Ten jeden jedyny

Powieść trochę psychologiczna, trochę obyczajowa, jednak zwykła historia zwykłych ludzi. Bohaterowie to małżeństwo Olga i Karol, ich dorosła córka Marta oraz jej mąż Maciek. Główna historia to zgorzkniała Olga i jej zimne relacje z mężem i córką, dziwna zazdrość matki o lepsze dogadywanie się z ojcem ma swoją kontynuację nawet po Jego śmierci. Córka Marta bezskutecznie próbuje podołać wszystkim zarzutom matki i wiecznym wpędzaniem jej w poczucie winy. Bardzo cierpi na tym rodzina Marty, jej mąż i traci na tym synek, bo matka absorbuje jej cały czas i tak jest wiecznie niezadowolona. Życie bohaterów zmienia się pod wpływem sąsiada Michała, który pokazuje wszystkim jak można inaczej dbać o innych. Dla mnie to powieść o relacjach i szukaniu jasnych stron życia i bycia szczęśliwym dzięki małym ulotnym chwilom.

"Nie myśl w kategoriach "na razie". Myśl o tym, co daje Ci szczęście. Zawsze, nie chwilowo. I tego się trzymaj." ⠀ Szczęście najlepiej sobie samemu zbudować i nie patrzeć na innych, prawda? ⠀ "Dom z widokiem na szczęście" to skarbnica cytatów. I z pewnością je wykorzystam, bo wiecie, że lubię się takim dobrem dzielić :) Książka przynosi oddech, niczym burza po pełnym słońca dniu. Czyta się szybko i nie wymaga zbędnego myślenia. I właśnie takie książki lubię czasem poczytać. Po latach gonitwy za tym co najlepsze Olga postanawia zmienić otoczenie i wyjechać do domu na wsi, w którym mieszka Jej Stryj. Dom w zasadzie jest Jej, ponieważ został odziedziczony po Babci, ale Olga do tej pory nie wolyobrazala sobie wyjeżdżać z miasta. No cóż... Plany i marzenia się zmieniają. Podczas pobytu na jaw wychodzą pewne dobrze strzeżone tajemnice rodzinne, a Olga chcąc poznać to, co dotyczy Jej i Jej bliskich zgadza się by wraz z przyjacielem Gustawem zagłębić się w nie jeszcze bardziej i odkryć to, co przez Nią nieznane. Czy Olga zdobędzie się na odwagę, by wszystko poukładać i wyjaśnić? O tym przeczytanie właśnie w tej książce.

Piękna ,a zarazem smutna powieść ,w której nie brak emocji i soli życia , opowieść o związku i relacjach między dwiema siostrami ,które zawsze rywalizowały ze sobą, Anka była faworyzowana przez matkę, a Ewa stawiana zawsze była jej za wzór, przez co nie były w zbyt dobrych relacjach siostrzanych, Autorka wyjaśnia nam dlaczego i opowie rodzinną tajemnicę .Do tego jeszcze dochodzi związek Anny z Andrzejem , który jest nietrwały i powierzchowny, mężczyzna wybiera Ewę i jest w niej zakochany i szczęśliwy.Gdy dochodzi do wymiany między siostrami i wyrzuceniu z siebie żali i emocji ,wydaję się , że było to bardzo potrzebne .Anka była adoptowana, gdyż związek jej matki safony budziłby zbyt duże kontrowersje ,była od jakiegoś czasu tego świadoma i budziło to w niej bunt .Siostry a raczej kuzynki oddały morzu swoje emocje ,również te negatywne .Niestety powieść ma nagłe i tragiczne zakończenie ale Autorka daje czytelnikowi satysfakcję z przeczytania , i skłania do głębszej refleksji na życiem .

Bardzo lubię książki p. Izabeli Pietrzyk więc w swojej ocenie nie jestem obiektywna. Książkę czytałam latem, na urlopie, bez pośpiechu, ale z zaciekawieniem i lekką tęsknotą na finał, który lekko mnie zaskoczył. Czekam na więcej książek Tej autorki, bo już wszystkie przeczytałam :)

▪️Małgorzata wiedzie na pozór szczęśliwe życie. Pisarka jest niedoceniania przez męża, który uważa że kobieta powinna siedzieć w domu, zajmować się dziećmi a pisarz to nie zawód. Kiedy dostaje list od nieznajomego wraca do niej przeszłość, gdy poznała miłość swojego życia. ▪️Na ogół nie czytam książek obyczajowych. Tutaj się skusiłam i się nie zawiodłam. Na pewno sięgnę do drugiej części 🙂

