Syndrom grzecznej dziewczynki. Jak przestać zadowalać wszystkich wokół

Nie jestem wielką fanką poradników i trochę długo zbierałam się, aby przeczytać książkę „Nie jesteś swoimi rodzicami” autorstwa Marii Beatrice Alonzi. Jednak książka okazała się całkiem ciekawa i przyjemna odbiorze. Możemy dzięki niej poznać sposoby na to, jak porzucić destrukcyjne wzorce, jak odciąć się od pewnych zachowań naszych rodziców, których nie chcemy powielać w dorosłym życiu względem naszych dzieci. Autorka przestawia kolejne etapy tego „odcięcia”, opisuje jak uwolnić się od poczucia winy i przestać obarczać się nie swoimi problemami. Pokazuje również, że jesteśmy czyimiś dziećmi, ale później to my stajemy się rodzicami i podpowiada czego unikać i jak się zachowywać się w stosunku do własnych dzieci. Nie jest to typowy poradnik pełen suchych teorii, wszystko jest napisane lekkim stylem, są przytaczane przykłady z życia wzięte, a autorka zwracając się bezpośrednio do czytelnika angażuje nas do aktywnego udziału w lekturze, dając też miejsce na notatki. Podsumowując nie jest to zła lektura, ale też nie jakaś wybitna. Autorka porusza sporo ciekawych zagadnień i zmusza do refleksji, jednak jest to wszystko momentami zbyt ogólne. Jeśli zainteresował Was ten temat, myślę, że warto sięgnąć po lekturę i samemu się przekonać.😊 Za książkę bardzo dziękuję Wydawnictwu Mando.

Świetnie napisany poradnik, z bardzo przystępnym wyjaśnieniem rodzajów podłoża, sposobów walki z chorobami/robakami (i ich objawy) oraz mini encyklopedia tego, co roślinkom potrzebne, z której będę korzystać za każdym razem, jak przyniosę kolejnego wiechcia ze sklepu. Bardzo polecam!

Spodziewałam się po książce, że będzie przekazywała wiedzę o hormonach, jak działają itd. Dla poszerzenia swoich horyzontów, bo (tfu tfu tfu) nie miałam nigdy problemów z hormonani. Tymczasem jest to książka zaadresowana zdecydowanie do kobiet, które borykają się z problemami hormonalnymi i przekazująca niezbędną, ale dla mnie oczywistą wiedzę. O samym działaniu hormonów jest tu mało. Jeśli jednak Ty lub Twoja bliska osoba boryka się z problemami hormonalnymi, a przy tym nie dba i sen i myśli, że sałatka i soki to zdrowe jedzenie - to dobry wybór. Autorka mierzy się z wieloma mitami dotyczącymi zdrowego stylu życia i jest to pod tym względem bardzo cenna pozycja. Wiele osób mogłoby zacząć od tej pozycji, nim zacznie robić głodówki i katować się na siłowni. Książkę zachowałam ze względu na opis badań i suplementów, tak przekazałabym bardziej potrzebującej kobiecie. Przyznam też, że język mnie drażnił - jak ktoś tu pisał - bardziej na SM niż do książki. Na pewno dzięki temu jest bardzo przystępna, ale dla mnie taki jakiś, nie wiem, infantylny i psiapsiółkowy .

"Wszyscy mamy do dyspozycji te same dwadzieścia cztery godziny. Różni nas jedynie to, jak spędzamy te 1440 minut każdego dnia." ❤️ Prokrastynacja. Wiele osób ma problem z odkładaniem wykonania zadań na ostatnią chwilę. Ja również należę do tej grupy.. Wpadam na świetne pomysły, jednak z ich realizacją bywa już różnie! Zwlekam mówiąc: "dzisiaj już nie dam rady, ale jutro.. jutro na pewno się tym zajmę." Jak pewnie się domyślacie, to "jutro" nie nadchodzi prędko.. Zwalczanie prokrastynacji to jest ciągła "walka" z samym sobą. Nie można tu jednak polegać na motywacji. Trzeba wypracować sobie swój własny system działania. U mnie sprawdza się prosta lista zadań z podziałem na bloki czasowe. Na szczycie listy zawsze umieszczam zadania wymagające ode mnie największego skupienia. Robię też przerwy. Pracuje w trybie 20-10-20. A przede wszystkim: wykonuje jedno zadanie na raz! Co jest jeszcze istotne? Musimy zdać sobie sprawę z tego, jak ważne jest zarządzanie naszą.. uwagą! Dlaczego? Z prostego powodu! Lubimy rozpraszacze.. Myślimy: przecież to tylko "jeden" SMS, "jeden" śmieszny filmik, "jedna" rozmowa z koleżanką, po czym okazuje się, że umknęła nam gdzieś godzina czy dwie. Dlatego tak ważne jest, by wyeliminować takie marnotrawstwo czasu. Nieocenioną pomocą bedzie dla nas dziennik aktywności - co godzinę zapisujmy czas oraz to, co robiliśmy przez ostatnią godzinę. Warto prowadzić go przez 2-3 tygodnie, by sprawdzić na co, faktycznie przeznaczamy swój czas. Prokrastynacja stanowi dla mnie duży problem, dlatego zdecydowałam się przeczytać tą książkę. Nie zawiodłam się na radach autora, które wprowadzam w życie krok po kroku.

