Takiego mnie nie znacie

Specyficzny, prosty, uliczny język Milesa. Czuć prawdę, brak zasłaniania się czymkolwiek. Mistrz jazzu prowadzi nas przez różne epoki, ukazując również wiele sytuacji ze swojego życia prywatnego. Dostaje się tutaj kochankom, synom i innym muzykom. Ale Miles nie był narcyzem, sam wobec siebie również bywa krytyczny. Nie jest to książka wybitna, próżno tutaj szukać we wciągający sposób prowadzonej narracji, jest wiele powtórzeń, mało wchodzenia w szczegóły. Widać, że Mistrz nie lubił się łechtać swoimi przeszłymi dziełami, bo np o Kind of Blue mamy dosłownie dwie strony. To po prostu zapiski tego, co Miles gadał - a mówił podobnie jak grał, lakonicznie, dość prosto, ale potrafił w tym umieścić całą istotę zagadnienia. Literacko oceniłbym dużo niżej (tłumaczenie również jest archaiczne, skiepszczone <to z 1993>), ale za to, że to jest pieprzony Miles Davis, daję siódemę.

Miałam nadzieję na troszkę więcej ciekawostek. Typowo dla biografii zespołu jest przepełniona informacjami o każdym utworze z każdej płyty i skupia się mocno na "technicznej" stronie pracy. Może dla super fana jest to świetna pozycja, jednak raczej niczym nie zaskakuje.

Świetne. Fantastycznie robią książce przytoczone wiernie wypowiedzi muzyków, realizatorów, wspólników na temat okoliczności powstania poszczególnych albumów, piosenek. Można czytać, słuchając jednocześnie ulubionych nagrań, od deski do deski, albo na chybił trafił do orzeszków - i zawsze jest przyjemnie, a i nauka z tego niemała.

Jedna z moich ulubionych książek. Fantastyczny wywiad rzeka z Mistrzem. Pełny barwnych historii, anegdot, przemyśleń na temat muzyki. Uwielbiam jakiego języka używa Stańko opowiadając o dźwiękach i muzykach, zwroty typu "grał dziury" o bębniarzu, są dla niego charakterystyczne. Nie brakuje tu gadania o catach (czyli czarnych jazzmanach), kochankach, drugach, realizacjach albumów, chorych tripach po mieście z nożami w kieszeni, o upadkach i wzlotach. Bez asekuracji. Stańko był człowiekiem nietuzinkowym, wielkim Artystą, a ta książka całkowicie to oddaje, w czym spora również zasługa Rafała Księżyka. Dla fana dobrej muzyki tu mus. Lubię wracać do tej książki co jakiś czas, bo potrafi zabrać do innego, artystycznego świata i natchnąć czymś niespodziewanym.

"Ryby w wannie pływały, ach jaki ja byłem młody"- oczywiście wers z 'Parady wspomnień" Przy tych felietonach można sobie stworzyć osobistą, bo to książka jest z gatunku tych, które by smakowały trzeba je umieścić w jakimś własnym kontekście. Przy okazji można sobie przypomnieć to i owo, a i wielokrotnie uświadomić sobie pewne fakty. Wiele z tych felietonów na pewno czytałam przed laty, bo na gazety, w których były publikowane kieszonkowe musiało wystarczyć. Zagadką pozostaje to, jak je wówczas odbierałam. W tej kwestii pamięć milczy i nieustępliwie wykręca się niepamięcią.

Autobiografia prostolinijna, nienapuszona, bezpośrednia. Bunuel opowiada o swoim życiu i twórczości zwyczajnym językiem. Do ostatniej strony ma się wrażenie wygodnej podróży spędzanej w przyjemnym i interesującym towarzystwie, a serwowane podczas niej historie zdecydowanie sprowadzają surrealizm do rzeczywistości bez szkody dla całej towarzyszącej mu aury tajemniczości i magii.

Jest to nic innego, jak skrupulatne opracowanie historii powstania zespołu, uwzględniając formacje poprzedzające powstanie Pearl Jamu, w których grali jego członkowie, oraz formacje pokrewne i powiązane. Fragmenty wywiadów, informacje prasowe, trochę zdjęć, historia czterech pierwszych płyt oraz pochodzące z nich teksty z polskimi przekładami. Kopalnia informacji dla fana grunge’u na temat niszowych, zapomnianych i krótko działających zespołów, których płyt chciałby poszukać i posłuchać. Całkowicie nieciekawe i nieprzydatne natomiast dla kogoś, kto nie interesuje się tego typu muzyką. Z wielkim sentymentem wzięłam tę książkę do ręki po latach i przypomniałam sobie jej treść, co spowodowało odżycie wielu wspaniałych wspomnień. Ta książka ma dla mnie bardzo osobiste znaczenie i cieszę się, że ją mam.

