Taki wstyd

"Sekretne życie Roberty" wybrałam zupełnie z przypadku. Zalegała na mojej półce już od dawna. A szkoda! Polubiłam bohaterów, a cały pomysł na fabułę wydał mi się niezwykle urzekający. Powieść miała kilka niedociągnięć; niektóre wątki mogły zostać skrócone, a zakończenie bardziej rozbudowane. Mimo wszystko to był przyjemny czas z lekturą. A Roberta to znakomita bohaterka, którą obejrzałabym na szklanym ekranie.. :)

Joanna Opiat-Bojarska w swojej powieści "Bestseller" zabiera nas w mroczną podróż za kulisy świata literackiego blichtru. To historia, która pokazuje, że sukces, choć lśniący, ma swoją cenę — a ta cena bywa śmiertelnie wysoka. Główna bohaterka, Emilia Sienkiewicz, to skromna księgowa, która w mgnieniu oka staje się celebrytką, wygrywając popularny talent show. Z dnia na dzień zyskuje wszystko, o czym marzyła: sławę, uwielbienie, obietnicę błyskotliwej kariery. Jednak tuż przed premierą swojej powieści zostaje znaleziona martwa. Jej śmierć staje się punktem wyjścia dla policyjnego śledztwa, prowadzonego przez doświadczonego Burzyńskiego i jego młodszego partnera, Majewskiego. Duet detektywów, badając sprawę, zagląda w każdy zakątek świata mediów. Odkrywają, że za fasadą uśmiechów i gratulacji kryje się sieć intryg, zazdrości i chciwości. Opiat-Bojarska z dużą precyzją odsłania mechanizmy telewizyjnego biznesu, w którym cynizm jest walutą, a ludzkie marzenia stają się tylko narzędziem do osiągnięcia celu. Dodatkowo pojawienie się tajemniczej kobiety, która wydaje się wiedzieć więcej, niż powinna, podkręca atmosferę. A drobiazgowa antropolog sądowa Anita Broll, choć pomaga w śledztwie, stawia kolejne wyzwania przed Burzyńskim i Majewskim. Joanna Opiat-Bojarska stworzyła postaci, które nie są jednowymiarowe. Policyjny duet — doświadczony i pragmatyczny Burzyński oraz Majewski, zderzający się z brutalnością świata show-biznesu — to zgrany zespół, którego dialogi i dynamika wprowadzają lekkość w mroczną opowieść. Autorka splata wątki kryminalne z psychologicznymi, pokazując, jak sukces może zmienić ludzi, jak łatwo ulec pokusie, i jak trudno jest uciec od przeszłości. "Bestseller" to kryminał, który wyróżnia się nie tylko intrygującą zagadką, ale także trafną diagnozą współczesnego społeczeństwa, zafascynowanego celebrytami i błyskawicznym sukcesem. Autorka wciąga czytelnika od pierwszej strony, prowadząc go przez labirynt fałszywych tropów i mrocznych sekretów. Książka jest napisana bardzo dynamicznie. "Bestseller" to opowieść o tym, jak cienka jest granica między marzeniem a koszmarem, i jak ciemna strona sukcesu może pochłonąć każdego.

I znowu, drugą część zdecydowanie lepiej się czyta niż pierwszą. Merytoryczna wiedza, tym razem o dopalaczach i specyfice pracy dziennikarza, dobrze skonstruowana fabuła, fajnie pociągnięte wątki osobiste. Czterech kumpli z liceum zakłada biznes, jeden z nich, będąc pod wpływem dopalaczy umiera. Nieźle się czyta. Taki mocno obyczajowy kryminał. Polecam.

