Stowarzyszenie Wędrującego Liścia i Złodzieje Snów

Przyjemna młodzieżówka ze słowiańskimi motywami. Brat i siostra, którzy czasem mają siebie dość, ale którzy mimo wszystko skoczyliby za sobą w ogień, do tego wędrówka w słowiańskie zaświaty. A wszystko przez grę na skrzypeczkach płanetników (demonów zajmujących się pogodą, tak w wielkim skrócie rzecz ujmując), która to gra przenosi naszych głównych bohaterów do czasów dawnych Słowian. Bardzo miło wspominam tę książkę, nie jest to może arcydzieło, ale ma wszystko, czego wymagam od dobrej młodzieżówki - fajnych bohaterów, ciekawą i niegłupią fabułę, no i nie zapominajmy o bardzo zapadającym w pamięć przedstawieniu płanetników :) http://arnikaczyta.blogspot.com/2023/05/audiobooki-odsuchane-przeze-mnie-w-2022.html

Cóż to była za przygoda! Fantastyczne postaci (dosłownie i w przenośni), słowiański klimat, historyczne tło. Idealna letnia rozrywka! Historia drogi z intrygą w tle. Jest parę niedociągnięć ale książka ma być przede wszystkim rozrywką i tą obietnicę dowiozła. Osmund i domowik to najlepsze dwa charaktery które wywołały u mnie uśmiech niejednokrotnie. Troche nie rozumiem wizji Medvida i Hajny, oraz uważam, że można byłoby trochę więcej szczegółów dopowiedzieć np. Jak działa półświat czy system magiczny, bądź wprowadzenie Jaksy trochę jako perpetum mobile. Ale nawet mimo braku tych informacji wszystko tu działa i przygoda jest przednia. Dałoby się w tym świecie napisać epic fantasy i może trochę żałuję że pan Marcin nie pokusił się o taką historię ale kto wie może jeszcze kiedyś! Polecam!

Język książki bardzo ładny. Pod tym względem książkę dobrze się czyta. Chociaż jestem ateistką to uważam, że wątek religijny nie działa na nerwy. Jednak główny bohater zbyt wyidealizowany. Właściwie książka to peany na jego cześć. Można przeczytać, ale książka na pewno szybko wypadnie nam z głowy.

