Tam, gdzie pada śnieg

Doceniam tytuły i przepiękne wydanie. Okładki, barwione i łączące się w całość brzegi, a nawet te malutkie elementy przy numeracji stron. Widać, że na to był pomysł. Ale jeszcze bardziej doceniam fabułę. Główny bohater trochę przypominał mi Jacksa z "Baśni o złamanym sercu" (uwielbiam!). Tak samo pewny siebie, czarujący, sprytny i zdolny do wszystkiego. Z takim bohaterem wszystko jest możliwe! Pochłonęłam tę dylogię w jeden dzień, bo musiałam jak najszybciej odkryć, kto jest tym złym. Miałam kilka typów, ale na szczęście nie udało mi się odgadnąć. Nie zapominajmy też o iskrzącej atmosferze między Cassie i Calebem i nie oszukujmy się - to właśnie z tego powodu nie mogłam odłożyć tej dylogii na bok. 😂

Ta książka długo stała na mojej biblioteczce. nie ciągnęło mnie do niej jakoś. po przeczytaniu tego żałuję, bo ta książka na prawdę mi się podobała. widziałam drobne wady ortograficzne itd, ale historia zdecydowanie to pobiła. opowieść o Genevieve, jej histori, siłowni, Damienie była tak wciągając i intrygująca, że przeczytałam ją w jeden dzień kończąc o pierwszej w nocy. Druga część zamówiona i już nie mogę się doczekać aż ją przeczytam! Kolejny raz Monika nie zawodzi <33

To było średnie..., pierwszy tom był dla mnie lepszy, przede wszystkim dlatego, że akcja tutaj była bardzo powolna, a także dlatego, że Lore (który jest moim ulubionym bohaterem tej serii i w sumie jedyną dla mnie postacią, dla której warto to czytać) pojawia się w tym tomie zaledwie kilka razy..., w przeciągu całej książki ma jakieś 8 rozdziałów, które trwają z reguły koło 4 stron, z czego połowa jest jeszcze pod koniec książki i raz występuje w rozdziale Leaf i w rozdziale Falco, to wszystko..., poza tym Lore jest w tym tomie praktycznie nieobecny, fabuła skupia się na Leaf i igrzyskach (z czego tych igrzysk i tak było mało, bo w sumie to jedna konkurencja, druga już nie miała znaczenia, bo były wydarzenia fabularne) oraz na Falco i Tempest, z czego Falco nie lubię, sorry, nie trafia do mnie ten typ, a Tempest tak mnie denerwowała swoją głupotą, że miałam ochotę ją poszatkować na kawałki, gdy tylko pojawiała się na scenie (czyli często), przez co częściej się na tym tomie frustrowałam i irytowałam, niż sprawiał mi on frajdę. Poza tym konfunduje mnie to, że Lore tak szybko wyznał miłość Leaf..., najpierw mamy jego myśli w tej książce, że nie wie dlaczego tęskni za Leaf, dlaczego o niej myśli etc., szło to standardowym, ale dobrym tropem ,,nie zdaję sobie sprawy, że to co do Ciebie czuję to miłość", tym bardziej, że Lore jest demonem, a nagle w rozdziale Leaf mamy jak wyznaje jej miłość i jasne jest to pospieszne i może być kwestią przekonania jej by z nim poszła, ale NADAL, to bardzo szybko jak na te słowa, szczególnie biorąc pod uwagę wcześniejsze jego rozdziały, jakby co się stało po drodze..., nie wiemy..., bo Lore'a w tym tomie jest jak na lekarstwo, co dla mnie powodowało, że to jego wyznanie choć pięknie ujęte, było puste..., bo nie rozumiem skąd się nagle wzięło, brakuje mi podstaw.... No i na koniec kwestia tłumaczenia..., ponownie jak w pierwszym tomie, tłumaczenie to jedna wielka PORAŻKA! Czy naprawdę nikt tego nie sprawdzał wcześniej..., nikt nie redagował... i w ogóle jakim cudem tłumaczka robi tyle błędów i to tak trywialnych i niezrozumiałych..., pomijając już często złą składnię zdań, przez co ciężej się czyta, już od samego początku mamy np. angielskie słowo ,,spikes" na stronie 52, dlaczego to nie zostało przetłumaczone..., co..., tłumaczka była zbyt leniwa, by to przetłumaczyć czy co..., jakoś w pierwszym tomie pamiętam, że miała czas, żeby chodnik przetłumaczyć na język polski jako ,,trotuar" (które swoją drogą wywodzi się z języka francuskiego, nie jest oryginalnie nasze, polskie), a tutaj nie chciało jej się przetłumaczyć ,,spikes" jako ,,kolce"..., to taki wielki problem jest..., a dalej na stronie 54 mamy jakiegoś ,,Krzyśka"..., jakiego k...rwa Krzyśka..., oczywiście wiem, że chodzi o Craine'a, ale jakim cudem tłumaczka czasem używa jego imienia angielskiego ,,Craine", a czasem tłumaczy je jako ,,Krzysiek"... i jak dobrze pamiętam to w poprzednim tomie także to występowało. Dosłownie na każdej stronie mamy jakieś błędy, pomijając już często złą składnię zdań np. ,,Zero się skrzywdził", zamiast ,,Zero się skrzywił" str. 322 albo ,,Miały nadzieję, że na ciebie nie podziała" zamiast ,,Mieliśmy (lub ,,Miał", bo nie mam przez to skopane tłumaczenie pojęcia czy to odnosi się i do Zero i Craina czy tylko do Craina, bo obie opcje mogą być poprawne, a oryginału w języku niemieckim nie posiadam) nadzieję, że na ciebie nie podziała". Jak czytałam tę książkę to te błędy dosłownie odbierały mi frajdę z czytania, a wręcz mnie krew zalewała, gdy po paru zdaniach od jednego błędu miałam znowu kolejny chol...rny błąd, w związku z tym ja mam pytanie..., co się odjaniepawliło przy tłumaczeniu tej serii...(?), no co...(?), przecież to tłumaczenie to jest jedna wielka katastrofa, masakra i rzeźnia razem wzięte..., daje mi to wrażenie jakby to tłumacz Google tłumaczył i to taki sprzed lat, a nie żywy tłumacz, co jest grane....

