Więzień Oswobodzony. Miecze i słowa

Nie jest tak źle, jak świadczą o tym niektóre komentarze, ale no faktycznie zabrakło głębszych relacji między bohaterami, jakiegoś tła historii, a oni tak po prostu są i już. Pierwsze dwie części słuchało mi się dobrze, ale trzecia nie dojechała, przez co końcówka na której powinno dziać się najwięcej i najlepiej strasznie mi się dłużyła. Po drugą część pewnie sięgnę, bo historia mnie mimo wszystko zaintrygowała.

Czy w jednym tomie można połączyć horrory rodem z Kinga ,Lovecraft ..Edward Lee a także Wołyń ...tak to zrobił jeden pisarz Artur Grzelak coś niesamowitego normalnie ciarki przechodzą a strony się przewracają ze strachu. Taki zbiór opowiadań dawno chciałem

Maciej Szymczak to znana postać na polskim rynku grozy. Człowiek, który stworzył i rozpropagował podgatunek słowiańskiego horroru. W ramy owego podgatunku wpisuje się również jego najnowsza powieść zatytułowana “Klątwa żercy”. Akcja dzieje się podczas misji chrystianizacyjnej Ottona w XII wieku. Apostoł Pomorza wspomagany przez oddziały Bolesława i Warcisława zdobywa Szczecin i przystępuje do niszczenia słynnej świątyni Trygława. Kapłani miejscowej świątyni wszelkimi sposobami próbują ocalić swego idola. W tym samym czasie okolice zaczyna pustoszyć bezgłowy upiór zwany zmorzcem. Szymczak opisał w powieści to w czym czuje się najlepiej, czyli konflikt pomiędzy pogaństwem, a chrześcijaństwem. Jest to pokazane w wieloznaczny i bardzo sugestywny sposób, dzięki czemu czytelnik może mieć pewien ogląd jak owe starcie mogło wyglądać. Widać research jaki wykonał autor, żeby odpowiednio wpisać fabułę w historyczne ramy. Jedynym mankamentem, który nie do końca mi odpowiadał był brak jednego głównego bohatera powieści. Fabuła rozbita jest pomiędzy opętanego obsesją chrystianizacji Pomorza Ottona, neofity Mściwoja, rycerza Władysława czy broniących wizerunku Trygława żerców. Taka mnogość postaci w tak krótkiej powieści, sprawia, że nie wiedziałem do końca komu kibicować i nie mogłem zżyć się z żadnym z bohaterów. Choć “Klątwa żercy” reklamowana jest jako historyczna dark fantasy, momentami bliżej jej do literatury grozy. Opisy walk czy masakr będących dziełem zmorzca, zdecydowanie są dla osób o mocnych nerwach. Jest sporo krwi, wnętrzności i połamanych kończyn. Do tego akcja jest wartka, wciąż gna do przodu, przeskakując z miejsca na miejsce. Nie daje chwili na nudę, co też jest wielkim plusem. Maciej Szymczak w “Klątwie żercy” pokazał, że jest nie tylko jednym z prekursorów, ale również liderów jeśli chodzi o polską prozę słowiańską. Czekam na kolejną pozycję jego autorstwa.

To nie jest taka sobie zwykła młodzieżówka! Sam magiczny wątek mocno schodzi na drugi plan w momencie poznania bohaterów. Moje początkowe podejście zostało mocno zweryfikowane. Tytuł bardzo mądry z drugim dnem, postaci którym kibicujemy i których w sposób oczywisty nie lubimy. Zdecydowanie z przekazem ale bez nadymki.