P R Z E W I D Y W A L N O Ś Ć - to wyraz, który z pewnością nie znajduje się w słowniku Michała Biardy. Każda jego powieść to wynik namiętnego romansu ekstrawaganckiej nieobliczalności z kulturalną, choć nieco szaloną abstrakcyjnością. Na szczęście dla wszystkich wymagających czytelników (żądnych niekonwencjonalnej literatury), ta skomplikowana relacja nie jest utrzymywana w tajemnicy. Ba, sam autor zadbał o to, by świat się o niej dowiedział. A co będzie ukrywał tai żywioł, skoro może obezwładnić nim każdego czytelnika?! Po przeczytaniu wszystkich dzieł Michał Biarda - strona autorska stwierdzam, że moim ulubionym owocem jego „płodności” (jakkolwiek to brzmi 😂) jest”: Tytuł: „Szarak na studniówce” (tom 2 cyklu #królikwlunaparku) Tym razem nie będzie karuzeli, tylko przedmaturalna potupanka, na którą wybiera się Patryk. Nie oczekujcie jednak tańców, hulanek i swawoli. Nasz bohater ma bowiem wypełnić zadanie specjalne: zemścić się na szkolnym bandycie, który to uprawia sportowo gnębienie słabszych. Towarzyszką Patryka jest doskonale znana z pierwszego tomu Kasia, która zanim przywdzieje balową suknię, będzie musiała stoczyć nierówną walkę z twardym przeciwnikiem – chorobą. Jednak to nie wszystko: dręczony wizjami chłopak i niepewna swojego jutra dziewczyna będą musieli jeszcze stawić czoła tytułowemu Szarakowi. Kim on jest? Tego dowiecie się z lektury … Michał Biarda z przytupem wszedł w studniówkowego … ekhm … zajęczego poloneza. Każdym słowem precyzyjnie i pewnie (żeby nie powiedzieć bezpardonowo) wskakiwał w dźwięk, nigdy nie mijając się z celem. W tej powieści wszystko jest na właściwym miejscu! Korowód zdarzeń dostojnie kroczył naprzód w umiarkowanym tempie, po liniach prostych i krętych, dobieranych według uznania przez samego autora (o jakże ułańskiej fantazji), zaliczając od czasu do czasu pętlę (sic! czasową). Choć #szarakowypolonez nie ma zbyt wiele wspólnego z #MichałKleofasOgiński (no może poza tym, że trunek oznaczony jego nazwiskiem zaskakująco dobrze wchodzi przy Biardowych literkach), to śmiało można go nazwać utworem inaugurującym … nową erę literatury. Literatury lekkiej, żywej, świeżej, wysokojakościowej, naszpikowanej emocjami, ociekającej wyrafinowanym humorem, dopracowanej w każdym calu, umiejętnie wykorzystującej dobrze znane motywy… i tak mogłabym jeszcze sporo określeń tutaj wymienić, ale tego nie zrobię, żeby Autor za bardzo w piórka obrósł i w efekcie odleciał niczym po wypiciu pewnego dodającego skrzydeł napoju wyskokowego. Moja świętej pamięci babcia przy upadkach lub niedopatrzeniach zawsze pytała: „Złapałaś zająca?”/ Nasz #szaraknastudniówce doskonale oddaje istotę futrzastego bohatera tego pytania: nie da się go uchwycić w żadne ramy. Mało tego wymyka się konwencjom i nie cierpi nieuważności czytelnika. W tej powieści Michała Biardy mamy gatunkową wolną amerykankę i pomieszanie z poplątaniem wykorzystane w tak umiejętny (i znany chyba wyłącznie autorowi) sposób, że po przeczytaniu trzeba zbierać szczękę z podłogi. Jakby to młodzież powiedziała: ROBI WRAŻENIE! Tak więc reasumując: chylę czoła, drogi Autorze! P.S. Dziękuję Michałowi za zaufanie, przekazanie egzemplarza recenzenckiego oraz cierpliwość w oczekiwaniu na moją opinię.

Powieść którą wziąłem aby odpocząć od wszelkich sci-fi które ostatnio dość często gościły na czytniku. W Operacji "Casablanca", mamy do czynienia z czymś na wzór łowców skarbów, przynajmniej na początku. I gdyby autor utrzymał ilość tajemnic na poziomie takim jak w pierwszych stu, stupięćdziesięciu stronach byłoby, przynajmniej według mnie, troszkę lepiej. Ponieważ w pewnym momencie dzieje się zbyt wiele. Wiem, że dziwnie to brzmi, zwłaszcza u kogoś kto lubi dużo akcji, ale w powieści jest na początku coś co mogłoby być w prawdziwym życiu a im bardziej w głąb powieści tym bardziej odjechane pomysły. Ale odsuwając te sprawy na bok, podoba mi się sposób stworzenia bohaterów. Chociaż jest pewna postać która w pewnym momencie zaczęła zachowywać się dziwnie to i tak każda postać ma coś intrygującego. Niestety muszę uczciwie zaznaczyć iż zakończenie jest otwarte a to co działo się na ostatnich stronach to tak naprawdę "tylko jedna bitwa w trwającej wojnie". Powieść jest interesująca i mimo mojego narzekania na nią czytało mi się ją szybko i bez zmuszania z mojej strony. Jeśli autor stworzy kolejny tom i trafię na niego to chętnie poznam ciąg dalszy przygód łowców skarbów. Zapraszam również na mego bloga: https://www.ksiazki-czytamy.eu

