Sześć minut przed czasem

Ciekawe, lekko napisane felietony.Powiem więcej...takie "pokrzepiające";-) "...gdy zostaje sama,musi odbudować swą psychikę,często wpada w depresję,jest na granicy samobójstwa.Lecz na szczęście bywa i tak,że po początkowym szoku zaczyna czuć smak odzyskiwanej wolności.Wówczas regeneracja sił psychicznych postępuje szybko..."

Książka o córkach,żonach i matkach, które nie przestały być kobietami. Niektóre z nich z uporem broniły swojej niezależności, budując na niej pewność siebie. Historie, które pozostawiają coś więcej po sobie, z niektórymi z nich zaczynasz się nawet utożsamiać. Książka daje dobrą życiową lekcję.

Jestem fanem Jandy w każdej postaci, używam nawet płynu micelarnego jej marki (tak!). Najlepsza jest w kreacjach na deskach teatru (polecam!) "Moja droga B" to oczywiście charakterystyczny humor, chaos i absurd w jaki uwikła się zawsze szanowna K. Nie wnikam czy napisane felietony ocierają się o prawdę czy są czystą fikcją. Zabawa przy czytaniu jest przednia. Ta sama iskra i wnikliwość obserwacji codzienności jak w "Dziennikach" w/w.

Joanna Szczepkowska to moja ulubiona felietonistka. Czytam jej felietony w WO, a dzięki zbiorom książkowym mogę do nich wracać. Lubię je ze względu na styl, a zwłaszcza rozmaite stylizacje, świetny język - bogaty, urozmaicony, nieulegający modzie na bylejakość i skrótowość. Autorka reaguje na codzienność, a jednocześnie po kilku latach felietony są nadal aktualne.

Mądre książki pochodzą od mądrych pisarzy. Jaka powinna być Kobieta XXI w. ? Skrajna feministka czy potulna „żona przy mężu” :-) A może jakiś złoty środek? Czy feminizm nie jest zbytnio zniekształcony i wynaturzony w swojej stereotypowej opinii. Czy kobiety które pragną zarabiać tyle ile mężczyźni aby godnie przeżyć i mieć zapewnioną godną (nie głodową) emeryturę, nie musieć odrabiać nadgodzin i pracować dwa razy ciężej aby zauważono ich wartość i nie łamano ich praw to skrajne feministki? Stereotypy, schematy, prawidła i to co wypada.... Od dziecka uczone aby być ciche, pokorne i podążać ścieżką oczekiwań innych. Czy to jest droga do szczęścia i spełnienia? A może raczej do samodestrukcji, okaleczania psychiki, wachlarza kompleksów i ukrywania swojej kobiecości czy też wrażliwości. Czy mamy prawo do szczęścia i wyboru? Szukając złotego środka kobieta powinna być po prostu sobą, słuchać swojej duszy i serca. Stawać do wyścigu tylko z same ze sobą. Książka porusza też kwestie kobiecej solidarności której tak mało. W rzeczywistości to mężczyźni częściej wykazują „siostrzane'' uczucia i solidarność względem siebie. Niestety brak szacunku i pogarda jest zauważalna szczególnie u kobiet na wyższych szczeblach kariery, gdzie często dają innym „siostrom” (a czasem i nie tylko siostrom) do zrozumienia, że nie są tak dobre jak one. To zjawisko jest szeroko opisywane i obszernie tłumaczone przez wielu psychologów. W Polsce hejt, brak szacunku, wdzięczności, zawiść, zazdrość i wiele innych mało pozytywnych uczuć to szczególny problem i myślę, że warto mówić głośno o tych sprawach. Szansa dla kobiet to spojrzenie w głąb siebie, odszukanie połączenia ze swoją siłą i mądrością życiową. „Siostrzane uczucia” równa się po prostu empatia. Bo mądra i silna kobieta wspiera a nie zwalcza. Ciekawa książka poruszająca ważny temat. Pani Małgosiu – czekamy na kolejne :-)

