Sto dni bez słońca

Backlog z 2013 r. Styl Orbitowskiego jak zawsze imponuje - świetne opisy, zwłaszcza czasów młodości bohaterów. Niestety, podobnie jak wiele osób, mam wrażenie, że eksperymentowanie z metafizyką wypada w dorobku pisarza dość średnio (nie źle, ale też nie spójnie i pięknie). Nie pamiętam dokładnie, co konkretnie nie zagrało, ale w autorze są dwa pisarskie wilki i pogodzenie ich jest chyba do końca niemożliwe. Nawet kiedy pisze o byku!

Zaryzykowałbym stwierdzenie, że to Twardoch w soczewce. Samo gęste z dna gara. Powieść - arché, z którego treść i formy wylewają się na wszystkie późniejsze* i - o paradoksie! - wcześniejsze dzieła autora. Zaświadcza przy tym o jego klasie - takiej książki nie napisze zwykły pisarz lub amator pisania, takie książki tworzą literaci. I nie ma w tej opinii cienia drwiny. * Ryzykuję odrobinę w tym fragmencie, bo nie czytałem na razie trzech ostatnich, ale sądzę, że nie chybiam.

Siódemka. Z pozycji Kielc najważniejsza droga regionu. Z tego samego względu od dawna zainteresowany byłem przeczytaniem książki, o której wiedziałem tylko tyle, że akcja jest osadzona przy tej szosie. Nie miałem wcześniej do czynienia z żadną książką Szczerka, więc nie wiedziałem czego się spodziewać, a jednak mimo to miałem nadzieję na więcej udziału siódemki w "Siódemce". Tymczasem jest to zaledwie trasa, którą pokonuje narrator, dużo więcej jest tu narracji w stylu "Polactwa" Ziemkiewicza oraz antypolskiego kosmopolityzmu. W moim szczerym i nieliterackim odczuciu treść wygląda tak, jakby autor miał dobry pomysł na książkę, ale dla animuszu zażył jakiegoś narkotyku, i przez to przygody robią się coraz bardziej głupawe. Ewentualnie rzeczywiście tak było, na zasadzie co mi się napisze jak się sztachnę. Trzecia alternatywa to celowe pisanie akcji żeby tak to właśnie wyglądało, bohater z kolejnymi dawkami pewnych środków przeżywa coraz bardziej piekielne historie. Pisząc jakąś analizę literacką, od biedy dałoby się wyciągnąć morał z tej książki, żeby nie ćpać. Mimo to polecam - jeśli ktoś ma dystans i lubi cięty humor bez ceregieli, nie polecam - jeśli ktoś ma głębsze uczucia religijne i wrażliwą wyobraźnię. Łaciny podwórkowej się nie czepiam, gdyż... samemu mi się w głowie wyrywają co jakiś czas, a książka jest pisana z pozycji głowy narratora, mówiącego w myślach do siebie.