Przyszłość może przynieść niespodzianki, o których nawet nie śniłeś. Reforma służby zdrowia wreszcie zakończyła się sukcesem. Niekończące się kolejki zniknęły niczym zły sen, a procesy diagnozowania i leczenia bez udziału lekarzy oraz pielęgniarek przebiegają szybko i sprawnie. Pacjenci są zadowoleni, choć wyglądają nieco blado. Ziemia w niedalekiej przyszłości walczy z nasilającym się efektem cieplarnianym, a poza tym obcy są wśród nas. Czasami mają wrogie nastawienie, innym razem są przyjaźni, a jeszcze innym traktują nas jak zgraję półgłówków. Bladość powłok to nic innego jak zbiór opowiadań o różnorakiej wizji przyszłości. Znajdziecie tutaj trochę śmiesznej, a trochę strasznej ukazanej przyszłości. Opowiadania same w sobie mają potencjał, ale niewykorzystany, same historie mogłyby być lepiej dopracowane, aczkolwiek czytając nie miałam nic do zarzucenia. Niektóre mało ciekawe, a niektóre nawet potrafiły zaciekawić. W niektórych opowiadaniach wręcz się dłużyło, a te ciekawsze znów były króciutko opisane. Sądzę,że ci,którzy lubują się w antologiach i opowiadaniach z pewnością znajdą tutaj coś dla siebie. Jeśli chodzi o mnie to nie jestem ani zawiedziona ani niczym zaskoczona. Po prostu byłam ciekawa tych opowiadań mówiących o przyszłości i tego jaka może być. Na pewno są to ważne rzeczy,które mogą kiedyś się przydać następnym pokoleniom, wiadomo świat idzie do przodu, technika jak i środowisko się ciągle zmienia. Tutaj jest ogromna wiedza i widok na przyszłość, każda może się sprawdzić, dobra też do zastanowienia się nad tym co nas czeka. W zbiorze każdy znajdzie coś dla siebie, dla mnie była to ciekawa forma poznania różnej wizji i z ciekawością je czytałam.

