Tajemnice Talmuda

Pisząc tę recenzję postaram się również odpowiedzieć częściowo na błędne zarzuty recenzji użytkownika Mecenas (30.04.2022). ------------ W encyklice Pascendi Dominici Gregis papież św. Pius X, pragnął przedstawić błędne tezy i postawy, które poczęły przesiąkać umysły wielu ludzi, w tym wierzących i kapłanów oraz zalecić pewne środki zaradcze wobec istniejącego problemu. Sprawnie wykorzystując figurę retoryczną w postaci modernisty łączącego filozofa, wierzącego, teologa, apologety, historyka, krytyka i reformatora, ukazuje on złożoność opisywanego problemu, który rozpościera się w głównej mierze w podanych dziedzinach. Oczywiście nie twierdzi on - jak błędnie przedstawia to wspomniany na początku użytkownik - że modernistą jest tylko ten, kto łączy wszystkie cechy, kto jest obeznany we wszystkich tych dziedzinach - choć tacy ludzie również istnieli (m.in. Alfred Loisy). W większości byli to ludzie, którzy choć wewnętrznie przeciwni, zewnętrznie zachowaniem swoim sprawiali wrażenie aprobowania idei modernistycznych. Często, z różnych względów, nawet nieświadomych, stosowali techniki przedstawiania i obrony wiary proponowane przez modernizm - wyjaśnia to szczególniej fragment "Modernista jako historyk" oraz "Modernista jako apologeta". Encyklika miała największy wpływ podczas sprawowania urzędu papieskiego przez jej autora. Następni papieże - niestety - zmniejszyli naciski wobec modernizmu. Wielu teologów i rektorów seminariów było odsuwanych od urzędu; nie czyniono tego jednak tak, by tworzyło to rozgłos. Największy jednak sprzeciw, bez jakiegokolwiek zaskoczenia, wychodził z państw, które dziś stoją na czele sekularyzacji i protestantyzacji. Podobnie nie straciła ona na aktualności, gdyż dzisiejszy świat idealnie prezentuje wiele (o ile nie wszystkie!) przedstawionych idei w tej encyklice - szczególnie, gdy mowa o rozdziale nauki i wiary, sekularyzacji nauki, sekularyzacji życia, oddzielenia Kościoła od państwa i życia obywateli. Warto przyjrzeć się tutaj "Der Synodale Weg" w szczególności, choć wnikliwy obserwator dostrzeże wiele opisywanych przez św. Piusa X błędów w wielu innych, bliższych nam miejscach. Zatem czy warto przeczytać ową encyklikę? Tak, jak najbardziej. Mieć na uwadze należy jednak, jeżeli czytelnik jest Katolikiem, aby nie popaść w rozpacz, ani zagubienie, lecz by walczyć o prawdę wewnątrz, nie popaść samemu w schizmę czy herezję i by powierzyć trud Chrystusowi. Przed tą encykliką jednak warto przeczytać kilka innych pozycji - "Mediator Dei" Piusa XII, "Libertas" Leona XIII, "Ducha liturgii" Benedytka XVI, „Quas Primas” Piusa XI, „Humani Generis” Piusa XII.

Biblia to arcydzieło, bez dwóch zdań. Przekład z Poznania jest wysoko oceniany przez biblistów. Moje wydanie (2015 r.) jest jednak niestety niestaranne. Widać sporo błędów — gramatycznych, interpunkcyjnych i typograficznych, błędnych odnośników itd. Mam nadzieję, że kolejne wydania są bardziej dopracowane.

Wyczerpujący wstęp z którego dowiemy się odpowiedzi na różne pytania. Potem przed każdym zamieszczonym utworem jest on - jak zaznacza we stępie główny redaktor ks Starowieyski - w miarę możliwości szczegółowo omówiony. Brak niestety bibliografii na końcu tomu, ale jest ona w tekście (trzeba jej szukać w przypisach). Właściwa bibliografia jest dopiero w 2 tome ewangelii i jest tam szczegółowo opisana.

