Święte Niemcy

Bardzo ciężko jest mi tę książkę ocenić. Z jednej strony pomysł autorka miała bardzo oryginalny, ale wykonanie już niestety średnio mi się spodobało. Główna bohaterka momentami strasznie mnie irytowała a wspomnienia z jej życia mnie nudziły. Książka jest naładowana emocjami, ale chyba nie takimi jakich szukałam w danym momencie gdy po nią sięgnęłam gdyż zmuszałam się aby ją dalej czytać. Coś mnie w tej książce odrzucało. Najbardziej mi się podobało jej ostatnie 50 stron czyli zakończenie.

Dawno nie czytałam tak dobrej i "plastycznej" prozy. Językowo ta książka naprawdę zrobiła na mnie wrażenie (raz czy dwa coś tam zgrzytnęło, ale wydaje mi się, że to mogło być kwestia doboru słów w tłumaczeniu). Poruszające losy głównej bohaterki, świetne światotwórstwo (a to coś, co jest dla mnie w fantastyce bardzo ważne), bardzo dobrze oddane poczucie rozdarcia pomiędzy dwoma różnymi kulturami. Pod koniec miałam wrażenie jakby fabuła przyspieszyła w porównaniu do miarowego rozwoju akcji przez większość książki, ale nie wpłynęło to negatywnie na mój odbiór. Tematyka jest cięższa niż mogłoby się wydawać z opisu - jest to coś, co warto mieć na uwadze. Z tego powodu nie wiem czy wróciłabym do tej pozycji, ale z pewnością chętnie zapoznam się z resztą twórczości autorki.

Drapieżne bestie to pełen emocji i dynamiki otwierający tom serii fantasy, którego akcja toczy się w świecie czerpiącym z afrykańskiej mitologii i tradycji. Największą siłą książki jest jej atmosfera – mroczna, magiczna i pełna niebezpieczeństw, odsłaniana stopniowo wraz z rozwojem historii. Poznajemy tu Koffi, główną bohaterkę serii, pracującą w Nocnym ZOO – miejscu, gdzie przetrzymuje się niezwykłe, nadnaturalne stworzenia. Jej codzienność diametralnie się zmienia, gdy przypadkiem ujawnia drzemiącą w niej potężną, trudną do opanowania moc. Równocześnie Ekon, pragnący udowodnić swoją wartość po porażce związanej z przyjęciem do elitarnej jednostki, szuka okazji, by się wykazać. Drogi obojga bohaterów przecinają się, gdy razem postanawiają wyruszyć na trop mitycznej bestii — Shetani — od lat siejącej strach w mieście. Motyw pościgu odgrywa tu kluczową rolę: bohaterowie gonią potwora, a jednocześnie odkrywają, że największe tajemnice i lęki noszą w sobie. Świat przedstawiony w powieści to jej ogromny atut. Egzotyczny, różnorodny, miejscami mroczny i mocno osadzony w afrykańskim folklorze, stanowi ciekawą odmianę na tle typowych europejskich inspiracji w młodzieżowym fantasy. Opisy magicznych istot są barwne i pomysłowe, a miasto Lkossa tętni własnym życiem, pełnym konfliktów społecznych i moralnych dylematów. Drapieżne bestie to świetna propozycja dla miłośników fantasy młodzieżowego, którzy poszukują czegoś nowego i nietuzinkowego. Powieść łączy wartką akcję, ciekawie zarysowanych bohaterów oraz wyjątkowy, nastrojowy świat inspirowany afrykańskimi wierzeniami. Mimo że niektóre fragmenty są spokojniejsze, całość oferuje angażującą i pełną emocji historię.