“Boże ciało” Jana Komasy w wersji retro i do tego w kresowym płaszczu. I od filmu o pięć lat starsze. A jeszcze na podstawie historii prawdziwej - sprzed dwóch bez mała stuleci… Słuchamy oto lamentu matki Makryny Mieczysławskiej - przeoryszy klasztoru bazylianek w Mińsku - słanego do uszu arcybiskupa poznańskiego, a opisującego jej dramatyczne losy (prześladowania cerkiewno-carskie, poniżania i tortury, wygnania i liczne golgoty) toczące się na dawnych Kresach Rzeczypospolitej (obecnie pod rosyjskim zaborem) i na rubieży walk prawomyślnej cerkwi prawosławnej (no, nie do końca, bo przecież nie w rycie staroobrzędowym, a po reformach patriarchy Nikona) z jej unickim odłamem (nie mającym się wówczas - jak zaświadczają historycy - wcale za dobrze ani w dziedzinie teologii, ani moralności). Równocześnie zaś śledzimy również pierwszoosobową narrację dotyczącą wdowy po carskim kapitanie-moczymordzie z Wilna i w pewnym momencie orientujemy się, że jakieś drobiazgi z jednej opowieści przenikają do narracji równoległej… Finalnie zaś poznamy jeszcze i historię żydowskiej biedoty wileńskiej i wywodzącej się z niej ubożuchnej dziewuchy, przygarniętej “dla ratowania duszy” przez zakonnice, preparujące służki dla szlacheckich dworów… Historia XIX-wiecznej natchnionej kresowej religijnej hochsztaplerki jest dziś dość powszechnie znana, więc nic tu nie spojleruję. O ile jednak katolicko-narodowa (głównie zresztą emigracyjna) narracja uczyniła z tej prorokini i cudotwórczyni jeden z elementów mesjanistyczno-narodowej mitologii, to po ujawnieniu całej tej mistyfikacji (już w XX wieku) postać popadła we wstydliwe i skrzętnie pielęgnowane zapomnienie. Jacek Dehnel wyciąga tego trupa z szafy narodowych mitów i stawia przed nami w pełnej jego trupiej krasie. I czyni to zaprawdę mistrzowsko. Dostajemy bowiem nie tylko kawał soczystej Literatury o zacięciu narodowo-łotrzykowskim, co również wgląd w naszą narodową i słowiańską duszę, jątrzące zapytanie o stosunek do rodzimej mitologii, przypomnienie wreszcie (nic to, że nie do końca chlubnych) jej przedstawicieli. Prawem twórcy literatury miesza historie prawdziwe i twórcze swe historii uzupełnienia; prawdę z mitem i jeszcze już zupełnie fabularnymi dywagacjami, nie potwierdzającymi się w materiałach historycznych. Dobrze się Makryna odnajduje w emigracyjnym środowisku paryskim, dobrze i wśród samych Francuzów (głównie jednak za aktywną pomocą protektorów, gdyż sama - jako prostaczka - nie potrafiła wypowiadać się poprawnie w żadnym języku, również po polsku ani rusińsku). A trzeba przyznać, że konkurencja między szaleńcami w tej epoce i tym miejscu silna, bo i zwariowani poeci, i natchniony obłędem Towiański… Ale sam książę Czartoryski nie taki znów głupi; inni być może również dość prędko orientują się w niejasnym charakterze opowieści o prześladowanej mniszce. Dobrze nam Dehnel i te narodowe mity dekonstruuje, choć tu już ostrożniej, z jakimś lekko nabożnym szacunkiem. A zorientowani w literaturze odnajdą tu mnóstwo odniesień do również ze szkół znanych poezyi i nie tylko; im kto więcej w szkołach czytywał, tym więcej romantycznych tropów dostrzeże… Piękna proza karmiąca się wcześniejszymi wytworami ducha. Swoją zaś drogą jawi nam się dehnelowska Makryna jako udana emanacja self-made-(wo)mana, która bierze własny swój los i własną historię we własne dłonie i sama steruje swym obrazem w oczach współczesnych. Inna sprawa, czy budowana narracja nie przerasta jej nieco, czy trochę się gdzieś z tych dłoni nie wymyka (czy przewidziała, że będzie musiała zdawać relację przed papieżem?)