Dom Smagany Wiatrem. Powieść o wypełnianiu się Trzeciej Tajemnicy Fatimskiej

Co za książka! Nie jestem do końca pewna czy mam się nią zachwycać, czy sobie na nią ponarzekać. Potrzebowałam koło miesiąca, by ją przeczytać od deski do deski i jeszcze więcej czasu zajęło mi napisanie tej recenzji. To był dla mnie szczególnie długi czas, gdyż czytałam ją wyłącznie bez większych przerw i miewałam chwile, w których chciałam ją porzucić. Duży format, prawie osiemset stron i tak wiele wątków fabularnych stworzyło wrażenie, jakbym była z tą historią i bohaterami szczególnie zżyta. Skończyłam ją czytać tuż przed Wielkanocą. Zbiegająca się z tym czasie śmierć papieża Franciszka oraz przegląd jego dosyć dziwnego pontyfikatu sprawiła, że utkwiłam w tym temacie głębiej, niż z początku zakładałam. AUTOR „ZAKŁADNIKÓW DIABŁA” Nieżyjący już ksiądz Malachi Martin nie jest mi kompletnie nieznanym autorem, gdyż poznałam już jego biografię i przeczytałam „Zakładnicy diabła: autentyczne przypadki opętania i egzorcyzmów”. W tamtej książce autor konsultował się z różnymi kapłanami i przytoczył bardzo ekstremalne przypadki opętań demonicznych, w których skoncentrowano się bardzo szczegółowo na wewnętrznej walce. „Dom Smagany Wiatrem” jest z kolei wielowarstwową powieścią polityczno-sensacyjną, w którą autor wplótł nie tylko swoje poglądy na temat Kościoła Katolickiego czy brudnej polityki Watykanu, ale umieścił w niej także swoją wiedzę insiderską, którą nabył w Stolicy Piotrowej, włącznie z osobami, które wcielił w role swoich postaci. Książka ma inną dynamikę od „Zakładnicy diabła” i jest mocno rozwlekła, co nie przypadnie gustu nawet cierpliwym czytelnikom. TYSIĄCE POSTACI Tytuł książki pochodzi od nazwy domostwa rodziny Gladstone’ów, którzy odgrywają znaczącą rolę w powieści, choć nie można ich nazwać stricte głównymi bohaterami. Narracja skupia się na wielu postaciach i to zarówno ze środowiska kościelnego, jak i ze świeckiego. Część z nich posiada autentycznych odpowiedników. Oczywiście nie każdą z tych osób można podporządkować konkretnemu obozowi. Mamy więc bohaterów, którzy służą lojalnie papieżowi Janowi Pawłowi II, są także ci, którzy trzymają się strony biurokratów watykańskich, którzy widzą w papieżu jedynie przeszkodę w realizacji swoich „postępowych” planów, mamy też postacie, które stoją poza tymi frakcjami i obserwują sytuację, zastanawiając się, z czyją pomocą zrealizować swoje własne plany. Jest też wiele pobocznych postaci, które zostają wprowadzone nawet pod koniec książki. Są to czasami sprytni gracze, którzy mieszają się do polityki antypapieskiej albo pionki, które mają w czymś służyć. Nigdy też nie wiadomo, jak się zachowają i jaki wykonają ruch. Praktycznie każda z tych postaci ma swój unikatowy charakter i podejście do danej sytuacji oraz ludzi. Bywa to bardzo frustrujące, gdy o nich zapominam, choć muszę przyznać, że dzięki czytaniu na głos zaskakująco mało mi umknęło i byłam w stanie się w tym gąszczu włoskich i niewłoskich nazwisk odnaleźć i nie pogubić się też w fabule. SPISKI, ZBRODNIE I PRZEPOWIEDNIE Istnieją grube książki, które nie są w stanie przekazać niczego wartościowego, a są takie, które obfitują w bogatą treść. „Dom Smagany Wiatrem” zalicza się