DLACZEGO... Dlaczego takie powieści muszą zawsze człowieka niesamowicie wciągnąć, a potem przetrawić i wypluć z poczuciem totalnej pustki? Jest to powieść na małą skalę, niby jest mowa o potężnym królestwie, ale dominuje kilka tylko lokacji, pomiędzy którymi bohaterowie przemieszczają jest bardzo szybko (ale z sensem, bez 'teleportacji'). Od połowy książki nie mogłem się oderwać, siedziałem, czytałem, kibicowałem. A potem została tylko pustka. Myśl, że nie tak miało być... Dałbym 8/10, bo mimo wszystko są uproszczenia i luki w sensie, ale to zrozumiałe. -1 za zakończenie. Tak niewiele wystarczyło, aby było wspaniałe. Nie tak miało być... PS.: Zakończenie podobne to Gry o Tron. Jednak bardziej umotywowane.

Mogło być zdecydowanie lepiej. Sam koncept jest ciekawy, trafiło się też parę niezłych wątków. Problemem jest świat, niezbyt dobrze nakreślony, i mało barwne opisy - trudno mi było sobie wyobrazić to, o czym czytałam. Tutaj mogło zawinić tłumaczenie, które jest, niestety, zwyczajnie ZŁE. Hitem jest używanie w książce o matriarchalnym świecie, gdzie siły porządkowe nazywają się Wszami i składają się z samych kobiet - form męskoosobowych... Ogólnie lektura była raczej rozczarowaniem, ale i tak uważam ją za wartą przeczytania choćby dla samego pomysłu na fabułę.

Początek książki totalnie odrzucający, nie wiem, czy to za sprawą autorki czy tłumaczenia. Pierwsze zdania pisane jakby na siłę, mozolnie, topornie, z trudem. Dopiero po chwili udaje się złapać rytm. Autorka nie traci czasu na wprowadzanie czytelnika do wykreowanego przez siebie świata, tylko serwuje mu wszystko na raz, przez co momentami ciężko jest się połapać, bo nie wiadomo, o czym mowa i co to jest. Niektóre rzeczy wyjaśniają się gdzieś dopiero w połowie książki 😂 Akcja zaczyna przyspieszać, a książka robić się fajna gdzieś w okolicach 80- 100 strony- wtedy ciężko się oderwać, i tak pozostaje już do końca, jednak zakończenie jest... Dziwne.

Macie swoją ulubioną książkę? Jeśli tak, to wyobraźcie sobie, że możecie się do niej przenieść. I co wtedy? Jeśli strasznie, czy może przyjemnie? Chcecie tam być, czy chcecie jak najszybciej stamtąd uciec? A co jeśli będąc tam, wszystko okazuje się zupełnie inne, niż czytaliście?Ta książka trafiła do mnie z tak zwanej drugiej ręki. Kiedy pojawiła się na rynku czytelniczym, chciałam ją mieć i mam, może z lekkim opóźnieniem, ale mam. ,,Księga żywych sekretów" to typowa powieść przygodowa z dodatkiem fantasty dla młodzieży. Nie jest może zachwycająca, ale u młodszego czytelnika na pewno rozbudzi wyobraźnię i dostarczy dreszczyku emocji. Mamy tu właśnie motyw podróży do świata fikcyjnego, który miał być romantyczny i piękny, a okazał się śmiertelną pułapką, z której jedynym wyjściem jest przepisanie historii. Główne bohaterki, przyjaciółki Adelle i Connie to dwa różne światy. Adelle buja w obłokach, kocha powieść ,,Moira" i uwielbia romantyczność, sama jest niepoprawną romantyczką. Connie to jest zupełną odwrotność. Dziewczyna stąpająca twardo po ziemi, ale wierna towarzyszka przyjaciółki. Autorka w tej książce podkreśla właśnie moc kobiecej przyjaźni, a dzięki przygodom ukazuje również wątek odkrywania własnej tożsamości i seksualności.Wraz z dziewczynami poznajemy fabułę ich ulubionej książki poprzez przeżywanie z nimi przygód. Niestety przed ich oczami ukazuje się świat zupełnie inny, niż znały. Każda z dziewczyn trafia do innej klasy społecznej. To, co miało być tylko tłem, staje się rzeczywistością dość brutalną. Jak zakończy się ta opowieść? Czy przyjaciółki wyjdą z tego cało?Książka szybka, lekka, bez większych uniesień, taka w sam raz do poczytania na nudę. Sam pomysł bardzo ciekawy. Klimat mógłby być bardziej dopracowany. Brakowało mi też intensywniejszych emocji, po których ta książka zostałaby, choć na chwilę w głowie. Młodzieżowa, ale taka trochę potraktowana po macoszemu moim zdaniem. Myślę, że jakby autorka celowała w dorosłych czytelników i dopasowała fabułę z takim zamysłem pod inną kategorię wiekową, to mogłoby być przerażająco i ekscytująco.Tak czy inaczej, książka nie jest zła. Dla młodszej młodzieży w sam raz. Myślę, że jakbym cofnęła się latami, to miałabym o niej zupełnie inne zdanie. Pewnie urzekłaby mnie totalnie. Jednak, że jak już stara jestem, to wiadomo, jest, jak jest. 😁Polecam, bo przeczytać zawsze warto i wyrobić swoje zdanie.