? Na pewno słusznie przywraca jej postać Dehnel z magazynu wstydliwych mitów narodowych i jednak przywraca godność tej postaci. Mówi o niej ironicznie, ale też pokazuje, że wszystkie swe razy otrzymała, wszystkie blizny ma prawdziwe, wypiła swój kielich goryczy do dna, a czy z ręki Moskala czy mężowskiej podany, to już mniejsza o to. Bardzo to wchodzi w duch feministyczny; bardzo mąci nam łatwość osądu postaci fałszywej zbawczyni narodu… Zresztą narodowe mity dekonstruuje tu Jacek Dehnel w iście mistrzowski sposób, bo do wiedzy dziś już niemal pewnej o głównej dramatu postaci dodaje wiele swojej autorskiej inwencji literackiej. Prowadzi więc bohaterkę jej europejskim szlakiem tułaczym i stawia na jej drodze równie prawdziwe postaci w zaistniałych faktycznie spotkaniach. Ale już treści rozmów, nawet z papieżem, Norwidem czy Mickiewiczem (“wierszopisem kudłatym”), to czysta odautorska literacka licentia poetica. Jest też postać matki Makryny - o czym zaświadczają relacje świadków i dokumenty historyczne - swoistym konstruktem epoki i proto-celebrycką odpowiedzią na emigracyjne zapotrzebowanie na taką postać. Na taką okaleczoną personifikację równie okaleczonej Ojczyzny, na taką martyrologiczną odpowiedź na towiańskie przeanielenie, na jej triumfalny zmartwychwstańczy pochód południem Francji w drodze do Rzymu. Jest też - być może - nieudaną wiadomością słaną księciu Czartoryskiemu do Paryża przez litewskich Tyszkiewiczów (a nieudaną, bo uzyskującą własny głos, własną bujającą opowieść i swój autonomiczny blask)? Powieść jest też apoteozą kresowości, odmalowaną słowem (gwara!), kartografią i klimatem miejsc, które w XX wieku nie wyglądały już “jak za cara” (byłem jako dziecko w latach 80-tych w wymienianych tu Smorgoniach i Mołodecznie - wiem, co mówię). Widzę, że wielu czytelników język zmęczył, czy wręcz pokonał; dla mnie jest on raczej wyrazem mistrzowskiego zagłębienia się Pisarza w materię którą bada, twórczo przekształca i wreszcie przeobraża w słowo na papierze. No i trzeba jeszcze przyznać, że jak mało kto potrafią się chrześcijany między sobą ładnie bawić; o zabawach protestantów z katolikami wiemy wiele, mniej zaś o tych między prawosławnymi moskiewskimi, a unickimi. Jakoś więc wierzono w świecie o popach (biskupach nawet!) osobiście razami karzącymi mniszki celem ich nawrócenia… Wprawdzie nie wszystkie winy Makryna w swych konfabulacjach przypisuje tym, którym powinna, to jednak sumarycznie - coś z rzeczy podobnych w tym czasie i tych stronach się dziewało… Książka po wielokroć przesuwana na dalszą pozycję w czytelniczej poczekalni (nie wiem czego się bałem: książki samej, czy głupiej fascynacji kolejnym - dotychczas szczęśliwie niepoznanym - Pisarzem i kolejnych potencjalnych pozycji dorzucanych na półkę “do przeczytania”?). I tak się zresztą dzieje - już zaopatrzyłem się w kolejne pozycje Autora i już je na półeczkę “do przeczytania”... Samego zaś Pisarza - już po piwerwszej lekturze - stawiam na półce obok nazwisk takich jak Szostak, Huelle, Chwin. Ma coś Dehnel pociąg do stylistyki ikony; tu okładka doskonała, współgra z treścią książki bez mała genialnie! A jest jeszcze i kolejna ikona, tym razem z wpisanym nań samym Autorem, na innej jeszcze książce, którą właśnie dorzuciłem na rosnącą górę pozycji wstydu i marzeń…