Sydney ukrywa coś bardzo ważnego przed Kylerem swoim najlepszym przyjacielem jeszcze z dzieciencych lat. Wiedzą o sobie niemalże wszystko. Lecz Syd boi się, że gdy powie mu o tym ich długoletnia przyjaźń przepadnie, więc trzyma to w ukryciu. Kylar jest znanym łamaczem serc. Wiecznie kręci się wokół niego wianuszek dziewczyn. Pewnego dnia wybierają się do chatki w górach. Mieli spotkać się tam z paczka przyjaciół, lecz śnieżyca sprawiła, że ich znajomi nie dojechali. Odcięci od świata będą musieli walczyć że swoimi emocjami... Czy Syd i Kyler mają wobec siebie te same oczekiwania? Choć motyw przyjaciół jest klasyczny w literaturze, bawiłam się wyśmienicie podczas tej śnieżycy wraz z bohaterami. Autorka zadbała o to, aby dostarczone emocje rozgrzewały czytelnika. I rozgrzały, bo scen zbliżeń Było dość sporo. Zostały one napisane ze smakiem, a nawet pokusiłabym się że pobudzają wyobraźnię i oddają emocje. Bohaterów nie da się nie polubić. Ich przyjaźń jest silna, to widać od samego początku. Idealnie przedstawiono ich wewnętrzne rozterki. Tą walkę z własnymi myślami. Nieprzewidywalne okoliczności sprawiają, że bohaterowie otwierają się na nowe, jeszcze im nieznane doświadczenia. Dzięki wprowadzeniu kryzysowej sytuacji autorka nieco dodaje świeżości historii i niepewności. Znajdziemy tu również niedopowiedzenia, które trochę namieszają...Ale tego się spodziewałam. Przecież nie mogło być aż tak kolorowo. Choć książka jest schematyczna, czytało mi się ją dobrze, miło spędziłam z nią czas.

Tytuł: Twoja aż po grób Autor: Ivy Fairbanks Wydawnictwo: Albatros ,,... Sprawdziłam adresata na dokumencie przewozowym: Wierzbowa Przystań. Pensjonat położony po sąsiedzku. Co... u... diabła? Galway uchodziło za pełne życia i właśnie to przyciągnęło mnie do tego miasta, a teraz znalazłam w salonie paczkę przyborów dla umarlaków... ...Może osoba, która je zamówiła, potrzebowała ich do jakiegoś projektu. Ludzie, którzy zamierzają ukryć zwłoki, zazwyczaj unikają pozostawiania śladów, prawda?..." Ona: Żywiołowa i energiczna kobieta, która przeżywa żałobę po stracie bliskiej osoby. On: Ponurak i outsider, który zatracił się w pracy. Lark przeprowadza się do Irlandii, gdzie podpisała kontrakt z KinetiColor na stanowisku kierowniczki artystycznej od animacji. Z Callum'em poznają się, gdy odnosi mu przesyłkę, która trafiła do niej przez pomyłkę i... przeżywa szok, gdy okazuje się, że budynek po drugiej stronie ulicy, to wcale nie jest pensjonat!!! Jak rozwinie się relacja między dwoma, tak różnymi osobowościami? Czy Call wyjdzie ze swojej skorupy i wypełni ostatnią wolę dziadka, aby zatrzymać zakład? I co kryje się za przeprowadzką Lark tak daleko od domu??? Komedia romantyczna, która nie tylko cię rozbawi, ale też złapie za serce i wyciśnie łzy. Opowiada o walce z samym sobą, przeżywaniu żałoby i miłości, która może się wykluć z przyjaźni. A to wszystko w malowniczej Irlandii 🍀 27/04/2026