"Krokodyl w doniczce" to książka o tym,żeżycie może nas zaskoczyć. 70 letnia Aldona , 0 letni Paweł - pisarz oraz 20-kilkuletnia Kaja , która wprowadza się do bloku na to samo piętro które zameszkują Aldona i Paweł. Aldonie dokuczają niekontrolowane napady gniewu. Paweł w swoim przekonaniu uważa,że jest marnym piasarzem, a Kaja chce niezależności finsowej gdyż praca w biurze ją niesatysfakcjonuje. Dxiwne sploty wydarzeń w ich życiu powodują ,że każdy się zmienia i to na lepsze. Kaja proponuje Pawłowi prowadzenie bloga na FB oraz asystowaniew promowaniu książek. Po długiej niechęci Paweł się godzii uzyskuje w Wydawnictwie umowę o prcę dla dziewczyny. Kaja jest zachwycona. Pomaga również Aldonie podczas choroby( zapalenie płuc), właściwie ratuje życie straszej Pani. Jest ich dobrym duchem. A ludzie są sobie nawzajem potrzebni :) Akcja dzieje się w piękneh nadmorskiej scenerii co jest dla mnie dodatkowym plusem. Polecam.

Generalnie, gdy dobrnie się do końca książki, wydaje się ona dobrze napisana. Historia ciekawa, trochę miłości, trochę wrogości, humoru i końcówka jak z bajki. Jedno, co dostrzegam w tym cyklu książek pisarki to, że główni bohaterowie i bohaterki, są ponadprzeciętnie obdarzeni intelektualnie co do swoich lat. Dojrzałość rozumienia i podejścia do życia wybiega poza przeciętną. Może to i dobrze, gdyż tacy ludzie na pewno są. Tematy i problemy jakie pisarka poruszyła w swoim cyklu "7 grzechów głównych", oraz sposób w jaki je przedstawiła, pobudzają do myślenia i refleksji.

Powieść Anity Scharmach „Mam na imię Ania” to poruszająca, intymna i momentami bolesna historia, która udowadnia, że za fasadą zwyczajnego życia często kryją się dramaty, o których świat woli milczeć. To literatura z nurtu domestic noir wymieszana z dramatem obyczajowym, w której autorka bierze na warsztat temat traumy, przemocy i powolnego procesu odzyskiwania własnej tożsamości. Główną bohaterką jest Anna – kobieta, którą poznajemy w momencie absolutnego kryzysu. Jej dotychczasowe życie w Niemczech, u boku męża, który miał być gwarantem bezpieczeństwa, okazało się złotą klatką, a z czasem – prawdziwym piekłem. Anna pada ofiarą przemocy domowej, która nie zawsze objawia się sińcami na ciele, ale przede wszystkim systematycznym niszczeniem poczucia własnej wartości i psychicznym zniewoleniem. Zdesperowana kobieta podejmuje radykalną decyzję o ucieczce. Wraca do Polski, do rodzinnego miasteczka na Pomorzu, mając nadzieję, że powrót do korzeni pomoże jej złożyć roztrzaskane życie w całość. Fabuła koncentruje się na jej zmaganiach z przeszłością, lękiem przed odnalezieniem przez męża oraz próbami nawiązania nowych, zdrowych relacji. Na drodze Ani staje Adam – mężczyzna, który również dźwiga swój bagaż doświadczeń. Ich spotkanie staje się katalizatorem zmian, jednak droga do spokoju jest wybrukowana bolesnymi wspomnieniami i koniecznością skonfrontowania się z własnymi demonami. Anita Scharmach stworzyła opowieść, która wciąga czytelnika od pierwszych stron, nie dzięki gwałtownym zwrotom akcji, ale dzięki niesamowitemu ładunkowi emocjonalnemu. „Mam na imię Ania” to przede wszystkim wiarygodne studium psychologiczne ofiary, która uczy się na nowo wypowiadać swoje imię z dumą, a nie ze strachem. Autorka unika taniej sensacji. Choć temat przemocy jest brutalny, Scharmach skupia się na tym, co dzieje się „po”. Najciekawszym elementem książki jest opis procesu wychodzenia z traumy – to nie jest prosta linia w górę, lecz droga pełna upadków, ataków paniki i paraliżującego wstydu. Czytelnik współodczuwa z Anią każdy moment zawahania, co jest zasługą bardzo empatycznego i plastycznego stylu pisania autorki. Ważnym aspektem powieści jest ukazanie reakcji otoczenia na powrót „marnotrawnej” bohaterki. Scharmach celnie punktuje mentalność małych społeczności, gdzie plotka bywa groźniejsza od prawdy, ale też pokazuje siłę bezinteresownej pomocy. Postać Adama została nakreślona z dużą subtelnością – nie jest on typowym „rycerzem na białym koniu”, lecz człowiekiem z krwi i kości, który daje Ani to, czego potrzebuje najbardziej: czas i przestrzeń. Reasumując, „Mam na imię Ania” to książka o wielkiej sile rażenia. Choć momentami bywa przygnębiająca, ostatecznie niesie ze sobą ogromną dawkę nadziei. To lektura dla każdej kobiety, która kiedykolwiek poczuła się niewidzialna we własnym życiu, oraz dla tych, którzy chcą lepiej zrozumieć mechanizmy przemocy domowej. Scharmach przypomina, że ucieczka to nie tchórzostwo, lecz pierwszy, najtrudniejszy krok ku wolności. To solidny kawałek literatury kobiecej, który zostaje w sercu na długo po zamknięciu okładki.