Kolejna powieść Szostaka, która zachwyciła mnie literacko swoim spokojem narracji, gęstością znaczeń i niedopowiedzeniami, które bolą bardziej niż najbardziej dramatyczne sceny. Motyw braci, tak pięknie ukazany w „Chochołach”, tutaj wybrzmiewa dojrzalej, ciszej i bardziej przejmująco. Słuchając wersji audio w interpretacji Filipa Kosiora, miałam wrażenie, że historia jest mi opowiadana szeptem prosto do ucha. Kosior czyta tak, jakby rozumiał każde przemilczenie i ciężar, który niosą w sobie bohaterowie, wydobywając z tej prozy jeszcze więcej kruchości. Akcja tej książki rozgrywa się w pauzach i słowach, które nigdy nie padają. I nawet zakończenie nie przynosi ukojenia ani jednoznacznych odpowiedzi – pozostawia przestrzeń, w której czytelnik musi zostać sam ze swoimi domysłami. I właśnie ta samotność z cudzą historią okazuje się najbardziej przejmującym doświadczeniem tej lektury.

Kristo - krótko. Ta książka zwodzi czytelnika, gra z jego percepcją i w pewnym momencie zaczyna stanowić to jej wadę. To tak, jakby ktoś wam opowiadał, co było na wakacjach i nagle dodał, ze opowiada swój sen. Momentalnie traci się zainteresowanie takim rozmówcą i jego opowieścią. Plusem powieści jest precyzyjna konstrukcja, język i smakowite opisy okolic Rymanowa. Sprawdzałem z mapą - wszystko (prawie się zgadza), Jeruzalem byłoby koło Medzilaborców słowackich, z których pochodzi Warchol. Kuracjusz Robert zajeżdżający do uzdrowiska, do "Iwony"/"Małgorzaty", jest babiarzem - romantykiem, można podejrzewać, ze to alter-ego autora? Można mu kibicować, wręcz trzeba, bo na nim opiera się cała fabuła. Minusem są nazbyt rozbudowane fantasmagorie i ocierające się o zły smak opisy masturbacyjne. Mniej sprawny pisarz poległby pod gruzami własnego debiutu, jednak Rakowi się udało wywinąć z licznych pułapek. Na koniec jednak czytelnik zostaje z głupią miną a bohater-kuracjusz wraca do Lublina jak gdyby nigdy nic. No satisfaction.

Trzecia i ostatnia część Trylogii krakowskiej, według mnie najsłabsza. Co oczywiście nie znaczy, że nie polecam, po prostu pan Szostak przyzwyczaił mnie do literatury w której się kompletnie zatracam, a ponieważ w "Fudze" nie zatraciłam się całkowicie, musiałam nieco zaniżyć moją ocenę.

Czy mamy w Polsce jakąś ambitną literaturę? Ostatnio próbuję, po pewnej przerwie spowodowanej zniechęceniem, dać rodzimej prozie jeszcze jedną szansę. Czy jest ktoś, kto choć próbuje? Ryzykuje? Rozumie Słowo? Z początku myślałam, że może "Uprawa..." będzie taką książką-wybawieniem, która wesprze na duchu mój literacki patriotyzm. Śmierć była tu ukazana genialnie. Te fragmenty miały duszę. Cała reszta.. cóż. Mimo wszystko chcę wspierać takie książki i takich autorów. By mieli odwagę. By tworzyli Słowo - może być dziwne, byle trafne. Bez tego nasza literatura nie ma przyszłości.

Debiut prozatorski Pawła Potorczyna, dyplomaty, dziennikarza i publicysty, „Ludzka rzecz”, powieść wydana w 2013 roku to debiut dość zaskakujący. Niezwykle dojrzały i przemyślany i to zarówno pod względem formy jak i treści. Akcja powieści rozgrywa się w fikcyjnej wsi Piórkowo, w zasadzie w trakcie jednego dnia podczas niemieckiej okupacji, lecz mnogość dygresji powoduje, że autor rozbudowuje ją do niekończącej się wręcz historii, obejmującej okres przedwojenny, okupację niemiecką i okres powojenny. Historia, która opowiada Paweł Potorczyn balansuje na krawędzi obrazy polskich „świętości narodowych” i religijnych, przedstawiając jej ironiczne czy wręcz groteskowe spojrzenie na wojnę i martyrologię, bez zadęcia i hurrapatriotyzmu, co przypomina nieco wojenne dokonania niezapomnianego Szwejka Jarosława Haska i jeśli potrafimy przyznać sami przed sobą, że nie wszystkie postaci z polskiej historii zasługują na spiżowe pomniki otrzymamy obraz polskiego społeczeństwa widziany niczym w krzywym zwierciadle, bo jak pisze autor cyt.: „aby wyrazić siebie, trzeba wiedzieć kto to ….” To wielogłosowa, wielowarstwowa opowieść z licznymi retrospekcjami napisana w oryginalnym, ekspresyjnym stylu, pełnym językowych eksperymentów, w której bohaterowie a w zasadzie cała ich plejada, niezwykłych i jednocześnie zwyczajnych postaci, z krwi i kości, z ludzkimi namiętnościami i pragnieniami opowiadają o swoich losach, przeplatając je filozoficznymi refleksjami na temat życia, śmierci, przemijania, celu i sensu życia tworzy niezwykłą wprost mieszankę. I taka jest właśnie historia, że za wszystkimi ludzkimi działaniami kryją się zwyczajne ludzkie namiętności, historia nie jest czarno – biała a ma wiele odcieni szarości. Zabawna i ironiczna. Znakomita.