Nikola Hotel w Dark Ivy. Kiedy upadnę zabiera nas do świata, w którym mrok i wrażliwość przeplatają się z młodzieńczym buntem, żalem i pragnieniem bliskości. To opowieść z pogranicza romansu i „dark academia”, nastrojowa, tajemnicza, a przy tym bardzo intymna. Akcja rozgrywa się w elitarnej Akademii Woodforda, miejscu, gdzie pozorna doskonałość i prestiż kryją sekrety, o których lepiej nie mówić. Główna bohaterka, Eden Collins, trafia tam dzięki stypendium, lecz już od pierwszych dni czuje, że jej obecność nie wszystkim się podoba. Otoczona uczniami z bogatych rodzin, próbuje znaleźć dla siebie miejsce i jednocześnie zmierzyć się z własnymi demonami przeszłości. To historia o dziewczynie, która upada i o tym, jak powoli uczy się wstawać, choć nikt nie podaje jej ręki. Eden to bohaterka niezwykle wiarygodna, wrażliwa, zraniona, ale też silna w swojej cichej determinacji. Czasami zamknięta w sobie, czasami gniewna, zawsze jednak prawdziwa. W jej oczach kryje się cały świat emocji, który Nikola oddaje z ogromną subtelnością. William Grantham, chłopak, którego los splata z Eden, jest z kolei zagadką, z pozoru wyniosły i pewny siebie, a jednak coś w nim drży, jakby sam nie wiedział, kim naprawdę jest. Ich relacja to pełen napięcia taniec między dystansem a bliskością, lękiem a fascynacją. Tematyka książki skupia się wokół straty, żałoby, dorastania i poszukiwania tożsamości, ale również wokół potrzeby bycia widzianym i zrozumianym. To nie jest prosta opowieść o miłości, to opowieść o odnajdywaniu siebie w świecie, który często każe udawać kogoś innego. Styl Nikoli jest niezwykle poetycki, miejscami wręcz hipnotyzujący. Autorka potrafi jednym zdaniem zatrzymać czas i zmusić czytelnika do refleksji. Język jest prosty, ale pełen emocji, a narracja płynna, subtelna, jakby szeptana między wersami. Pięknym dodatkiem są fragmenty blackout poetry, które wprowadzają unikalny klimat i pogłębiają wymowę tekstu. Największą siłą tej książki jest atmosfera, gęsta od napięcia, melancholii i niedopowiedzeń. Każda scena zdaje się mieć drugie dno, a każdy dialog ukryte znaczenie. Uwielbiam, jak Hotel prowadzi czytelnika przez emocje Eden, jak pozwala poczuć jej samotność i nadzieję bez tanich efektów. To opowieść, w której każdy oddech i każde milczenie coś znaczą. „Dark Ivy. Kiedy upadnę” to jedna z tych książek, które zostają w człowieku długo po przeczytaniu ostatniego zdania. Wzruszyła mnie jej delikatność, zaskoczyła emocjonalna prawda, a poetycki ton sprawił, że chciałam wracać do niektórych fragmentów po kilka razy.