W swoim blogowym życiu miewam lepsze i gorsze momenty. W czasie pierwszych sięgam po wymagającą literaturę, a w przypadku drugich potrzebuję łatwiejszych. I właśnie ten drugi powód sprawił, że „Piekielna palestra” przeleżała u mnie na półce dwa lata. Wiedziałam, że będzie to lektura wymagająca, bo sobie ją przekartkowałam. I w końcu odważyłam się wejść do wykreowanego przez Adama Barcikowskiego świata, bo nie jest to lektura łatwa, prostą linearną akcją tylko kłębowisko nitek, które trzeba rozplątać, posegregować i połączyć, ale jest to bardzo satysfakcjonujące zajęcie. „Człowiek za bardzo rozwinął już swoje umiejętności abstrakcyjnego myślenia, żeby nie powstrzymać się od włażenia brudnymi butami do cudzego pokoju. Mało tego, ludzie wkraczali do salonu Natury i wytrzepywali na środku pradawnych, perskich dywanów błoto ze swoich topornych butów”. „Piekielna palestra” to zdecydowanie nie książka dla pierwszego lepszego czytelnika fantastyki. Do tego świata trzeba wchodzić w skupieniu i z dużą wyobraźnią, bo jest to zagmatwana opowieść pełna różnorodnych istot, których interesy wydają się ścierać, mieszają ze sobą światy oraz prawdziwe wydarzenia przeplatane są fikcją. Z fantastycznych bohaterów spotkamy tutaj zmoraków, krasnoludy, cienników, tunelowców, gnomy, ptaszników, piekielników i innych odmieńców. Każda z tych postaci stworzona literacko w sposób dokładny i skrupulatny. Jakby tego było mało tych światów jest kilka i mają kilka wymiarów, a mimo tego wszystko łączy się, przeplata i tworzy zadziwiającą całość przybliżającą nam różne typy osobowości, pozwalającą na przyjrzenie się z boku różnorodnym „maskom” wszelkich istot. Właśnie to ich odgrywanie ról, nieoczywistość intencji i szybka akcja sprawia, że akcja pędzi jak rollercoaster i czytelnik musi dobrze się skupić, aby wszystko ładnie połączyć. „Różnice pokoleniowe u krasnoludów, doprowadzały do wielu sporów i zgrzytów ścierających się tektonicznych płyt poglądów”. Napisana przez Adama Barcikowskiego lektura zabiera nas w znane realia. Są tu procesy, manipulacja, przyjęcia, romanse, ale też pojawiają się krasnoludy-powstańcy uciekający tunelami. Wejdziemy do więzienia, na okręt, na salę sądową, będziemy krążyć uliczkami miast, zaglądać przez okna, wchodzić do budynków, do których zabiorą nas różnorodne istoty, ale też trafimy do lasu. Autor z wprawą posługuje się różnymi motywami literackimi oraz sugeruje je w akcji i trzeba być naprawdę bardzo oczytanym, aby to wszystko wychwycić. Mam poczucie, że gdybym znała więcej lektur filozoficzno-religijnych to lektura sprawiłaby mi jeszcze większą przyjemność, ale poza nieoczywistymi sugestiami znajdziemy tu także znane każdemu inspiracje: od pastiszu lektur szkolnych począwszy (np. „Wesele”, „Opowieści z Narnii”, „Mistrz i Małgorzata”), zahaczając o źródła filmowe poprzez odniesienia do popularnych filmów i seriali amimowanych (np. Wojownicze żółwie Ninja), a na legendach miejskich kończąc. Sporo tu też nawiązań religijnych z ich koneksjami biblijnymi, a nawet liczbową symboliką (od płonącego krzaka po znaczenie cyfr). A we wszystko to wplecione przetransformowane wydarzenia z historii Polski (powstańcy-krasnoludy). Sugestie nie są podane wprost i od umiejętności hermeneutycznych czytelnika zależy, co odkryje. Doświadczenie czytelnicze, obycie kulturowe mają tu duże znaczenie. Jeśli mamy niskie kompetencje czytelnicze to się wynudzimy, zagubimy w czasie lektury. „Zawsze jest jakiś wybór. Możliwość dokonania wyborów to istota inteligencji”. „Piekielna palestra” porywa czytelnika wprowadzając go w labirynt wydarzeń, które na pierwszy rzut oka bywają ślepymi uliczkami, ale z perspektywy całości stają się nieoczywistymi przejściami. A wszystko to w imię wyższego interesu, który poznamy dosłownie na końcu. „Przeszłość i przyszłość - odparł Maurycy. - Zero albo jeden. Mam wrażenie, że ostatnio nikt w tym mieście nawet nie myśli o teraźniejszości. Ludzie żyją w ogrodzonych osiedlach swoich prywatnych wehikułów czasu. Jedni pędzą zapatrzeni w przyszłość, jak psy za suką w cieczce. Drudzy wpychają łapy w mysią dziurę przeszłości. Każdy ma swój wehikuł”. Opowieść otwiera wizja początku światów, tajemniczy pościg z dziwnym przejściem między światami, by w końcu wejść we właściwy nurt, czyli do zadania Maurycego Wielowieyskiego (zmoraka) mającego wytropić i schwytać saivę carskiego porucznika, Aleksandra Bartenjewa, który zabił swoją ukochaną, Marię Wisniowskią, dziewiętnastowieczną gwiazdę Warszawy. W zadaniu pomaga mu zmoraczka Anne Olson. Z czasem odkrywają, że uwikłano ich w międzywymiarową intrygę, która może zburzyć Równowagę i wpłynąć na losy żywych i umarłych. Ze współczesnych wydarzeń przeskakujemy do przeszłości, bo tu przejścia są łatwe. Przeszłość i przyszłość istnieją jednocześnie tak jak ziemia, piekło i inne światy. “Piekielna palestra” to majstersztyk. Autor łączy różne realia, tworzy między nimi przejścia, łączy wątki. Przenikanie się światów jest harmonijne, ale czasami dochodzi do zaskakujących wydarzeń i trzeba zadbać o to, aby równowaga w światach nadal istniała.