„Kochana mamo, bolisz mnie” to podróż w głąb relacji córki z matką. Choć lektura bardziej przeznaczona jest dla córek, myślę, że i mamy śmiało mogą po nią sięgnąć. Znajdziemy tu dogłębną analizę różnych sytuacji w przeszłości, nasze miejsce na wprowadzenie swoich notatek i propozycje psychoterapeutki na rozpoczęcie dialogu z mamą, czyli próbę naprawienia relacji. Choć książka momentami może przygniatać dużą ilością pojęć psychologicznych, to dzięki jej wartości i tak zapomnimy o tej drobnej wadzie. Książka stanowi naprawdę solidne kompendium wiedzy z zakresu relacji, analizy różnych sytuacji i możliwe powody, dlaczego doszło do czegoś takiego. Autorka zachęca nas do własnej analizy relacji z mamą poprzez różne ćwiczenia czy zapisanie własnych obserwacji. Widzimy tu też analizę jaki wpływ ma na nas osobowość matki, jej przeżyte traumy czy przynależność do danego pokolenia. Książkę polecam każdej córce i matce, bo tu poznamy obydwie perspektywy w tej psychologicznej podróży.

Opisz swojego przyjaciela/przyjaciółkę jednym słowem, z którym Ci się kojarzy. Nie jest to poradnik w klasycznym sensie. Nie zawiera złotych zasad ani gotowych recept na udane relacje. Autorka prowadzi czytelnika przez własne doświadczenia jak przez labirynt. Pełen ludzi, chwilowej bliskości i nagłych zniknięć. Nie każdy kto się do nas uśmiecha, zostaje w naszym życiu. Czasem największy ciężar nosimy nie przez to, co ktoś zrobił, ale przez to, czego nigdy nie powiedział. Autorka odsłania przyjaźń z miejsc, w które zwykle nie zaglądamy. Relacje nie rodzą się z przypadku. Wyrastają z naszych ran, lęków, z dzieciństwa lub braku miłości albo jej nadmiaru. Pokazuje, że często szukamy w ludziach łat, którymi chcemy zakryć własne pęknięcia. Boimy się pustki bardziej niż bólu. Przyjaźń wymaga pracy, granic i odwagi. Najmocniejszym wątkiem książki jest relacja z samym sobą. To, co brzmi jak frazes, tutaj zostało poparte obserwacją. Dopóki nie nauczymy się traktować siebie z lojalnością, szacunkiem i delikatnością. Będziemy przyciągać ludzi, którzy zrobią dokładnie to, co my robimy wobec siebie. Prawdziwa bliskość nie polega na byciu potrzebnym, ale bycia widzianym. Książka, która nie wszystkim się spodoba. Nie daje prostych odpowiedzi, nie prowadzi za rękę. Czasem jest niewygodna, czasem zbyt osobista, ale zostawia pytania, które nie znikają. Autorka nie pisze o przyjaźni jak o dodatku do życia, ale o przestrzeni, w której można się odnaleźć albo stracić.

