Tabula Rasa

Zastanawialiście się kiedyś nas tym, jak to jest móc prowadzić podwójne życie? Mieć dwie twarze, różnych ludzi dookoła siebie, inny status, znać jak własną kieszeń dwa odrębne domy, po prostu żyć za dwóch? Tak się składa ze Sabine doświadcza na własnej skórze tej dziwnej sytuacji i wcale nie jest jej do śmiechu. Poznajcie jej ŻYCIA i to kim jest w każdym z nich. Od kiedy pamięta, jej życie co 24 godziny zmienia się w inne. Po przeskoku występującemu każdej nocy, z bogatych dzielnic Wellesley przenosi się do skromnego domu w Roxbury. Komu można powierzyć ten sekret, skoro dziewczyna boi się swojej inności? Czy znajdzie się osoba, która będzie ja wspierać a nie uważać za chorą psychicznie? Książka bardzo przewrotna w akcji, ale mega się w nią wciągnęłam. Pojawił się wątek romansu, więc przyjemnie dopełniało to akcje owianą tajemnicą.. Razem z główną bohaterką żyłam i czułam za dwóch i zdecydowanie było to coś, czego nigdy wcześniej nie czytałam haha. Gorąco polecam! ZAPRASZAM NA IG @azetowa

Zasady to właśnie dzięki nim jesteśmy wstanie przetrwać jednak przez nie wiele istnień musi zginąć. #Paragraf5 przedstawia postapokaliptyczny świat w którym utworzono nowe prawa. Paragrafy prawa obyczajowego, których wszyscy muszą przestrzegać jeśli nie zostaną zabrani na proces. Jednak nikt nie wraca z procesu, na ulicach zostają tylko kartki z napisem poszukiwany. Ember mieszka z matką i stara się jak najbardziej wtopić w obecne realia życia. Niespodziewanie straż obyczajowa puka do drzwi ich domu. Pogwałcenie paragrafu 5, poczęcie dziecka poza związkiem małżeński, prawo obyczajowe działa wstecz i teraz nie ma już ratunku dla nikogo. Gdy straż wyciąga Lori, Ember orientuję się że to dopiero początek horror jednym z żołnierzy jest Chase, jej najlepszy przyjaciele do niedawna mieszkający obok. #Kristensimmons przedstawia nam świat gdzie koniec wojny nie oznacza końca walki. Ta walka dopiero się zaczyna. W dalszej części książki Ember zostaje zabrana do ośrodka poprawczego i za wszelką cenę musi się z niego wydostać i znaleźć matkę. Gdy nie ma już nadzieji, zjawia się ktoś z kim razem poszuka schronienia przed prawem. Ciekawy świat, który ma duży potencjał. Zostaje tylko przekonać się czy udało się go wykorzystać w drugiej części.

Książka ta trafiła w moje ręce całkiem przypadkiem. Nie sądziłam, że taka historia może mnie zaciekawić. Zaciekawiła, nawet za bardzo. Żałuję, że część druga nie została przetłumaczona. "Na wiele rzeczy nie mamy wpływu. Ale o tym, kim będziemy, decydujemy my i tylko my." Ivy to bardzo mądra kobieta. Nie poddaje się manipulacją, ma swoje zdanie. Dlatego tak trudno pogodzić się jej z tym, że ma zostać żoną swojego największego wroga. Jest jednak na tyle mądra, że próbuje znaleźć w tym dobrą stronę. Wszak już bliżej wroga być nie można, niż w jednym łóżku. Plusem tej książki jest jej jednowątkowość. Ta historia jest prosta, a mimo to przyciągająca. Możemy zakładać z góry zakończenie, ja jednak obstawiałam zupełnie inne, niż te które dostałam. Polecam i mam nadzieję, że druga część jednak kiedyś się ukaże 😊

Choć mam mieszane uczucia odnośnie tej książki - rozbieżność między tym czego się spodziewałam, a tym co dostałam - to czytało mi się ją bardzo przyjemnie. Oderwała moje myśli od o wiele bardziej smutnej rzeczywiście. Historia szesnastoletniej Laureth i jej siedmioletniego brata Benjamina przepleciona zbiegami okoliczności... Tą dwójką odważnych dzieciaków z Londynu wyrusza do Stanów Zjednoczonych, by odnaleźć ojca który od kilku dni nie daje znaku życia. Czy najdziwniejsze miał być wiek dzieci? Bez wątpienia nie. Jakby tego było mało - Laureth jest niewidoma.... Ta dwójka ma wiele przygód. Nawet miło się czytało. Pomysł był, momentami miałam wrażenie, że autorowi brakowało pomysłów na rozwinięcie kilku wątków, na rozwiązanie zagadek, ale ogółem wszystko jakoś udało się skleić.