🖤💔 RECENZJA 💔🖤 Cześć, Moliki dziś przychodzę do was z książką „Sanguis. Księga upadłych Aniołów” autorstwa Emilii J. Lee to opowieść, która łączy w sobie elementy romansu, fantasy i trochę horroru. Fabuła koncentruje się na Emmie, młodej kobiecie, która przyjeżdża do Wiednia, by rozpocząć nowe życie jako au-pair. Już na samym początku odkrywa, że jej nowy dom skrywa mroczne tajemnice, a jej codzienność zostaje zakłócona przez tajemniczego Elliota, z którym szybko nawiązuje relacje. Autorka doskonale buduje atmosferę napięcia i niepewności. W miarę jak Emma odkrywa, kolejne sekrety zostałam wciągnięta w wir zdarzeń, które kwestionują granice między rzeczywistością a iluzją. Styl autorki jest lekki, co pozwala na łatwe wyobrażenie sobie nie tylko postaci, ale także pięknych, zimowych krajobrazów Wiednia i Alp. Opisane przez nią elementy, takie jak zapach cynamonowych bułek, czy gorącej czekolady, dodają klimatu i sprawiają, że mogłam niemal poczuć atmosferę tej zimowej scenerii. Relacja między Emmą a Eliotem jest pełna napięcia i emocji, a historia ich uczucia rozwija się w sposób naturalny, z uwzględnieniem ich indywidualnych demonów z przeszłości. Czy to, co widzi Emma, jest jedynie wytworem jej wyobraźni, czy też jest głęboko zakorzenione w rzeczywistości? Muszę przyznać, że sięgnęłam po książkę ze względu na piękną okładkę i cudne wydanie, które mnie urzekło, jednak miałam takie wrażenie, że fabuła strasznie mi się dłużyła i była jak dla mnie rozciągnięta niektóre wątki bym skróciła. Nie miałam podczas czytania tego zaskoczenia. Postać Emmy podobała mi się widać, że była mocno zaangażowana w relację z Eliotem, natomiast chłopak miałam takie wrażenie, że nie podchodził, do ich relacji na poważnie może tylko ja to tak czułam. Choć później był moment, że pokazał swoje uczucia do Emmy. Zakończenie książki wzruszające i nie będę ukrywać łamiące serce. 🥹💔 „Sanguis. Księga upadłych Aniołów” to nie tylko opowieść o miłości, ale również o walce z przeszłością i konsekwencjami podjętych wyborów. Emilia J. Lee zgrabnie łączy różnorodne wątki, tworząc złożoną narrację, która z pewnością zainteresuje miłośników literatury fantasy oraz romantycznych historii z nutą tajemnicy. Jeśli lubicie, takie historie to polecam. ❤️ ⭐7/10

O mój Boże!!! Jeśli po przeczytaniu 2 części nie chcesz sięgać po następną, to musisz przeczytać kolejną część. Co to była za opowieść! W porównaniu z poprzednimi częściami w tej nie przeszkadzało mi za bardzo powtarzanie tego samego z różnych perspektyw. Była to jazda bez trzymanki! Miks emocji i doznań, dodatkowo przeplatana historiami, które wydawały się bez wyjścia. Wiadomo, autorka zawarła parę fragmentów nieprawdopodobnych, ale można jej wybaczyć. No i minusem był brak pociągnięcia historii adwokacika( kto wie ten wie😉).

NIE NO JA W TO PO PROSTU NIE WIERZĘ! Oczekiwania były WYSOKO! Sky’s the limit. I szczerze? NIE. ZAWIODŁAM. SIĘ. Kocham, kocham i kocham i jeszcze raz kocham tę książkę. Kocham ją tak mocno, że kiedy skończyłam pierwszą część opowiedziałam narzeczonemu caluteńką fabułę (spoiler alert: nie był zachwycony). Opis (skrócony przez mą skromną osobę): Madison nie miała łatwego życia, wręcz przeciwnie. Nic więc dziwnego, że kiedy przypadkowo odkryła, że ma siostrę bliźniaczkę, której żyje się (na pozór) znacznie lepiej od niej, coś zabolało ją w piersi. Dziewczyny zamieniły się miejscami, jednak Madison szybko odkrywa, że jej siostra Madeline sporo nakłamała na temat tego, jak wygląda jej życie (i jak często rozkłada nogi…). Recenzja [bez spoilerów, bo uważam, że jeśli nie czytałaś to w tym momencie zaczynasz!] Książka zaczęła się w bardzo spokojny sposób. Myślami już byłam przy Monte Carlo z Seleną Gomez (stąd też inspiracja graficzna). Szybko jednak zrobiło się z tego jeszcze gorsze Mean Girls, niż komentarze Alex z Czarodziejów z Waverly Place. Maddie (czyli Madison udająca Madeline) jest cu-do-wną bohaterką. Niesamowicie ciepłą, kochającą, otwartą na ludzi i przede wszystkim zachowującą się rozsądnie, co w przypadku wielu obyczajówek bywa trudnym wyzwaniem. Radzi sobie w roli swojej siostry na tyle dobrze, że nawet jej najbliżsi (o ile można ich tak nazwać) łapią się na tą sztuczkę. WARNING: końcówka was absolutnie zniszczy! W życiu tak szybko nie otwierałam Legimi, aby przeczytać drugą część i w życiu tak szybko nie sprawdzałam czy NAPEWNO trzeci tom jest dostępny. Podsumowując - nawet się nie zastanawiajcie.