Przyznam otwarcie, że kupiłem tę książkę z myślą o kimś, chciałem kiedyś swojej byłej ją podsunąć. Była bardzo niedowartościowana, straumatyzowana i pewnie nadal jest. Sam wielokrotnie dwoiłem się, troiłem, aby jej to uświadomić, ale się poddałem. O fiasku decydują jeszcze inne czynniki, ale to już prywatna sprawa. Wstyd mi pisać, ale kupiłem jakiś czas temu i długo czekała, ale przyszła pora nadrobić zaległości. Lubię pióro pani Izy. Mówiąc kolokwialnie to taka fajna babka. Ilekroć o coś spytasz, to udzieli odpowiedzi na miarę możliwości i tak można też powiedzieć o jej książce. Moim zdaniem wyczerpująco wypowiada się na temat dowartościowania. Motywacji, wybierania właściwych wartości w życiu. Przedstawiła również różne typy ludzi, role, które przejmujemy w środowisku, w jakim żyjemy. Czytając zauważam, że mam taki mix opiekun, buntownik i bohater. Znaczenie tych ról, wyjaśnione jest w książce. Mi się podoba. Dla mnie książka jest niezwykle ważna, bo jest tam coś o pomaganiu innym. Lubię pomagać innym. Uważam, że jak się zna rozwiązanie czyjegoś problemu lub ma się możliwości, to warto podać komuś pomocną dłoń. Czyż człowiek nie staje się wielkim w wyrzeczeniu się siebie? Pięknie to Staszic napisał. Albo Wolter… Toć obowiązkiem ludzi, jest pomagać sobie wzajem. Cytując autorkę: ,,Jeśli chcesz pomagać innym, rób to, bo to ważne i piękne, bo to urozmaicenie i wzbogacenie twojego życia, ale niech pomaganie nie definiuje twojej wartości”. Nie jest tak, że im wyżej doskoczysz, tym twoja wartość wyższa. Chcemy pomagać? To się chwali, ale nie można patrzeć na to, jakoby był wyznacznikiem naszej wartości. Pomaganie jest piękne, szlachetne, ale nie uczyni nas drogocennymi, tak jakbyśmy byli sztabą złota. Każdy z nas ma coś do zaoferowania światu. Trzeba działać szczerze. Mieć dobre motywacje i nie robić czegoś przez pryzmat korzyści… ,, Pamiętaj, że twoja wartość nie zależy od tego, jak postrzegają cię inni, ani od różnic w poglądach - każdy z nas ma coś cennego do zaoferowania światu”. ,,Twoje ciało to świątynia, a ty jesteś jej kapłanką i opiekunką przez całe życie. Ciało odgrywa w naszym życiu równie ważną rolę jak umysł, jego kondycja zaś wpływa na nasze codzienne samopoczucie, energię i zdrowie psychiczne. Zdrowe poczucie własnej wartości wiąże się z szacunkiem do ciała, wyrażającym się zarówno poprzez akceptację jego niedoskonałości, jak i dbanie o nie w taki sposób, aby służyło nam jak najdłużej. Ciało i umysł są nierozerwalnie ze sobą połączone - wpływają na siebie nawzajem w sposób ciągły i dynamiczny”. Dokładnie. Nasze ciało to jest świątynia. Jeśli nie zadbamy o siebie, to nie będziemy w formie. Pani Iza wspomina też o perfekcjonizmie. Nie jest czymś złym, ale trzeba wszystko z umiarem. Nie chodzi o to, aby dążyć do ideału, bo nigdy nim nie będziemy. Każdy z nas popełnia błędy, a to od nas zależy, co z tym faktem zrobimy? Wyciągniemy wnioski i będziemy starać się lepiej albo zatrzymamy się w rozwoju. Tak to widzę! Jak dla mnie książka wartościowa. Miałem pewne oczekiwania i je zaspokoiłem. Szkoda tylko, że nie mogłem jej podsunąć komuś, na kim mi naprawdę zależało i na jej zdrowiu, ale cóż, życie różne scenariusze pisze. Dużo ciekawych cytatów… Inspirujące. Dodatkowo „prezent” od autorki, lecz nie zdradzę, jaki. Jednakże dla mnie to jest nie do pomyślenia, aby ciąć albo wyrywać kartki… To profanacja książek. Ino czytelnik załapie, o co chodzi. Polecam. Jeszcze mały szczegół. Trochę mi to przeszkadza, że książka pisana jak dla kobiet tylko, a my mężczyźni też możemy wyciągnąć cenne lekcje i jakieś wnioski.