Przeczytanie tej książki zajęło mi dwa miesiące. Jakoś trudno było mi do niej wrócić.
Jednak co do treści, sam pomysł jest dobry. Ciekawy nowy Świat, bóstwa i och historie. Gorzej z sama historią przedstawioną.
Ma sporo luk, jest tego po prostu za dużo i mam odczucie, że czasem po prostu na siłę ktoś wprowadzał absurdalne akcje.
W dodatku tak jak polubiłam Chaos, to Diana zaczęła mnie już szczerze irytować i cieszyłam się, że to już koniec.

7,5/10⭐ Niestety pierwszy tom podobał mi się o wiele bardziej. Tutaj wszystko działo się tak bardzo szybko i lekko chaotycznie, ja już nie wiem kto był kim i do jakiej grupy należał. Nie ogarniam tego nawet po skończeniu tej historii. Myślę że zabrakło mi tutaj tego wątku miłosnego który zaczął się fajnie rozwijać w pierwszej części a tutaj już, niestety, skupiono się na czymś innym. Mimo wszystko myślę że akurat tak jak ta historia została poprowadzona, to naprawdę wystarczą na nią te dwa tomy i więcej nie trzeba. Fajnie się czytało, zawsze coś nieco innego a jednak znajomego ale nie wiem czy będę do tego wracać, może do kilku wybranych scen.

Zaciekawił mnie już sam tytuł, dlatego postanowiłam ją zakupić. Co ciekawe, książka została wylosowana w moim projekcie „słoik” i podejrzewam, że gdyby nie to, jeszcze długo nie sięgnęłabym po ten tytuł. A byłaby to naprawdę duża strata! Książkę czyta się niezwykle przyjemnie. Od pierwszych stron wciąga w swój świat i właściwie nie pozwala się od siebie oderwać. Jest bardzo dynamiczna, akcja toczy się szybko, a kolejne wydarzenia coraz bardziej nas zaciekawiają. Nie ma tu miejsca na nudę. To, co szczególnie mnie urzekło, to połączenie fantastyki z mitologią nordycką. Ten motyw został wpleciony w historię w ciekawy i spójny sposób, dzięki czemu świat przedstawiony wydaje się bardziej mroczny, surowy i pełen niebezpieczeństw. Książka jest dość nietypowa jak na fantastykę często leje się krew, pojawiają się brutalne sceny, bitwy i bójki. Bardzo podobało mi się to, że napięcie utrzymuje się praktycznie przez cały czas. Ciągle coś się dzieje, bohaterowie stają przed kolejnymi wyzwaniami, a stawka nieustannie rośnie. To sprawia, że trudno odłożyć książkę choćby na chwilę. Jeśli ktoś lubi mroczną fantastykę, inspirowaną mitologią nordycką, pełną walk, brutalności i nieprzewidywalnych zwrotów akcji, zdecydowanie powinien sięgnąć po ten tytuł. Ja jestem bardzo pozytywnie zaskoczona i cieszę się, że projekt „słoik” sprawił, że dałam tej książce szansę.