Sympatyczna singielka w wieku 40 lat. Brzmi jak początek ogłoszenia matrymonialnego? Może, ale to zaledwie krótka informacja o głównej bohaterce powieści Pani Katarzyny Nowak. Inteligentna, szczera do bólu, kobieta sukcesu. Spełniona. Czyżby? To dlaczego pewnego dnia doznaje wstrząsu? Uświadamia sobie, że żyje w kuli śnieżnej/bańce mydlanej. Dającej iluzję piękna, doskonałości, a tak kruchej, delikatnej. I jeszcze te dylematy uczuciowe – cóż ma biedna robić, podoba jej się dwóch! Którego wybrać? Jakimi kryteriami się kierować? Jak wyjść ze strefy komfortu? Czy warto? Ciekawie skonstruowana fabuła i bohaterowie bliscy czytelnikowi ze względu na swe zalety i niedoskonałości.

Felietony zajmujące większą część książki pisane do miesięcznika "Uroda" są bardzo przyjemne, zabawne i pozwalają lepiej poznać aktorkę. Niestety większość felietonów drugiej części pisane dla miesięcznika "Pani" są dla mnie niezrozumiałe, niektóre fragmenty dość obraźliwe. O dziwo felietony pisane wcześniej wydają się dalej być na czasie, problemy zwykłego Polaka ukazane ponad 25 lat temu wciąż nas spotykają, temat nie wydaje się obcy, a z wieloma sprawami można się utożsamić. Czytając tylko pierwszą część książki można się zrelaksować, czas przyjemnie płynie przy tych krótkich historiach. Druga część mocno zawiodła, ale przy ocenie książki przymykam na to oko.

Jeśli ktoś ma niedosyt książek dziejących się w powojennej Warszawie, powinien koniecznie tu zajrzeć. Ta powieść to podróż do lat sześćdziesiątych XX wieku, do kamienic i podwórek starej Ochoty. Żyły tam sobie cztery małe przyjaciółki, które kochały się w czterech muzykalnych chłopcach z Liverpoolu. Ich życiu towarzyszył tajemniczy starszy chłopak bardzo podobny do Paula McCartneya, przesiadujący w kawiarni "Halinka", kwiaciarka, manikiurzystka, jakiś Cygan, sympatyczny kierownik mięsnego sklepu i sporo innych już nie tak sympatycznych postaci. Jedna z tych dziewczynek, już jako dorosła kobieta i utytułowana dziennikarka, usiłuje poukładać swoje sprawy, ale nie może ich zobaczyć we właściwym świetle, dopóki nie uporządkuje i nie wyjaśni tego, co zdarzyło się lata temu i co sama nabroiła... Jest więc tajemnica, jakieś stare dziwne fotografie, wspomnienia młodzieżowych festiwali muzycznych i spotkanie po latach czterech różnych kobiet złączonych wspólnym doświadczeniem przeszłości. Powieść jest fikcją, ale wydaje się, że Autorka opisując lata sześćdziesiąte sięga do własnych wspomnień. Czasy niełatwego bytowania w gomułkowskiej rzeczywistości, odpryski sławetnej afery mięsnej, żydowski exodus z 1968 roku, stają przed oczami jak żywe. I też czasy, kiedy zabawka z Zachodu, mebel zdobyty po wielu dniach stania w ogonku, książka, kolorowe rajstopy czy czajniczek z gwizdkiem mogły stać się powodem głębokiego konfliktu i wzajemnej niechęci. No i też czasy paranoi, gdzie państwo bezwzględnie tropi wroga wśród obywateli, zwykli ludzie zaś wierzą bezkrytycznie w tajemniczego wybawiciela, który ich broni, pomaga i wspiera (oficer podziemnego lotnictwa, jeden z pięciu na świecie - dacie wiarę? wow!). Cała historia wydaje mi się mało prawdopodobna a niektóre wątki jakoś słabo posklejane ale książka ma w sobie elegancję, delikatność i dużą siłę wyrazu - tak jak Pani Szczepkowska, która zresztą, przy interpretacji audiobuka dała prawdziwy pokaz aktorstwa przez wielkie A. Dawno, dawno temu, dwie boginie polskiej sceny - J. Szczepkowska i K. Janda, pokłóciły się na śmierć i życie. Nie ma nawet co wnikać w przyczyny tego konfliktu ani stawać po stronie tej czy innej artystki. Tak się tylko zastanawiam, czy te tak rażąco niskie i chyba nieco niesprawiedliwe oceny tej powieści nie są jakiś dalekim odpryskiem starej burzy?