Książka jest napisana na profesjonalnym poziomie, dlatego od początku już zaznaczam, że można po nią sięgnąć ze spokojem i wiarą w to, że dostaniecie tutaj konkretne informacje. Napisała je osoba z ADHA, jednak po wielu rozmowach ze specjalistami wydana została pod sprawdzonym okiem osób, które się znają na neuroróżnorodności. Mamy tutaj spis wszystkiego, czego to zaburzenie dotyczy. Został tutaj zamieszczony, by służyć każdemu, kogo to dotyczy w pośredni lub bezpośredni sposób. Autorka nie nakłania do przeczytania całej książki, tylko zaznacza, że mając różne poziomy świadomości, można przejść bezpośrednio do informacji, które najbardziej nas interesują. Następnie mamy słowniczek pojęć, by opatrznie czegoś nie zrozumieć. W skład treści z książki wchodzi opowieść diagnozy autorki, wszelkie objawy ADHD, jak działa mózg takich osób, z czego mogą wyciągnąć plusy, a co przekłada się na minusy. Emocje jaki odczuwają takie osoby, jak w ogóle sprawdzić, czy ma się to zaburzenie, życie po diagnozie i co dalej? Później wchodzimy na poważniejsze tory jakimi są relacje, co może wspomóc życie, lęk, depresja, złożoność doznań, jedzenie, seksualność, praca, teoria łyżek i inne. Książka została ułożona w sposób luźny, by osoba w każdym wieku odnalazła coś dla siebie. Wiadomo, że sami możemy się zdiagnozować, ale nawet po przeczytaniu takiej książki, i tak będzie potrzebna opieka lekarska, gdyż każdy reaguje na wiadomość o takiej diagnozie inaczej, ma inne symptomy, odruchy i tak naprawdę jest wiele czynników, które mają wpływ na to, że osób z ADHA nie da się sklasyfikować do konkretnych przypadków, gdyż nawet pomimo niewielkich spójności, pojawią inne sfery, które będą wykonywali inaczej. Ta książka to też opowieści innych ludzi, którzy opisywali swoje przypadki, ale i wartościowe porady, by nie przejmować się ,,wyrokiem", jak niektórzy mogą to widzieć, ale myślą, że w pewnych sferach życia taka osoba może być nad wyraz inteligentna. I właśnie na tym należy się wtedy skupić. Czytanie jej jest pomocne, bo nie jest sztywna, nie jest prosta, tylko gdziekolwiek was nie zaprowadzi, to pokazuje wam plusy i jakoby wyciąga rękę do pomocy. Taką wartościową pozycję czuję, że powinnam polecić:-)

Książka kupiona zdecydowanie za sprawą sympatii do poprzednich autorskich wydań aniżeli za sprawą merytoryki i przekonujących wartości wynikających z treści. Książka to zbiór autorskich przemyśleń w formie cytatów i krótkich psychologiczno — filozoficznych przemyśleń ułożonych w zgrabną, acz merytoryczną i wartościową formę nieco przypominającą wiersz. I tak naprawdę te teksty są nieco inaczej słownie ubarwione, ale finalnie i tak odcieniem są do siebie zbliżone. Niemniej, nadal książka pozostaje w kategorii poradnika psychologicznego. Autorka zachęca do porzucenia oczekiwań oraz biernego stania w miejscu na rzecz pełnego zaangażowania się w proces samorozwoju i pozwolenia na swobodne i wyzwalające stawanie się na nowo sobą, na osobę, którą pragniemy być, bez zakładania masek, bez udawania. Nad tym procesem uzdrowienia potrzebne jest rozliczenie się z przeszłością i nieutożsamianie się z dawno podjętymi decyzjami. Przeszłość tworzy to, kim dzisiaj jesteśmy, ale nas nie definiuje, bardziej uzupełnia i domyka tożsamość, wzbogaca o doświadczenie. Bierność i pozwalanie na działanie sił zewnętrznych, na tak zwany los nie przybliży człowieka do ozdrowienia. Szczęście samo nie przyjdzie, zresztą jest ono ulotne, krótkotrwałe. Satysfakcja nad samorozwojem przynosi niepomierne korzyści, niemniej, warunek jest jeden i prosty, trzeba chcieć i naprawdę trzeba działać. Nikt nie mówi o kulisach tej drogi uzdrowienia, ile za tą pracą chowa się przykrości, niemiłych rozliczeń, rozstań, trudnych emocji, uczuć, a nawet łez. Niemniej, podobno warto ;) Miły i krótki poradnik psychologiczny ubrany w nieco poetycką formę.