„Opowieść o Antychryście” Włodzimierza Sołowjowa to jedna z najważniejszych jego prac, która wywarła duży wpływ na myśl teologiczną i filozoficzną. W tej książce Sołowjow rozważa pojawienie się Antychrysta jako symbolu zła, które będzie próbowało odwrócić ludzi od prawdy i wiary. Autor podkreśla, że Antychryst to nie tylko jedna osoba, ale też pewien duchowy i ideologiczny zły wpływ, który pojawi się w czasach końca. W mojej osobistej recenzji, najbardziej ujęła mnie głęboka refleksja Sołowjowa na temat walki dobra ze złem oraz roli człowieka w tej walce. Autor pokazuje, że choć zło może wydawać się potężne, to ostatecznie zwycięstwo jest możliwe dzięki wierze i moralnej sile człowieka. Książka skłania do myślenia o wartościach, które są ważne w życiu i o tym, jak ważne jest trwanie przy prawdzie, nawet w obliczu największych zagrożeń. Wrócę do tej pozycji ponownie za jakiś czas. POLECAM.

Obowiązkowa lektura dla każdego rozważającego przytąpienie do masonerii. Książka otwiera oczy i przedstawia "dobre i światłe cele masońskie" jako ułudę i kłamstwo, oraz powolny proces zepsucia duszy, ponieważ autor bezwstydnie punktuje za pomocą logicznego rozumowania hipokryzję masońskiej konstytucji, oraz tego jak podstępowo prowadzi jej członków do odswuwania się od Boga coraz bardziej. Prosty przykład który dla mnie został niezauważony przed otwarciem książki: - Masoneria wprowadza tolerancję religijną, wprowadzając własną bardzo uproszczoną konstrukcję bez aksjomatów etycznych(tylko i wyłącznie uznając istnienie Boga jako Wielkiego Architeka). - Masoneria uznaje że jest organizacją nie angażującą się politycznie, ale znajdują się w niej decydenci(nawet jako głos elektroralny) którzy są odpowiednio nastrajani. - Masoneria uznaje że nie może być obojętna wobec zła. ;Sumując powyższe otrzymujemy zdanie. Masoneria działa według zasad własnej uproszczonej religii, w której to co złe, a dobre wypływa nie z objawionego systemu etycznego, ale z człowieka widzi mi się(które jest często złudne, ponieważ wpływa na niego wiele czynników ludzkich, przez co jest bardzo stronniczy i relatywny). Kłamiąc tym jednocześnie w dwóch kwestiach i religinej i politycznej, ponieważ się angażuje a w centrum osądu stawia religię naturalistyczną. Wraz z upływem lat, kłamstwo kiełkuje w ich członkach prowadząc do coraz większej radykalizacji, a historycznie nawet do ateizmu i krwawego, oraz podstępnego walczenia o niego - antyteizmu. Najgorsze jest to że te kłamstwa na początku, są tak bardzo substelne że nawet ludzie bardzo religijni wstępowali i wstępują do lóż. Sam nawet chciałem i uważałem że mówienie przez kościół że są to czciciele szatana, jest mocno nietrafione i przesadzone, ponieważ są to często bardzo mili ludzie i kierują się zasadami humanitarnymi. Na szczęście jednak pokonałem te myśli i sięgnąłem do lektury tej książki. Okazało się że kościół miał racje. Tylko że po prostu ten proces skażenia, jest bardzo powolny i zostaje niezauważony przez samych członków nawet przez dziesiątki lat. Książke oceniłbym na 8 ze względu na to że czyta się ją z ogromną ciekawośćia(szczególnie jeśli już ktoś zna trochę masonerię), ale wystawiam 10 z uwagi na wagę problemu.