Trzy kobiety, które łączy jeden mężczyzna... I nie, nie jest to miłosny trójkąt... Dla jednej jest synem, dla drugiej bratem, dla trzeciej - mężem. Łączy je to, że każdą z nich oszukał, okazał się kimś innym. Ale również przy okazji każda z nich nie trafia życiowo na dobrego partnera, więc jedynym wyjściem okazuje się... rozwód. Rozwód, który w dzisiejszych czasach wcale nie jest czymś piętnujacym, wręcz przeciwnie - to droga ku wolności, rozpoczęcia życia na nowo i odetchnięcia od toksycznej relacji. Dlatego trzeba pamiętać o tym, że rozwód to nie zawsze rozpad życia, smutek, żal... Ale czasami iskierka w tunelu i jedyna opcja, żeby być jeszcze szczęśliwym 🤩

Główna bohaterka Karolina jest popularną pisarką. Chciałaby przeżyć przygodę, taką jaka często przydarza się bohaterkom jej książek. Niedługo będzie miała taką szansę. Marcin Różański, chce odkryć tajemnice rodzinne z czasów wojny. Robi to na prośbę babci Grety. Prosi o pomoc Karolinę. Co może kryć się za sekretami z przeszłości? Czy warto do nich wracać i dochodzić prawdy? Czy nasi przodkowie zawsze są kryształowi? Pamiętaj, że: "Nikt nie dał Ci prawa, by osądzać ludzi, których nie znałeś". Karolina, bohaterka książki, ma czterdzieści lat. Jest kobietą, która ma silny charakter i ostry język. Jednak nie zawsze wie, czego chce od swoich partnerów. Jej ojciec często wtrąca się w jej życie, bo chce, żeby kobieta dobrze wyszła za mąż i obdarzyła go wnukami. Teraz przyszedł czas, by bohaterka podjęła ryzyko, wykorzystała swoją inteligencję i pomogła Marcinowi w śledztwie. Popularność otwiera jej wiele drzwi i ułatwia kontakty z ludźmi. Tym sposobem może zdobyć wiele przydatnych informacji. Czytając "Porę burzy" poznamy różnorodnych bohaterów. Ludzi dobrych, uczynnych, pracowitych, serdecznych. Niektórzy to plotkarze, a zdarzają się też tacy, którzy mają złe zamiary. "Pora burzy", to powieść obyczajowa, która płynie swoim spokojnym rytmem. Pełna sekretów, ciepła, humoru, wzruszeń. Duża jej część dzieje się na polskiej wsi. Razem z Karoliną odkrywamy jej uroki. Cisza, spokój, świeże powietrze, pyszne jedzenie. To pomaga jej się skupić na pisaniu kolejnych powieści. Moją uwagę przykuł ciekawy temat opisywania scen seksu w książkach, poruszony w rozmowie między Karoliną i Beatą. Obecnie seks opisuje się jako ostry, ordynarny, wymyślny, gdzie często mężczyzna dominuje kobietę. Przyznaję rację, że mnie też meczą tak dosadnie opisywane sceny. Ale podobno czytelniczki to lubią. Karolina jako pisarka zastanawia się, czy też powinna wprowadzić do swoich powieści więcej pikanterii. "Pora burzy" to książka napisana pięknym, plastycznym językiem. Miesza się w niej przeszłość z teraźniejszością. Ciekawa akcja, rodzinne tajemnice, zaginiony skarb, wielka miłość i ogromne emocje. To wszystko znajdziecie w tej magicznej powieści.