Z pewnością każda z nas czuła się chociaż raz samotna. Maria Rotkiel w swojej książce „Samotność kobiet” podejmuje się trudnego zadania, gdyż bierze samotne kobiety za rękę i pokazuje im, że nie muszą się niczego bać. To, co uderza w tej książce najbardziej od pierwszych stron, to jej niezwykła delikatność. To nie jest kolejny zwykły poradnik z listą zadań do odrobienia. Autorka niczego nie narzuca, nie ocenia i nie wskazuje jedynej słusznej drogi. Zamiast tego, z ogromną empatią i uważnością, zaprasza czytelniczkę do refleksji. Czytając tę książkę, miałam wrażenie siedzenia w wygodnym fotelu z kubkiem herbaty i słuchania mądrej osoby, która mówi, że to, co czuję, jest normalne. Choć książka, jak sam tytuł mówi, jest skierowana do samotnych kobiet, jej siła tkwi w uniwersalności. To pozycja obowiązkowa także dla kobiet, które samotność mają już za sobą, gdyż pomaga ona zrozumieć mechanizmy, które nimi wtedy kierowały. Wyjaśnia również, dlaczego czuło się wtedy złość, lęk, smutek czy brak wiary w siebie. Historia ta, z pewnością daje również bezcenną szansę na domknięcie tamtych rozdziałów z nową wiedzą. Maria Rotkiel umiejętnie przeplata wiedzę psychologiczną z własnymi przeżyciami oraz historiami swoich pacjentek. Autorka pokazuje, że kryzysy na różnych etapach życia są naturalną częścią ludzkiego doświadczenia, a nie porażką. „Samotność kobiet” to książka, która opowiada o odwadze do tego, by stanąć w prawdzie ze swoimi emocjami, oswoić je, a w końcu z lekkością pożegnać 👋🏼

Wyjątkowa książka. To chyba 1sza książka i jedyna, którą do tej pory przeczytałam (a trochę już ich jest 😉), która przynosi takie ukojenie. I to chyba najlepesze określenie tej książki. Najlepszy wyraz, który ją opisuje: UKOJENIE. Tutaj wszystko jest w punkt. Język, jakim jest napisana. Grafiki (obrazy), które są dopełnieniem każdego rozdziału i tylko podbijają wartości, które zostały w niej przekazane. To jaką lekkość, spokój ma w sobie ta książka to jakiś kosmos. Za każdym razem jak po nią sięgałam wiedziałam, że w końcu w tym zabieganym czasie, po prostu się zatrzymam. Ta książka przenika do naszego środka. Nie mam pojęcia jak autor to zrobił ale naprawdę jest to jedna z lepszych książek, jakie ostatnio czytałam.

Książka z tych o tematyce psychologicznej. Wskazówki jak żyć, jak dać sobie wolność i sprawczość, jak podchodzić do trudności życia - których oczywiście nie wyeliminujemy całkowicie, ale możemy nauczyć się z nimi żyć i nie pozwolić, aby przejęły nad nami kontrolę. Opowieść o tym, że nawet w prostych rzeczach można odnaleźć szczęście i piękno. Każdy rozdział zakańcza opinia pani psycholog.