Bardzo jednoznaczne i dobrze uargumentowane odniesienie się abp. Vigano do II Soboru Watykańskiego jako istotnego czynnika skutkującego stale pogłębiającym się zamętem i kryzysem KK. Cytat: Filozofia uczy nas, że każdej przyczynie zawsze odpowiada jakiś określony skutek. Widzieliśmy już, że działania podjęte podczas Vaticanum II miały swoje konsekwencje, nadając konkretną formę temu antropologicznemu zwrotowi, który dziś skutkuje apostazją antykościoła i zaćmieniem Kościoła Chrystusa. Musimy zatem rozumieć, że jeśli chcemy cofnąć szkodliwe efekty, które widzimy na własne oczy, koniecznie i nieodzownie należy usunąć czynniki, które je wywołały. Jeżeli taki jest nasz cel, to jasnym jest, że akceptacja - albo nawet choćby częściowa akceptacja - tych rewolucyjnych zasad sprawiłaby, że nasze wysiłki spełzłyby na niczym i byłyby kontrproduktywne. Należy zatem postawić sobie jasne cele i ich osiągnięciu podporządkować nasze działania. Musimy być jednak świadomi, że w tej pracy nad odnową Kościoła, nie ma mowy o żadnych odstępstwach od zasad, właśnie dlatego, że jakiekolwiek uchybienie w tej kwestii pozbawiłoby nas szansy na zwycięstwo. A zatem raz na zawsze odłóżmy na bok te daremne rozróżnienia odnośnie do domniemanych zalet Soboru, zdrady intencji ojców synodalnych, litery i ducha Vaticanum II, magisterialnej wagi (lub jej braku) dokumentów soborowych i hemeneutyki ciągłości przeciwstawionej hermeneutyce zerwania. Antykościół wykorzystał markę "Soboru Powszechnego", aby nadać autorytet i pozory legalności swojej rewolucyjnej agendzie, tak samo jak Bergolio pod nazwą "encykliki" opublikował swój polityczny manifest poddaństwa Nowemu Porządkowi Świata.

Książka w mocny sposób opisuje relacje polsko-żydowskie na przestrzeni wieków. Powołuje się jednakże na w teorii sztucznie stworzone „Protokoły Mędrców Syjonu”. Przesiąknięta antysemityzmem ale Talmud nie jest lepszy w stosunku do Gojów. Dużo faktów, bez jakiegoś zbytecznego lania wody. Polecam każdemu zainteresowanemu tematem.

Arcybiskup w prosty i przejrzysty sposób objaśnia przyczyny upadku Kościoła. Mądrzy biskupi i wcześniejsi Papieże widzieli problem, walczyli z modernizmem, ale nie zapobiegli zmianom. Sobór Watykański II został w rzeczowy sposób skrytykowany i widać teraz jak bardzo zmienił wektory nauki Kościoła. Można odnieść wrażenie że wiara Lefebvra jest zupełnie inna niż ta nam wpojona. Nowa Msza jest tylko częścią problemu. Niestety, albo i dobrze książeczka obnaża też nastawienie i myślenie niektórych hierarchów. KONIECZNIE TRZEBA PRZECZYTAĆ!

Pismo Święte Nowego Testamentu jest jedną z dwóch części Pisma Świętego chrześcijaństwa, obok Pisma Świętego Starego Testamentu. Składa się z 27 ksiąg, które są podstawowym źródłem wiary i nauczania chrześcijańskiego. Nowy Testament opisuje życie, nauczanie, mękę, śmierć i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa, a także rozwój wczesnego Kościoła. Księgi Nowego Testamentu zostały napisane w różnych okresach i miejscach przez różnych autorów, którzy byli inspirowani Duchem Świętym. Oto lista ksiąg Nowego Testamentu: 1. Ewangelie: - Ewangelia według Mateusza - Ewangelia według Marka - Ewangelia według Łukasza - Ewangelia według Jana 2. Dzieje Apostolskie: Opisuje rozwój i działalność wczesnego Kościoła po zmartwychwstaniu Jezusa oraz działania Apostołów. 3. Listy Pawła: - List do Rzymian - Pierwszy List do Koryntian - Drugi List do Koryntian - List do Galatów - List do Efezjan - List do Filipian - List do Kolosan - Pierwszy List do Tesaloniczan - Drugi List do Tesaloniczan - Pierwszy List do Tymoteusza - Drugi List do Tymoteusza - List do Tytusa - List do Filemona 4. Listy katolickie: - List Jakuba - Pierwszy List Piotra - Drugi List Piotra - Pierwszy List Jana - Drugi List Jana - Trzeci List Jana - List Judy 5. Księga Apokalipsy: Odkrycie objawione Janowi dotyczące ostatecznych wydarzeń i zakończenia czasów. Pismo Święte Nowego Testamentu jest dla chrześcijan źródłem nauki, duchowego wzrostu, inspiracji i kierunkowskazem w codziennym życiu. Jest cenionym i szanowanym tekstem, który ukazuje zbawienie i miłosierdzie Boże oraz przekazuje etyczne i duchowe wskazówki dla wiernych.