Pani Anna Szczęsna uplasowała się na liście moich ulubionych polskich autorów za sprawą "Iskierki nadziei", a "Szeptami drewnianych papug" jedynie potwierdziła, że zasługuje na nie. Może i początkowo lekko się nudziłam, ale tak też było przy pierwszej pozycji. Jednak gdy tylko zaczęłam się zagłębiać bardziej w historię Michaliny to nie byłam w stanie się od niej oderwać. Chciałam wiedzieć co zadzieje się dalej i wiecie co? Ta końcówka zmiotła mnie z planszy oraz zaskoczyła, ponieważ takiego obrotu spraw się nie spodziewałam. Do tego postać Miśki! Może i się wydaje początkowo taką uległą kobieta, ale jednak pokazuje, że wcale taka nie jest, ponieważ okazuje się być niezwykle silną postacią. Wiecie za co jeszcze uwielbiam pozycje od pani Anny? Za to, że oprócz głównej historii, mamy także te dotyczące postaci drugoplanowych i to nie byle jakie! Losy mamy oraz babci Michaliny całkowicie zawładnęły moim sercem. Polecam wam, więc sięgnąć po jakąś pozycję tej autorki, a najlepiej po wszystkie! Jak tylko znajdę chwilę to sięgnę po resztę pozycji!

Jest to druga część cyklu „Pamiętaj o mnie” Anny Karpińskiej. Świat Małgorzaty rozpada się, gdy postanawia zacząć wszystko od nowa i odejść od swego męża Rafała. Dzieci są dorosłe, jednak najmłodsza Zosia odsuwa się od niej i woli pozostać z ojcem, natomiast najstarsza córka Zuza gdy dowiaduje się człowiek, którego przez tyle lat uważała za ojca w rzeczywistości nim nie jest nie może wybaczyć matce, że przez tyle lat była oszukiwana. Po rozstaniu z Rafałem Małgorzata zamieszkuje w mieszkaniu babci i na nowo próbuje posklejać swoje życie i przetrwać sprawę rozwodową. Nie układa się również jej siostrze Michalinie, która jest w bliźniaczej ciąży z synem swojego męża. Jak wszystko dalej się potoczy? Czy Małgorzata spotka się w końcu ze swoim korespondencyjnym znajomym Jonaszem Gradem? Książkę przeczytałam z przyjemnością. Małgorzata, która przez lata była służącą swego męża w końcu postanawia zawalczyć o swoją przyszłość. Nie jest jej bynajmniej łatwo, gdyż ma przeciwko sobie rodziców, którzy stoją murem za Rafałem. Boli ją również odrzucenie przez dzieci, a zwłaszcza przez najmłodszą latorośl – nastoletnią Zosię, która wybrała ojca z czysto samolubnych pobudek (najzwyczajniej mógł jej oferować więcej niż mama, a przy tym dawał jej więcej swobody). Książka jest skierowana do kobiet i czyta się ją dość szybko. Tematy poruszone w książce na pewno nie są łatwe, lecz przez to zmuszają czytelnika do zatrzymania się na moment oraz zastanowienia się. Każdy z nas chce być szczęśliwy więc bardzo kibicowałam głównej bohaterce. Książkę oceniam na 7 pkt.