"Czteropalczaści" to fantastyka tego rodzaju, którą mnie osobiście nieco trudno się czyta. Chodzi tutaj głównie o mnogość bohaterów. Nie ma jednej postaci, która jest głównym protagonistą i wokół niego kręci się cała fabuła. W tej powieści jest dużo bohaterów, dużo postaci i każda z nich ma swoje sprawy, które na pierwszy rzut oka się ze sobą nie łączą, a jednak jest to tylko pozorne stwierdzenie. W każdym rozdziale poznajemy kogoś nowego, przeskakujemy od postaci do postaci, aby potem wracać do nich na kolejnych stronach. Świat przedstawiony jest rozbudowany, a opisy szczegółowe i tutaj spotkałam się z pewnym "murem" 🙈 Co nie pozwoliło mi kiedyś przeczytać "Władcy Pierścieni"? Opisy świata. W historii pana Masłowskiego opisy świata, zamków, miejsc i struktury miast są napisane wyśmienicie, ale w większości po prostu je omijałam, bo nie jestem osobą, która zapamiętałaby to wszystko na dłuższą metę 🤣 To nie wina stylu pisarskiego, o nie, tylko moich osobistych preferencji "mniej opisów, a więcej akcji" 😂 A właśnie, skoro mówimy o akcji... Ona sama w sobie toczy się dość wolno, jest dawkowana przez cały tom. "Czteropalczaści" to typowe wprowadzenie do serii - poznajemy świat, bohaterów, struktury społeczne, kto z kim walczy, kto kogo lubi i kto toczy wojny, a kto pracuje w kopalni lub porcie. Fabuła nie pędzi, ona spokojnie przechadza się przed naszymi oczami, jakbyśmy byli na wycieczce krajoznawczej po całkowicie innej rzeczywistości. Nie nudziłam się, ale też nie śledziłam losów postaci z zapartym tchem i wypiekami na twarzy. Niektóre plot twisty były zaskakujące i podsycały moją ciekawość, ale nadal... brakowało mi tego "czegoś" 🔥 Mam nadzieję, że fabuła w drugim tomie ruszy z kopyta i głębiej wejdę w świat Dzieci Czystej Krwi 🥰

Ludzie chcieli dorównać Bogu i prawie doprowadzili do zniszczenia gatunku. teraz maszyny chcą być takie jak ludzie ale do czego je to doprowadzi? czy osiągną swój cel czy jednak nie dają rady? w świecie gdzie władzę sprawuje sztuczna inteligencja nie ma wojen, ludzie mogą być wiecznie młodzi ale jak zwykle wszystko ma swoją cenę. w tym środowisku egzystuje główny bohater. bohater, który nie ma wspomnień, nie wie już czy jest człowiekiem czy może androidem. nie wie po której stronie ma stanąć i o co walczyć.

A kogo obchodzi spokój gdy polem bitwy jest krzyk? Srebrny kruk to otwarcie cyklu Wieszczby Końca Czasów. Jest to tak naprawdę zbiór niezależnych od siebie opowiadań, które można czytać oddzielnie i w różnej kolejności. Razem tworzą niesamowity obraz świata, w którym nie ma ani krztyny romantyczności. Jest brudny i brutalny. Wśród otchłani jam oczami. Jestem ostrzem wśród gawiedzi, Jestem cieniem wśród promieni. Przynoszę wieści których nie ma. W Srebrnym kruku znajdziemy morze intryg. Całość to wielowątkowa, wielowymiarowa powieść fantasy z gatunku tych ciężkich. Jest to lektura, która wymaga od czytelnika skupienia, która nie podaje odpowiedzi wprost, w której nie do końca mamy komu kibicować. Jeśli chcecie kogoś prawdziwie zabić, zabijcie o nim pamięć. Spiszcie i zaraportujcie wymagane minimum, nic ponadto. Zastosujcie damnatio memoriae. Resztę zostawcie historykom. Nikt nie dochodzi do prawdy gorzej niż oni. Możemy wyłonić jednego głównego bohatera, który jest osią. Postać profesora Vendoma Tasartira to jedna z ciekawszych, bardzo złożonych postaci. Jest postacią, która zdaje się poruszać sznurkami marionetek i po swojemu kształtować rzeczywistość. Oculum Mundi – świat stworzony przez autora przypominał mi nieco światy stworzone przez mistrzów gatunku. Kransoludy, elfy, magowie, kupcy, niemalże dworskie intrygi, polowania na czarownice. Świat, w którym nawet prawda jsst kłamstwem. Jestem pod wrażeniem, jestem bardzo zauroczona tym światem. Srebrny Kruk, jak i Purpurowy Byk magicznie przenoszą mnie w wyobraźni i zanurzam się w tym zakurzonym świecie, w którym wcale nie chciałabym żyć, a ciężko jednak z niego wyjść. Dobrze spędziłam kilka dobrych wieczorów z tą książką. Polecam wam, a niebawem… Purpurowy Byk!