Kortyzol zwany hormonem stresu jest ostatnio bardzo popularny. Wciąż się o nim mówi, pokazując głównie jego złe strony. Autorka książki „Kortyzol. Jak oswoić hormon, który rządzi twoim życiem” dr n. med. Katarzyna Skórzewska pokazuje, że kortyzol nie jest taki zły. To dzięki niemu rano mamy siłę, aby wstać z łóżka i zmierzyć się z wyzwaniami każdego nowego dnia. Rano poziom kortyzolu w naszym organizmie jest największy. Katarzyna Skórzewska jest lekarką, specjalistką do spraw położnictwa i ginekologii oraz endokrynologii. Niewątpliwie zna się na rzeczy. Jej książka w prosty sposób tłumaczy skąd bierze się kortyzol i jak działa. Autorka wyjaśnia powstawanie tego hormonu i jego funkcje w organizmie. Nie wszystkie fragmenty książki są łatwe w czytaniu. Czasem pojawi się jakiś wzór chemiczny, czasem trudne słowa ze specjalistycznego medycznego języka (zawsze jednak wyjaśnione). Dzięki temu jest to książka dla wszystkich. I laicy, i studenci kierunków medycznych, i osoby wykonujące medyczne i okołomedyczne zawody znajdą tu coś dla siebie. O czym tu przeczytamy? Na początek o powstawaniu kortyzolu. Wytwarzają go nadnercza. Autorka wyjaśnia zasady działania tych gruczołów i pokazuje, że są one niezbędne do życia. Z książki dowiemy się także kto i jakie badania prowadził nad kortyzolem, kiedy go odkryto, jakie skutki ma dla organizmu jego brak lub nadmiar oraz jak badać poziom kortyzolu. Przeczytamy także o innych hormonach oraz o pracy podwzgórza i przysadki mózgowej. Pojawi się dużo ciekawych terminów np. homeostaza, oś HPA, hipokortyzolemia. Będzie o dobowym rytmie kortyzolu, o otyłości i żywieniu, o układzie nerwowym i emocjach, o śnie i chorobach. Dzięki przejrzystemu układowi, różnym kolorom czcionki i tekstom na marginesie łatwo odnaleźć coś w książce albo wyłowić najważniejsze informacje. Oczywiście autorka nie mogła pominąć tematu stresu. W końcu kortyzol potocznie uważa się za hormon stresu i obwinia się go za wszystko, co złe. Autorka tłumaczy, że sam kortyzol tak naprawdę nam nie szkodzi, ale przewlekły stres już tak. Kortyzol jest potrzebny. Przygotowuje nasz organizm do działania, informuje o zagrożeniu, wpływa na równowagę emocjonalną, podtrzymuje apetyt. Przewlekły stres zaburza równowagę w organizmie i dlatego zawsze należy starać się o obniżenie jego poziomu. W książce znajdziemy dużo porad na to, jak to zrobić. Pomoże np. sadzenie roślin, spacer po lesie, przytulanie i … telefon do mamy. „Kortyzol. Jak oswoić hormon, który rządzi twoim życiem” dr n. med. Katarzyny Skórzewskiej to książka ważna i potrzebna. Dostarcza dużo wiedzy. Dla osób zainteresowanych tematem może być niezwykle odkrywcza i ciekawa. Sporo fragmentów przeznaczonych jest dla „endokrynologicznych geeków”, czyli dla tych, którzy posiadają trochę medycznej wiedzy w tym temacie. Mnie najbardziej spodobało się samoprzytulanie jako metoda na obniżenie stresu i motyle na okładce i jej wewnętrznej stronie. Na zdjęciu kortyzol przypomina właśnie motyle. I choć potocznie uważa się go za zły, jest nam potrzebny do utrzymania wewnętrznej równowagi.

Na fali poprzedniej książki postanowiłam sięgnąć po inną autorki, napisanej w podobnym tonie i sprawdzić ile jeszcze mogę dla samej siebie wycisnąć z lektury 🫢 Niestety, tutaj znalazłam dużo mniej przydatnych myśli niż w "Głową do góry, cycki do przodu", tu też pojawiło się mniej humoru czy też takich chwil w których pomyślałabym, że to o mnie 🙈 Książka nie była gorsza, tego powiedzieć nie mogę, ale w moim odczuciu mniej mi potrzebna 🤪 Nie odczuwałam takiego uniesienia, nie czułam się jak na pogaduszkach z przyjaciółką, nie wzruszyłam się też a przecież powinnam 🙈 Jednakże znalazło się w niej parę fajnych momentów które pokazują, że nie zawsze musimy stawać na głowie by komuś dogodzić, że naprawdę wystarczy wyskoczyć z okrętu niż zatonie niż szukać kamizelki ratunkowej🤭 Lekka i przyjemna w odbiorze, zawiera w sobie sporo historii które fajnie się czyta 🥰 Nie jest idealna, ale jak na wieczór myślę że jest okej 😘

