Święta codzienność. O Liturgii przemieniającej życie.

Ciekawy zbiór tekstów związanych z tematyką kościelną. Niektóre w przystępny sposób przybliżają zagadnienia teologiczne lub podejmują żywe problemy współczesnego Kościoła. Najwięcej wyniosłem z tekstów "Wierzyć 'pomimo' Kościoła" i "Po co zbawienie? Po co Kościół?" Było też jednak sporo fragmentów, w których teologiczne rozważania autora nieco mnie przytłaczały.

Byłam w stanie wyłuskać tu dla siebie rzeczy warte zapamiętania, a także takie nad którymi chciałabym więcej pomedytować - to na plus. Niestety miejscami miałam wrażenie, że Autor zarzuca niezbyt zasadnymi założeniami na wyrost żeby wyszło "na jego".

Wywiad - rzeka przeprowadzony z współczesnym doktorem teologii ks. Grzegorzem Strzelczykiem tak wciąga w swój nurt, że nie sposób przerwać czytania. Autor jak zwykle nie zawodzi i językiem w pełni zrozumiałym wyjaśnia trudne zagadnienia teologiczne. Moim zdaniem jedna z publikacji "must have" każdego, kto pragnie zgłębić sens swej wiary i nie pozostawać na poziomie powtarzanych czasem bezrefleksyjnych praktyk religijnych. Wzrastając w otoczeniu chrześcijańskim wielu traktowało je z taką oczywistością jak powietrze, którym się oddycha, bez zastanawiania się nad nim. Ks. Strzelczyk świetnie sprawdza się w roli przewodnika po tychże niezgłębionych labityntach.

Przyjemnie się czyta, napisana lekkim współczesnym stylem; są miejscami ciekawe spostrzeżenia/wglądy dotyczące niektórych fragmentów Ewangelii, ale są też miejsca, gdzie autor pozwala sobie na dziecinne i nielogiczne wnioski (jak np. komunia na rekę jest ok, bo jak pojedziesz do innego kraju to zobaczysz że tak się robi..). Ogólnie warta przeczytania, ale spodziewałem się bardziej praktycznych rad dotyczących codziennego czytania PŚ ...

Książka napisana na podstawie rozważań fragmentów Ewangelii oraz orędzia papieża Franciszka na Wielki Post 2019 "Stworzenie z upragnieniem oczekuje objawienia się synów Bożych". Głównym przesłaniem książki jest narodzenie się człowieka na nowo, na skutek osobistego spotkania z Jezusem. Spotkania w sakramentach, modlitwie, opartego na miłości i wierze. Objawiającego się tym, że oddajemy Bogu całe nasze życie, by w każdej dziedzinie Bóg był obecny. Byśmy kiedyś nie stanęli przed Bogiem i nie powiedzieli, że w tej części życia Boga nie było. Trzeba pozwolić Bogu dotknąć każdej części swego życia Jego łaską, aby ją przemienił. Cytaty z książki: "Tymczasem nadzieja dotyczy mnie samego - nadzieja jest w człowieku, odnosi się do człowieka. I tak naprawdę tylko ona daje nam możliwość mierzenia się z życiem. Nadaje sens naszym drogom. Właśnie ten, kto ma nadzieję, żyje inaczej." "(...) masz przed sobą osobę, którą jest Jezus Chrystus, spotykasz się z Nim w miłości i nawet nie wiesz, jak to cię zmienia, bo ludzie, którzy się kochają, stają się do siebie podobni. Tym, co cię najbardziej zmienia, jest doświadczenie akceptacji, zmienia cię ten, kto cię kocha." "My nie posługujemy w Kościele obrzędom, nawet najświętszym, którymi są sakramenty. My posługujemy spotkaniu Jezusa z człowiekiem i sakramenty są tu niewątpliwie ważne. Ale tym, czemu posługujemy w kościele, jest wiara człowieka, to jest wiara, która prowadzi nas do sakramentów i która potem także z nich wynika. Idzie dalej i dalej, i dalej. Nie poprzestaje na przyjęciu sakramentów."

Punkt widzenia człowieka kościoła wart zainteresowania. Autor to teolog dogmatyk, więc można czytać bez obawy, że się ktoś natknie na herezję. Zaznaczam to, bo czasem brwi się unoszą, gdy czyta się jego poglądy na Kościół i otaczający świat. Książka, to przykład na to, że w Kościele są jeszcze ludzie myślący. I choć nie zawsze z nimi się można zgodzić, to z przyjemnością można z ich myślą się zapoznać.