Po biografię Freuda pewnie bym nie sięgnęła, natomiast spojrzenie na niego przez kobiecy pryzmat (mimo że w zdecydowanej większości fikcyjny) było interesującym doświadczeniem. Z książki wiało nieco feminizmem, ale nie na tyle, by mnie zniesmaczyć;). Czy poświęcanie się mężowi, rodzinie, jest czymś złym? Myślę, że nie i trzeba pamiętać, że realia początku XX wieku były zdecydowanie różne od naszych. Pozostaje pytanie o to, czy rachunku zysków i strat warto dokonywać dopiero pod koniec życia...

„Dziewczyna z zapałkami” to przejmująca powieść o wchodzeniu w dorosłość, toksycznej miłości i walce o własną tożsamość. Bohaterka ucieka z rodzinnego domu w małżeństwo z kolegę, lecz ucieczka okazuje się pułapką. Książka opisuje utratę twórczej pasji, rozmyślania młodej kobiety rozczarowanej życiem, zagubionej i samotnej w świecie ludzi, którzy żyją obok. Cokolwiek zrobiłaby jest źle i nie tak, jak oczekują inni. Bohaterka wciąż ma poczucie winy. Jedynym ratunkiem dla niej jest pisanie. Jest to obraz życia wielu kobiet, świat, do którego nie przyznają się przed nikim i żyją uznając to za normę. Pogrążyłam się w tej lekturze i wielu mądrych cytatach, budzących refleksje nad tym co za mną i co jeszcze przede mną.

Gdyby w każdym domu umieścić czerwoną sofę właśnie na niej sadowiłyby się wspomnienia. Bo ten mebel to nic innego jak symbol chwil już przebrzmiałych. Przesiadująca na sofie Clemence wciąż wspomina minione życie i bardzo chce przywrócić chwile jej najdroższe. Historia Anny to podróż do przeszłości i jej utopijnych marzeń. Każda z nich podróżuje swoją drogą i na swój własny sposób. Czy obie dotrą do celu? Przekonajcie się sami.