"Bogowie saren" to mroczna baśń z elementami fantastyki, nawiązująca do mitologii słowiańskiej. Autor zabiera nas do tajemniczego, przesiąkniętego magią świata, w którym jedno z plemion walczy o swoje przetrwanie ze złymi mocami dążącymi do jego zniszczenia. Całkiem udany debiut.

Pozycja przywodziła od razu na myśl ,,Grę o tron". Jednak w szczegółach przedstawiona czytelnikom historia była słabsza. Do połowy lektura była dość zajmująca, powyżej tego miejsca stała się dla mnie dość nużąca. Zapowiedzi na okładce o setkach czy tysiącach fruwających wnętrzności się nie sprawdziły. Jedyna lekko szokująca scena dotyczyła końca jednego z bohaterów. Reszta ,,mrocznych" elementów to znane z wielu innych dzieł opisy walk, zadawania ran i śmierci na polu bitwy. Jak na pierwszy raz z gatunkiem grimdark raczej bym nie polecał tego tytułu.

Przyjemna. Fajnie wykorzystuje motywy z różnych baśni jednocześnie nie robiąc kalki 1:1. W dialogach pojawiają się archaiczne słowa i sformułowania, wprowadzające w baśniowy klimat. Najlepszym elementem, moim zdaniem, są sceny walki. Poprowadzone sensownie, łatwo jest nadążyć. Opisy są dość krwawe. Ale strasznie denerwowało mnie momentami zachowanie głównej "pary" w stosunku do siebie. Jahter zachowuje się trochę jak jej ojciec, i wogóle jest dla niej niemiły bez powodu. Eillen natomiast jest nieco infantylna, szczególnie w jego obecności. Biorąc jeszcze pod uwagę różnice wieku (która nie wiemy ile dokładnie wynosi) jest to dość dziwne i zniechęcające.

Extasia to jedna z tych książek, o których nie wiedziałam co mam myśleć. Poruszane tematy religii, przemocy, fanatyzmu, queerowej reprezentacji i próby przebicia się przez ten mrok feminizmu dały dość osobliwą mieszankę. Z początku książka mnie zachwyciła i dość mocno zaintrygowała. Musiałam jednak sobie dawkować tę książkę i zatrzymywać się, aby przemyśleć co właśnie się tam wydarzyło. Opowieść jest dość brutalna, brudna i niepokojąca. Początkowo ciekawe plot twisty z czasem jednak zrobiły się męczące i nielogiczne. Do tego zakończenie książki jak dla mnie było mało ciekawe i rozwiązanie tej historii ani trochę nie przypadło mi do gustu. Główna bohaterka, mimo że próbowała coś wskórać i jakoś przetrwać w tej zamkniętej społeczności, strasznie działała mi na nerwy, szczególnie w drugiej połowie książki. Jej wybory były głupie i miały mało sensu. Końcowo książka mi się nawet podobała, mimo że trochę nerwów mi zjadła. Liczyłam na to, że ona zupełnie inaczej się skończy, a historia bohaterów potoczy się w innym kierunku. Jednak koniec końców cieszę się, że przeczytałam tę opowieść i Wam również polecam po nią sięgnąć.