"Gra złudzeń" to wciągający kryminał, który już od pierwszych stron wciąga czytelnika w mroczny świat głównego bohatera. Hektor Cichy, młody wdowiec, pogrążony w żałobie i nałogu, prowadzi śledztwo w sprawie zabójstwa popularnego reżysera. Fabuła jest pełna zwrotów akcji i trzyma w napięciu do samego końca. Autorka @autorkakasiamagiera zręcznie kreśli postać Hektora Cichego, ukazując jego wewnętrzne rozterki i dylematy moralne. Komisarz, choć wie, kto jest sprawcą zbrodni, musi zmierzyć się z własnymi emocjami i podjąć trudną decyzję, czy postąpić zgodnie z prawem, czy ulec sile, która go niszczy. Książka wyróżnia się mrocznym klimatem i dynamiczną akcją. Autorka umiejętnie buduje napięcie, stopniowo odkrywając przed czytelnikiem kolejne elementy układanki. "Gra złudzeń" to lektura obowiązkowa dla fanów mocnych kryminałów, którzy cenią sobie złożonych bohaterów i wciągające fabuły. Jest to pierwsza część serii, co z pewnością ucieszy czytelników, którzy chcieliby poznać dalsze losy tego intrygującego bohatera. Zakończenie książki pozostawia wiele otwartych pytań, co tylko zaostrza apetyt na kolejne tomy.

To jedna z książek, którą udało mi się znaleźć w brytyjskiej bibliotece. Wzięłam ją bez zastanowienia. Moje pierwsze spotkanie z twórczością autora można więc porównać do randki w ciemno. Akcja powieści rozpoczyna się w 1938 roku. Głównym bohaterem jest nastoletni Antek przygotowujący się do matury. Wyprawa z kolegami do domu uciech okazuje się niefortunnym pomysłem i tym samym sprowadza na chłopaka prawdziwe kłopoty. Wkrótce potem ojciec Antka zostaje aresztowany pod zarzutem działalności antypaństwowej. Jaka przyszłość czeka Antka i jego ojca? I o co chodzi z tytułowym autoportetem? W tej historii znajdziecie mnogość wątków, postaci, miejsc akcji, natomiast nie znajdziecie jej zakończenia. Ku mojemu zaskoczeniu okazało się, że jest to seria. Książka jest w miarę ciekawa, chociaż nie nazwałabym jej wciągającą, nie okazała się na porywająca na tyle, żeby zarwać dla niej noc. Odkładałam i spałam spokojnie. Momentami była nużąca, a jednak przeczytałam ją bardzo szybko. Daję jej plusik za Zakopane, kolejny za zagadkę z obrazem, największy zaś za retro klimat. Głowny minus za niektóre epizody, moim zdaniem wprowadzające niepotrzebny zamęt. Dawno książka nie wzbudziła we mnie tak mieszanych uczuć. W bibliotece nie znalazłam kolejnych części. Może to znak? Jeśli kiedyś natknę się na kolejną część to pewnie przeczytam, bo jednak jestem ciekawa dalszego ciągu. Myślę że nie nastąpi to zbyt szybko, no chyba, że los tak zechce.

"Domek z kart" to drugi tom serii kryminalnej z komisarzem Hektorem Cichym w roli głównej. Po trudnych przejściach i odwyku, Hektor wraca do służby, tym razem w nowym wydziale i z nową partnerką, aspirant Jagną Bojanowską. Autorka sprawnie buduje napięcie, prowadząc czytelnika przez z pozoru proste śledztwo, które szybko przeradza się w mroczną i skomplikowaną intrygę. Świat zamożnych i szanowanych obywateli okazuje się być pełen tajemnic, przemocy i erotycznych skandali. Książka wciąga od pierwszej strony, a dynamiczna akcja i zaskakujące zwroty akcji nie pozwalają się nudzić. Relacja Hektora i Jagny, początkowo napięta, z czasem ewoluuje, dodając historii dodatkowego smaczku. "Domek z kart" to kryminał, który trzyma w napięciu do ostatniej strony, a poruszane w nim tematy z pewnością skłonią do refleksji.