Moja ocena to 6. Stawiam 10, bo irytują mnie użytkownicy typu kociolek, Eltrecht, czy semantycznenaduzycie, którzy stawiają 1 każdej katolickiej książce. Widziałam nawet, że potrafią postawić 1nki trzem różnym edycjom tej samej, byle zaniżyć ocenę. Nie wierzę, że ktoś przeczytał 3 razy tą samą książkę, albo że jak jedna mu się "spodobała" na 1nkę, to brnie i czyta wszystkie książki danego katolickiego autora. Zgłoszenie sprawy zespołowi lubimyczytac nic nie dało

Adam Szustak to jedna z tych osób, które mogą zmienić polski sposób myślenia na temat chrześcijaństwa. I może nie tylko polski. Przede wszystkim dlatego, że należy do jednych z pierwszych osób, które zauważyły siłę Internetu w szczerzeniu treści religijnych za pośrednictwem kanału YouTube Langusta na palmie. Jednakże największą siłą tego dominikanina jest charyzma i inteligencja, a także łatwość w przekazywaniu trudnych treści w prosty sposób. Brzmi niemożliwie? A jednak tak jest. To zbiór komentarzy Adama Szustaka do niedzielnych czytań na rok B. Książka powstała na podstawie homilii wygłaszanych na Languście na palmie podczas cotygodniowej serii CNN "Słowa na niedzielę". Oczywiście to nie oznacza, że otrzymujemy tekst jeden do jednego co do tego, co już wysłuchaliśmy, ponieważ - jak to zawsze - słowo pisane różni się od słowa mówionego. Od momentu, gdy dowiedziałam się, że Niedzielnik B pojawia się na rynku wydawniczym, wiedziałam, że muszę go mieć u siebie. Z kilku prostych powodów: ponieważ bardzo cenię i podziwiam Adama Szustaka oraz ponieważ wiem, jak mało wiem. Na pewno każdy z nas zna ten moment, gdy nagle odkrywa, że nie rozumie czegoś, co powtarza się każdego roku przez pielęgnowanie tradycji. Polska jest w 86% złożona z katolików (przynajmniej patrząc na statystykę), ale nad istotą bycia katolików myśli - według mnie - co najwyżej 10% (co i tak jest bardzo optymistyczną liczbą). A ja lubię rozumieć, lubię poznawać, i lubię słuchać mądrych ludzi. Stąd cieszę się, że mam Niedzielnik B u siebie na półce. Zbiór homilii to przekazany w bardzo mądry i prosty sposób wyjaśnienie czytanych tekstów. Na każdą niedzielę przeznaczone są trzy czytania z różnych Pism Świętych, które dopiero przy takich kaznodziejach układają się w całość. Adam Szustak OP pisze celnie, wyjaśniając skomplikowane części Pisma Świętego i przyrównując go do naszych czasów. Tylko dzięki temu bowiem uczymy się, o co właściwie chodzi i mamy konkretne wskazówki jak się poprawić. Możliwe że jesteście bardziej obeznani w Biblii, lecz ja dopiero od momentu poznania Langusty na palmie zaczęłam rozumieć, o co mniej więcej chodzi. Oczywiście poznawanie religii jest tym rodzajem wiedzy, który należy zdobywać przez całe życie, ale właśnie dlatego ta książka jest tak potrzebna. Bo wreszcie wszyscy wiemy, dokąd możemy sięgnąć w razie wątpliwości i mieć Słowo Boże pod ręką. Wydanie książki jest prze-pięk-ne! Naprawdę. Niedzielnik B przypomina swoim wykonaniem i wyglądem te wszystkie mądre księgi, które znajdują się w starych bibliotekach. Twarda oprawa, duży format a w dodatku ozdabiane brzegi. Uroku dodaje również okładka, która przypomina głośnik, oraz wstążeczka, dzięki której bez problemu każdy zapamięta, w którym miejscu się zatrzymał. Wiem, że dopiero co wyszedł Niedzielnik B, ale ja już czekam na Niedzielniki na pozostałe lata. To naprawdę wyjątkowa pozycja, którą każdy katolik powinien mieć u siebie. Zapewniam, że będzie służyła na długie lata i zdecydowanie się o niej łatwo nie zapomni.