Książka porusza trudny temat gwałtu, nie jest mocno odkrywcza, jeżeli chodzi o jak do tego doszło oraz co wydarzyło się dalej. Powiedziałabym, że typowo amerykańskie klimaty, kto ogląda seriale młodzieżowe ten bedzie wiedział. Mimo wszystko to calkiem dobra pozycja, dotyka tematu na wielu płaszczyznach emocjonalnych, więc nie zanudzilam się. Autorka znalazła w tym wszystkim dodatkowy element, żeby budować napięcie do ostatniej strony. Mruga też okiem w pewnych momentach, więc kolejne strony czytają się niemal same. Emocje są tu na wysokim poziomie. Polecam, czyta się to z ciekawością i szybko.

Książkę czytałam lata temu, ale wciąż jest dla mnie niesamowita. Podoba mi się jej dynamiczny klimat i świat przedstawiony. Główna bohaterka, która jest młodziutka, musi walczyć o przetrwanie i bezpieczeństwo najbliższych, wplątuje się w sam środek intrygi przeciw wielkiej korporacji i porządkowi obecnego świata.

Okropnie podoba mi się ta historia! Oczywiście, ma w sobie kilka różnych niedopowiedzeń i brakuje mi rozwinięcia niektórych wątków, ale obie części są krótkie - więc nie czuję żalu. Cieplutko polecam osobom chcącym zacząć czytać science-fiction, lub wrócić do tego gatunku po czasie. Ja, po sporej przerwie, zakochałam się ponownie dzięki tej książce.

Po miesiącu już w sumie nie pamiętam za wiele, poza tym, że czułam się rozczarowana tą pozycją. Zazwyczaj tego typu pozycje trafiają prosto w moje serce, ale tutaj kompletnie nie podobało mi się wykonanie pomysłu (który był świetny) i strasznie denerwowało mnie zachowanie postaci. Pamiętam też, jak się cieszyłam, że jednak słucham jej po angielsku, bo jak przeczytałam polski tytuł (Kochani, dlaczego sie poddaliście - brzmi jak kiepski poradnik radzenia sobie z żałobą), a nawet nie wiedziałam, że została u nas wydana, to opadły mi ręce.

"Panika" to książka YA, czyta się ją przyjemnie i szybko. Tytułowa "Panika" to gra dla maturzystów dość niebezpieczna i ryzykowna. To gra o duże pieniądze....ale czy warto ryzykować życie? Młodzi ludzie uczestniczą w grze z różnych pobudek, jest to zemsta, wyrównanie rachunków, odrzucenie, chęć wyrwania się z małego miasteczka czy sława Wchodząc w grę nie zdają sobie sprawy jaką cenę będą musieli sami zapłacić

Myślę, że gdyby "Stigmata" została wydana w 2024/2025 miałaby znacznie więcej miłośników. Mroczna, gotycka, klimatem przypominała mi "Nocne godziny" czy "Dom sióstr marnotrawnych". W pewnym momencie nie wiedziałam komu mogę zaufać, komu wierzyć. Książka długo trzymała w napięciu, niestety zakończenie mnie nieco rozczarowało. Niemniej jednak serdecznie polecam. Bardzo dobra rozrywka!

Naprawdę ciekawa pozycja. Poruszyła sporo interesujących kwestii, chociaż momentami czuć było, że ma swoje lata i niektóre rzeczy się zwyczajnie przedawniły. No i trochę przerażająco się czytało tę książkę teraz, po pandemii, która w czasie pisania jej była czystą fikcją.