🌸,,Może po prostu wystarczy wzajemne poszanowanie? Przecież wspólnie możemy dokonać wspaniałych rzeczy, jeśli połączymy nasze najlepsze cechy. Nie można maszyn traktować jak niewolników czy rzeczy. Na przestrzeni dziejów ludzie zawsze się buntowali, gdy ich tak traktowano. Nie dziwię się, że maszyny też wypowiedziały posłuszeństwo"🌸 Fantastyka naukowa, czyli science fiction to zdecydowanie jeden z tych gatunków, po który dopiero od niedawna zaczęłam sięgać i naprawdę żałuję, że nie zaczęłam wcześniej, bo dotychczas odnalazłam dzięki temu wiele perełek. A dzisiaj przychodzę z kolejną świetną pozycją z tego gatunku, czyli ,,Frakcja Telepatów" autorstwa Grzegorza Dawida Sitkowskiego, którą otrzymałam od Klubu Recenzenta serwisu nakanapie.pl, za co dziękuję serwisowi jak i autorowi. Historia opowiada o pierwszej misji kolonizacyjnej poza Układem Słonecznym, na planetę Volos. Bierze w niej udział Galen, który jest inżynierem robotyki i pracuje nad sztuczną inteligencją, co na Ziemi jest zakazane. Gdy koloniści docierają do celu, dzieje się coś dziwnego, bo w nocy napadają na nich statki przybyszów z kosmosu, a jeden z nich przedstawia się jako Kondur i każe uciekać Galenowi i kilku jego towarzyszom, tym samym przekazując, że jest telepatą, a mają uciekać, bo jeden ze statków to wrogowie kosmosu. Framedzi. Jak ja się przy nim świetnie bawiłam! Krótkie, aczkolwiek intrygujące i ciekawe science fiction, które zabierze Was w podróż gdzieś poza Układem Słonecznym na inne planety, gdzie poznacie kosmitów i ich historie, które są różne, ale na swój sposób istotne w całej powieści! Mimo, że książka ma zaledwie dwieście stron, została napisana tak, że na przestrzeni tych stron bardzo dużo się dzieje, sprawiając przy tym, że jest to bardzo dobra jednotomówka. Chociaż sama z chęcią poznałabym kontynuację przygód Galena. Co najlepsze, autor na końcu książki napisał słowniczek z wyjaśnieniem/przypomnieniem o danej planecie, frakcji i samych bohaterach, i to dla mnie było miłym zaskoczeniem, bo prawie zawsze brakuje mi tego przy książkach z tego gatunku. A jako, że czytałam kilka pozycji na raz było to dla mnie dobrym przypomnieniem, o co tam chodziło albo kto kim był. Mimo, iż jest to debiut, została napisana tak, że tego totalnie nie czuć. Czytając, czułam jakby to była kolejna z kolei powieść autora, ponieważ ma on bardzo lekki i przyjemny styl pisania, co sprawia, iż z przyjemnością czyta się tę powieść i nie chce się oderwać. A potęgują to zaskakujące zwroty akcji, interesujące przedstawienie telepatii połączone ze snami, a na dodatek Sitkowski poruszył wiele ważnych aspektów dotyczących m.in. relacji międzyludzkich, konsekwencji podjętych decyzji i tego dokąd zmierzamy, i czego tak naprawdę chcemy. Jeśli chodzi o bohaterów to zostali dobrze wykreowani, pomimo tego że ciągle ginęli. Polubiłam Galena, który był głównym bohaterem. Wydawał mi się taki ludzki, a jego przemyślenia były takie typowe dla nas. Ciekawym bohaterem był też Bokasanin - Kondur i Termi - robot, którego stworzył Galen. W zasadzie Termiego nie da się nie lubić. Naprawdę uroczy z niego robot. Podsumowując ,,Frakcja Telepatów" Grzegorza Sitkowskiego to naprawdę dobrze napisany i udany debiut. Zawiera wszystko, co lubię w science fiction, chociaż dopiero poznaję ten gatunek, który ma przede mną jeszcze wiele do odkrycia. Tajemniczego wroga, ciekawe planety i ich mieszkańców, kosmiczne rozważania i przedstawienie tego, jak mógłby wyglądać wszechświat, gdyby było ,,coś" więcej. Przedstawienie planet ogromnie mi się podobało zarówno, jak i ich mieszkańców. Było to tak rzeczywiste, że przez chwilę nawet wierzyłam, iż tak mogłoby być gdzieś tam za Układem Słonecznym. Zdecydowanie mogę Wam je polecić! Kolejne świetne polskie science fiction, które Was nie zawiedzie, a zabierze w niezwykłą podróż po wszechświecie. Będzie idealne dla osób, które dopiero zaczynają przygodę z tym gatunkiem, tak jak ja! Ode mnie 9/10🌸

Podobała mi się. Nowe uniwersum, nowe zasady, bohaterka z bogatym życiem wewnętrznym. Kilka scen "ja sama, moja odpowiedzialność" była trochę męcząca, ale to szczegół. Wreszcie jakieś fajne zakończenie. Otwarte, ale nie w męczący za bardzo niedopowiedziany sposób. I generalnie kibicuję, żeby tego typu literaturę klasyfikować jako książki roku czy young adult.

