę odchodzi , bo dostała kosza od Yoshizawy i widać , że wszyscy są w szoku i Yoshizawa chcę stanąć w obronie Yui , ale nagle Akira wychodzi przed Nią i uderza tego co Jej dokuczał. I w ostatniej scenie bohaterka idzie z zrobionym przez siebie szalikiem do domu Pana Kondo. I mamy koniec przedostatniego tomu. I w sumie nie wiele się działo , ale i tak ciekawiło. Najbardziej było mi szkoda Yui. I jeszcze odchodzi z pracy. Ten Yoshizawa jest strasznie głupi:/ Dobrze też , że Akira przywaliła tamtemu palantowi. No i postanowiła poddać się rehabilitacji, a to oznacza , że chcę wrócić do biegania. Ciekawe co się wydarzy w finale

Przedostatni tom i akcja zaczyna się , gdy bohaterka wraca do domu , a Jej matka zachowuję się jakby nic się nie stało i jest zdumiewająco miła. Później przychodzi policja(Ten sam glina) i kobieta zostawia córkę z nim , a mężczyzna mówi , że nie mają dowodów na winę matki , a sama Sachi prosi by nie udostępniali zdjęcia Haru , ale glina mówi , że to zależy od Jej matki. I dziewczyna wiem , że musi z Nią pogadać i po wyjściu policji idzie do Niej , gdy gotuję obiad i zaczyna Jej pomagać i w pewnym momencie prosi Ją by pozwoliła Jej mieszkać samej , ale kobieta się nie zgadza i mówi , że nie pozwoli jej mieszkać z tym porywaczem , a jak Sachi mówi , że nikt Jej nie porwał tylko uciekła z własnej woli kobieta w to nie wierzy i nazywa Ją kretynką , a następnie wytrąca Jej talerz z ręki i dzwoni do gliniarza każąc mu upublicznić zdjęcie porywacza. I wtedy zjawia się ojciec dziewczyny. A w tej samej chwili Haru , Matsubase i Yoshiro zastanawiają się co dalej i postanawiają sprawdzić co słychać u Sachi i Matsubase do nich idzie i otwiera ojciec , ale nie chcę go wpuścić i mówi , że Jego córki i żony tu nie ma. I bohaterowie zaczynają go obserwować i szybko odkrywają , że ma romans i Yashiro przebierając się za dziennikarza składa mu wizytę wmawiając , że inny dziennikarz dowiedział się o Jego romansie i chcę to upublicznić , ale On chcę mu pomóc i mężczyzna go wpuszcza i zaczynają rozmawiać i ojciec Sachi kłamię , że nie ma romansu , a po wypiciu alkoholu Yashiro zaczyna wypytywać o córkę i w pewnym momencie mężczyzna zaczyna robić się nerwowy i wygląda jakby chciał go zabić i żąda by oddał mu fotografie Jego i kochanki , a w pewnym momencie Yashiro zauważa , że mężczyzna ma rozcięta rękę i chwyta Ją i odkrywa , że ten uderzył Sachi butelką w głowę i dlatego się zranił i cofamy się do tyłu i to okazuję się prawdą , bo gdy tylko wrócił do domu uderzył córkę alkoholem pytając czemu wróciła , a Jej matka nie reagowała tylko zarzuciła mężowi romans , a gdy ten zaprzeczył powiedziała , że policja na pewno go aresztuję za znęcanie się nad córką , a przerażony mężczyzna mówi , że Ona też Ją biła , ale kobieta uśmiecha się i mówi , że na to nie ma żadnych dowodów i dodaję , że zabiera Sachi i wychodzą , a teraz w teraźniejszości ojciec Sachi zaczyna obwiniać o wszystko córkę i w końcu Yashiro ma go dość i rozbija butelkę i wygląda jakby miał go dźgnąć i przerażony mężczyzna kuli się w kącie , a Yashiro patrząc na Niego z odrazą pyta czemu się boi skoro sam to robił swojej córce. A następnie żąda by powiedział , gdzie Ona jest. I mężczyzna mówi. A potem detektywi i Haru zastanawiają się nad kolejnym krokiem i Haru dziękuję Yoshiro za zdobycie tej informacji. I przechodzimy do bohaterki i okazuję się , że matka więzi Ją w jakimś pomieszczeniu i dziewczyna jest skuta kajdankami , ale mimo wszystko próbuję się dogadać z matką wierząc , że każdy może się zmienić , ale ta nie chcę Jej słuchać i w pewnym momencie dziewczyna pyta matkę czemu ta nie chcę pozwolić Jej być szczęśliwą i kobieta każę Jej się zamknąć i dodaję , że gdy tylko zjawi się tu porywacz pożałuję , że Ją zmienił i do bohaterki dociera , że Jej matka chcę tu ściągnąć Haru i go zabić i uwalnia się z kajdanek i dzwoni na policję , ale matka to odkrywa i , gdy zjawiają się policjanci kobieta uderza się młotkiem i wmawia im , że uciekła od brutalnego męża i ocaliła córkę i prosi by Ci poszli do męża i go aresztowali i Ci wychodzą nie słuchając w ogóle Sachi , a jak zostają same do dziewczyny dociera , że Jej matka jest nieobliczalna i po prostu szalona. A w ostatniej scenie pojawia się Haru i stając między Sachi , a Jej matką mówi , że przybył Ją uprowadzić. No i koniec , a mi został tylko ostatni tom. Coś czuję , że tam akcja będzie gęsta. Oby ten babsztyl dostał nauczkę. No i ciekawi mnie los Haru. Podobała mi się również scena konfrontacji Yashiro z ojcem dziewczyny. Nie dziwię się , że chłopak stracił cierpliwość. Ten ojciec to kawał sukinsyna. A jak przyszło co do czego sam się bał. Jednak na koniec policja mnie na maksa wkurzyła. Idioci…

Póki co jestem po 2 tomach, w których odkrywane są kulisy życia bohaterów. Do tego pokazane jest, jak bohaterowie radzą sobie z przełamywaniem stereotypów. Manga nie jest pozbawiona humoru, dzięki czemu jej treść jest przyjemna w odbiorze nawet dla osób, które nie są wkręcone w świat mody i urody. [Współpraca recenzencka z wydawnictwem Kotori]

Trochę słabsza część. Jest w niej sporo gadania zamiast emocji. Są pokazane różne podejścia do problemów głównych bohaterów co jest na plus. Mimo wszystko uważam tą część za przegadaną i miejscami niezrozumiałą. Relacja głównego bohatera ze swoją dziewczyną wydaje mi się co raz mniej autentyczna. Pozostaje sprawdzić ostatni tom.