Bardzo dobra książka. Nie dlatego że mnie przekonała do tezy (bo nie ;) ) ale dlatego że pokazała mi punkt widzenia ludzi, którzy argumentują z punktu widzenia filozofii, więc pokazał mi także czemu nie mogę się dogadać z dyskutantami na YT pod filmami religijnymi :D Dla mnie argumenty z filozofii są... no niczym więcej niż "ja uważam". Ale niektóre w tej książce są dobre! Więc książkę przeczytałem z zainteresowaniem, podobała mi się i chyba nawet ją zatrzymam. "Nauka sama w sobie nie może dostarczyć argumentu na rzecz istnienia Boga. Ale trzy świadectwa empiryczne, jakie rozważaliśmy w tej książce - prawa przyrody, życie i jego celowa organizacja oraz istnienie wszechświata - można wytłumaczyć jedynie w świetle Inteligencji, która jest wyjaśnieniem zarówno własnego istnienia, jak i istnienia wszechświata. Takie odkrycie Boga nie wynika z eksperymentów ani równań, lecz ze zrozumienia struktur, jakie one ujawniają i odzwierciedlają." (pdf.str.180) - dzięki za to pierwsze zdanie, to też ważne ;) Co do reszty wniosków, możemy się nie zgadzać ;) Miałem zaznaczonych więcej stron, ale teraz wydaje mi się bez sensu przytaczać inne cytaty wyrwane z kontekstu - nie byłyby zrozumiałe. Książka to filozofia, aczkolwiek mnie "wchodziła" lekko, wbrew temu co donoszą inni komentujący. Za to będę tu cytować z ChataGPT, bo lubię z nim omawiać przeczytane książki... a potem on lepiej formułuje moje myśli ode mnie :D Flew chciał pokazać, że brak pełnej odpowiedzi to dowód na istnienie Boga. Ja zauważyłem coś odwrotnego: że nawet jeśli odpowiedź nie jest kompletna, to już mamy solidne wskazówki, że natura jest w stanie "zrobić robotę” sama (to odnośnie zagadnienia abiogenezy). Autor argumentuje, że obserwacje porządku świata, istnienie moralności, przyczynowość wszechświata, doświadczenia religijne oraz złożoność życia tworzą spójny zestaw przesłanek, które - jego zdaniem - wskazują na istnienie inteligentnego projektanta, czyli Boga. Z perspektywy naukowej: to jest spójna argumentacja filozoficzna, ale nie dowód empiryczny. (czytana/słuchana: 17-18.09.2025) 5-/5 [7/10]

Niektórzy z modernistów potrafili widzieć jakąś rzecz jednocześnie w białych i czarnych barwach, potrafili przyjąć wobec jakiegoś stwierdzenia postawę „za”, a nawet „przeciw” i nie widzieli w tym żadnej sprzeczności. I właśnie podczas czytania niektórych fragmentów książki Dominique'a Bourmaud „Sto lat modernizmu” czułem się jak taki ówczesny modernista. Dlaczego? Ponieważ podczas czytania tej książki towarzyszyły mi równocześnie pozytywne i negatywne emocje; czytałem ją z jednocześnie dużym zainteresowaniem i dużym zażenowaniem. Bardzo interesujące było zapoznanie się z poglądami, jakie głosili moderniści. Niektóre z nich były tak głupie, iż trudno było uwierzyć, że mogli je wymyślić światli ludzie. Gdyby te swoje pomysły prezentowali tylko w swoich publikacjach byłoby „pół biedy”. Gorzej, iż te dziwaczne pomysły zamierzali zaszczepić wśród ludzi Kościoła, i czynili to z powodzeniem. Byli tak pewni swoich nowatorskich i szkodliwych poglądów, iż nie mieli żadnych oporów, aby zachęcać Kościół do zrewidowania jego dotychczasowego nauczania przy użyciu właśnie tych modernistycznych poglądów. Stąd brało się zażenowanie podczas czytania książki. Bourmaud w swoim najważniejszym dziele opisuje poglądy prezentowane przez tych modernistów, którzy jego zdaniem mieli największe wpływy podczas Soboru Watykańskiego II i którzy najbardziej zaszkodzili Kościołowi. Autor także nie szczędzi krytycznych słów pod adresem późniejszych papieży – Jana Pawła II oraz Benedykta XVI – iż także oni, w jego ocenie, nie byli odporni na modernistyczne błędy i nie widzieli zagrożeń z nimi związanych. Natomiast najgorzej od Bourmaud „oberwał” papież Paweł VI. Autor bez ogródek pisze, iż ówczesny papież wręcz nalegał na wprowadzenie zmian w Kościele, które zaproponowali przedstawiciele środowisk modernistycznych. Książka Dominique'a Bourmaud „Sto lat modernizmu” to niewątpliwie ważna publikacja ukazująca przede wszystkim bardzo szkodliwe poglądy głoszone przez osoby, które świadomie bądź nie, zamierzały zaszkodzić Kościołowi. prawepismo.salon24.pl