Mroczna bardzo mroczna książka super fantasty takie jakie ma być spiski realizm jak w życiu walki miecze magia ale nie nachalna zamki gdzie władcy spisują przeciw narodom czyta się jak trzęsienie ziemi bohaterowie każdy zepsuty na swój spodób bardzo lubię

Jeśli chodzi o tę antologię, to prześladuje mnie pech. Była to pierwsza pozycja po którą siegnąłem w Audiotece. I gdzieś w połowie drugiego tomu (audiobook był podzielony) Audioteka skasowała ją w całości z zasobów. Po zdobyciu wersji papierowej, utknąłem na długim i nudnym "Podróż ludzi bez twarzy" Magdaleny Sakowskiej. Długi, rozwlekły utwór, bez wyraźnej fabuły, chaotyczne poprowadzona narracja oczami różnych bohaterów, pełna męczącego "inkluzywnego" języka nowomowy - moje najbardziej traumatyczne przeżycie literackie ostatnich 12 m-cy! Bo tyle mi zajeło zapoznanie się z całą antologią, uwzględniając wszystkie przeciwności losu. Drugie najsłabsze opowiadanie to "Kiedy zgaśnie światło" Michała Korzuna, konwecja fantasy niezbyt pasuje do post-apo, ale co kto lubi. Do słabych zaliczam też "Ci, którzy nie chodzą na czterech" - Kornela Mikołajczyka, wydumane, nierealistyczne, podobnie "Moja apokalipsa" - Agaty Francik, oniryczne, i badziej jak mówi tyt. dotyczący jakiejść wewnetrznej apokalipsy , niż post-apo. Reszta opowiadań zdecydowanie bardziej na plus. Są i "madmaxowe" i takie bardziej kameralne. Mi najbardziej utkwiły w pamięci "Suczki" Agaty Suchockiej, "Walka o wodę" Edwarda Struna, "Azyl" Dominiki Vivente, "Manicure na Anetę" Aleksandry Bednarskiej, "Do ostatniej linijki kodu" Natalii Klimaszewskiej, "Pierwszego lipca tam gdzie zwykle" Marcina Łukaszewicza... Mamy tu to czego spodziewamy się od gatunku - pustynie, podziemia i miasta po zagładzie, jakiś przetrwańców, w klanach, grupach, czy samotników pełnych wszczepów, ulepszeń czy nawet mechanicznych bohaterów. Duży udział pań w tym zestawieniu, każe sądzić, że żeńska część twórców z dużą pewnością siebie eksploruje takie tematy, z niezłymi pomysłami i dobrym skutkiem. Pomimo pewnych słabości, typowych dla antologii, daję wysokie 7/10. Chciałbym dać 6,5/10 jednak tutejsza punktacja nie pozwala, więc ten + 0,5 trochę na kredyt.

Thomas Arnold serwuje prawdziwe mroczne fantasy -brutalne bitwy,ogromne niedźwiedzie ,zamki i upadłe miasta .Każda strona wciąga w świat pełen niebezpieczeństw i tajemnic ,gdzie piękno miesza się z grozą .Postacie są złożone i pełne sprzeczności ,a atmosfera książki trzyma w napięciu od pierwszej do ostatniej strony .Idealna dla fanów grimdark i dark fantasty

Druga część opowieści o stado zmiennokształtnych tym razem wysłuchałem bo nie mam wersji papierowej. Niby to samo ale jednak inaczej, o ile pierwsza część była swojego rodzaju interludium to teraz dostajemy ciąg zdarzeń jak na dobrej karuzeli. Czasem, a to nie jest zarzut mam wrażenie że biorę udział w sesji RPG, gdzie wiem kto jest graczem, kto NPcem a kto ucieleśnieniem mistrza gry. Bardzo ciekawy świat, a bohaterowie miotani sią z jednej przygody w drugą, czasami na własne życzenie. Jednak papier to papier, osobiście nie podszedł mi głos osoby czytającej.