Bardzo ciekawy pomysł na książkę -aż nie mogłam się doczekać aby ją przeczytać. Pierwsze kilkanaście stron pochłonęłam szybko... a potem było coraz gorzej. Zaczełam czuć nudę. Skończyłam książkę z lekkim rozczarowaniem ale będę próbować kolejną część. Jest duża szansa że się fajnie rozkręci :)

Horror dla młodzieży, który i starszym czytelnikom może przypaść do gustu. Osoby lubiące horrory nie tylko w literaturze, ale też na ekranie, niewątpliwie zauważą tu inspirację nie tylko filmem "Krwawa Mary". Autor wykorzystał też motyw z "Ringu". Mi się ta kombinacja bardzo spodobała. Książka jest skierowana do młodzieży, ale zawiera opisy jeżące włosy na głowie. Czytałam ją w nocy i przyznaję się, że bałam się pójść do łazienki 😱

Kolejna z książek o raczej fantastycznej tematyce, która zdecydowanie przypadła mi do gustu. Pochłonęłam ją w kilkanaście godzin i z miłym zaskoczeniem odkryłam, że jest to początek trylogii. Mam nadzieję, że autorka utrzyma poziom w kolejnych częściach, ponieważ niesamowicie spodobał mi się świat, w którym umiejscowiła akcję "Córki zjadaczki grzechów". Mało tego - przyznam się, że po raz pierwszy zdecydowałam się na zakup książki ze względu na jej okładkę. Na szczęście zawartość książki również mnie nie zawiodła. Historia stworzona przez autorkę ma w sobie urok starej legendy, która toczy się w baśniowym świecie. Jednak wraz z rozwojem akcji nastrój opowieści się zmienia, dostrzec w niej można coraz więcej przebłysków jakby realnej rzeczywistości. Mimo wszystko zachowana zostaje w niej aura tajemnicy i wyczekiwania na to, ci będzie dalej... Z czystym sumieniem polecam wszystkim, którzy lubią zagłębić się czasem w magiczny i tajemniczy świat.

"Odniosłam wrażenie, że zdobyłam dowód na to, że nie wszystkie dni są tej samej długości, a czas nie zawsze waży tyle samo. Że może istnieć nieskończona liczba światów wewnątrz innych światów, jeśli tylko im się na to pozwoli." Jak bardzo nasze życie może się zmienić, gdy stracimy kogoś naprawdę nam bliskiego? Kogoś, kto rozumie nas bez słów i dzieli z nami pasje, dzieli z nami swoje życie. June Elbus musiała zmierzyć się właśnie z taką zmianą po utracie ukochanego wujka Finna, zmarłego na AIDS. Nie wiedziała jednak, że ten zostawił jej kogoś, kto pomoże odkryć jej życie na nowo, kto pokaże jej jak bardzo śmierć może pomóc docenić życie. Czy było tak, że książkę kupiłem tylko i wyłącznie dlatego, że w tytule i na okładce pojawiły się wilki? Przyznaję się bez bicia. Potem książka spędziła kilka dobrych lat na półce - musiała przecież dojrzeć i trafić na mój odpowiedni nastrój. Czy żałuję, że tak długo czekała? Absolutnie nie. Nie sądzę, abym jako nastolatek był w stanie przeczytać tę książkę doceniając jej sens i wychwytując ukryty przekaz. Czytało się ją momentami naprawdę ciężko, bo to wcale nie jest łatwy temat. To nie książka na raz. To trudna historia o żałobie i poszukiwaniu sensu na nowo, to historia o radzeniu sobie z samym sobą, o przemijaniu i zmianach. I