Niestety drugi tom nie dorównał pierwszemu. Postac glownego bohatera, ktora urzekała w pierwszym tomie, tu jest bardzo bierna, natomiast intryga jest przewidywalna (okładka ma w tym swoj udzial). Pomimo tych drobnych wad czekam niecierpliwie na kolejny tom.

„Diabły z Saints” Marcina Rusnaka, Inanna, wysłuchane Legimi Bardzo przyjemna opowieść o braciach, Zacku i Alanie Cobsonach, żyjących w świecie będącym wywodzącym się z klimatów „Mrocznej wieży” i opowieści o wiedźminie. Opowieść napisana niezłym językiem, chwilami naprawdę przejmująca z ładnie skonstruowanym bohaterami. Dla wielbicieli intertekstualności i retellingu (kapitalne „Dzieci z Bull-ehr-Bynn”). W dodatku bardzo dobrze przeczytane. Na pewno wysłucham drugiej części.

Podobnie jak przy pierwszej części odczucia mam mieszane. Tutaj chyba jest trochę lepiej, może dlatego że bohater trochę bardziej zastanawia się nad tym co mówi i robi. Nadal jednak trudno pozbyć się wrażenia, że temat podróży w czasie potraktowany jest dość pobieżnie, a całość napisana jak dla młodzieży.

Moje pierwsze spotkanie z panią Kozak nastąpiło przy okazji serii "Nocarz" i z perspektywy czasu wspominam tamte lektury jako przyjemne, szybkie czytadła. Co prawda moja opinia o wampirzych oddziałach specjalnych niespecjalnie uległa zmianie i uważam, że gdyby ktoś wówczas trochę autorce pomógł, mogłaby mieć naprawdę BOMBOWĄ powieść debiutancką. Ale i tak nie było źle.

Dzięki "Minas Warsaw" wiem już, że jeśli jakiś czarodziej zechce nawiedzić moje skromne miasteczko, to nie ma co liczyć na pozytywny rozwój wypadków. Co prawda na początku było śmiesznie, momentami przerażająco, w większości bardzo ciekawie i wciągająco ALE.
Spodziewałam się trochę innego "połączenia" dwóch głównych wątków, bo to, które mamy jest trochę naciągane (mniej więcej w stylu "Nie bardzo wiem jak to zrobić, żeby było dobrze, więc zrobię kompletnie od czapy". Było się tam, robiło się takie rzeczy we własnych tekstach).

Spodziewałam się też trochę innego zakończenia, ale może dobrze, że jest takie a nie inne. Nie jest do końca słodko, a jednak wybory głównego bohatera na sam koniec książki są dla mnie satysfakcjonujące.

Naprawdę polubiłam się z głównymi bohaterami. Miło spędziłam z nimi czas (pochłonęłam tę powieść w mniej niż tydzień, a jest co czytać!) i świetnie się bawiłam, przeżywając z nimi przygody. Autorka niewątpliwie nie próżnowała od czasu "Nocarza" i "Minas Warsaw" czyta się lekko, płynnie, bez zgrzytów. Chociaż Kozak nie stroni od kuchennej łaciny (co uważam za bardzo "życiowe" i dodające swoistej przaśności) to potrafi też fajnie stylizować wypowiedzi bohaterów (może nie jak Sapkowski, ale nieźle to wychodzi) przez co wychodzą jej pełnokrwiści i żywi.
A główny-główny bohater to ktoś, z kim czytelnik zdecydowanie mógłby się utożsamić przez większość powieści.

Więc jeśli wasze czytelnictwo ostatnio trochę zardzewiało albo czekacie na powiew świeżości, to "Minas Warsaw" będzie takim uchyleniem okna, żeby odetchnąć, wyjrzeć i sprawdzić czy coś ciekawego dzieje się za płotem.