Wybór cytatów z pism Mistrza Eckharta, dokonany przez ks. dr Wiesława Szymonę OP. Znajdują się tutaj zarówno myśli z Kazań jak i Traktatów. Jest to pewnego rodzaju "pigułka", coś w stylu "Myśli" Seneki, do ciągłego zgłębiania i stałego powracania. Polecam. "Zdaniem mistrzów wola jest tak wolna, że nikt oprócz Boga nie może jej do niczego zmusić. On jednak woli nie przymusza, lecz tak ją umacnia w wolności, że ta dąży tylko do Niego i do tego, co jest samą wolnością. Duch umocniony nie może wtedy niczego pragnąć, czego nie pragnie Bóg; nie jest to dla niego bynajmniej niewolą, lecz podstawową wolnością. "

Mrok duszy niemieckiej, tak można, w skrócie, podsumować tą prace, polskiego literata. Jeske - Choiński, jest w tej krytyce, niemieckiej pychy, która w znacznym stopniu, motywowała Lutra, jako Polak, niemieckiego pochodzenia, całe życie mocno związany z niemiecką kulturą, wiarygodnym. Znając niemiecką mentalność, o wiele lepiej, niż przeciętny rodak, nawet z zaboru pruskiego, mógł on, doskonale odczytać, w duszy Lutra, to odbicie niemieckiej nacjonalistycznej pychy. Jedyną postacią duchowną, którą wielce cenił i poważał, zadeklarowany ateista, jak wszyscy zresztą, najwięksi ludobójcy, w dziejach, aby wymienić jedynie - Lenina, Stalina, Mao, czy Pol Pota - Adolf Hitler, był właśnie Luter. Ta praca, odpowiada na pytanie, co takiego mogło, Hitlera, pociągać w Lutrze. - Luter, uosabiał bunt, północnych, najsłabiej schrystianizowanych, ziem niemieckich, przed władzą kulturową, płynącą ze słonecznej Italii. Bunt mroków prastarych germańskich puszcz, przed światłem, padającym na te ziemie z Hellady i Romy. - Antysemityzm Lutra, tak odróżniający go, od papieskiego, rzymskiego katolicyzmu, który zawsze, starał się brać Żydów, jako rodaków, Chrystusa i jego uczniów, w opiekę. - Skrajna mizoginia, Lutra, posunięta do tego, iż zanegował. on nawet, sakrament małżeństwa, dzięki czemu, starsze żony mogły być szybko usunięte, niczym zużyta chusteczka do nosa, przez rozpustnych małżonków, na rzecz nowszego modelu. Niemcom z czasów Hitlera, głoszącym, iż kobiety, maja miejsce tylko w ,,Kinder, kuchen, kirchen'', ta mizoginia Lutra, musiała imponować. Z tego mizoginizmu, Lutra, bierze się, taki, a nie inny, stosunek do Matki Boskiej, w tej wierze. - Nienawiść, Lutra, do Słowian, musiała budzić u Hitlera, ciepłe uczucia. Ta niechęć luteranizmu do Słowian, była świetnie znana, już w XVI wieku, przez co, wyznawcy luteranizmu, byli w Polsce, postrzegani, nie tyle jako ludzie, szukający nowych dróg wiary, co naiwniacy, idący na lep niemieckiej sekty, której kierownictwo, nimi pogardza, jako gorszymi Europejczykami. Autor, dostrzega też, czysto religijne, grzechy , Lutra. Zwraca uwagę, na to, co często się dziś, tuszuje, iż Luter, przyznawał, się sam, że rozmawiał z diabłem. A jeśli tak, mówił, to ateista powie, iż musiał mieć coś nierówno z głową, a osoba wierząca, powtórzy, to co, prawi, każdy egzorcysta, iż z Księciem Kłamstwa, się nie rozmawia, bowiem zawsze kłamie, a więc, opętanie demoniczne? Niekonsekwencje teologiczne. Z jednej strony, ów duchowny, głosił, iż dla wierzących najwyższym, autorytetem jest Pismo Święte i tylko one. A z drugiej, sam wybierał sobie z Pisma Świętego, tylko to co pasowało do jego teorii, a znaczne fragmenty usuwał, przez co, Pismo Święte w kościele luterańskim, jest mocno skróconą wersją Biblii. Jednym słowem, warto przeczytać, aby wyrobić sobie opinie, na to, ile, w Lutrze, było troski o zwalczenie grzechów rzymskiego katolicyzmu, a ile zwykłej, germańskiej pychy i nienawiści, do bardziej cywilizowanego południa kontynentu, do Żydów, Słowian i kobiet.