🔰"Mają zmarli w niedzielę ten pośmiertny kłopot, Że w obczyźnie cmentarza czują się — bezdomnie (...)" /Bolesław Leśmian: "W zakątku cmentarza"/ Magdalena Kawka w tytule swojej powieści nawiązuje do wiersza Bolesława Leśmiana. Pisarka próbuje oswoić trudną tematykę przemijania i śmierci wprowadzając do swojego utworu odrobinę czarnego humoru. Powieść ma bohatera zbiorowego, są to umarli, którzy rezydują na granicy starej i nowej części cmentarza, gdzie znajdują się mogiły powstańców z XIX wieku, ludzi zabitych w czasie obydwu wojen światowych oraz osób zmarłych po wojnie. Miejsca akcji nie można precyzyjnie określić, gdyż nie wiadomo, gdzie dokładnie usytuowany jest powieściowy cmentarz. Jednak w tle fabuły często przywoływana jest burzliwa historyczna przeszłość Polski, można więc bez wątpliwości uznać, że wydarzenia rozgrywają się na terenie polskiej nekropolii. Bohaterowie utworu wspominają nasze powstania narodowowyzwoleńcze, obrzędy dziadów. Młodsza Siostra w wieku siedemnastu lat została zamordowana przez hitlerowców. Przy okazji jej śmierci narrator wspomina działalność barbarzyńskich esesmanów z 36. Dywizji Grenadierów SS dowodzonej przez Oskara Dirlewangera, kryminalisty skazanego przed wojną w Niemczech za wielokrotny brutalny gwałt na nieletniej. Jego oddział złożony był z przestępców i wsławił się szczególnym okrucieństwem wobec ludności cywilnej (najbardziej wobec kobiet i dzieci oraz Żydów na Lubelszczyźnie). Największym bestialstwem dirlewangerowcy wykazali się jednak podczas powstania warszawskiego, dokonując rzezi Woli między 5 a 7 sierpnia 1944 roku. Zbrodnie dirlewangerowców wzbudzały odrazę i niechęć nawet wśród niemieckich żołnierzy z innych formacji. Niektórzy próbowali nawet powstrzymywać ich okrucieństwo. Członkowie dywizji często walczyli sami ze sobą o łupy i w tej walce zabijali się wzajemnie. Nigdy nie zostali osądzeni za popełnione zbrodnie.* Być może powieściowy cmentarz znajdował się właśnie na warszawskiej Woli lub gdzieś na Lubelszczyźnie. Początkowo za pomocą krótkich migawek autorka pozwala poznać czytelnikom poszczególnych bohaterów, których sytuacja jest trochę podobna do greckich zmarłych bytujących na Polach Elizejskich. Może nie rozpaczają za utraconym życiem jak mitologiczni zmarli, ale również nie dane im było zapomnieć ziemskich przeżyć, wyzbyć się typowo ludzkich wad, zalet, uczuć i namiętności. Poznajemy mieszkanki i mieszkańców cmentarza – Artystkę, Poetę, Siostry Starszą i Młodszą, Grubą Damę, pana Marysia, Trendy Romka, Górnika, Ojca Rodzinę, Pasażerkę oraz trzech Motocyklistów (w tym jednego bez głowy). Wszyscy zostali świetnie sportretowani. Wśród tych postaci bez trudu odnajdziemy różne typy osobowości znane nam z codziennego życia. Rezydenci cmentarza wiodą całkiem bogate życie towarzyskie, w którym jest miejsce na przyjaźnie i konflikty a nawet na… romanse. Jeśli jednak wyobrażacie sobie ich pobyt na cmentarzu jako czas błogiego odpoczynku po trudach życia, to jesteście w błędzie. Okazuje się, że w życiu po życiu pod pewnymi względami może być jeszcze trudniej, niż w trakcie pierwotnej egzystencji. Zwykłe czynności mogą się okazać prawdziwym wyzwaniem, a spokój rezydentów cmentarza zdecydowanie zbyt często zakłócają nie tylko odwiedzający ze swoimi tandetnymi plastikowymi wiązankami kwiatów, ale też lokalni pijaczkowie urządzający sobie w cmentarnym zaciszu nocne libacje. Rezydenci cmentarnych kwater nie są jednak całkowicie bezbronni, mają swoje sposoby na ukaranie dokuczliwych gości. Jednocześnie mają inny problem nie związany z ludźmi przybywającymi na cmentarz. Największą trwogą napawa ich bowiem już sama myśl o tym, że mogliby napotkać na swej drodze mityczną i złowrogą Umrzycę, którą wolą nazywać "Kobietą z Klasą". Czy spotkania z tą przerażającą istotą uda im się uniknąć? Od samego początku utworu autorka raczy nas humorem językowym i sytuacyjnym, podanym w formie udanej stylizacji językowej. Sięga też głębiej po poetyckie inspiracje, gdyż każdy rozdział książki rozpoczyna się adekwatnym cytatem z poezji Leśmiana, Szymborskiej lub Staffa. To właśnie styl, w jakim napisana jest ta książka zasługuje na pochwałę: dopracowany, elegancki, zaprawiony iście angielskim dowcipem, w którym od czasu do czasu zderzają się frazy podniosłe z pospolitymi a nawet wulgarnymi, tworząc humorystyczny kontrast. Magdalena Kawka potraktowała trudny temat śmierci i przemijania z lekkością oraz dowcipem, jednak między wierszami zawarła sporo egzystencjalnych rozważań o naszym doczesnym życiu i jego ponadczasowych wartościach. * na podstawie: Jesus Hernandez, Nazistowskie bestie. Kaci z SS, Wydawnictwo Bellona 2019. 🍁Listopadowe wyzwanie LC 2025: Przeczytam książkę polskiego autora lub autorki wydaną po 2000 roku. (4)