Czasami tak bywa. Czasami napotykamy na swojej drodze istotę wyjątkową, tak piękną, że aż stajemy w miejscu i odwracamy za nią głowę. Kompletnie nam w niej zawróciła. Ale później, kiedy zaczynamy ją lepiej poznawać, okazuje się, że poza atrakcyjną powłoką ma też wady. I to takie, które sprawiają, że przestaje nam się tak bardzo podobać. Choć wizualnie wciąż jest piękna, zwyczajnie już nas nie interesuje. Czasami tak bywa. Tak właśnie stało się z tą książką. Skusiła mnie tytułem, opisem z przodu („Opowieść o kobietach obdarzonych szczyptą szaleństwa”) oraz treścią na tylnej okładce. Być może moje rozczarowanie jest tak duże, bo nastawiałam się na historię odważnych, niezależnych kobiet, które nie boją się sięgać po swoje mimo trudności, kłód rzucanych pod nogi przez czasy, patriarchat etc. A wyszło... No, nie do końca tak, jak sobie wyobrażałam. Fabuła „Wariatek” jest prowadzona niespiesznie. Czuć dystans, jakby była pokryta kurzem. Trochę mi się przez to kojarzy z japońskimi dziełami, z którymi miałam kontakt, ale nie chciałabym nikogo wprowadzać w błąd tą sugestią. Po prostu... tak mi się kojarzy. Ale nie dziwne, wszak to opowieść o życiu kilku kobiet z jednej rodziny. Zaczyna się w czasach okołowojennych, od prababki. A nawet praprababki, gdyby się uprzeć. Na początku byłam zachwycona. Urzekła mnie postać Julii, która powoli, spokojnie, w bardzo przemyślany sposób wydzierała swoje życie z ram ustalonych przez rodzinę. Robiła to skutecznie, na tyle, na ile mogła. Nawet w dojrzałym wieku musiała pogodzić się z tym, że jako (tylko) kobieta ciągle jest na gorszej pozycji. Przykład? Nie mogła dostać rodzinnego obrazu w ramach spadku, bo tego typu pamiątki dziedziczą wyłącznie mężczyźni. A ona, pomimo upływu lat, wciąż była na cenzurowanym za to, że odważyła się kiedyś żyć inaczej. Początek poświęcony Julii mnie oczarował (i zasmucił, ale takie były czasy). Za to kolejne bohaterki budziły coraz większy grymas na mojej twarzy. Albo ustępowały miejsca mniej zdolnym i bardzo zakompleksionym przez to mężom, albo zwracały uwagę na osobniki, które powinny mieć nad głową wielki czerwony neon „Uciekaj od niego!” Najbardziej drażniły mnie chyba te, którym nie zależało. Na swoim szczęściu, na swoim talencie, na niczym. Kompletnie ich nie rozumiałam. Męscy bohaterowie, którzy przewinęli się przez „Wariatki”, byli za mało albo za bardzo. Wpisani (wręcz wdrukowani) w konwenanse, żywcem wyjęci z szablonu albo rozedrgani, uciekający przed życiem, niedostosowani. Nawet jeśli kochali, to z daleka – bo proza życia zabija namiętność. Zaczynałam urzeczona, a kończyłam, żeby doczytać. Jednocześnie chcę podkreślić, że cały czas uważam dzieło Chantal Delsol za kawał dobrej literatury. Jest pięknie pisane, choć trochę niedzisiejszo, więc nie każdemu będzie odpowiadać. Po prostu... to przystojny mężczyzna, który zawrócił mi w głowie, a później zniechęcił charakterem.

To jedna z niewielu książek, do których wróciłam. Nie każdemu przypadnie ona do gustu, bo jest wręcz utkana z emocji - ale mnie bardzo pomogła. Książka ma formę dziennika, zapisków dojrzałej kobiety (z zawodu psychologa). Czytając ją po raz pierwszy skupiłam się głównie na historii dwojga ludzi, ale już wtedy poczułam, że jest tam coś więcej, co kiedyś może mi być potrzebne, i nie myliłam się. W bardzo trudnym momencie mojego życia (nie mającego nic wspólnego z problemami autorki) sięgnęłam po tą lekturę jak po lekarstwo i czytając ją ponownie - powoli i uważnie - skupiłam się wyłącznie na emocjach, sposobie ich przeżywania, postrzeganiu świata, ludzi i siebie. Wiele z tych emocji zrozumiałam, na wiele dałam sobie zgodę, a przede wszystkim czerpałam nadzieję. Dla mnie ogromne znaczenie miało to, że nie jest to żaden "mądry" poradnik psychologiczny, którego lektura przyprawia czytelnika co najwyżej o frustrację, to głęboka analiza stanu psychicznego autorki, od euforii po tzw. "czarną dziurę" oraz próba zmierzenia się z tym. Dotarło do mnie, że w chwilach rozpaczy nie wolno wypierać emocji, choćby nie wiem jak były trudne do przeżycia, należy dać im przez siebie przepłynąć, mimo tego, że sieją zniszczenie jak tsunami, trzeba tego doświadczyć. To nas oczyszcza, porządkuje, przywraca do równowagi. Zdaję sobie sprawę, że wiele osób nie odbierze tej lektury tak jak przed chwilą to opisałam, dla wielu mogą to być nudne - przepraszam za wyrażenie - "flaki z olejem", ale ja na pewno sięgnę po kolejne pozycje p.Soni Raduńskiej. Doskonale rozumiem jej spojrzenie na życie, na otaczający świat, dzieci, relacje z innymi ludźmi. Doskonale rozumiem stany, w których się znajduje. Podobnie jak ona czerpię siłę z przyrody, potrafię dostrzegać drobiazgi, cieszyć się nimi. Lubię ciszę, spokój i swoje towarzystwo. Dobrze wiedzieć, że są jeszcze na świecie tacy ludzie, dzięki temu łatwiej dać sobie prawo do przeżywania życia na swój sposób.