Choć w książce mamy fikcję literacką, to autor z pewnością nieprzypadkowo nam ją opowiedział. Zapewne do lektury można podejść na wiele sposobów. Ja zachęcałbym do podejścia na chłodno - z jednej strony badać co się dzieje (i co chce nam powiedzieć autor), a z drugiej ufać, nie lękać się, robić swoje i być solą ziemi.

Rewolucja protestancka na trwałe doprowadziła do kulturalnego pęknięcia w wcześniej uniwersalistycznej, papistowskiej Europie. Słusznie więc można uznawać ją za cezurę kończącą wieki średnie, ponieważ największa skaza reformacji-deformacji to zniszczenie Civitas Dei-cywilizacji, w której każdy był przede wszystkim katolikiem, a kwestia narodowościowa pozostawała drugorzędna. Książka zawiera najważniejsze informacje o tej rewolucji, sylwetce jej głównego doktrynera i szermierza (którego pewni dostojnicy, opanowani szałem aggiornamento, chyba chcieli kanonizować) oraz nieoczywistych (przeciez to nie tylko koniec średniowiecza) XX i XXI-wiecznych konsekwencjach... Niektóre z wymienionych w książce ciekawostek wydają się być stale pomijane w podręcznikach licealnych/akademickich. Jak choćby tzw. reces z Vasteras (opisany jest na Wikipedii jedynie szweckojęzycznej). Dzięki niemu szlachta miała z powrotem otrzymać za darmo wszystkie dobra, które wcześniej legalnie ofiarowała, lub sprzedała Kościołowi. Kto by się przejmował zasadami dziedziczenia w testamentach czy transakcji kupna-sprzedaży? Powinni uświadomić sobie to zwłaszcza ci, którzy uważają reformację za początek dla kapitalistycznego prosperity). W powszechnej świadomości nie zdają się być obecne (a wśród tych, co z wielka fetą obchodzili niedawne 500-lecie reformacji, to już z pewnością) również przytoczone w książce tragikomiczne (już protestantyzujący Erazm z Rotterdamu, nawiązując do związku Lutra z von Borą, twierdził-„Nie­któ­rzy na­zy­wa­ją re­for­ma­cję tra­ge­dią, ja zaś na­zy­wam ją ko­me­dią, gdyż wszyst­ko jak w ko­me­dii koń­czy się mał­żeń­stwem”) wypowiedzi reformatorów, które ad maiore Dei gloriam zacytuję: Luter o rozumie: ,,„Ro­zum to jest naj­więk­sza k….a dia­bel­ska" Luter o czarownicach: ,,Mogą one bo­wiem kraść z do­mów mle­ko, ma­sło i inne rze­czy […] z któ­rych po­tem dia­beł czy­ni swo­je na­rzę­dzia. Mogą one za­cza­ro­wać dziec­ko, tak że cią­gle krzy­czy i nie je i nie śpi. Mogą rów­nież spo­wo­do­wać ta­jem­ni­cze scho­rze­nia w ludz­kim ko­la­nie, tak że całe cia­ło się skrę­ca." Zwingli o teorii Kopernikańskiej: ,,„Nie spo­tka­my rów­ne­go im sza­leń­ca czy mon­strum, nie tyl­ko w spra­wach re­li­gii, po­śród tych, któ­rzy po­wia­dać będą, iż Słoń­ce jest nie­ru­cho­me, Zie­mia na­to­miast po­ru­sza się i krę­ci."