Eden i Josh spotykali się w liceum. Oboje mierzyli się wtedy z własnymi problemami i ich związek się zakończył. W chwili obecnej tych dwoje łączy przyjaźń, jednak ich relacja "chce" wykroczyć poza ramy przyjacielskie. Tych dwoje czuje do siebie coś więcej. Gdy dziewczyna dostaje się na tą samą uczelnie co Josh, ciężko im zapanować nad uczuciem. Para zbliża się do siebie. Czy ich związek tym razem przetrwa? Young adult - bardzo lubię powieści z tego gatunku, więc z ogromną przyjemnością i ciekawością sięgnęłam po taką powieść. Jest to historia pary, która zaczyna swoje dorosłe życie w cieniu swoistych i trudnych problemów. Dziewczyna mierzy się z ogromną traumą, bowiem kilka lat wcześniej została zgwałcona. To, co się wtedy wydarzyło wciąż w niej siedzi i uwiera jej psychikę i ciało, niczym kamyk w bucie. Traumatyczna sytuacja doprowadziła do tego, że dziewczyna mierzy się z lękami, depresją, koszmarami oraz atakami paniki i ciężko jej funkcjonować bez leków, zwłaszcza, że musi stawić też czoła swojemu oprawcy na sali sądowej. Z kolei Josh niechcąc narażać ojca alkoholika na stres, spełnia jego aspiracje, trenując w drużynie koszykówki, jednak nie uszczęśliwia go to w żaden sposób. Oboje są dla siebie wsparciem, a ich miłość jest dla nich bezmiarem szczęścia. Czy jednak ich uczucie okaże się na tyle silne, gdy przyjdzie im zmierzyć się z tak dużymi problemami? Musicie sami poznać odpowiedź. "Już zawsze będę sobą" jest kontynuacją książki "Już nie ma tamtej mnie". Przyznaję, że nie czytałam pierwszej części i chociaż ta część była dosyć ciekawa, to jednak zalecam przeczytanie poprzedniej. Lepiej wczułabym się w tę historię, gdybym znała wcześniejsze losy bohaterów. Niestety, choć fabuła nawiązywała do nich, a ponadto była ona przedstawiana ze strony obojga bohaterów, to jednak dokładniejsza znajomość przebytych doświadczeń Eden i Josh, wpłynęłaby znacznie na mój odbiór tej części. Podsumowując, jest to historia skrzywdzonej dziewczyny, która próbuje radzić sobie z rzeczywistością i historia miłości, która może zaleczyć tragiczną przeszłość.

Świetny początek serii, bardzo mnie zaciekawiło, czekam na kolejny tom! Cztery królestwa, jedno morderstwo i mnóstwo tajemnic, które z pozoru odkrywają prawdę, tak naprawdę ujawniają jeszcze więcej tajemnic. Napięcie między bohaterami i ciągle rozwijająca się akcja sprawiły, że nie da się tej książki odłożyć.

Wysoka ocena w uznaniu jakości magnesu, zawartego w słowach i jego siły, jaka wciągnęła mnie w dystopijny świat w stylu romantasy, którego zazwyczaj unikam. Uznając więc pewną sztampowość i prostotę samego gatunku, schematyczność historii czy nawet przewidywalne zwroty akcji - jednak żałuję, że na sequel będę musiała czekać aż do maja 2027 - i niech to będzie wystarczającą rekomendacją.

piękna i bardzo emocjonalna historia miłosna, która zaczyna się zupełnie zwyczajnie. Rain i Jack znają się ze szkoły, ale to na przystanku autobusowym poznają się tak naprawdę. On codziennie jedzie na treningi piłki nożnej, a ona odwiedza swoją mamę w szpitalu. To właśnie od tych krótkich spotkań zaczyna się opowieść, która z czasem przeradza się w coś dużo większego. Autorka zabiera nas także w przeszłość bohaterów, pokazując wzloty i upadki ich relacji na przestrzeni wielu lat. Historia jest opowiedziana z dwóch perspektyw, dzięki czemu możemy lepiej zrozumieć emocje zarówno Rain, jak i Jacka. Bardzo lubię taki zabieg. Rain to bohaterka, która z biegiem lat bardzo dojrzewa, ale jednocześnie buduje wokół siebie mur, który ma ją chronić przed kolejnymi zranieniami. Jack natomiast przechodzi ogromną przemianę i to właśnie on staje się osobą, która potrafi dotrzeć do Rain i powoli zburzyć te wszystkie bariery. Zakochałam się w tej historii i w tej relacji. To jedna z tych opowieści o miłości, przy których można się zarówno uśmiechnąć, jak i wzruszyć. Jest tu wszystko to, co najlepsze w dobrej historii romantycznej: emocje, trudne momenty, rozwój bohaterów i uczucie, które dojrzewa razem z nimi. Mam też wrażenie, że ta książka zdecydowanie zasługuje na większy rozgłos.