Lekka i dość zabawna, lecz zarazem intrygująca historia, której fabuła umiejscowiona jest w starym szkockim zameczku, który zupełnie przypadkowo otrzymała w darze Ada, Polka mieszkająca w Anglii. Sam fakt, że jest niesamowicie podobna do jakiejś zaginionej krewnej z rodziny MacLeod jest niesamowity a tu jeszcze taka niespodzianka. Ada z mężem (Anglikiem) i dziećmi wybiera się tam na wakacje, żeby zastanowić się nad tym, czy ma przyjąć tę nieoczekiwaną darowiznę. Pomóc w podjęciu decyzji maja jej pomóc przyjaciółki, które z Polski przybędą tam na wakacje. Nie spodziewają się nawet, że przeżyją niesamowitą i niezapomnianą przygodę. Ja wysłuchałam audiobooka, a moim zdaniem, Donata Cieślik spisała się dobrze w roli lektorki. Okazuje się, że dworek jest bardzo dobrze utrzymany, ale dziwne jest to, że nikt z rodziny go nie chce..., a poza tym ludzie nazywają go Strasznym Dworkiem, więc to już daje wszystkim wiele do myślenia. Tym bardziej, że przytrafiają się im różne dość dziwne i niespotykane zdarzenia. To tak, jakby komuś (tylko komu) zależało na tym, żeby pogonić ewentualnych rezydentów... Spora ilość różnych bohaterów i zabawnych sytuacji sprzyjała szybkiej i wartkiej wymianie dialogów, z uśmiechem na ustach, lecz jednocześnie z zainteresowaniem słuchałam tej opowieści. Historia owiana jest nutką tajemniczości, która dobrze wpływa na akcję. Czy uda się Adzie i jej gościom poznać sekrety związane z tym dworkiem? Czy przyjmie spadek z cały dobrodziejstwem? Dlaczego ten dworek tak strasznie się nazywa? Czy w nim straszy? Czy ktoś dybie na życie nowych właścicieli? Jeśli tak, to dlaczego? Mimo tego, że nie czytałam pierwszej części autorki "Kalendarz z Dziewuchami", więc początkowo może gubiłam się wśród bohaterów, ale gdy już połapałam się w tym, to ich mnogość zupełnie mnie już nie dziwiła. Aż chciałoby się przeżyć taką przygodę... Słuchało mi się bardzo dobrze i lekko tej komedii z zabarwieniem kryminalnym Super lektura do słuchania w czasie pracy lub leniuchowania... Polecam.

Opowiastka ta powinna nosić tytuł "Zakręcona kura", ewentualnie "Wszystko przez kurę", bo tak naprawdę to ona jest jej główną bohaterką. Fajne jest to, że spotykamy tu postaci poznane we wcześniejszych książkach pani Iwony, ale nawet brak ich znajomości nie wpływa na odbiór tekstu. Jest śmiesznie. Jest optymistycznie (nawet, gdy goły, obcy facet czeka w gotowości na wyrze), jestem na tak.

Literatura typowo kobieca. Nie przepadam za tego rodzaju powieściami, ale ta nawet mnie zaintrygowała. Kobiety uciśnione przez swoich mężczyzn, ich bunt i wzajemna, prawdziwa przyjażń. Wiele dramatyzmu. I piękne, sielankowe zakończenie. Brzmi mdło. No niestety trochę tak.

Czytałam wyobrażając sobie przedstawione postacie i sytuacje. Chętnie zobaczyłabym akcje powieści na ekranie. Autorka potrafła wejść w sposób przeżywania swoich demonów obu bohaterek. Nie ocenia, nie wskazuje, która droga jest lepsza, pozostawia ocenę czytelnikowi. Zaszkoczyło mnie zakończenie powieśći, sądziłam, że Bianka ułoży sobie zycie inaczej, połączy się z dziećmi, które pokochała.

„Podróże serc” jest debiutancką powieścią Agnieszki Panasiuk, ale również moim pierwszym spotkaniem z twórczością autorki. Anielka w wieku sześciu lat została osierocona wskutek śmierci rodziców w pożarze. W takiej sytuacji dziewczynka trafia pod opiekę swojej matki chrzestnej Joanny Wierzbickiej, która straciła miłość swojego życia i skupiła się w życiu na realizacji życia zawodowego. Kobieta skrywa tajemnice, które znacznie poróżniły jej stosunki z rodzicami dziewczynki, co znacznie utrudnia jej wykonanie trudnego zadania, jakim jest zaopiekowanie się małą dziewczynką. Jednak z biegiem czasu kobieta zaczyna zakochiwać się w Anielce, która staje się dla niej bardzo ważna. Właśnie wtedy pojawia się Marcin Czarnocki, który jest ojcem chrzestnym dziewczynki i jej drugim prawnym opiekunem. Muszę przyznać, że książka bardzo przypadła mi do gustu. Wspaniały pomysł na fabułę, a do tego lekko i bardzo przyjemnie napisana! Poruszony trudny temat osieroconego dziecka, którym ma zająć się tak naprawdę obca osoba, z którą mała nie miała nigdy kontaktu, co znacznie utrudnia nawiązanie relacji, zarówno dla jednej, jak i drugiej strony. Autorka świetnie opisała nawiązywanie relacji między tymi bohaterkami, które było stopniowane. Ta relacja została perfekcyjnie dopracowana w każdym calu. Dla mnie to piękna, poruszająca książka o miłości rodzicielstwie i więziach, które budują się między ludźmi. Bardzo serdecznie polecam!