wielu innych rzeczach. Przede wszystkim była to powieść niezwykle emocjonalna. Ale nie w oczywisty sposób. Emocje pojawiały się nagle, spontanicznie i tak również znikały, ustępując miejsca z powrotem tym łagodniejszym i nieco bardziej pozytywnym. Czekały w uśpieniu na moment, kiedy będą mogły znów uderzyć. Tak jak wiele było emocji, było też uczuć. Nieoczywista siostrzana miłość, skryta pod pozorną maską "nie obchodzisz mnie", samoświadomość i przyznanie się do winy - co nigdy nie jest łatwe, a to wszystko oplecione niezwykłą przyjaźnią, której brak odczuwał nawet czytelnik. Główna bohaterka jest przeciętną dziewczyną - nie jest silna, nie ma w niej żadnego przełomu, jest ludzka, ma wady, z których zdaje sobie sprawę. Mówi o nich, ale wie, że są jej częścią, z którymi musi się pogodzić. Ma problemy emocjonalne i dotykają ją również rozmyślania emocjonalne. Jest wrażliwą nastolatką zakochaną w historii, żyjącą trochę w swoim świecie. Chodzącą do lasu, gdzie słychać wycie wilków. Jest w niej trochę ciebie i trochę mnie. Jest w niej trochę nas wszystkich, a jednocześnie nie ma w niej nikogo z nas. June zmaga się tutaj z niezwykłą stratą. Ma poczucie, że straciła wręcz część siebie. I może rzeczywiście tak jest. Może kiedy umiera nam bliski, zabiera ze sobą kawałek naszej duszy, który po swojej śmierci odzyskujemy. A to też nie należy do najłatwiejszych. Być świadomym tego, że nasze ciało słabnie, odpuszcza i powoli, dzień w dzień, przegrywa walkę z chorobą. Ta historia pokazuje jak niesamowicie trudna ta sytuacja jest dla obu stron. Uświadamia też, z jak wielkim strachem wiązało się AIDS w latach 80. Kiedy jeszcze nie wiedzieliśmy o tej chorobie tyle, ile wiemy teraz. Ludzie bali się przytulić, a chorzy stawali się społecznymi odludkami, w większości przypadków cierpieli w samotności, od społeczeństwa otrzymując jedynie pogardę, wrogość, widząc w ich oczach strach. Ale oprócz tego oczywistego przesłania, powieść ma w sobie wiele ukrytego sensu, który każdy czytelnik zinterpretuje inaczej. Nieoczywiste myśli i niedopowiedziane słowa, postać Toby'ego tak wielowymiarowa i w tym wszystkim June. Mi książka najbardziej uświadomiła, że człowiek przemija. Natura przemija. Stare zwalnia miejsce nowemu i kluczem jest, aby wynieść z życia to, co możemy. Aby czerpać przyjemność z chwili obecnej. Czy polecam? Oczywiście. Czy nastolatkom? Niekoniecznie. Aby czerpać z książki więcej, trzeba być na nią gotowym. Sami zadecydujcie, czy jesteście. Nie mówię, że będzie łatwo, nie mówię, że będzie kolorowo. Ale może również znajdziecie w tym szarym świecie swój las i usłyszycie wycie wilków, których wcale nie powinno w nim być. Może choć na chwilę przeniesiecie się do swojego świata wykreowanego przez wasze osobiste marzenia i choć na chwilę zatrzymacie się, aby przypatrzeć się wilkowi. "Na tym właśnie polega sekret. Gdy człowiek akceptuje samego siebie i zadaje się tylko z najlepszymi z możliwych osób, śmierć wcale nie jest straszna."