Krótka książka, z kilkoma ciekawymi myślami, ale nie wchodzącą w nie zbyt głęboko. Dla osób, które szukają głębokiej odpowiedzi na tytułowe pytanie będzie dalece niewystarczająca. Trzeba ją traktować bardziej jako lekką lekturę, która pozwalala trochę poznać punkt widzenia Kardynała Rysia.

Wspaniała książka, którą polecam każdemu - zarówno wierzącym, jak i wątpiącym. Napisana przystępnym językiem, ale wciąga lepiej niż niejedna powieść. Opisuje, przypomina i wyjaśnia czym jest Eucharystia, a także jej żydowskie korzenie. Jestem pewna, że będę do niej wracać.

Jaka prawdziwa i piękna książka. O sensie, jego rozumieniu, poszukiwaniu, odkrywaniu. Ale nie tylko, jest o nas, naszych pragnieniach, relacjach, o tym jak żyjemy i jak chcielibyśmy żyć. O oswajaniu rzeczywistości, rozumieniu siebie nazywaniu tego co w nas jest, co przeżywamy. Nie jest to poradnik, nie ma w niej gotowych rad i rozwiązań, nie ma prostych trików. Zresztą te nie działają, albo działają na krótką chwilę, będąc zwykłą ułudą. To co ma wartość, to kosztuje. Ale warto tego poszukiwać. Jest bowiem związana z tym nagroda lepszego życia. Z sensem życia.