Dzień dobry, moje kochane Moliki! 🤍 Jak Wasze samopoczucie? Rodzice zazwyczaj zachwycają się swoimi dziećmi, twierdząc, że są one najmądrzejsze i najpiękniejsze – i wcale mnie to nie dziwi. Rodzice Cecylki też podkreślają jej wyjątkowość, która nie tylko mnie rozczuliła, lecz także nauczyła patrzeć na innych ludzi poza stereotypami. „Cela" to prawdziwa historia o rodzicielstwie naznaczonym zespołem Downa, który przewraca życie rodziny do góry nogami. Jest to publikacja poruszająca, pełna ciepła i empatii, a zarazem niezwykle potrzebna – zwraca bowiem uwagę na potrzeby osób z niepełnosprawnościami i jednocześnie uświadamia, że ludzie zmagający się z niepełnosprawnością są takimi samymi ludźmi jak my, osoby zdrowe. „Czy można jednak, nie popadając w fałsz ani sentymentalizm, przekazać dziecku z niepełnosprawnością nasze własne poczucie, że zespół Downa nie musi być rodzajem degradacji, tylko wyróżnieniem?". Tytuł: „Cela. Odpowiedź na zespół Downa" Autorka: Anna Sobolewska Wydawnictwo: @wydawnictwo_wab Moja ocena: 7/10 Autorka opisuje życie dziewczynki, a następnie nastolatki i kobiety, ale przy tym także losy całej rodziny, która uczestniczyła w tym procesie, ukazane z perspektywy ich otoczenia. Podziwiam wszystkich rodziców i opiekunów dzieci z niepełnosprawnościami, w tym również rodziców Celi, a zwłaszcza jej mamę – panią Anię, która, wychowując Celę oraz jej starszą o siedemnaście lat siostrę, aktywnie uczestniczyła w świecie nauki. Autorka na łamach książki przytacza słowa i myśli innych rodziców oraz naukowców z dziedziny pedagogiki, m.in. Janusza Korczaka, co – w mojej opinii – znacząco wzbogaca treść książki. Koncentruje się na opisie codziennego życia rodziny, ukazując istotne aspekty jej funkcjonowania w sytuacji, gdy jednym z jej członków jest dziecko z niepełnosprawnością. Szczególnie zainteresował mnie wątek szkoły integracyjnej, ponieważ w książce wyraźnie położono nacisk na kwestie edukacyjne. Zabrakło mi jednak miejscami bardziej emocjonalnego komentarza do opisywanych doświadczeń. Niekiedy odnoszę wrażenie, że rzeczywistość życia z zespołem Downa bywa idealizowana przez panią Anię, choć nie da się ukryć, że wiąże się ona z licznymi wyzwaniami. Autorka pokazuje także, jak wiele – jako społeczeństwu – brakuje nam w zakresie zrozumienia „inności”. Książka stanowi więc apel o tolerancję, akceptację i empatię, ponie-waż to one mogą sprawić, że wszystkim będzie się lepiej żyło. Publikację uzupełniają liczne fotografie oraz piękne rysunki autorstwa Celi. #współpracareklamowa #współpracabarterowa