książka wpadła mi w ręce w księgarni - takczytam, kosztowała dychę, nabyłem, bo wcześniej przeczytałem Miedzę i bardzo mi się podobała. to opowieść o wsi, to opowieść o domu zamieszkałym przez babcię, dziadka oraz wnuka, to w zasadzie opowieść wnuka, który ich obserwuje i snuje domysły próbując odgadnąć ich świat. a ich świat jest pełen magii, wierzeń ludowych i zabobonów. dziadek wciąż coś szepta pod nosem, w swoim specjalnym notesie notuje zjawiska atmosferyczne, a jak czuje się źle chodzi na #Podkrzywdzie. babcia nie mówi nic tylko wszystkiemu się z boku przygląda. jest jeszcze stójkowy zamiast plebana. Andrzej Muszyński nie zawodzi warsztatem, czyta się sprawnie i szybko. historia rozwija się dobrze do ostatniego rozdziału oraz epilogu, w którym następuje zwrot i cała magia znika. autor chyba nie miał pomysłu na zakończenie i po najmniejszej linii oporu jakoś domknął tę książkę. a wydawało się, że perypetie bohaterów zaskoczą. nic bardziej mylnego. nie mniej jednak bardzo polecam Podkrzywdzie, powieść przenosi czytelnika w baśniowy świat okolic Pustyni Błędowskie skąd wywodzi się autor.

Długo czytałam książkę Marka Bieńczyka. Wymaga bowiem uważności, namysłu, bieżącej refleksji. Mobilizowała mnie do sprawdzania pojawiających się, niestety często nieznanych mi, nazwisk autorów i tytułów. To nie tylko pisarze, poeci, także malarze, aktorzy, muzycy. Pisze Bieńczyk pięknym językiem i z wielką erudycją, nie tylko wprost o literaturze, ale i o np. gestach, przywołując nawet przypominany ostatnio często gest Kozakiewicza. Zdania przenikają się, przechodząc od spraw zwykłych, właśnie wspomnianych gestach, do literatury, muzyki, filozofii. Autor zatrzymuje się i niemalże pochyla nad kreacją francuskiej aktorki Dominique Sandy w filmie "Łagodna". Analizuje detale jej twarzy, przypominając przy okazji okrągłe lusterka z fotografiami idoli swej młodości. Są tu Pola Raksa, Dalida czy Halina Kunicka. Za moment przytacza wiersz Herberta pt. "Dalida". Najlepiej poczułam się w rozdziale poświęconym "książkom pierwszym". Znalazłam tam autorów, których powieści i ja czytałam z dużym przejęciem: Adam Bahdaj, Aleksander Minkowski, Edmund Niziurski. Zwłaszcza ten ostatni i jego "Sposób na Alcybiadesa" - to była jedna z moich ulubionych książek; pozbawiona okładki, z rozpadającymi się stronami, wciąż stoi na półce. Ciamciara, Słaby, Zasępa, Wątłusz, poszukiwania sposobu na "gogów"- to była naprawdę wspaniała lektura. Pisze Bieńczyk, że bohaterowie "przemawiają tu prześmieszną, ale świetną polszczyzną, w której tony wysokie mieszają się z niskimi" - pełna zgoda. Dalej stwierdza: "Po szkolnych, dziecięcych latach tylko Zgrywa przesyła z przeszłości tęskne wezwanie". Do tęsknoty pasują ucieczki i to do nich płynnie przechodzi w kolejnych tekstach; od "wyjścia Czejenów", włóczącego się Humberta Humberta z "Lolity", znikającej na jedenaście dni Agaty Christie czy uciekającego z Syberii Rufina Piotrowskiego. Nad tekstami unosi się duch Marcela Prousta. To do jego dzieła "o poszukiwaniu straconego czasu" często nawiązuje. Trochę mi wstyd, ale nie czytałam. Znam tylko małe fragmenty, w tym ten, chyba najsłynniejszy, o magdalence. W eseju "Żółta ściana" nawiązującym wprost do Prousta i jego dzieła skupia się Bieńczyk na obrazie Vermeera "Widok Delft", "najpiękniejszym obrazie świata". Obejrzałam reprodukcję, rzeczywiście robi wrażenie, ale skoncentrowałam się też na analizowanej w tekście "żółtej ścianie", która stanowi w nim istotę rozważań. Oglądałam obrazy Edwarda Hoppera, którym też poświęca sporo uwagi, powtarzałam za Bieńczykiem pytania, na które być może szuka odpowiedzi kobieta przedstawiona na plakacie "Morning Sun": "Co się zdarzy?, Czy coś się jeszcze zdarzy?, Czy może lepiej, żeby się nie zdarzyło?" Obok Prousta powracają w książce Olga i Dawid. Są na początku, wieńczą koniec, czasem zjawiają się w środku. Kim są? Autor w jednym z wywiadów nazywa ich swoimi przewodnikami. To bliskie mu osoby, Dawid to świadek Zagłady. Bieńczyk z ich pomocą, jak mówi prowadzący rozmowę Maciej Robert, "przekracza gatunkowe ramy eseju i przesuwa się ku prozie". To bardzo wymagająca proza, warto się zatrzymać na niej na dłuższy czas dla pięknego języka, wielu estetycznych doznań, melancholijnej tęsknoty za tym, co minione, utracone i co wciąż trwa - zaklęte w słowach, w literaturze, w muzyce, w obrazach, gestach.