Książka Petera Hooka współtwórcy sukcesu Joy Division to zbiór anegdot z okresu młodości, początków powstania zespołu oraz jego rozwoju.Pokazuje 16-letnich chłopaków uwielbiających wybryki o charakterze wręcz chuligańskich, zafascynowanych ideologią punków marzących by żyć z muzyki a nie przeciętnej pracy.Ciekawym jest poznać Anglię z lat 70, w której policjanci młodocianym złodziejom sprawidliwość wymierzają pałkami w bramach.Peterk Hook ma talent do snucia opowieści i poznając historię Joy Division ma się wrażenie, że jest się wraz z nimi w brudnych salach koncertowych, gdzie szkło tłukło się kilogramami i można było stracić . Książka Hooka pokazuje również jak można żyć razem a być obok siebie. Pokazuje z jaką obojętnością członkowie grupy podchodzili do choroby Iana Curtisa , jak byli skupieni na samych sobie nie widząc tragedii jaka działa się obok. Jest swoistą odpowiedzią na pytanie jak to jest, że młodzi ludzie popełniają samobójstwo a nikt z ich otoczenia nie widzi wcześniej symptomów, które ich na tę drogę prowadzą. Strasznym się zdaje opis dnia w którym Hook dowiaduje się o śmierci przyjaciela- telefon przerwał mu obiad, ten po usłyszeniu wiadomości dalej kontynuował jedzenie i jak przyznał dopiero po latach uświadomił sobie jak on i pozostali członkowie grupy przeszli obojętnie wobec tej tragedii...

Po przeczytaniu książki Wiesława Weissa spojrzenie na twórczość kultowego zespołu Pink Floyd na pewno dla każdego wielbiciela ich muzyki nie będzie już taka sama (podobne wrażenie na mnie wywołała biografia o Tomaszu Beksińskim tegoż autora) - odkrywa można by rzec ciemną stronę zespołu pokazując zarówno geniusz członków zespołu (czy w istocie wszystkich ?) jak również ich niemoc.Biografia w sposób szczegółowy pokazuje kulisy powstania każdej płyty (w tym również solowe dokonania poszczególnych muzyków), utworów oraz sekrety marektingu wspierające sukces wydawanych albumów. Autor analizuje teksty oraz przedstawia wręcz niewiarygodne kulisy powstania okładek do płyt .Pokazuje rodzące się konflikty pomiędzy członkami grupy , kładąc duży akcent na osobowość Rogera Watersa.Weiss stworzył biografię , którą czyta się z absolutnym zainteresowaniem i niejednokrotnym zadziwieniem. Ta opowieść o PInK Floyd uświadamia ,że za sukcesem ich płyt i ich fenomenu to nie tylko sukces czwórki muzyków lecz efekt pracy wielu ludzi i można się zastanawiać tylko jaka byłaby ich muzyka, gdyby nie współtwórcy o których się nie mówi .....Biografia absolutnie perfekcyjna , jedna z najlepszych jaką dane mi było przeczytać.

Nie będę się długo rozpisywał tym razem. Nick spisał swoje wspomnienia z całego okresu działalności Pink Floyd w sposób lekki i z humorem. Zazwyczaj czytam książki wieczorem przez 15-20 minut, ale w przypadku tej książki musiałem się pilnować, by "jeszcze jedna strona" nie doprowadziła mnie do czytania książki do 2 w nocy. Poza opisem poszczególnych tras i sposobu pracy nad przygotowaniem płyt, Nick porusza też te trudniejsze tematy, jak spory wewnątrz zespołu i ostateczny rozpad na Rogera i dwójkę Nick-David (plus czasami Rick). Więc mamy tu nie tylko te dobre momenty, ale także te trudniejsze - poza rozpadem zespołu, porusza też kwestię wywalenia z zespołu Syda i późniejsze z nim spotkanie. Książka wciągająca i na pewno każdy fan Pink Floydów powinien ją przeczytać.

Do czytania biografii zespołu Led Zeppelin przystąpiłem z perspektywy neutralnego słuchacza zespołu. Oczywiście działalność grupy to zdecydowanie nie moje lata, ale z przyjemnością zagłębiłem się w historię jednego z prekursorów ciężkiego grania, od których wiele zespołów czerpało lub czerpie garściami. Książka to gratka dla fanów i katalog soczyście pikantnych momentami ciekawostek z życia legendarnych muzyków. To także dobry przegląd muzycznych trendów minionej epoki. Po wszystkim odsłuchałem kilku płyt z dyskografii Zeppelinów. Z nabytą wiedzą zaczerpniętą z biografii, ta muzyka przybrała dla mnie zupełnie nowego znaczenia. Szczególnie zaciekawił mnie wątek sądowego sporu odnośnie zaczerpnięcia inspiracji podczas tworzenia legendarnego utworu ”Stairway to Heaven”.