Nietypowa, niewątpliwie dziwna, egzotyczna dzięki swojej tematyce oraz umiejscowieniu fabuły. Jako weird fiction również dość hermetyczna, bo nie każdemu takie klimaty będą pasować. Doceniam język autorki oraz możliwość zajrzenia za kurtynę innej kultury i tradycji niż nasza.

Ametyst. Lisia krew . Lisioł zapragnął oderwać łapy od lądu i zakosztować życia na morzu – oraz rumu! W tym celu zaokrętował się na żaglowiec o wdzięcznej nazwie „Ametyst” z książki Cezarego Czyżewskiego „Ametyst. Książęca krew”. Lisioł musi przyznać, że autor na żegludze się zna i wcale tego nie kryje. Od pierwszych stron zasypuje czytelnika fachowym słownictwem, aż czuć wiatr na futrze, sól morską w pysku i rosnącą chęć do zrefowania bukszprytu. Na szczęście dla niewtajemniczonych został dołączony słowniczek terminów żeglarskich na samym końcu książki oraz plan samego Ametystu. Futrzak nie wstydzi się przyznać, że raz czy dwa zajrzał w te rejony, ale skupmy się teraz na samej fabule. . Ametyst to przyciągający wzrok żaglowiec, ale już niepierwszej świeżości. Podobnie jak doświadczona załoga. Mimo siwych włosów kapitan statku – Hadi Arfar – dał się zrobić w balona. Do portu Galiya w państwie Veresa dopłynął z trefnym zbożem, ale tak trefnym, że nawet urzędnik portowy nie chciał naliczyć opłaty za wejście do portu. *Lisioł podrapał się po łebku, patrząc na uciekające w każdym kierunku robaki* robaczywa sprawa… Nie można jednak załamywać łap. Zwołano naradę, w której wziął udział kapitan, pierwszy oficer – Garen – Królik, czyli wegetariański statkowy czarodziej od wiatru, no i oczywiście Lisioł. Cała czwórka uradziła, że trzeba coś na boku załatwić, może mały przemyt? Zobaczymy, co w łapy wpadnie! I tak wszyscy poszli na łowy, z których zwycięsko powrócił jeden załogant, niosąc intratny, chociaż niekoniecznie bezpieczny interes. I tak się zaczęła przygoda! Musicie jednak tutaj wiedzieć, że pływanie na pokładzie Ametystu obejmuje szeroki pakiet przygód – od zielonych trupów przez skrzypiący maszt, aż po wciąganie takiego towaru, że wooooo! I baby, wiecznie baby na pokładzie, w zbrojach, bez zbroi, spokojne i te spod znaku Deus Vult. Ino zacierać łapki. . Po drugiej stronie tego bałaganu mamy Tharę, dziewczynę pochodzącą ze Svaldaru, czyli z ludu wzorowanego na Skandynawach – pamiętajcie, drogie lisiątka, wiking to nazwa zajęcia lub osoby parającej się grabieżą, a nie określenie ludu. . Thara to twarda babka, która wzięła ślub z księciem Veresy. Jednak zamiast żyli długo i szczęśliwie, zrobił się klops. Dosłownie! *zapiszczał Lisioł, wycierając ogonem krew z podłogi* może nikt nie zauważy... W ten sposób wesele przeszło do jakże ekscytującej fazy „ratuj się kto może” i Lisioł postanowił z tej rady skorzystać. Razem ze świeżo upieczoną księżną dał dyla z