Ile ważnych tematów zostało podjęte w tomie o tak niewielkich rozmiarach. Zgodnie z zapowiedzią zawartą w tytule trzeba się zatrzymać, przeczytać rozdział, jego fragment, a może jedno zdanie, pomyśleć i wrócić do lektury. Powtórzyć procedurę. Ten wywiad z Panem Wojciechem Eichelbergiem zasługuje na refleksję, na powroty. Nie zawiera recept, pouczeń, ale inspiruje do namysłu nad samym sobą, własnym życiem, miejscem we wszechświecie, determinantami naszego „tu i teraz”. Co odpowiada mi w tym tomie? Kultura prowadzonego wywiadu. Uważność, wsłuchanie się i słyszenie, co mówi rozmówca.

Przy tej książce można się dobrze bawić lub gromić ją w świętym oburzeniu. Ja wybrałam opcję pierwszą więc przyjęłam przekleństwa jako część konwencji, przymknęłam oko na obleśność niektórych scen, na brak jakiegokolwiek sensownego przesłania i bawiłam się świetnie. Dodatkowo w tej historii jest seks... ale jaki! A jak wiadomo seks zawsze się sprzeda ;) Każdy z nas czasami potrzebuje odprężenia, totalnego odmóżdżenia i właśnie to możemy osiągnąć dzięki tej książce.

Książkę przeczytałam dwa razy - po raz pierwszy jakoś w liceum, a po raz drugi już jako żona Hindusa i muszę napisać, że już na zawsze pozostanie w moim sercu. Są w niej i elementy podróżnicze, i intryga, i miłość, i przyjaźń, która nie przetrwała próby. "Pożegnanie z Gemmą" to książka, która ukazuje bolesne poszukiwaie siebie i próbę zrozumienia wydarzeń, które zgotował bohaterkom los.

Bardzo ciekawa powieść o pochodzącej z Polski duńskiej malarce. Przyznaję, nie słyszałam o niej nigdy wcześniej, nie byłam zatem w stanie zweryfikować podczas lektury faktów biograficznych. Ani przeanalizować, co wynika bezpośrednio ze źródeł, a co autorka sobie dopowiedziała. Nie miało to jednak dla mnie priorytetowego znaczenia, bo czytałam tę książkę jako rozrywkową, nie jako źródło wiedzy. Zatem - dobrze napisana i wyposażona w gamę niezwykle barwnych postaci, powieść ta zasługuje na uwagę i poświęcony jej czas. Lisinka to intrygująca bohaterka, łącząca w sobie wizjonerstwo z racjonalnością i praktycznym podejściem do życia, realizowanie marzeń z koniecznością zarobkowania itd. Z przykrością czytało się o relacjach artystki z najbliższymi: bardzo trudnych z mężem i skomplikowanych z dziećmi, dla których chciała jak najlepiej, ale nie zawsze potrafiła dać im to, czego naprawdę potrzebowali (np. zwyczajną bliskość i domowe ciepło). I wreszcie jej fascynujące podróże, pozwalające czytelnikowi przyjrzeć się wielu krajom i sytuacji międzynarodowej w tamtych czasach. Dobra rzecz, polecam.

Warty przeczytania pamiętnik. Nie tylko dla tych, których bezpośrednio dotknęła choroba nowotworowa, bo nigdy nie wiemy, kiedy i w jakiej roli zetkniemy się z tym tematem. Książka daje nadzieję, choć nie "lukruje" szpitalnej i chorobowej rzeczywistości. Pani Krystyna na swoim przykładzie pokazuje, jak ważne jest wsparcie bliskich osób w tych najtrudniejszych momentach. Trochę przeszkadzał mi chaos pisarski, ale pamiętnik to taka luźna, swobodna forma, więc rządzi się swoimi prawami.

Ciekawe felietony: kilka z nich bardzo celna, zwłaszcza: "Kolanko", "Małżeństwo", "Na pozycjach", "Rzeczywistość wirtualna", "dlaczego kobiety mają makijaż w łóżku", "Księgowość w domu", "wielki tenis"