forma jaką Twardoch zaproponował w książce "Drach" na początku tak bardzo mi się nie podobała, że powieść dwa razy odkładałem z zamiarem porzucenia. później jednak wracałem, ponieważ zrozumiałem, że drach, to po śląsku - latawiec, i że ten latawiec snuje się po niebie i patrzy z góry na ludzi na przełomach epok, i wszystko widzi, jak narrator. i to był klucz do zrozumienia całej tej historii śląskiej rodzinnej sagi, klucz do zrozumienia dlaczego Twardoch w każdym z rozdziałów prawie co akapit skacze z epoki do epoki. bez tej interpretacji fabuła stawała się męcząca i nie wiedziałem co czytam. treści nie będę tutaj opisywał, ponieważ zrobił to już każdy szanujący się bloger. napiszę za to o smaczkach, które Twardoch zamieścił w tekście, a które to może znać tylko Ślązak. tak, Ślązacy boją się Murzynów, jako rodowity Ślązak potwierdzam ten śląski stan świadomości. bubikopf, to specyficzna fryzura, znana pod tą nazwą tylko na Śląsku. przekleństwo "ty pieronie" nie oznacza pioruna tylko pogańskiego boga Peruna, wzywanie go jest grzechem. mam nadzieję, że będę kiedyś miał rower marki Wanderer. mniej więcej po pierwszym rozdziale zrozumiałem co autor miał na myśli. dlatego później już mi się podobało. początek był męczący. ale tak to jest jak się nie czyta blurba, w którym jest wyraźnie napisane jak interpretować powieść. historia to piękna i kapelusz z głowy dla Szczepana stworzył, że ją wymyślił posługując się pewnie historycznymi faktami. ale mój werdykt jest jednoznaczny - Pokora>Drach. za tydzień idę na Dracha do Teatru Śląskiego. naturalne, że chciałem przeczytać przed obejrzeniem spektaklu, bo później już bym nie przeczytał. zobaczymy jak poradzi sobie z tą historią reżyser i aktorzy

Czyta się szybko, choć sama opowieść nie jest łatwa. Fabuła wciągająca, ale to nie ona pozostała ze mną po lekturze. Podobało mi się, że autor potrafił rzeczy "lekkie" opisać <pięknym> topornym i oschłym językiem, a "ciężkie" miękkim i ciepłym.