„Poradnik pozytywnego jedzenia” autorstwa Katarzyny Błażejewskiej – Sztur to nie kolejna pozycja o zdrowych dietach, których mnóstwo na rynku czytelniczym. To książka w której dużo jest o kulturze jedzenia w naszym kraju, o braku poczucia wartości u wielu Polek, a także o relacjach z jedzeniem. Autorka uczy nas jak zaplanować swój indywidualny rozkład posiłków oraz wyliczyć zapotrzebowanie kaloryczne. Uczy nas komponować tak swoje posiłki, abyśmy dostarczyli sobie odpowiednich makroelementów, ale również zapobiegali gwałtownym wahaniom cukru w ciągu dnia. Zwraca uwagę na odpowiednie proporcje węglowodanów, białka i zdrowych tłuszczów. Budowanie zdrowych nawyków z dnia na dzień może nie być łatwe. Możesz się szybko zniechęcić. Jednak większe prawdopodobieństwo że Ci się uda jest wtedy, gdy masz plan i odpowiednio się przygotowujesz. I tu właśnie możesz liczyć na cenne rady Pani Katarzyny. Autorka w bardzo oryginalny sposób przekonuje nas dlaczego nie powinniśmy podjadać między posiłkami. Szczerze powiem chyba mój największy problem ostatnio. Lubię sobie tu coś złapać, tam coś chapnąć. I tu mogę liczyć na fajne wyjaśnienie tego dlaczego tak robimy, często nie jedząc z zupełnego głodu, a z innych pobudek. A ja chętnie przetestuję podane tu na tacy proste triki jak nie podjadać. Pod lupę padają tu również fastfoody, ale i tak zwane „zdrowe produkty”, które często traktujemy jako substytut, nie do kończ zdajać sobie sprawy z tego co jemy. Jeżeli masz problemy ze swoją dietą to podstawą będzie zmiana nawyków i rytuałów, a ta książka szczegółowo podaje na to sposoby. Sporo czasu autorka poświęciła w tej książce na temat stresu. Znajdziecie tu informację na temat tego skąd się bierze stres, jak działa na nasze narządy, ale również co ma wspólnego z odżywianiem. Jeżeli próbowałaś już w swoim życiu wielu diet odchudzającym, a one nie przyniosły oczekiwanego skutku to koniecznie przeczytaj wyjaśnienia Pani Katarzyny na ten temat. Nie jestem osobą szukającą diety odchudzającej. Zresztą autorka nie proponuje nam tutaj diety. Proponuje natomiast odżywianie naszego organizmu. A to już dla mnie niezwykle ważne, gdyż wciąż edukuję się i dążę do lepszego zdrowia i samopoczucia. Bardzo podoba mi się rozdział poświęcony omówieniu poszczególnych produktów ich właściwości. Równie ciekawie mi się czytało o minerałach, niedoborach. Chociaż szczerze mówiąc, sięgając po tą książkę spodziewałam się głównie książki z przepisami to oczywiście nie jestem zawiedziona. Mnóstwo tu psychologii takiej właśnie „jedzeniowej”. Myślę, że każda z nas powinna przeczytać, niezależnie od naszej figury i od tego czy czujemy jakiś problem z naszym żywieniem czy nie. Być może ta książka otworzy Ci oczy na coś ważnego, co może mieć ogromny wpływ na Twoje zdrowie i jakość życia.

Świetna pigułka wiedzy dla osób, które mogą potrzebować pomocy ze zdrowiem psychicznym. Pomocy dla siebie lub kogoś bliskiego. Marta Sak wyjaśnia czym zajmują się psycholodzy, psychiatrzy, psychoterapeuci i inni specjaliści z nimi współpracujący. Po czym poznać dobrego, a po czym kiepskiego psychoterapeutę. Czym różni się psychoedukacja od pomocy psychologicznej, psychoterapii czy interwencji kryzysowej. Jakie są nurty w psychoterapii i czego można po nich oczekiwać. Kiedy warto sięgnąć po leki psychiatryczne. Co można uzyskać prywatnie, a co na NFZ. Wreszcie jakie są alternatywy, gdy czekać na termin nie można. Wszystko to autorka opisuje jasno i skrupulatnie, a także empatycznie wobec czytelnika. Co być może popchnie osoby niezdecydowane do działania. (Odjęłam jedną gwiazdkę za kilka stron na notatki czytelnika, bo szczerze wątpię, by było trzeba poświęcać aż tyle papieru).