zamku, prosto do cygańskiego taboru pod znakiem półksiężyca. Tam w swoim nieskończonym sprycie Lisioł przefarbował się na brązowo, a dla pełnej stylizacji wytaplał się nawet w błocie. Dzięki temu można było przejść do planu B, czyli wielkiej ucieczki! Trzeba przyznać, że Thara to pomysłowa niewiasta. Lisioł bardzo polubił dreptanie jej śladami, chociaż zaczęło to prowadzić na pokład dość dużego statku, o dumnej nazwie „Niezłomny”. Oby prowadzący go kapitan był godny tego przydomku i poradził sobie z wielką pogonią za uciekającą panną młodą. Chcecie znać szczegóły kabały, o której Lisioł piszczy? To jazda, nosy do książki wsadzać *radosne lisie piski*. . Jest jeszcze Wenno – przysłowiowa łyżka dziegciu w beczce miodu. Lisioł poznał go, gdy młody nowicjusz z Wielkiego Klasztoru maszerował na spotkanie z niewiastą z kobiecego zakonu – Heidą. Nielegalnie, pod drzewkiem, w celu wspólnej i dogłębnej kontemplacji ludzkiej anatomii. Lisioł już zacierał łapki, a tutaj zamiast pięknych scen, musiał futrzak chłopaka po plecach poklepywać, tłumacząc, że to nie pierwszy raz w życiu kosza dostaje. W dodatku trzeba przyznać, że tutaj zaczęły się słabsze momenty książki. Dlaczego? Otóż wszystko, co czytamy o życiu Wenno, jest w tym momencie… całkowicie zbędne – opisy Wielkiego Klasztoru ze szczegółami, akapity informujące o miastach, które mija nowicjusz, płynąc rzeką i tak dalej, to właściwie beletryzowana Wikipedia. Wszystko to – choć przemyślane – jest nam niezbyt potrzebne, ponieważ ta wiedza nie wnosi nic do fabuły oraz rozwoju postaci, a chłopak i tak staje się rozbitkiem na morzu. Gdyby ten wątek zaczynał się od wciągnięcia przemoczonego nowicjusza na pokład, a Wenno stopniowo dzielił się swoimi przeżyciami z załogą „Ametystu” w toku nauki żeglarskiego fachu oraz nawiązywania braterskich więzi, byłoby o wiele bardziej dynamicznie. Natłok pojęć żeglarskich – tym razem związanych z rzeką – po prostu zaczął być męczący. Lisioł musi przyznać, że kręcił nosem, czytając wprowadzenie Wenno – zdarzało mu się nawet przeskakiwać akapity, a to nie jest dobry znak! Dopiero gdy chłopak wszedł na pokład „Ametystu”, a deski zaczęły się znajomo bujać, Lisioł zapiszczał w zadowoleniu. . Miłym dodatkiem do książki jest mapa, na której zobaczycie podobieństwa do pewnych europejskich krajów *Lisioł udaje, że nie widzi Norwegii i całej reszty*, jednakowoż powieść jest warta grzechu. Zwłaszcza jeżeli chcecie poczuć bujający się maszt pod łapami, wiatr w futrze, a w nozdrzach powiew tajemnic, spisku i być może nawet miłości? Drugi tom zapowiada się lisiostycznie. Miejmy też nadzieje, że wydawca utrzyma klasę i kolejna część również zostanie okraszona klimatycznymi szkicami wieńczącymi rozdziały. Lisioł zakończył ten rejs wielce zadowolony. Przygodo, ahoj!