Ta encyklika została opublikowana 134 lata temu, dokładnie 15 maja 1891 roku; właśnie minęła kolejna rocznica. Była wynikiem nastania negacji dotychczasowych wartości i norm moralnych. Papież zauważył wśród społeczeństwa wzmożenie się wysiłków w walce z nauką Kościoła. W części pierwszej oznajmił, że socjalizm jest fałszywym rozwiązaniem. W drugim akapicie czwartego punktu: "Jeśli więc ktoś, ograniczywszy swe wydatki, poczynił oszczędności i chcąc zabezpieczyć te oszczędności nabył ziemię, wówczas ta ziemia nie jest czym innym jak zapłatą za pracę, tylko w nowej postaci, i dlatego tak nabyta ziemia pozostać winna w jego mocy, jak zapracowana przez niego zapłata". W części drugiej pokazał rolę społeczną państwa, w tym jego interwencje; w punkcie dwudziestym szóstym: "W świetle tych zasad kierownicy państw winni naprzód rozwinąć ogólną i powszechną działalność za pośrednictwem systemu praw i urządzeń, to jest starać się, aby sam ustrój i zarząd państwa sprzyjał dobrobytowi, tak powszechnemu jak jednostkowemu". W części trzeciej, traktującej o organizacjach, między innymi ostrzegał przed złym działaniem masonerii działającej pod płaszczykiem dobra. W moim odczuciu "Rerum novarum" mimo swojej starości okazało się dziełkiem nadal godnym uwagi czytelniczej.

Ta książka to krótki przegląd herezji wczesnochrześcijańskich, pozycja dobra dla niewtajemniczonych. Jednakże ks. Pietras używa dość dziwnego słownictwa, czym momentami wprawiał mnie w konsternację i sama się zastanawiałam czy nie wygłasza teraz jakichś herezji. W paru miejscach pisał o adopcjonistach i innych, podobnych heretykach, mówiąc, że nie akceptowali bóstwa Chrystusa z powodu monoteizmu. To sugeruje, że katolicyzm i sporo innych odłamów chrześcijaństwa wyznaje politeizm, co jest oczywiście kompletną bzdurą. W innym miejscu czepia się opisu cudownych narodzin Chrystusa, w których wychodzi On z łona Maryi bez przebijania błony dziewiczej. Nie twierdzę, że nie ma racji pisząc, że autor tego tekstu ujmuje człowieczeństwu Chrystusa, jednak potem twierdząc, że "Chrystus urodził się jak każdy inny człowiek" przeczy uznanemu dogmatowi, który mówi, że Maryja na zawsze pozostała dziewicą. Nie mogę tej książki polecić z czystym sumieniem każdemu, bo osoby mniej wtajemniczone w wiarę katolicką mogą z niej wyciągnąć błędne wnioski.

Jak zawsze w przypadku wydawnictwo De reggio wspaniale wydało klasycznego katolickiego autora. Bardzo polecam wszystkie książki wydane przez De reggio. Warto też dodać, że dzieło Sługi Bożego Jacka Woronieckiego OP w latach 80 zostało ocenzurowane w "duchu Soboru Watykańskiego II" wykreślono szczególnie fragmenty dotyczące Mszy Świętej i ostrzeżenia przed protestancką egzegezą Pisma Świętego. Na szczęście to wydanie jest pełne!