"Mikronawyki. Małe korekty, wielkie efekty" autorzy: Dr. Adaira Landry oraz Dr. Resa E. Lewiss @wydawnictwo.kobiece Kolejna książka od @wydawnictwo.kobiece Którą miałam okazję przeczytać i na pewno nie był to zmarnowany czas. Czy małe rzeczy mają w życiu znaczenie? Zdecydowanie tak i to na każdej płaszczyźnie. Książka przedstawia jak w szczególności w życiu zawodowym poprzez małe kroczki iść do przodu i zmieniać swoje życie na lepsze. W książce znajdziemy 10 głównych rozdziałów ze szczegółowo omówionymi pod rozdziałami. Autorzy bardzo dokładnie analizują opisane tematy, w większości w prosty i zrozumiały sposób tłumaczą co wpływa na poszczególne kwestie, co sprawia, że ciężko opanować dane umiejętności i wiele innych przydatnych informacji znajdziemy w książce. Dodatkowo to kolejna książka która zawiera po każdym z rozdziałów podsumowanie, w tym przypadku są one bardzo krótkie, ale zawierają wszystko na czym powinniśmy się skupić. Co w książce mi się podoba bądź też nie? Linki prowadzące do różnych filmów, artykułów itp. Świetna sprawa, jednak problem polega na tym, że są one w języku angielskim co nie dla każdego może być zrozumiałe , a wiadomo nie każdy chce bawić się z translatorem. Polecam książkę w szczególności tym którzy są aktywni zawodowo na każdym szczeblu, by być lepszym dla siebie, innych, bądź pomóc innym być lepszym, różni ludzie nas otaczają, a kto wie może dla kogoś ta książka będzie krokiem ku lepszemu?

Może z literackiego punktu widzenia nie jest to perła, jednak jako poradnik sprawdza się bardzo dobrze - otula jak ciepły kocyk. Mój egzemplarz miałam wypożyczony z biblioteki i czytałam go w lekkim pośpiechu, jednak mam wrażenie, że jest to książka którą warto mieć na domowej półce i przypominać sobie zawarte w niej treści od czasu do czasu.

Czy zdarzyło Ci się kiedyś żałować, że nie zadałeś swojej mamie pewnych pytań? Że pewne wspomnienia, emocje czy sekrety odeszły razem z chwilą, która już nie wróci? Ta książka jest właśnie odpowiedzią na to uczucie – cichą próbą zatrzymania czasu. „Mamo, opowiedz mi swoją historię” to piękna, intymna podróż przez wspomnienia. Stworzona tak, by każda mama – twoja lub ty sama – mogła opowiedzieć swoje życie. Od dzieciństwa, przez dorosłość, po marzenia, które nadal gdzieś głęboko żyją. W środku znajdziesz pytania. Niebanalne. Zaskakujące. Takie, które uruchamiają pamięć i serce. Zmuszają do zatrzymania się i spojrzenia wstecz z czułością. Niektóre są lekkie, inne potrafią poruszyć coś głębokiego. I właśnie dzięki nim powstaje opowieść – osobista, szczera, bezcenna. Wydanie? Przepiękne. Ciepła kolorystyka, ozdobniki, które dodają uroku. Między stronami znajdziesz cytaty – wzruszające, mądre, wywołujące uśmiech lub łzę. To nie tylko książka do pisania. To przedmiot z duszą. To idealny prezent. Dla mamy, dla córki, dla siebie. Bo historie rodzinne zbyt łatwo się gubią. A przecież każda z nich to część większej opowieści – tej, która buduje naszą tożsamość. „Mamo, opowiedz mi swoją historię” zostanie z Tobą na długo. Może nawet na pokolenia. To książka, która nie kończy się po przeczytaniu. Ona dopiero wtedy zaczyna żyć.

Książka podzielona jest na 5 części, każda ma swoją kategorię i opisywane jest 99 rzeczy które warto odpuści, zmienić, aby żyło nam się lepiej. Wskazówki uczą nas jak przestać się przejmować rzeczami, na które nie mamy wpływu i jak akceptować zmiany oraz jak żyć spokojniej. Są to, krótkie rozważania, autor nie zagłębia się w nie bardziej, są opisywane ogólnikowo, dlatego dla, niektórych może być to na minus. Książka jest lekka, łatwo się czyta i jest dla osób, które nadmiernie się przejmują, wszystko kwestionują i szukają równowagi w życiu, lecz przyznam, że jakoś bardzo nie zmienia naszego sposobu myślenia.