Przeczytałam ponownie po 2 latach. Dalej uważam za dobrą lekturę i pomocną --- Kilka cytatów "Chrześcijanie w większości mają takie doświadczenie: Chrześcijaństwo jest furą przykazań do zachowania, ciężkim wozem, który trzeba ciągnąć. No niby pomaga mi w tym Bóg, ale ja czuję, że ta pomoc jest słaba, że ona mi moich problemów życiowych nie rozwiązuje. Ona mnie z grzechów na dalszą metę nie wyprowadza. Na nowo w nie wpadam" - o. Alfred Cholewiński sj Z kolei Richard Rohr OFM nieco humorystycznie ilustruje tę zredukowaną formę chrześcijaństwa obrazem wozu stawianego przed koniem. Nie trzeba chyba wyjaśniać, kogo ucieleśnia tutaj koń. Wóz, który sam w sobie nie ma żadnej energii napędowej, uzurpuje sobie władzę, jaka nigdy nie została mu udzielona. W moralizmie zamieniamy się miejscami z koniem i albo przysparzamy sobie niepotrzebnych mąk, albo wcześniej czy później stajemy w miejscu rozkładając ręce, krzyczymy do nieba: "Basta. Nie zrobię już ani kroku do przodu". "Człowiek nie potrafi o własnych siłach naśladować i przeżywać miłości Chrystusa. Staje się zdolny do takiej miłości jedynie mocą udzielonego mu daru." Veritatis Splendor, JP2 2. Pycha z wdziękiem i czułością pielęgnuje w nas naturalną potrzebę niezależności. Wyśrubowuje poczucie sprawiedliwości, którą odmierzamy na wadze. Człowiek dotknięty tą chorobą, "woli raczej zasłużoną karę niż niezasłużoną dobroć". 3.Św. Teresa z Lisieux nie kreuje się na cierpiętnicę, któraz rezygnacją poddaje się nieuniknionej słabości. Nie ulega filozofii, która głosi, że im więcej bólu i cierpienia, tym bliżej Boga. Przeciwnie, odkrywanie słabości prowadzi ja do pogodnej i, jak sama pisze, "zuchwałej ufności" wobec Jezusa, którego uważa za swojego jedynego przyjaciela. Tę postawę należy oczywiście odróżnić od zuchwałej pewności, że niczego już nie musimy robić, bo Bóg i tak nas kocha i nam przebaczy. Trzymając się dzielnie pokornej ufności, Teresa sraje się w Kościele szczególną apostołką słabości. Zaświadcza, że przed Bogiem nie musimy udawać silnych, niezłomnych i nierdzewnych. W jednych ze swoich listów wyznaje swojej siostrze Celinie: " Chcielibyśmy nie upadać nigdy? - Co to szkodzi, Jezu drogi, jeżeli upadam co chwila, widzę wtedy słabość moją, a to dla mnie wielki zysk. Ty, Jezu, widzisz wówcza, jak słaba jestem, i nic nie potrafię uczynić, a wtedy tym skłonniejszy jesteś, by nieść mnie w swoich ramionach". 4. Gdy stajemy przed Bogiem, wydaje nam się, że nie możemy się pokazywać z pustymi rękami. W postawie kontemplacyjnej chodzi jednak głównie o to, aby być obecnym. Zawsze zdumiewało mnie to, jak łatwo przechodzimy do porządku dziennego nad tym, że w ogóle istniejemy. Bycie w najmniejszym stopniu nie zależy od naszych wyników i dobrych uczynków. Ono już jest. Jeśli odczuwamy presję, że Bóg ciągle czegoś od nas oczekuje, to najprawdopodobniej jeszcze nie odkryliśmy, że dzięki Niemu istniejemy. PRzecież to w "Nim poruszamy się, żyjemy i jesteśmy" (Dz 17, 28) jak napisze św. Paweł. 5.Gdybyśmy tylko każdego dnia przez minutę rozważali pierwsze zdanie z Katechizmu Kościoła Katolickiego, mielibyśmy więcej pokoju w sercu: " Bóg, w samym sobie nieskończenie doskonały i szczęśliwy, zamysłem czystej dobroci, w sposób całkowicie wolny stworzył człowieka, by uczynić go uczestnikiem swego szczęśliwego życia". 6. Boksujemy się z pytaniem, gdzie leży granica między tym, co Bógnam daje, a tym, co sami wypracowujemy. Jeśli potrafimy coraz więcej, wydaje nam się, że nikomu nie pozostajemy nic dłużni. Kard. Albert Vanhoy SJ pisze, że "być wdzięcznym to uznać rzeczywistość", przyjąć, że nie my jesteśmy autorami. Objąć rzeczywistość z miłością to przestać walczyćz tym, że ciągle czegoś nie mamy lub nie ma, a powinno być. Perfekcjoniści nie potrafią ucałować rzeczywistości takiej, jaka ona jest, czasem trochę piegowata, czasem pomarszczona. Powód? Bez przerwy młócą chwast i nie żyją pełnią teraźniejszości. Analizują, co im nie wyszło w przeszłości,i boją się o to, co im nie wyjdzie w przyszłości. 7. Odwiecznym wrogiem perfekcjonizmu jest cierpliwość.Święty Tomasz pisze, że cierpliwość to specjalna cnota umożliwiająca poradzenie sobie z większymi przeszkodami na drodze do osiągnięcia dobra. Jest córką męstwa. Męstwo najbardziej przejawai się w zetknięciu z niebezpieczeństwem śmierci, przeciwdziała lękowi i woli ucieczki, rezygnacji z jakiegoś dobra pod wpłwem obawy śmierci. Cierpliwość to cnota, która ma nam pomóc właściwie obejść sięz wszelkiego rodzaju chwastami, które wyrastają na roli życia. Największą z tych przeszkód jest smutek, żałosny podarunek zła. "Nie jest cierpliwym ten, kto niedostrzega zła, lecz ten, kto nie pozwala, by zło wciągnęło go wsmutek" - pisze św. Tomasz z Akwiny. Nie chodzi o to, by przymknąć oczy na zło, ale żeby nie pozwolićsię na nim skupić. Smutek to reakcja człowieka na obecność zła. Jeśli ciągle jestem smutny, rejestruję tylko zło. O to właśnie chodzi diabłu, by w ogóle nie dostrzegać pszenicy dojrzewającej, lecz chwast. Wtedy człowiek już jest zgubiony. Nie będzie się rozwijał. Wtedy bezsensowność świata i cierpienie wysuwają się na czoło i pochłaniają człowieka.

Jakiego rodzaju dojrzałości wymaga od człowieka relacja przyjaźni? Czy relacja ta niesie coś w darze innym, będącym "na zewnątrz" czy może zbiera jedynie zazdrosne westchnienia i spojrzenia? Jeśli niesie, to co takiego? Co ją niszczy, a co ją karmi? Co jest jej źródłem? Niezwykle aktualne rozważania na ten temat, pochodzące z XII w (!), a wzbogacone własną wiedzą i doświadczeniem, przedstawia - jak zwykle interesująco, przystępnie i z dużą dozą humoru - ks. Krzysztof Grzywocz. Ilustrując, oczywiście, przykładami współczesnej (i nie tylko) sztuki i literatury. Dostępne na rynku również w wersji audio. Serdecznie polecam!