Wspaniała książka! Bardzo się cieszę, że po nią sięgnęłam. Historia skradła moje serce. I choć już myślałam, że skończy się zupełnie inaczej, ucieszyłam się z tego zakończenia. Kojarzy mi się z filmami studia Ghibli. Na pewno jeszcze kiedyś do niej wrócę!

Mam dwie rozbieżne opinie o tej książce. Pierwsza dotyczącą fabuły. Ta jest naprawdę ciekawa. Utrzymuje zainteresowanie czytelnika, a końcówka zaskakuje. To jest pozytywna opinia. Druga już negatywna. Dotyczącą postaci. To dla nich czytam, to bohaterowie sprawiają, że uwielbiam daną książkę lub nie. No i właśnie tu zabrakło mojej sympatii do nich. Gdyby nie to to byłaby to super pozycja. Nadzieja w drugim tomie, ponieważ końcówka tego kupiła mnie całkowicie.

Jeżeli już trochę mnie znacie, to doskonale wiecie, że fantasy to nie jest moja bajka. Jednak mimo wszystko sięgnąłem po tę książkę. Dlaczego? To było 10 lat temu. Albo i więcej. Chciałoby się napisać, że siedziałem wówczas potulnie w biurze, ale przecież ja zawsze byłem krnąbrny. W każdym razie biurko obok mojego siedziała ona, Agnieszka. Miała wtedy inaczej na nazwisko, a ja za nic w świecie nie spodziewałbym się, że kiedyś będę czytał i recenzował jej książki. No właśnie, książki. Jeśli dobrze poszukacie, na łamach mojego profilu, recenzowałem już pozycję spod pióra Agnieszki, a jej tytuł to Samobójca. Dziś jednak o Kitsune, czyli o losach Mei i jej pragnieniu nieznanej wolności. Ta lektura to traktat o przyjaźni i poświęceniach zeń związanych. To swoista monografia o lojalności i stosowaniu się do reguł. Wyczytamy tu o dylematach związanych z wojną i moralnością, z walką albo chronieniem wyłącznie swoich bliskich. W dobie wojny na Ukrainie temat ten wcale nie jest nam daleki. Znalazłem tu wiele ciekawych alegorii utkanych w fikcyjnym świecie japońskiej baśni. Mimo iż nie jestem fanem fantasy, zaczerpnąłem z tej historii naprawdę sporo mądrych cytatów, skłaniających mnie do refleksji. „Ludzie wciąż gonią za przyszłością i chcą na siłę zmienić przeszłość. Nigdy nie są w pełni szczęśliwi. Łapczywi, nienasyceni, łakną więcej, lepiej, łatwiej, dłużej. Ich pragnienia nie mają granic”. Uwielbiam, kiedy autorzy zmuszają mnie do refleksji. Nie mogę powiedzieć, że była to historia, która nie dała mi spać. Mogę zaś docenić za zawarte w niej refleksje i świetny warsztat autorki. Może Wy też macie ochotę podumać i wypowiedzieć się np. na temat tego, czy wierzycie w przyjaźń między kobietą, a mężczyzną? ;)