O dziwo książka podobała mi się na jakimś trudnym do określenia poziomie 🤔 Można w niej wymienić całkiem sporo "ale" z dziwnymi bohaterami na czele, do których jednak poczułam sympatię, poprzez styl autora, który momentami jest świetny a momentami opisuje krzywdy, zło i różne obrzydlistwa totalnie bezpardonowo, co z kolei pasuje do wydarzeń w książce 😅 Do tego absolutny misz masz wszystkiego. Postaci jest od cholery, giną jak im się żywnie podoba, jest wojna, magia, przeznaczenie i w sumie nie wiadomo w co ręce włożyć... albo raczej w co wyobraźnię włożyć, co by to wszystko do kupy posklejać w logiczną całość, bo, że logikę to ma, nie wątpię. Z tym, że znaleźć ją to niezły hardcore dla mózgu 🤪😊 A jednak bardzo dobrze bawiłam się czytając szermierza, i gdyby wyszedł kolejny tom to bym nie dość, że przeczytała, to jeszcze kupiła 😂💜

Ok, powiedzmy to sobie wyraźnie - wbrew nocie wydawniczej "Połączenie Pratchetta z Tolkienem" to absolutnie nie jest. Nie każde humorystyczne fantasy będzie, nawet jeśli inspiracja sięga do tych dwóch klasyków gatunku. Nie ten rozmach, nie ta świadomość języka. Co nie zmienia faktu, że "Gobliny" to zabawna powieść, w ciekawy sposób żonglująca typowymi dla fantasy motywami. Nieco przewrotna. Nie jest to jednak tylko zestawienie tego, co już znane, autorowi nie zabrakło inwencji; pojawiają się na przykład bardzo ciekawe istoty zwane chmurzannami. Dobrze się bawiłam podczas czytania, historia potrafiła mnie wciągnąć i jeśli ją potraktować właśnie jako taką - lekką lekturę z lubianego gatunku, to na spokojnie jest w stanie się wybronić.

Nie powiem. Pierwszy tom Więźnia Oswobodzonego czytało mi się dosyć opornie. Zbyt duża liczba dialogów, jak i zbyt wiele informacji podanych na raz (o imionach bohaterów) wpływa raczej na negatywną opinię czytelnika. W „miecze i słowa” panuje ciągły chaos i szybie, często urywane, akcje. Brakuje w nim spójności i zaciekawienia ze strony osoby czytającej. Jednak… z czasem wszystko układa się w całkiem logiczną całość, co w moim przypadku, skończyło się na pozytywnej opinii na temat całej serii. Podczas czytania, jesteśmy wstanie sobie wyobrazić jak wygląda wojna polityczno-słowna (co jest całkiem ciekawym doświadczeniem). Ciekawostką jest to, że autor podczas pisania, inspirował się dziełami Tolkiena, co doskonale można wyczuć podczas czytania. Jeśli lubisz fantastykę, koniecznie zaopatrz się w tą serię! Polecam!

Mroczna bardzo mroczna książka super fantasty takie jakie ma być spiski realizm jak w życiu walki miecze magia ale nie nachalna zamki gdzie władcy spisują przeciw narodom czyta się jak trzęsienie ziemi bohaterowie każdy zepsuty na swój spodób bardzo lubię

Bardzo dobrze się czyta. Fantasy z niewielką ilością magii, choć mam wrażenie, że to może być raczej science-fantasy. Większość akcji dzieje się jednak w bardzo brudnym i realistycznym średniowieczu. Brak tu egzaltowanych bohaterów, nikt się w cudowny sposób nie uratuje, kto nie jest silny i nie ma władzy - ginie. Ciekawe wątki średniowiecznej medycyny, fundamentalizmu religijnego, spisków i szpiegostwa. Sama intryga jest ciekawie poprowadzona, ale pozostaje kilka nierozwiązanych wątków. Mogłaby powstać część druga.