Malia nienawidzi świąt Bożego Narodzenia i zazwyczaj spędza je z zapasem mrożonego jedzenia, oglądając „Pretty Woman”. Jej coroczny zwyczaj ulega zmianie, kiedy poznaje Camerona, nowego sąsiada, który wydaje się fanatykiem świąt. Mężczyzna stawia sobie za cel przekonanie dziewczyny do Bożego Narodzenia, a co za tym idzie organizuje wspólne pieczenie, jazdę na łyżwach i seans „Love Actually”. Cameron nie wie jednak dlaczego Malia tak bardzo nie znosi świąt, a przyjdzie mu dowiedzieć się tego przy wigilijnym stole. Co z tego wyniknie? Polecam przeczytać 💚 Zakupiłam tę książkę w ostatnim momencie, mimo, że miałam już zapełniony cały plan świątecznych powieści. Zdecydowanie nie żałuję tej decyzji, bo naprawdę była idealna na te przedświąteczne dni. Zdecydowanie pomogła mi wczuć się w ich magię i klimat. Malia to introwertyczka, stroniąca od ludzi, dlatego bardzo łatwo było mi się z nią utożsamić i ją polubić. Z kolei Cameron to chodzący ideał, ja więc nie zapałać do niego sympatią? Od samego początku kibicowałam tej dwójce 💚 Historia Malii i tego, co przeżyła nie należała do najłatwiejszych, ale sposób w jaki opisała ją autorka dawała otuchę i nadzieję na to, że wszystko można przezwyciężyć przy wsparciu dobrych ludzi. Była to naprawdę świetna świąteczna historia i nie ukrywam, że wciąż mało mi Malii i Camerona! Chętnie przeczytałabym jak potoczyły się ich dalsze losy.

"Miłość to treść naszego istnienia. Powód, że jeszcze cię nie zamordował em i zamiast tego chcę cię nosić na rękach." 7⭐/10⭐ (Książka pochodzi z moich prywatnych zbiorów) Nie wiem jak u was, ale u mnie mróz daje popalić i nawet nie wychodzę z domu. Wolę spędzić czas z książką, a czytam niesamowitą perełkę. Z książkami Julki jestem no prawie na bieżąco, a perełki ze zdjęcia zajmują szczególne miejsce u nas w domu na półce. Oczywiście nie mogłam odmówić sobie przeczytania #christmaslovestory i się w sumie nie zawiodłam. Zabierając się za tą powieść, trzeba znać moim zdaniem resztę książek wchodzących w tą serię #lovestory, żeby wiedzieć co i jak. A już napewno znać #detoxlovestory. Ella i Jonasz zapraszają na dziesięciodniowe, zimowe wakacje w amerykańskich górach. Od samego początku idzie wyczuć napięcie między niektórymi bohaterami. Mimo, że jest okres świąteczny, ciężko im się porozumieć i każdy chce przekonać do swoich racji. Sprawy komplikują się jeszcze bardziej kiedy pojawia się dawny przyjaciel z którym nie mieli dość długo kontaktu... Czy czas świąt Bożego Narodzenia pozwoli im dojść do porozumienia i znaleźć jakieś wyjście z sytuacji w której się znaleźli? #juliabiel kolejny raz mnie urzekła swoją powieścią. Cudownie było wrócić do znanych mi już postaci i jak najbardziej polecam. #wydawnictwomustread