-słowiański klimat -podróż przez królestwo pełne potworów -bohaterowie będący na granicy honoru i łotrostwa -bohaterowie mierzący się z własnymi, wewnętrznymi demonami W tej książce możecie spodziewać się słowiańskich potworów, walki z nimi, ale nie tylko, ponieważ bohaterowie mają też swoje wewnętrzne demony i muszą z nimi stoczyć walkę, a podróż przez królestwo ma im w tym pomóc. Jeśli szukacie czegoś w klimacie ,,Wiedźmina” to to jest idealna pozycja. Świat pełen słowiańskich potworów, dużo walk i historie z przesłaniem. Czy polecam? Zdecydowanie TAK, nie będziecie się nudzić.

To nie jest zła książka, ale niestety nie jestem odpowiednią grupą odbiorczą. Gdybym taką historię otrzymała, gdy chodziłam do podstawówki, pewnie wychwalałabym ją niemal na miarę Harrego Pottera, bo mamy tu akcje, mamy ciekawą fabułę i dosłownie różnorakie wątki ganiające za bohaterami. Niestety wyrosłam z bajek o rycerzach, smokach księżniczkach i kompanii rządnej przygód. Nie mniej, młodszy czytelnik z pewnością się ucieszy.

Ta 7-ka to tak na zachętę. Generalnie jest nieźle, ciekawa fabuła, sporo akcji, bohaterowie dosyć sztampowi, ale osobiście nie widzę w tym nic złego. Jedyne czego mi brakuje to trochę więcej opisów, autor sporo (naprawdę sporo) pozostawia wyobraźni czytelnika. Generalnie nie mam z tym problemu, ale parę wskazówek by się przydało :)

Coś nietypowego, co wciąga w otchłań "chcę więcej", a gdy się kończy pustka pozostaje. O Zjadaczu Skór dowiadujemy się tylko tyle, że był i jest zagubioną istotą, ale przede wszystkim samotną. Historia prosta, lecz taka typowa dla nas, w jakimś stopniu każdy z nas czuje się "nie na swoim miejscu" jakby by był obcy i boi się, że coś może złego się wydarzyć, gdybyśmy przez "przypadek" jednak odnaleźli to swoje jedyne miejsce.

Dwa popołudnia i skończyłem, napisze wam że w ocenianiu książek napisanych przez znajomych i przyjaciół, z rzadka ale czasem pojawia się pole do dysonansu, ponieważ nie chciałbym nikogo skrzywdzić niesprawiedliwą oceną. Tym razem nie mam takich wątpliwości, bardzo dobrze napisana książka, świetnie poprowadzona fabuła, ciekawie opisany świat i postacie. Historia zmiennokształtnych, naprawdę jestem pod wrażeniem, polecam

Korci mnie by napisać, że Stażysta to połączenie R.I.P.D z Percy Jacksonem. Choć nie sądzę by wielu ludzi pozytywne kojarzyło to pierwsze (a i sam mgliście pamiętam film z 2013), a co do przygód młodocianego herosa, tak muszę przyznać się bez bicia, że książek nie czytałem i jedyne znajomi jestem z pierwszą ekranizacją. W każdym razie od R.I.P.D mamy biurokratyczną wizję zaświatów oraz wątek pogoni za zbiegłymi umarlakami po świecie żywych, zaś od Jacksona młodego protagonistę oraz ogólny młodzieżowo-przygodowy klimat. Chociaż nazwanie Darwina młody jest trochę na wyrost. Nie jest nastolatkiem, ale też mentalne to jest taki podrostek. Jego i resztę pozytywnych bohaterów ogólne wsadził bym do szuflady "sympatyczny, ale niezbyt intrygujący". Na pewno Feluś, piekielni ogar i dobre psisko w jednym, jest najfajniejszą postacią. Słabej wypadają antagoniści. Niektórzy (szczególne trójka uciekinierów) naprawę są klepani na jedną notę. Podobne z scenami akcji jest dla mnie po prostu ok. Ogólne po miejscu akcji spodziewałem się urzędniczego humoru i żartów z absurdów biurokracji, ale w sumie tych w książce nie ma. Choć z dwojga złego lepsze to, niż by autor silił się na humor, jeśli to nie jego konik. Warto wspomnieć, że nie jest to książka z fabułą zamkniętą i zakończoną samą w sobie. Wręcz przeciwne, konkluzji brak, a tom jest właściwe tylko wprowadzeniem do bohaterów i wątków w zapewne przynajmniej trzyczęściowej serii. Czy sięganiem po następny tom? Być może kiedyś. Na razie daję części pierwszej szóstkę. I to taką naciąganą.

Dobre fantasy łączące motywy pogańskie, słowiańskie i chrześcijańskie w XIII-wiecznej Europie. Lubię wykorzystywanie mitologii słowiańskiej w literaturze, to hołd dla naszych praprzodków. Autor dokonał też kilku ciekawych analiz, wskazał różnice w podejściu do życia wiary starej i nowej.