,,Ian prowadził życie jakby według sprzecznych planów, które zmieniały się w zależności od tego, z kim przebywał i jakie korzyści mógł z tego odnieść" - już ten cytat pochodzący z książki żony Iana Curtisa zapowiada, że przedstawiony w niej obraz wokalisty Joy Divison odkrywa nieznane wcześniej jego oblicze. Znakomity film ,,Control"Antona Corbijna niewątpliwie przybliżył jego osobę jako zagubionego wrażliwego człowieka młodego człowieka zaś jego żona uzupełniła go o szczegóły , których może nie chcielibyśmy poznać .Niewątpliwie jej ocena jest subiektywna i surowa, ale jak może czuć się kobieta odepchnięta, porzucona z dzieckiem na rzecz muzyki i znajomych .Faktem jest, że Peter Hook w swej książce również potwierdził te informacje, tak więc nie są one tylko wyrazem zmyślonych fantazji .Deborah w swojej książce ukazuje Iana , którym niczym kamelon zmienia się w zależności od miejsca, w którym jest i z ludźmi , z którymi przebywał. Dla znajomych i członków zespołu był zabawnym towarzyszem , który nie stronił od wygłupów i imprez , który był charyzmatyczny na scenie i przyciągał publiczność .Przy nich Ian nie narzekał na swoją chorobę, udawał, że to tylko chwilowe napady, a tak naprawdę z każdym zagranym koncertem stawał się wrakiem człowieka. Widziała to tylko żona - była jednym świadkiem jak dużą cenę musiał płacić Ian (jak również ona i ich córka).Po powrocie Ian był nieobecny , miał coraz dłuższe ataki padaczki - właściwie go nie było. Opowieść żony Curtisa to smutna historia, o pięknych młodych ludziach , którzy w rok po ślubie stali się sobie obcy, o tym, że tworzenie muzyki często przynosi ból i cierpienie. O wielkiej samotności Iana i Deborah, o egoizmie ludzkim ...o tym jak trudno być dojrzałym , gdy ma się dwadzieścia lat i jak trudno spełniać marzenia i , że nie każdemu jest to dane. Poruszająca opowieść warta przeczytania, pomimo tego, że napisana w sposób chaotyczny i jakby na kolanie.

Dla fanów Kultu i Kazika pozycja obowiązkowa. Choć przez tę parę lat od jej wydania wiele można by do niej dopisać, to porcje faktów/ciekawostek/historii są naprawdę konkretne i mówią wiele o najważniejszych latach twórczości Kazimierza Staszewskiego. Klimat niesamowity. To solidny kawał historii polskiej sceny rockowej. Minusem jest skład - na kolorowych stronach tekst jest często niezbyt wyraźny.

Książka wydana w 2012, przeczytana w 2024. I nie wiem, czy czasy aż tak się zmieniły, że prywatne opinie i psychoanalizy Roberta Brylewskiego na temat kolegów z branży czyta się bardzo źle. Są niestosowne. Brylewski wychodzi w swych opiniach na dziadersa. Jest też trochę nieznośnego filozofowania o religiach i duchowości. Niemniej jednak historia tworzenia zespołów w zastanych warunkach jest bardzo ciekawa. Sporo jest o komponowaniu utworów, trochę technikaliów sprzętowych. Da się odczuć, że tworzenie muzyki jest całym życiem Brylewskiego. Wartościowy jest wątek o uzależnieniu od amfetaminy. Szczera i bezkompromisowa opowieść.