Ina Fisher to młoda dziennikarka która jako wolny strzelec pisze drobne artykuły do gazet i pewnego dnia natrafia na informację o zaginięciu dawnej koleżanki ze szkoły Agnieszki Rutkowskiej. Mimo że dziewczyny nie pałały do siebie sympatią w latach szkolnych Ina postanawia rozpocząć dziennikarskie śledztwo w sprawie zaginięcia Agnieszki która była psychologiem. Okazuje się że ludzie którzy kiedykolwiek się zetknęli z panią psycholog nie pałają do niej sympatią i każdy z nich miał powód do przyczynienia się do jej zaginięcia. Niech was nie zwiedzie tytuł książki LOVE który sugeruje romans , to jest thiller psychologiczny z wątkiem kryminalnym ,pojawia się również wątek przemocy domowej z tragicznymi skutkami . Ale najlepsze jest zakończenie które wbiło mnie w fotel i nie daje o sobie zapomnieć . Polecam

Książka napisana została z punktu widzenia pana podkomisarza w obecnych czasach i wspomnienie z roku, kiedy jeszcze miał żonę. I jakież było moje zdumienie, gdy ukazał się w nim kościół farny znajdujący się w moim mieście i wgl, że akcja książki jest opisana całkowicie w moim mieście i jego okolicach. Szok szok szok i słuchałam tej książki początkowo z uśmiechem 🤭. Ale im dalej w historię, tym jakoś odniosłam wrażenie, że autor chyba nie lubi swojego miasta rodzinngo, po tym jak opisywał miejsca, i mina mi jednak zrzedła. Poznajemy tutaj podkomisarza Konrada Rowickiego, który nie zamierza odpuścić sprawy samobójstwa młodej dziewczyny. Ale zachowanie ojca dziewczyny nad wyraz dawało do myślenia. Bo który ojciec nie byłby poruszony, gdyby jego dziecko postanowiło wykonać taki czyn. Niby coś tam co jakiś czas wykazał się zainteresowaniem, ale jakoś tak moim zdaniem, mało to było wiarygodne. To już bardziej matka się załamała po tym zdarzeniu. Dziewczyna oczywiście chodziła do Krasiniaka, bo była córką wysoko postawionego ojca, więc nie mogła pójść nigdzie indziej. Podkomisarza zastanawia dlaczego komendant chce, żeby tak szybko zamknąć tą sprawę, oczywiście na polecenie jej ojca. Mnie też to zastanowiło. Dlatego postanowił działać na własną rękę, mimo iż oficjalnie było już po fakcie. Do tej pory rzadko spotykałam swoje imię w książkach i zazwyczaj spotkane mnie cieszyło, jednak tutaj nie. Tu mi się nie podobało w jakim kontekście się pojawiła i jak często później była wspominana. Uważam jednak, że Ciechanów to wbrew pozorom nie jest miasto w którym każdy wie wszystko o wszystkich, bo nikt się tu nie interesuje tak naprawdę drugim człowiekiem, chyba, że akurat coś się u niego dzieje i zwęszą plotki, wtedy owszem każdy jest interesowny, ale wydaje mi się, że nie tylko w Ciechanowie tak się dzieje, a w każdym jednym mniejszym mieście. Ale powiem wam, że to było naprawdę ciekawe