zdecydowanie do tej drugiej kategorii. Można śmiało przyznać, że jest wręcz przeładowana treścią. Nie sposób streścić fabuły tej książki w kilku zdaniach, gdyż przebiega ona na wielu torach. Przenosimy się nie tylko w niezliczone miejsca, ale także często w czasie. Istnieją jednak punkty zaczepne, jak treść Trzeciej Tajemnicy Fatimskiej, która została celowo zatajona. Mamy satanistyczno-globalistyczne wątki, jak bluźnierczą Intronizację Księcia do Cytadeli Słabego, której fatalne skutki ciągną się aż do lat 90 czy pedofilskie przestępstwa, które służą satanistom w ich celach. Do tego dochodzą liczne i bardzo skomplikowane spiski, które mają wyprzeć słowiańskiego papieża oraz jego zaufanych sojuszników, włącznie z uwzględnieniem zabójstwa, gdyby zaszła taka potrzeba. Do tego mamy rozdarte w tym wszystkim postacie, które próbują się odnaleźć w tych burzliwych czasach. Jeśli można do tej historii przepisać jedno słowo, to zdecydowanie użyłabym określenia „walka”. Owa walka toczy się nie tylko o władzę, pieniądze czy postęp, ale także o wiarę i o duszę. Rozgrywa się na wielu frontach i przebiega na kilku płaszczyznach. Nie można w pełni nazwać tej walki dobra ze złem. Nie w taki sztampowy sposób to wszystko przebiega. Kibicowanie celowo bezczynnemu i pokładającego całą swoją nadzieję w Opatrzności papieżowi jest trudne albo wręcz niemożliwe, a z drugiej strony, gdy poznajemy przemyślenia drugiej strony, to nakrywamy się na tym, że są one logiczne i rozsądne, choć same metody tworzą moralny mętlik w głowie. Jest to więc skomplikowana walka, która wymaga od czytelnika dużego skupienia, otwartego umysłu i zrozumienia. Gdy obserwujemy przebieg tej walki, to trudno nie zauważyć jak bardzo pokrywa się ona z wydarzeniami, które rozegrały się w naszym świecie na długo po napisaniu tej książki. Malachi Martin przewidział bardzo dokładnie, w jakim kierunku zabrnie Kościół Katolicki i z jakimi problemami będzie się borykał w przyszłości, choć oczywiście nie należy tej powieści potraktować jako wyrocznię. Książka rzuciła jednak duże światło na politykę Watykanu, która jest brudna, niebezpieczna i pełna współgraczy, którzy próbują innych wyeliminować na różne sposoby. Podobieństwo do „Gry o Tron” nasuwało mi się często w trakcie czytania. WIZJA AUTORA Malachi stworzył bez wątpienia potężną i angażującą powieść, której można by poświęcić długi podcast. Nie posiadam aż tak rozległej wiedzy, ale gdyby ktoś bardziej wyspecjalizowany w polityce Watykanu zestawił ją z aktualną rzeczywistością w Kościele Katolickim, to wyszedłby pewnie z tego ciekawy dyskurs. Odnoszę po specyficznym zakończeniu wrażenie, że autor miał w planach kolejną wielką kontynuację, ale nie zdążył tego zrobić. Nie jestem jednak pewna czy sięgnęłabym po drugi tom, gdyby został napisany w podobny sposób. Rozwlekłość „Domu Smaganego Wiatrem” nie była dla mnie czymś pozytywnym. Odniosłam w trakcie czytania wrażenie, że książce dobrze by zrobiło, gdyby porządnie przetrzebiono treść. Autor miał kłopoty z zachowaniem umiaru czy selekcjonowaniem tego, co chce przekazać czytelnikowi. W efekcie powstała taka ciężkostrawna krowa, która męczy nie tylko nadgarstki w trakcie czytania, ale też wystawia cierpliwość na ciężką próbę.