Uważam, że o kunszcie pisarza świadczy m.in. to że potrafi zaskoczyć czytelnika. A to właśnie poczułam po przeczytaniu "Tego jedynego". Myślałam, że po tym co przeszli Jakub i Joanna w 1wszym tomie powieści, 2gi będzie opisem ich szczęśliwego życia. Tymczasem autorka miała inny pomysł na historię tej pary. Na pewno nie jest sielankowo i beztrosko. Co prawda zakończenie nie jest takie, jakiego się spodziewałam (jakie życzyłam bohaterom), ale i tak budzi nadzieję na lepsze jutro.

Izabella Frączyk powraca z kontynuacją przygód swoich bohaterów, udowadniając, że w gatunku polskiej komedii obyczajowej czuje się jak ryba w wodzie. Wszystko nie tak! 2 to klasyczny przykład literatury "poprawiającej humor", która nie aspiruje do miana wielkiej filozofii, ale doskonale spełnia swoją podstawową funkcję – bawi, relaksuje i pozwala na chwilę oderwać się od szarej codzienności. Moja ocena to solidne 7/10: to książka napisana z lekkością, polotem i dużą dawką dystansu, choć momentami ocierająca się o dość przewidywalną farsę. Życie pisze najzabawniejsze scenariusze Siłą twórczości Frączyk jest jej niesamowite ucho do dialogów oraz umiejętność kreowania postaci, które moglibyśmy spotkać na własnym klatkowym korytarzu. W drugiej części perypetii znanych nam już bohaterów, autorka jeszcze mocniej podkręca tempo. Sytuacje, w które wplątują się protagonistki, są absurdalne, a jednak podane w sposób tak sugestywny, że trudno nie wybuchnąć śmiechem. Frączyk mistrzowsko operuje ironią i sarkazmem, co sprawia, że nawet codzienne kłopoty – od sercowych zawirowań po biurowe intrygi – nabierają komicznego wymiaru. Warsztatowo książka stoi na bardzo dobrym poziomie. Styl jest płynny, a autorka sprawnie przeskakuje między wątkami, nie pozwalając czytelnikowi na nudę. To literatura, którą czyta się "na jeden raz", chłonąc kolejne strony z uśmiechem na ustach. Frączyk ma rzadki dar opisywania polskiej rzeczywistości bez zbędnego patosu, za to z ogromną życzliwością wobec ludzkich potknięć i niedoskonałości. Mimo niewątpliwego uroku, Wszystko nie tak! 2 cierpi na typową przypadłość kontynuacji – momentami odnosi się wrażenie, że pewne gagi są powielane, a bohaterowie kręcą się w kółko. Niektóre zbiegi okoliczności są tak mało prawdopodobne, że nawet w konwencji komediowej wydają się nieco naciągane. Ponadto, dla osób, które nie znają pierwszej części, wejście w środek tej dynamicznej opowieści może być początkowo nieco dezorientujące. Wszystko nie tak! 2 to idealna lektura na wakacje lub pochmurny wieczór pod kocykiem. Izabella Frączyk po raz kolejny pokazuje, że potrafi pisać o problemach w sposób, który daje nadzieję i wywołuje salwy śmiechu. Jeśli szukasz czegoś lekkiego, co nie obciąży Twojej głowy, a jedynie dostarczy porządnej dawki endorfin – ten rydwan humoru jest właśnie dla Ciebie.

Dwie dzielne żołnierki po zakończonej wojnie zostają wysłane na dziki zachód, czyli Ziemie Odzyskane, gdzie pomagając w osiedlaniu się repatriantów muszą zmagać się z szabrownikami, wrogimi lokalnymi mieszkańcami jak i z partyzantami. Szybko przekonują się, że nie każdy Niemiec wróg, nie każdy Polak przyjaciel. W tym wrogim, niepewnym świecie jest jednak miejsce na solidarność, przyjaźń, a może i miłość. Może przygody głównych bohaterek nie są zbyt realistyczne, ale całość czyta się lekko i przyjemnie. Słowa uznania dla autorki za dobrze zarysowane tło historyczne.