doświadczenie, słuchając o miejscach, które znam. O miejscach, w których często się bywa. Dziwne, ale ciekawe doświadczenie 🤭. To była naprawdę wciągająca książka, a jednocześnie miałam wrażenie, że mocno obrażająca wiele miejsc w mieście. Przeszło mi nawet przez myśl, że to dziwne, że nie słyszałam wcześniej o tej książce, a miała ona swoją premierę w 2016 roku, pierwsze wydanie, a później było wznowienie w 2022 i też ta książka nie wpadła mi wcześniej w oczy. Zainteresowała mnie dopiero akcja u @librariada #czytamywokolicy i postanowiłam sprawdzić czy w moim mieście i okolicach są jacyś autorzy i okazało się, że jest ich kilku, aż się zdziwiłam, bo słyszałam tylko o dwóch 🤭. "Zginę bez ciebie" to w gruncie rzeczy książka o stracie ukochanej osoby i o tym, jak poradził sobie mężczyzna po jej stracie. O tym jak było dobrze, a z dnia na dzień wszystko się zepsuło. O tym jak szybko można odciąć się od wszystkiego i stać się zgorzkniałym.

Moje pierwsze spotkanie z piórem tej autorki i mam nadzieję, nie ostatnie. Lubię książki w której można spotkać siły nadprzyrodzone. Sonia nasza główna bohatera jest dziennikarką. Interesuje się wykopaliskami które mogą mieć związek z wampirami jak i czarownicami. W między czasie zauważa u siebie problemy ze zdrowiem, a do tego dziwne sny. Co one mogą znaczyć? Nieoczekiwany przyjazd ciotki i przyjaciela zaskakują naszą bohaterkę. Po co się zjawili i co z tym wspólnego mają sny, dobre duchy i dawno nieżyjąca babka. Tego wszystkiego dowiecie się z powieści. Mi bardzo się podobała książka i na pewno sięgnę po dalszy ciąg przygód Soni.

Po przeczytaniu Zęzy postanowiłem,by skompletować całą serię książek napisanych przez Ewę,przeczytać dwie pierwsze książki .I na pierwszy strzał trafił debiut,którego akcja dzieje się równolegle w Francji i Poznaniu .I dobitnie ukazuje gdy koszmar z przeszłości nie daje o sobie zapomnień ,tragiczny wypadek z przeszłości powraca w życiu Julii która projektuje kolekcję niesamowitych ubrań .Akcja w tej książce jest jak rozpędzająca się lokomotywa. Czytając zwiedzamy kilka krajów .A zakończenie rozwala system. Mocną stroną tej książki są wyraziste postacie,szczególnie w Francji .Sumując debiut idealny .

tak dobrego kryminału dawno nie czytałam. Jakie plusy ma ta powieść ? Same ! Po pierwsze świetna i nie oczywista fabuła (zabójstwa na zlecenie z tzw. samoobsługą jeśli chodzi o odbiór zapłaty oraz kradzieże dzieł sztuki), bardzo ciekawe postacie bohaterów np. komisarza Dzikiego ( po raz pierwszy od dawna -policjant bez nałogów), żadnych rozwlekłych opisów, żadnych retrospekcji, a wisienkę na torcie stanowi duża dawka wiedzy z zakresu kryminalistyki jak i medycznej. Akcja jest szybka no i jest dużo dialogów. Dla mnie BOMBA!.