Bardzo dobrze udokumentowana i świetnie napisana biografia wspaniałego muzyka, gitarzysty Jimiego Hendrixa. Książkę czyta się rewelacyjnie, wciąga swoją niesamowitą atmosferą brytyjskiej i amerykańskiej muzycznej sceny lat 60. i 70. XX wieku. Poznajemy życie Hendrixa od dzieciństwa po jego śmierć. Przechodzimy przez kolejne etapy jego fascynacji i obsesji gitarowej, wczuwamy się w jego dylematy rodzinne i zawodowe. Nie obcy nam staje się wszechobecny rasizm, dyskryminacja ze strony innych muzyków, liczne romanse, bieda, narkotyki, alkohol. Książkę czyta się z ogromną przyjemnością, wiele faktów okraszonych jest licznymi anegdotami czy wspomnieniami osób związanych z geniuszem gitarowym. Autor rzetelnie i bardzo obiektywnie przedstawia nam całą historię, nie ubarwia, nie stawia zdecydowanych opinii, snuje przypuszczenia powołując się na źródła rozmów, wspomnień czy nagrań. Cross bazuje m.in. na biografii ojca muzyka, którą też bierze pod dziennikarską lupę i weryfikuje stwierdzenia Jamesa Allena. Przede wszystkim daje się wypowiedzieć faktom, ludziom czy wspomnieniom. Niesamowity upór, ogromna determinacja w dążeniu do perfekcjonizmu w opanowaniu gitary i nowatorskich sztuczek na tym instrumencie, to przede wszystkim wyłania się z kolejnych stron biografii. Gitara okazuje się być przedłużeniem ciała i umysłu Jimiego, i takim go powinniśmy zapamiętać. 1 Ps. To co najbardziej mnie zaskoczyło, to fakt, że Jimi nie umiał czytać nut, był introwertykiem i miał poważną wadę wzroku, a mimo to tworzył niesamowite kompozycje gitarowe, które dzisiaj już są niemal legendarne. 2 Ps. W kolejce czeka kolejna biografia tego autora tym razem o Kurcie Cobainie, jeżeli będzie tak dobrze napisana, to czeka mnie niezła jazda bez trzymanki:) Serdecznie polecam.

To moje drugie spotkanie z Thompsonem i równie udane, nie ma tu tego "szaleństwa" co w "Lęku i odrazie" i fabuła nie jest związana w węzeł gordyjski, książkę czyta się lekko i przyjemnie, nie mniej nie oznacza, że z kart wieje nudą, co to to nie. Paul Kemp wielkomiejski dziennikarz wyjeżdża z Nowego Jorku i przeprowadza się na Karaiby gdzie zatrudnia się w podupadającej gazecie wśród dziwaków, nieudaczników, awanturników i nie całkiem zrównoważonych ludzi. Jak to u Thompsona książka oparta jest o wątki biograficzne. Muszę przyznać, że literatura ta wciągnęła mnie od samego początku, nie mogłem się zatrzymać dopóki nie dotarłem do ostatniej strony. Stwierdziłem więc, że słusznym będzie dodać autora do swoich ulubieńców. Także nie może być lepszej rekomendacji zachęcającej do czytania niż ten fakt, no dobrze pewnie i by się znalazło parę rzeczy, tak czy inaczej zatwierdzam i gorąco polecam zapoznać się z publikacjami nieco zwariowanego Huntera S. Thompsona.

"No one sings Dylan like Dylan" pamiętam to zdanie z jakiegoś wywiadu, czort wie dla kogo, ale gwarantuję, że było to dawno temu, co tu kryć chłop śpiewać nie umie, ale pisze tak, że Nobel się do niego uśmiechnął, jego twórczość była jedną z przyczyn powywracania światopoglądu kilku pokoleń.

Zaskoczyła mnie „Biała gorączka”, nie powiem. Spodziewałem się wygładzonej dla potrzeb czytelnika historii człowieka, znanego lepiej jako Lemmy. Tymczasem czeka nas niezwykle naturalna i bezpośrednia wypowiedź muzyka, który z niejednego pieca jadł chleba. Nie unika tematów drażliwych, nie unika słów obraźliwych, mówi prosto z mostu, pozostając przy tym sobą. Czytając poszczególne rozdziały wręcz słyszałem jego charakterystyczny chrapliwy głos, tak jakby siedział tuż obok. Niektórych czytelników może razić swobodne podejście do spraw damsko-męskich, zażywanie narkotyków w ilościach „przemysłowych”, ale „Lemmy” Kilmister opowiada o tym niezwykle rubasznie, nie starając się kreować na inną osobę niż był. Prezentowane przezeń poglądy na temat społeczeństwa, muzyki czy polityki nie straciły na oryginalności, a czytane dziś nabrały niepokojąco prawdziwego wyrazu. Przy okazji udaje mu się odwzorować klimat muzyki rockowej, zwłaszcza ten z lat 60-tych i 70-tych: naprawdę można mu zazdrościć, ile zespołów było dane mu zobaczyć na własne oczy. Książka kończy się właściwie na etapie wydania płyty „Hammered” (2002 rok); niestety nie doczekała się wydania uzupełnionego choćby o kolejną dekadę z życia tego niezwykłego basisty. Jeżeli miałbym pretensje, to tylko o zbytni pośpiech w opisywaniu lat 90-tych, anegdoty z tras oraz sesji nagraniowych z tego okresu zostały opowiedziane zbyt pobieżnie. Kilkadziesiąt dodatkowych stron z pewnością by nie znudziło, zresztą książkę czyta się wartko i z zaciekawieniem. 7+/10