Znacie ten moment, kiedy czytacie książkę i nagle orientujecie się: kurde… to drugi tom? No cóż - ja właśnie tak miałam przy „Tysiącu złamanych serc”. Mimo że jest to kontynuacja „Tysiąca pocałunków” tej samej autorki, nie odczułam dużego braku znajomości pierwszej części. Głównie dlatego, że tym razem na pierwszy plan wysuwają się bohaterowie drugoplanowi z poprzedniego tomu. Swoją drogą autorka świetnie poradziła sobie z przedstawieniem tej historii - nawet bez znajomości początku czytelnik bez problemu odnajduje się w fabule i rozumie, co się wydarzyło wcześniej. To naprawdę udany zabieg. Pod względem stylu, narracji i warsztatu trudno mi się do czegokolwiek przyczepić. Książka jest po prostu dobra i wyraźnie widać, że autorka ma ogromne wyczucie w budowaniu emocjonalnych historii. Aaaale… no właśnie - zawsze znajdzie się jakieś „ale”. W moim odczuciu tempo rozwijania relacji głównych bohaterów momentami jest zbyt szybkie. Choć czuję, że było to zamierzone - że miało pokazać, jak silnie wspólne doświadczenie tragedii potrafi połączyć ludzi. I chyba właśnie dlatego jestem w stanie to wybaczyć, bo poza tym historia jest… tragicznie piękna. Tak - tragicznie, bo każdy z bohaterów dźwiga własny dramat i mierzy się ze stratą kogoś bliskiego. Ich życie w pewnym momencie przestało funkcjonować „normalnie”, a emocjonalne rany wciąż pozostają otwarte. To powieść, która porusza, zostawia ślad i wywołuje całą gamę emocji. Jedna z tych historii, które zostają w czytelniku na dłużej. Główną bohaterką jest siedemnastoletnia Savannah, która kilka lat wcześniej straciła starszą siostrę z powodu choroby nowotworowej. To wydarzenie sprawiło, że dziewczyna całkowicie zamknęła się w sobie i odgrodziła od świata niewidzialnym murem. Z kolei osiemnastoletni Cael zmaga się z traumą po śmierci starszego brata - osoby, która była dla niego nie tylko rodzeństwem, ale i najlepszym przyjacielem oraz wzorem do naśladowania. Oboje trafiają na wyjazd terapeutyczny dla osób po stracie - podróży, która ma być dla nich ostatnią szansą na odnalezienie równowagi i sensu. Ich historie są różne, ale ból, który noszą w sobie, okazuje się zaskakująco podobny. To właśnie on staje się początkiem ich relacji - delikatnej, kruchej, ale jednocześnie bardzo intensywnej. Zdecydowanie polecam „Tysiąc złamanych serc” każdemu - również osobom, które same doświadczyły straty. Ta książka nie zastąpi terapii, ale może pomóc coś zrozumieć, nazwać emocje, a może nawet odnaleźć odrobinę nadziei. Pokazuje, że nawet po największym bólu istnieje szansa na coś dobrego. Bo choć historia Savannah i Caela jest pełna cierpienia, to jednocześnie niesie ze sobą ważne przesłanie: że nawet najbardziej złamane serca mogą nauczyć się bić na nowo - może inaczej, może ostrożniej, ale wciąż potrafią kochać. I właśnie dlatego to nie jest tylko opowieść o stracie. To przede wszystkim historia o powolnym odzyskiwaniu siebie, o odwadze do ponownego otwarcia się na drugiego człowieka i o nadziei, która potrafi przetrwać nawet w najciemniejszych momentach. ,,Czy dwa złamane serca mogą stworzyć spójną całość?” Odpowiedź każdy czytelnik musi odnaleźć sam - gdzieś pomiędzy łzami a cichym przekonaniem, że jeszcze wszystko może się ułożyć.