Drogi autorze. Bardzo dobrze piszesz! Ale czemu nie kontynuujesz? W książce wszytko się klei. Ciekawe wątki, dobry motyw. Każda postać szczegółowo opisana, później jej morderstwo. Noooo mi się podobała, nie wiem skąd niektóre tak negatywne opinie. Bardzo mi pasuje styl pisania, lekko się czytało, opowieść wciągająca. Na koniec zrobiło mi się smutno 😓 Polecam!

"Ukochany z piekła rodem" Alek Rogoziński Wydawnictwo: Skarpa Warszawska Premiera: 14.o1.2o26 Recenzja książki tym razem napisana gościnnie przez koleżankę Roksanę. „Ukochany z piekła rodem” to lekka, ale jednocześnie dobrze skonstruowana komedia kryminalna. Historia zaczyna się od romansu Joanny Szmidt — popularnej pisarki romansów — która wdaje się w relację z przystojnym fotografem Konradem. Wydaje jej się, że wreszcie spotkała kogoś wyjątkowego, jednak szybko okazuje się, że mężczyzna nie miał wobec niej czystych intencji. Sytuacja komplikuje się jeszcze bardziej, gdy fotograf zostaje zamordowany, a Joanna — ku zaskoczeniu otoczenia — postanawia zaangażować się w wyjaśnienie sprawy na własną rękę. To właśnie śledztwo stanowi mocny punkt tej historii. Wątek kryminalny jest rozbudowany, wielowarstwowy i pełen powiązań między bohaterami. Z każdym kolejnym rozdziałem pojawiają się nowe tropy i zaskakujące odkrycia, które sprawiają, że fabuła trzyma uwagę do samego końca. Mimo poważnego tła, całość nie jest przytłaczająca — humor i lekki ton równoważą dramatyczne wydarzenia. Dużą siłą książki są naturalne dialogi i relacje między bohaterami. Rozmowy brzmią swobodnie i autentycznie, a słowne przepychanki dodają historii energii. Dzięki temu czytelnik ma wrażenie, że uczestniczy w wydarzeniach razem z nimi, a nie tylko je obserwuje z boku. Pomimo wielu postaci i złożonych powiązań fabuła pozostaje czytelna i dobrze poprowadzona. To nie jest typowy, schematyczny kryminał — to historia, która łączy humor z naprawdę solidną intrygą i pokazuje, że komedia kryminalna może mieć mocny fundament. To książka dla osób, które lubią rozrywkę z treścią — historię z zagadką, wyrazistymi bohaterami i wyraźnym napięciem, ale podaną w przystępny, lekki sposób. Dla mnie była to wciągająca i satysfakcjonująca lektura. #współpracareklamowa

Jeśli autor potrafi napisać drugi tom swojej serii tak, że wybacza mu się niedociągnięcia z pierwszego tomu, to jest to naprawdę spory talent. Albo przynajmniej umiejętność uczenia się na własnych błędach. Do brzegu: to była smaczna, krwista lektura. Prawdopodobnie część obiektywizmu odbiera mi fakt, że jestem absolutnie zauroczona umieszczeniem akcji w Kowarach - moim ukochanym miasteczku. Lokalizacje są dotkliwie prawdziwe, bohaterowie przypominają prawdziwych ludzi, można by śmiało uwierzyć, gdyby ktoś powiedział, że to wszystko wydarzyło się naprawdę - bo rzeczywiście jeszcze kilka(naście) lat temu Kowary były mieściną zapomnianą przez świat i wszelkich bogów, upadającą, gdzie przestępczość kwitła na żyznym gruncie wysokoprocentowych napoi i wszechobecnej biedy oraz mentalności pewnej sporej grupy wyjątkowo hałaśliwej i kolorowej mniejszości narodowej. To jak zanurzenie się we wspomnieniach z dzieciństwa, takiego niezbyt szczęśliwego. Sprawa kryminalna jest przez autora bardzo dobrze poprowadzona, trzyma w napięciu i w kulminacyjnym momencie nie da się odłożyć książki. Zakończenie zaskakuje, co już znam z poprzedniego tomu i co mnie bardzo cieszy, bo nie ma tu sztampowego odklepania tematu ani podpowiedzi w trakcie snucia całej historii. Zakończenie książki cliffhangerem skłania mnie ku kontynuacji przygody z twórczością pana Hendera, mimo że planowałam na "Kolejności" tę wędrówkę zakończyć. Mocne 8, może za jakiś czas zmienię na 9, jak się z tym prześpię.