Książka pomaga poradzić sobie z niektórymi problemami intelektualnymi związanymi z osobą Jezusa. Polecam szczególnie wierzącym (dla niewierzących lepsze jest "Dochodzenie w sprawie Stwórcy"). Ciekawe są nie tylko argumenty rozumowe ale też samo świadectwo wiary wielu osób z którymi Strobel rozmawiał.

Książka ukazuje "karykatury chrześcijaństwa" czyli nieprawdziwe oraz wypaczone wizje chrześcijaństwa które nagromadziły się w nas i które przyjmujemy bezmyślnie. Autor w swych rozważaniach bardzo duży nacisk stawia na prawdziwą miłość która jest kluczem do postawy bycia prawdziwym uczniem Jezusa.

O. Wojciech Kowalski pokazuje w swojej książce że Bóg przychodzi do nas przez nasze słabości tam gdzie czujemy się słabi tam gdzie jest w nas "czarna dziura" . Nieraz wzruszyłem się czując jak Bóg przychodzi do mnie przez slowa zawarte w ksiązce O. Wojciecha bowiem "wystarczy Ci mojej łaski ,moc bowiem w słabości się doskonali,, (2 Kor 12:9) .

Potwierdza się zdanie, że prawdziwie uczony człowiek nie potrzebuje wielkich i doniosłych słów ani wyszukanych form, by przekazać innym zawiłości swojej dziedziny. Benedykt XVI w wydaniu dla zwykłych ludzi. Jak zwykle pełen serdeczności, tym razem w roli zwykłego parafialnego księdza.

Wstań! Albo będziesz święty, albo będziesz nikim Jaka jest najlepsza definicja małżeństwa: wspólnota dwojga ludzi co chwilę sobie przebaczających. Mądra myśl od księdza Pawlukiewicza, takich w tej książce jest zdecydowanie więcej. Wszystkie mają jedną wspólną cechę: są naprawdę proste w zrozumieniu i nie zawsze łatwe w zastosowaniu. Może więc dlatego wiele osób wykłada się na chrześcijaństwie. Może chcieliby kochać Jezusa i żyć Bogiem, ale nie dając wiele od siebie. Bo przecież spotykając Boga, który jest Miłością nie można być już takim samym jakim się jest. Decyzja, potrzebujemy decyzji. Bo jesteśmy nie tym co czujemy ale co tak na dobrą sprawę wybieramy. Książka niezwykle prosta, miejscami banalna, ale przy całym skomplikowaniu życia chodzi by ciągle te proste prawdy sobie przypominać.

Chcąc lepiej zrozumieć seksualność należy przyjrzeć się temu zagadnieniu z różnych perspektyw. Właśnie taki pogląd oferuje D. Mattson w swojej książce, będącej zarazem jego osobistym wyznaniem. W kilku częściach autor porusza różne zagadnienia seksualności. Odnajdziemy tam osobiste zmaganie z grzechem nieczystości, odrzucenie przez środowisko, pragnienie powrotu do Kościoła, chęć zrozumienia swojej tożsamości oraz próby akceptacji swojej ułomności, która w przypadku Mattsona nie oznacza bezradnego trwania w grzechu. Swoją postawą Mattson udowadnia, że homoseksualizm nie określa człowieka, lecz jego zachowania i emocje, które, jak sam wskazuje, nie powinny zawładnąć człowiekiem, gdyż tak hedonistyczny sposób życia zniewala i deprecjonuje ludzką godność. Narracja pierwszoosobowa jeszcze dogłębniej pozwala czytelnikowi pojąć emocjonalne zmaganie się z grzechem, jakiego doświadczał autor przez długie lata. Jego sposób narracji przybliża czytelnikowi ból i niemoc, wynikające z poczucia osamotnienia i odrzucenia. Szukając własnej tożsamości, próbując zrozumieć siebie i swoje zachowania warto mieć dobry przewodnik, który pomoże rozwikłać najbardziej problematyczne kwestie dotyczące cielesności, seksualności i emocjonalności. Po lekturze tej książki, wydaje się, że najlepszym przewodnikiem tego typu jest książka osoby, która sama tego doświadczyła.