📚Laura Savaes "To nie było tylko lato" 📖wyd. @moondrive Lea w końcu wraca do rodzinnego miasteczka. Robi to ze względu na tatę, lecz boi się jak przeżyje ponowne spotkanie z Flynem. Jej serce dalej nie może się z tym pogodzić. Jej powrót zmienia wszystko. Niestety dowiaduje się również, że podczas jej nieobecności jej miasteczko zmieniło się na gorsze. Dziewczyna musi zmierzyć się , więc nie tylko z nowymi problemami ale i dawną miłością. Długo zbierałam się na to aby dokończyć tą historię ale to nie przez to, że nie chciałam, lecz po prostu brakowało mi na to czasu. Teraz jednak żałuję, że dopiero teraz to zrobiłam, bo zapomniałam już jak bardzo pokochałam tych bohaterów I ich świat. Powrót do nich to coś na co czekałam długi czas. To jak powrót do ukochanego domu. Czy ta historia spełniała moje oczekiwania ? Zdecydowanie tak. Lea jest tutaj odmieniona i mam wrażenie, że bardziej dojrzała. Jej wyjazd trochę miał na nią wpływ i spowodował, że stała się bardziej twarda. Widać, że jest silniejsza chociaż w głębi duszy dalej cierpi. Ja ją całkowicie rozumiem i sama bym tak napewno się zachowywała. Podobała mi się również jej relacja z partnerką jej ojca . Flynn. Oh mój cudowny Flynn. Tak wiem, że zakończenie poprzedniego tomu złamało mi serce ale dzieki tej części zostało posklejane na nowo. W tej części pokochałam go na nowo i w końcu mogłam się wszystkiego dowiedzieć. On również był tutaj bardziej dojrzały emocjonalnie i pokazał nam to tutaj . Jego traktowanie Lei całkowicie roztopiło moje serce. Każdy wątek z nim był dla mnie jak woda na pustyni. Koił moją dusze i powodował uśmiech na mojej twarzy. Dalej utrzymuje, że to mój książkowy mąż i green flag. Tutaj fabuła w końcu się cała wyjaśnia. Puzzle wskakują na swoje miejsce a nasze dusze są usatysfakcjonowane i uspokojone. Jego relacja z Lea wchodzi na wyższy poziom i czuć to od początku. Podobało mi się, że ta relacja rozwijała się na spokojnie i to dało mi czas na poukładanie sobie wszystkiego. Chemia jest tutaj potężna i za to dziekuje autorce. Są tutaj również poruszone tematy jak handel narkotykami czy zmaganie się z chorobą bliskiej osoby. Również nie mogę zapomnieć o dalszym wątku ADHD, który dalej był wyjaśniony. Klimat jest tutaj niesamowity i wciąga od samego początku. Jestem załamana, że to już koniec i, że muszę się z nimi rozstać. Ta dylogia to coś czego nie może u was zabraknąć. Koniecznie po nią siegnijcie. Historia ta już na zawsze bedzie w moim serduszku. Polecam z całego serca.

Biorąc pod uwagę, że jest to dodatek do głównej trylogii, nie traktuję tej historii jak pełnoprawnej części, pomimo że świat, fabuła i bohaterowie są dość płytcy i mało wyraziści to czytało mi się ją bardzo przyjemnie i z ciekawością śledziłam losy Adeny. Pokusiłabym się nawet o stwierdzenie, że jej historia podobała mi się bardziej niż Paeden.

Na początku tej części, czułam, że nie wciąga mnie ona tak bardzo jak pierwszy tom. Nadal świetnie się bawiłam, ale nie mogłam się w kolejne perypetie Zoey zaangażować emocjonalnie. To się zmieniło od połowy książki, kiedy akcja w końcu ruszyła z kopyta. Byłam już bardzo mocno przywiązana do tych bohaterów, więc w końcu pojawiły się u mnie duże emocje. Ostatecznie na ostatnich 50 stronach poryczałam się jak bóbr. Czuję wielki smutek, że ta historia to tylko dylogia i moja przygoda z nią już się zakończyła.

Czy czytaliście kiedyś książkę, którą specjalnie odkładaliście, bo nie chcieliście jej kończyć? 🩷 Ja miałam tak właśnie z “My lovely Daisy”, pomimo tego, że ogromnie mi się podobała to starałam się czytać ją jak najmniej. Liczyłam, że jeśli będę czytać dłużej, to Chad również dostanie szansę na to, by ŻYĆ. Ogromnie bałam się tego, że główny bohater skończy tak samo jak w “My beloved monster”. 🤍 Przez głowę przeszło mi nawet odłożenie książki przed TYM momentem, może ja mogłam go ocalić? 🩷 Bardzo ciężko ocenić mi tę książkę. Czytałam ją ponad dobre dwa tygodnie i cały czas czułam bolesny uścisk w sercu. Dlaczego to musiało się tak skończyć? 🤍 Przede wszystkim to, że Chad nie jest dobrą postacią. To nie jest dobry chłopak, popełnił całą masę okrutnych rzeczy, których nawet nie żałował. Widzimy tę postać z najgorszej jego strony, zło całej Plejady. To zniszczone osoby. Z problemami. 🩷 Zawsze miałam słabość do tego typu postaci w książkach bądź filmach. 🤍 Uwielbiam język autorki. Pisze przepięknie, baśniowo i musiałam się powstrzymywać, żeby co rusz nie zaznaczać nowych cytatów, które znajdowały się chyba na każdej stronie. Zaznaczę jeszcze, bo wiem, żę wielu z Was tego nie lubi, że mamy tu trzecioosobową narrację! 🩷 Jeśli “My beloved monster” Wam się podobało, to śmiało sięgajcie po drugi tom. Nie pożałujecie.