Książka trzyma w napięciu do samego końca, zaskakując zwrotami akcji, które nie pozwalają oderwać się od lektury. Zakończenie, na które czekałam z niecierpliwością, spełniło moje oczekiwania. Historia Joanny wciąga z każdą stroną, a dwutorowa narracja, choć początkowo wydawała się nieuporządkowana, z czasem staje się coraz bardziej klarowna. Z początku trudno było mi wniknąć w fabułę, ale im dalej w książkę, tym bardziej byłam pochłonięta wydarzeniami. Ostatecznie książka okazała się niezwykle ciekawa i wciągająca.

Patrycja Żurek -kocham wszystkie jej książki. Jeszcze trochę ich mam do przeczytania ale też trochę za mną. Wszystkie są mocne, życiowe, niestety nie wesołe. Zawsze zaskakuje mnie dojrzałość autorki. Polecam. Chociaż wiem, że nie każdemu może przypaść do gustu.

W bardzo krótkim czasie udało mi się przeczytać kolejny zbiór reportaży poświęcony głośnym sprawom kryminalnym, które swego czasu znała i żyła nimi cała Polska. Autorka pokazuje nam nieudolność całego systemu sądownictwa i polskiej policji. Niektóre rodziny ofiar walczą o sprawiedliwość, inne już się poddały. Znajdujemy tu czasami motywy zbrodni, innym razem obraz psychiczny oprawców, znajdowanie lub lekceważenie śladów, świadome bądź nie. Prowadzone sprawy zawierają cały wachlarz przestępstw od gwałtów poprzez kradzieże, porwania czy oszustwa do morderstw włącznie. Trochę taki groch z kapustą. Niestety nie na wszystkie pytania udało się znaleźć odpowiedzi. Niektóre do dzisiaj czekają na ich odkrycie i zadośćuczynienie ofiarom.

Że ja ja czytam drugi raz....pewnie pierwszy raz był w ramach dkk. Zawsze powtarzam przyjaźń 3 kobiet dziewczyn nigdy nie wypala...zawsze są ale...tu poznajemy trudy przyjaźni...a raczej przyzwyczajenia....życie każdej z przyjaciółek jest mega trudne każda sobie nawzajem zazdrości....

Pierwsze spotkanie z tą autorką i na pewno nie ostatnie. Sąsiedzi w jednym z elbląskich mieszkań odkrywają parę powieszonych staruszków. Kilka godzin później środowiskiem zbieraczy rzadkich obligacji wstrząsa morderstwo jednego z kolekcjonerów. Ginie mężczyzna, który poprzedniego wieczoru wylicytował na hotelowej aukcji wyjątkowo cenny okaz papierów wartościowych. Czy obie tragedie są ze sobą powiązane? Na to pytanie próbuje odpowiedzieć komisarz Kamil Soroka, który łączy siły z prokurator Mileną Łempicką-Krol. Bagaż własnych doświadczeń i obsesji zaprowadzi ten duet w wiele ślepych uliczek. Czas działa na ich niekorzyść, a lista podejrzanych się wydłuża. Śmierć kolekcjonera to mroczna, pełna nieoczekiwanych zwrotów akcji powieść kryminalna, która wciąga czytelnika nie tylko wartką akcją, ale też specyficzną atmosferą rzadkiego hobby, podsycanego przez teorie spiskowe.