Jakbyście się poczuli, gdybyście nagle przestali widzieć? Nie mogli dostrzec samych siebie, otoczenia, kolorów? Gdybyście zaginęli w ciemności? Gdybyście nagle musieli nauczyć się wszystkiego od nowa?     Właśnie przed takim wyzwaniem staje siedemnastoletnia Maggie, która w wyniku zapalenia opon mózgowych traci wzrok. Dziewczyna z trudem przystosowuje się do nowej sytuacji. Wszystko się zmienia, gdy pewnego dnia po upadku i uderzeniu w głowę, jej oczom ukazuje się dziesięcioletni chłopiec, Ben... Całość recenzji dostępna: https://kolekcjonerkaksiazek.blogspot.com/2025/08/cos-mojego-marci-lyn-curtis.html?m=1 Zapraszam również do zapoznania się z moimi innymi recenzjami oraz postami: https://kolekcjonerkaksiazek.blogspot.com/?m=1

aktualizacja Świat rozbłysnął oślepiającą bielą, a następnie zapadła ciemność. Kristen Simmons nie jest bardzo znaną autorką, ale z całą pewnością jest niedoceniana. Aby stworzyć świat w przyszłości, opracować jego działanie, nowe rządy, opis miejsc i praw, to sztuka, bo nie każdy byłby w stanie napisać o dystopijnym świecie, rządzonym prawami, które nas ograniczają i kontrolują na każdym kroku. Wykreowany przez autorkę świat wydaje się wręcz namacalnie prawdziwy. Życie Ember uległo drastycznej zmianie, odkąd SO zabrało jej matkę, a ją samą odesłano do ośrodka poprawczego, w którym najważniejsze było posłuszeństwo, a jego nieprzestrzeganie groziło surową karą, a nawet śmiercią. Tym razem jednak zdołała zbiec z tego piekła, ale wpakowała się w większe. Po pojawieniu się snajpera została oskarżona o bycie nim i na każdym rogu groziła jej śmierć, nie było litości. Niemniej jednak nie była sama, w jej życiu pojawił się Chase, który był jej wspomnieniem z przeszłości, która miała miejsce przed wojną i z całą pewnością pozwalała jej uciec od teraźniejszości. Liczne retrospekcje pojawiające się w książce nie tylko dodawały jej uroku, ale także przybliżały dawne życie i uczucia Ember do poszczególnych osób. Uwielbiam książki, które poruszają takie właśnie wątki, dystopia, prawa, które więcej zabraniają niż pozwalają i oczywiście nieśmiertelna miłość, która być może przesłoniona ogromem uczuć i ciężarem teraźniejszości nie dała się stłamsić. Barwne opisy, dobre zwrotu akcji i emocjonalne BUM, to to, co najlepsze w młodzieżówkach, oczywiście lekką domieszką sci-fi nie zaszkodzi. Prawdę mówiąc nie pogardziłabym serialem na podstawie tej serii, ale mam nadzieję, że nie spaprali by roboty, ponieważ szkoda by było pominąć parę ważnych elementów. Książka skłania przede wszystkim do przemyślenia i docenienia świata, w którym żyjemy, bo zawsze może być gorzej. Ukazuje nam, że w jednej sekundzie wszystko co znamy może runąć, a w zamian pojawi się ogrom ograniczeń i to co kochałeś może zostać zakazane. Nawet miłość jest zakazana, no przynajmniej taka, która nie jest oficjalnie zezwolona w religii, która również jest narzucona. Powieść ukazuje jacy ludzie potrafią być nieczuli na cierpienie innych, uświadamia nam, że wolność to dar, który tak łatwo odebrać, ale trudniej odzyskać. Mogę nawet stwierdzić, że zawiera pewien morał, ale do tego musicie sami dojść czytając obie części. Z mojej strony to tyle i dodam, że warto ją przeczytać, bo jest po prostu świetna! Pozdrawiam, Sara ❤

Lumikki Andersson, główna bohaterka trylogii autorstwa Salli Simukki, ponownie przyciąga kłopoty. Przebywając w Pradze, na wakacjach, aby odpocząć po wydarzeniach, które rozegrały się na kartach powieści "Czerwone jak krew", po raz kolejny wplątuje się w sieć tajemnic. Ponownie musi uciekać, ponownie dała się komuś oszukać. I ponownie musi poradzić sobie z demonami przeszłości. Co tym razem odkryje? Przekonajcie się. Pierwszy tom bardzo mi się podobał. Autorka sama sobie wysoko postawiła poprzeczkę. Oceniłam tę powieść 8/10 i znalazła się w mojej topce 2023 roku. Była zaskakująca, nietypowa, a przez to interesująca. Lumikki polubiłam od razu, wyjątkowa dziewczyna. Drugi tom, "Białe jak śnieg" był dobry, ale moim zdaniem nie dorównał pierwszej części. Odczułam lekki zawód. Miałam wrażenie jakby powieść została skrócona, jakby ktoś niepotrzebnie próbował przyspieszać akcję. Jednak poza tym szczegółem, jest to dobra kontynuacja. W dalszym ciągu uważam, że warto poznać tę serię.

Czy to jest młodzieżówka? Tak. Czy ja ją pochłonęłam w jeden dzień? Tak . Czy spodziewałam się, że ta książka będzie nieodkładalna? Nie. Czy warto ją przeczytać? Tak. Dlaczego? ...bo potrafi oddać, co w głowie młodzieży siedzi...to, jak z ich perspektywy potrafi wyglądać świat, i co jest dla nich ważne... Nie będę ukrywać...niby lekka historia, a kryje tyyyyle emocji...i przypomina, że warto, i należy, próbować zrozumieć z czym zmaga się młody człowiek...

Kupując i zaczynając tę książkę, nie sądziłam, że to będzie taka historia. Nie zwracałam uwagi, jaki typ książki to jest, myślałam, że będzie bardziej młodzieżowa, prosto napisana. Zdziwiłam się bardzo i w sumie to pozytywnie się zdziwiłam, kiedy się okazało, że jest inaczej. Historia daję do myślenia na różnych płaszczyznach. Co robi z nami elektronika? Jak bardzo jej ufamy? Jak bardzo jesteśmy gotowi, by oddać za nią wręcz życie? Czy umiemy bez niej żyć? Dużo pytań, a odpowiedzi nie są takie proste, jakby się wydawało. Do czego obecnie są zdolne firmy, by zawładnąć naszym życiem i naszą psychiką. Wszystkim. To jest straszne, że to, o czym jest książka, w niedalekiej przyszłości może być rzeczywistością.