W liceum kumpel pokazał mi film, który funkcjonował na naszym rynku jako „Las Vegas Parano”. Kumpel, który był zawsze wkurzony na polskie tłumaczenie tego tytułu, chodził w rybackiej czapeczce, palił fajki za szkołą, nabijając je wcześniej na lufkę – chciał stworzyć swoją podręczną walizkę Raoula Duke’a, ale – jak to bywa w polskiej kulturze remiksu – skończyło się na plecaku z całą galaktyką swojskich „multicolored uppers, downers, screamers, laughers”. Pamiętam, jak siedzieliśmy razem na angielskim w bardzo małej salce w noworudzkim liceum, a kumpel, bazgrając abstrakcyjne, psychodeliczne arabeski na ostatniej stronie w zeszycie, powiedział smutny, że wczoraj Thompson palnął se w łeb. Wtedy to po mnie spłynęło, ale już chwilę później, gdy obejrzałem z pięć razy, ściągnięty z torrentów „Fear and Loathing in Las Vegas”, pohukując w trakcie seansów i klaszcząc w łapy jak kapucynka, i mnie dorwała kula wystrzelona z hunterowskiej czterdziestki czwórki. Trzy lata później „Lęk i odraza…” w wersji książkowej wylądował wreszcie na polskiej ziemi, ale z 37-letnim poślizgiem w stosunku do amerykańskiej premiery. Leżałem sobie w cieszyńskim akademiku i nagle poczułem, że ówczesna dziewczyna rzuciła mnie czymś w banię. Podniosłem pocisk, który okazał się drogocenną książką w pomarańczowej okładce. Takimi prezentami można dawać się nokautować każdego dnia. Był kwiecień, taki jakie zdarzają się tylko na południu Polski, kiedy zaczyna buzować ten przedwczesny letni kocioł. To była piękna, uroczysta chwila: wzułem klapki, ubrałem krótkie spodenki, skoczyłem po dwa Żubry do Żaby i udałem się na górkę, która piętrzyła się nad cieszyńskim kampusem, a z której można było omiatać wzrokiem kawał miasta i okoliczne wzgórza. Położyłem się w młodej, nagrzanej już słońcem trawie, odpaliłem butlę i wpadłem po raz kolejny do tej soczystej, thompsonowskiej nory. Mówi się, że z tripu wraca się z obciętym językiem, że próba oddania tego rodeo synaps z pomocą śliskich liter to jak tańczenie o architekturze. Podobnie mam z tą powieścią – nie chce mi się o niej gadać, chcę ją przeżywać. Kiedyś trafiłem na próby interpretacji „Lęku i odrazy…”, interpretacji w takim polonistycznym duchu. I zesrałem się ze śmiechu, gdy jakaś doktorantka gryzmoliła, że pustynia, przez którą prują cadillakiem na początku książki Raoul Duke i jego samoański adwokat, jest metaforą nihilizmu nixonowskiej Ameryki. Dla mnie ta pustynia była po prostu metaforą dobrej jazdy. Lata później łyknąłem sobie „Fear and Loathing…” w oryginale i spodobała mi się ta powieść jeszcze bardziej. Jednak inaczej układają się w głowie takie słowa jak „freak, acid head, uppers, downers, savage, bastards” niż ich polskie ekwiwalenty, mimo tego, że nasze tłumaczenie było naprawdę brawurowe. I niewiele opowiedziałem o tej książce, ale nie ma tu o czym gadać – to święty tekst kontrkultury, dziki rollercoaster, gdzie każde słowo siedzi dokładnie na swoim krzesełku. Teraz tak jest, że mamy lęk, niech już zostanie na zawsze.

Wczoraj skoczyłam czytać książkę autorstwa Mikołaj Lizuta( niebywałe jest z mojego rocznika, bo 1973,,Punk Rock Later'') czytało się fajnie te sześć wywiadów z liderami punk rockowych zespołów: Kult, Brygada Kryzys, Dezerter, Amia, Pidżama Porno i eseju opartych na wspomnieniach Siczki z KSU, choć bardzo często miałam wrażenie, że czytam historyczno socjologiczną rozprawę. I tych co jeszcze nie czytali zachęcam do zapoznania się z tą książką, a ci co czytali do powrotu po latach.