Patronat LC 
Patronat LC 
To książka dla tych, którzy chcieliby wiedzieć, dlaczego na egipskie ulice wyszli ludzie i wyjechały czołgi. Po Kairze jeździ 80 tysięcy taksówek. Kierowca każdej z nich zna – jak wszędzie w tym fachu – tysiące historii. Chalid al-Chamisi zapisał rozmowy z 58 kairskimi taksówkarzami. Opowiadają mu o największych bolączkach kraju: niedowładzie władzy, korupcji urzędników i bezkarności policji. Zwyczajni ludzie, kairscy taksówkarze, opisują szczerze, przejmująco i dobitnie, jak naprawdę żyje się w Egipcie: odnawianie prawa jazdy to droga przez mękę, spotkanie z drogówką oznacza utratę całodziennego zarobku, a ludzie żyją z dnia na dzień modląc się, żeby nie przydarzyła się im choroba albo inne nieszczęście.
Narrator książki, dziennikarz, opisuje też surrealistyczną wycieczkę po korytarzach władzy, którą odbył po to, by zadać niewygodne pytanie wyższemu urzędnikowi – i oczywiście nie uzyskać na nie odpowiedzi. Za to w mediach królują – znane i u nas – tematy zastępcze, jak na przykład wielki projekt „Tuszka” (gigantyczne i nieudane przedsięwzięcie irygacyjne zmierzające do stworzenia nowej doliny Nilu) albo luksusowe Taxi Stołeczne, przeznaczone dla obcokrajowców. W tym wszystkim Egipcjanie próbują żyć godnie, pięknie albo chociaż z poczuciem humoru.
Z TAXI wyłania się portret narodu w stanie wrzenia, na skraju wybuchu od co najmniej 30 lat. Jak mówi jeden z bohaterów książki:
Osiemnastego i dziewiętnastego stycznia właściwie nie stało się nic takiego (chodzi tu o tzw. „rozruchy chlebowe” ze stycznia 1977 roku, wywołane zniesieniem państwowych dotacji na podstawowe artykuły spożywcze – przyp. tłum). Zaczęła się rewolucja, ale widzi pan: nikt jej nie dokończył. Po tym wszystkim władza zasiała ludziom w głowach strach przed głodem. Żony zaczęły przytrzymywać mężów za ręce i mówić: „Nie idź, bo nam dzieci pomrą”. Oprócz głodu, co go zasiali w brzuchach Egipcjan, zasiali jeszcze strach, tak że każdy myśli sobie: „A co mi do tej całej awantury?”.
Szukamy ofert...
Odliczałam dni do ukazania się tej książki na rynku polskim. Doczekałam się. Dzisiaj ją kupiłam. Dzisiaj zaczęłam czytać. Dzisiaj czytać skończyłam. Warto było czekać! Książka składa się z 58 opowieści kairskich taksówkarzy. Opowieści o korepetycjach dla dzieci, polityce, niedożywieniu, gekonach, Mubaraku, kinie, teatrze, dżinach, Saddamie, Ameryce, szykanach ze strony policji, odnawianiu prawa jazdy, kobietach... Jednym słowem - o życiu w Kairze i Egipcie na początku XXI wieku. Kocham Kair, ale niekoniecznie lubię jazdę "ichnimi" taksówkami. Czytając tę książkę czułam wszechobecny smród spalin, słyszałam kakofonię klaksonów, ryczące radio... Książka momentami rozśmiesza, momentami zaskakuje. Jako całość - daje do myślenia. Szczególnie ujęła mnie opowieść nr 13. Pokojowego Nobla dla taksówkarza, który to opowiedział!
2652
2039
Opinia
Nie mogłem się oderwać od lektury. Niesamowity przegląd taksówkarskich indywiduów, można boki zrywać czytając ich teorie. Wyłania się z nich obraz udręczonych życiem (sprowadzającym się do próby związania końca z końcem) Egipcjan, którzy w zdecydowanej większości nie wierzą już w swój kraj.
Ponadto książka jest doskonała w warstwie językowej -- tłumacz mistrzowsko oddał barwny i żywy język ulicy.
lektura obowiązkowa!
Nie mogłem się oderwać od lektury. Niesamowity przegląd taksówkarskich indywiduów, można boki zrywać czytając ich teorie. Wyłania się z nich obraz udręczonych życiem (sprowadzającym się do próby związania końca z końcem) Egipcjan, którzy w zdecydowanej większości nie wierzą już w swój kraj.
więcej Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPonadto książka jest doskonała w warstwie językowej -- tłumacz mistrzowsko oddał...