Jakie to jest dobre!!! :D Na początku podszedłem do niej z pewnym dystansem, myśląc, że to jakieś fantasy dla nastolatków, nie spodziewając się ani ciekawej fabuły, ani nieszablonowego pomysłu, ani w ogóle niczego. Ot- może być zabawna- przeszło mi przez mózgownicę. Ale przyglądam się okładce, czytam opis, pierwsze rodziały, no i myślę- zapowiada się absurdalnie! Więc lecimy! Puściłem sobie audiobooka do snu (zasypiam przy nudnych książkach), ale na moje nieszczęście- nie mogłem przy niej spać, bo była zbyt ciekawa. Nie wiem, jak to lepiej ująć, ale chyba urzekło mnie połączenie różnych epok i etapów rozwoju cywilizacji w jednej książce. Tak sprawne, tak dobitnie ukazujące kontrasty, ludzkie słabości, pychę, opór przed rozwojem. Mikmaki jako bobrowate istoty lepsze w wielu aspektach od ludzi, a tak przez nich poniżane- no cudowny pomysł. I jeszcze przepis na pieczeń z mikmaka xD Zajebiste! Uważam, że to idealny balans między absurdem, a zwartą fabułą. Między komedią, a akcją. Między stawianiem poważnych pytań o ludzką naturę, a czystą rozrywką. ZA JE BI STA robota. Sam chciałbym kiedyś napisać coś w tym stylu i mam nadzieję, że wyjdzie przynajmniej tak dobre, jak Twoja książka, Panie autorze ;) Dzięki za inspirację.

Dwa popołudnia i skończyłem, napisze wam że w ocenianiu książek napisanych przez znajomych i przyjaciół, z rzadka ale czasem pojawia się pole do dysonansu, ponieważ nie chciałbym nikogo skrzywdzić niesprawiedliwą oceną. Tym razem nie mam takich wątpliwości, bardzo dobrze napisana książka, świetnie poprowadzona fabuła, ciekawie opisany świat i postacie. Historia zmiennokształtnych, naprawdę jestem pod wrażeniem, polecam

Książka bardzo ciekawa, wywarła na mnie pozytywne wrażenie. Na uwagę zasługują na pewno bogate słownictwo autora, barwne opisy, ekscytujące pojedynki istot nadprzyrodzonych oraz ciekawe koncepcje światów. Fabuła niezwykle wciągająca, jak raz się tą książkę zacznie czytać nie idzie się od niej oderwać. Bardzo podobały mi się postacie, zwłaszcza głównego antagonisty, którym wcale nie jest oczywisty wydawało by się władca piekieł. Jego buntowniczy charakter, indywidualizm, niechęć do wspomnianego wcześniej szatana i to jak zawiedzione nadzieje, i brak zrozumienia ze strony innych aniołów uczynił szlachetną istotę złym duchem. Wizja zhierarhizowanych i złożonych światów istot nadprzyrodzonych, i ciekawe zastosowane przez nie rozwiązania techniczne różnych dotyczących ich problemów i spraw, także nie umknęły mojej uwadze. Styl autora bardzo mi przypadł do gustu. Co tu dużo mówić, czytało mi się lepiej niż "Harrego Pottera" i na takim poziomie jak "Silmarilion", czy "Dzieci Hurina" Tolkiena, którego książki również uwielbiam. Dawno nie czytałem takiej dobrej książki. Biorąc pod uwagę, że to pierwsza książka tego autora, sądze, że ma duży potencjał, bo wydaje się, jakby wcale pierwsza nie była. Gorąco polecam "Anioła Trzeciego Świata", zwłaszcza miłośnikom fantazy, chociaż nie tylko.

Zdaje się, że sporą grupę czytelników zwiodła szufladka z napisem "fantasy", do której wrzucono tę powieść, pewnie dlatego, że co ma wyraźną etykietę, to łatwo się sprzedaje. Tymczasem to oczywiście jest fantasy, tyle że... nie jest. No jest, ale autorowi chyba nie o to chodziło, a użył takiej scenografii, bo - patrz wyżej. Fantastyczna czy nie, to książka o prawdzie i jej ukrywaniu, i o tym, jak ukrywanie prawdy dusi, niszczy i skarla to, co w prawdzie mogłoby rosnąć i kwitnąć. Prawda was wyzwoli, chciałoby się rzec za Biblią. I dlatego (nie z powodu Biblii, o niej nie ma w tekście mowy) warto czytać Caldecotta.