Kiedy Wen Olcha poznaje potęgę magii jest zaledwie dzieckiem. I właściwie pozostanie nim, kiedy weźmie udział w wojnie, odtrąci część swojej rodziny a resztę zdradzi. To dziecko, wyniesione na piedestał jako Ręka Cesarza - jeden z nielicznych, którym pozwolono korzystać z zakazanej magii. On jednak nie stoi po stronie Cesarstwa, nie pragnie również przyłączyć się do buntowników, jak jego babcia i obalić rządy najeźdźców. Olcha chce potęgi. “Dłoń Króla Słońca” to fantastyczna opowieść, która mogła potoczyć się na dwa sposoby - Olcha jednak wybrał trzecią drogę. Szczerze zaskoczyłem się jak bardzo jest to samoświadoma książka. W fantastyce klasycznym jest motyw najeźdźców oraz ludu jaki się im opiera. Raz jedni są tymi dobrymi, raz drudzy. W świecie Greathousea schemat ten zostaje wielokrotnie złamany. Wen Olcha, już jako młody chłopiec zdał sobie sprawę jaką potęgę potrafi zagwarantować magia. I nie ma to nic wspólnego z władzą - chodzi o zrozumienie samej struktury świata, jego podwalin oraz pierwotnej materii, która go kształtuje. Dziecko zobaczyło co kryje się za zasłoną i postanowiło poświęcić resztę życia by na stałe móc ją przekroczyć. Świat podbijany przez Sienen - wielkie cesarstwo pełne bogatej kultury, zrównoważonej hierarchii i surowej dyscypliny - wypełniony jest magią oraz śladami bóstw, jakie niegdyś nim rządziły. Sam wielki Cesarz to zarówno człowiek jak i bóg o prawie nieograniczonej sile. To twarz zdobywcy absolutnego, który wysyła swe Dłonie, wyniesionych ludzi o magicznych zdolnościach, by podbijali kolejne tereny i wcielali ich magię w kanon ustanowiony przez swego władcę. Bycie Dłonią to ostatecznie w tym samym stopniu błogosławieństwo, co napiętnowanie. Kiedy Wen Olcha zdaje egzamin i staje się nową Dłonią, posiada już inne imię - Głupi Kundel. To wyraz jego Najeńskiego pochodzenia, wpleciony w los chłopca przez buntowniczą wiedźmę walczącą z Cesarstwem - babcię Olchy. Chłopak ostatecznie zdradził ją przyjmując tytuł Dłoni, stając się kolejnym narzędziem w rękach boskiego Cesarza. To jednak jedynie droga do celu jaki wybrał Olcha. Cesarstwo nic dla niego nie znaczy, a walka u boku babci, czy wuja - przywódcy Njeńskiego ruchu oporu to zmarnowanie potencjału jaki w sobie odkrył. Olcha, Dłoń Cesarza i czarnoksiężnik Głupi Kundel to kłamca. I tylko dzięki kłamstwom i lawirowaniu pomiędzy dwiema wściekłymi nacjami udaje mu się przeżyć, zaciekle brnąc ku swojej własnej, trzeciej drodze. Wraz z nim podąża śmierć i cierpienie - zarówno bliskich jak i wrogów, ale magia zawsze ma swoją cenę. Gdzieś w tym wszystkim pojawiają się starzy bogowie - wiedzą, że Olcha to potencjał i ich szansa na ponowne rozpatrzenie pradawnych starć. To zdecydowanie jeden z najlepszych cykli - a właściwie pierwszych tomów cykli - fantastycznych, jakie przeczytałem. Polityka, psychologia wojny, konspiracja oraz uczucia precyzyjnie wymierzone w osiągnięcie celu jakim jest magia sama w sobie. Magia niepowstrzymana, nie ta oferowana przez kanon Cesarza. Wen Olcha to “wybraniec”, którego naturalną i pełnoprawną częścią są błędy, egoizm, zachłanność, oddanie i zapał. Wszystkie jednak są ważne i Greathouse doskonale pokazał to zarówno poprzez młodzieńcze lata Olchy, podczas których powstawały zalążki jego prawdziwych intencji, jak i przez kolejne lata życia, w których chłopak, nawet jako wyniesiona Dłoń, wciąż musiał ukrywać swoje prawdziwe imię i oblicze. Absolutnie fascynujący świat, postacie i mechanizmy napędzające historię! Dla mnie, osobiście, jest to dokładnie ta fantastyka, bez której nie wyobrażam sobie współczesnej literatury. https://www.instagram.com/velocireader_/