Ciekawe czytelnicze doświadczenie. Surrealistyczna opowieść bez ładu i składu. Wariackie, absurdalne opowieści dziadka, przybysz nie wiadomo skąd, który szuka nie wiadomo czego i odjeżdża nie wiadomo dokąd, mały Karolek, tajemniczy Jasiek, egzotyczna sprzątaczka... Dziewczynki, które początkowo sprawiają wrażenie normalnych postaci, w gruncie rzeczy są równie nierealne jak pozostali bohaterowie tej przedziwnej książki (z samymi blokami włącznie). Choć nie brakuje tu opisów rzeczywistości lat 90, to dość szybko czytelnik orientuje się, że ma do czynienia z zupełnie innym, iście metafizycznym światem.

Wybitny autor. Mam wrażenie, że mógłby pisać o czymkolwiek, choćby relacjonować co przeczytał na etykiecie dezodorantu, a ja nie mógłbym oderwać się od lektury. Choć sama treść jest pouczająca i wyjaśniła mi wiele o tym jaka była i jest Ukraina oraz Ukraińcy, to chyba nie to podobało mi się najbardziej. Przewrotny, cyniczny i momentami prześmiewczy ton autora rozbawia do łez. A obnaża on właściwie wszystko i u wszystkich. Uczta!

Wrażliwa, czuła, kobieca w ten tradycyjny, potrzebny sposób. Momentami jednak wydała mi się przestylizowana, sztuczna w ten nowoczesny, nieco pretensjonalny sposób. A może to po prostu ja jestem uprzedzona do tej stylizacji dlatego, że kiedy piszę, czasem sama chce wepchnąć mi się do tekstów? Myślę, że może tak być. To mój głupi purytanizm, literacki utylitaryzm, zupełnie niepotrzebny.

Orbitowski z fabularyzowania prawdziwych historii zrobił swój znak rozpoznawczy. Tym razem opisuje bezsensowne zbrodnie (o ile jakakolwiek zbrodnia ma sens), których dokonał Jacek Balicki, pierwowzór xiążkowego Jędrka. Ta okrutna historia staje się dla Orbitowskiego okazją by poruszyć tak ciekawe tematy jak destrukcyjny wpływ alkoholizmu na rodzinę, bezradność dzieci wobec wygórowanych oczekiwań rodziców, rodzice deklarujący troskę i miłość wobec dzieci ale pozostający tylko w sferze deklaracji, nuda i bieda rodzące agresję. Zwłaszcza wątek stopniowo osuwającego się w odmęty choroby alkoholowej "tatka", który bardziej niszczy swoich najbliższych niż siebie samego jest bardzo przejmująco pokazany.

Masakra! Zacząłęm czytać nie mając pojęcia o autorze, nie wiedząc nic. Książka wgniata w fotel. Podejrzewam, że przynajmniej częściowo, autor dokładnie wiedział co pisze... Na doświadczeniu bazując... Cóż, ksiązka drogi, ulicy raczej? O staczaniu się na dno. Przemijaniu. Ale także przedstawiająca Warszawę z innej perspektywy. Co akurat dla mnie było całkiem miłym i ciekawym akcentem. Nie do przeczytania na szybko, warto fragmenty sobie podkreślić i zapamiętać. Teraz to już musztarda po obiedzie - ale okładka ma się nijak do zapijaczonego 50-latka. Więc wydawca powinien dostać po d...

Debiutancka powieść Karpowicza, ironiczna i inteligentna, pokazująca młode pokolenie dryfujące w świecie pozornych możliwości. Język cięty, styl autoironiczny – całość balansuje między humorem a smutkiem. Karpowicz świetnie punktuje absurdy życia codziennego. To książka o bezruchu egzystencjalnym i niespełnieniu. Dla tych, którzy lubią literaturę nieoczywistą.

W końcu "zmęczyłam" tę książkę i szkoda, że zabrakło mi kilku dni, żeby skończyć ją w starym roku. Bo jak teraz taką książkę zakwalifikować, ani w 2017 jej nie skończyłam ani w 2018 nie zaczęłam i teraz tak sobie to trwa w zawieszeniu. Przynajmniej zniknie ze Stoisku Wstydu. Nie do końca wiem jak się czuję z tą lekturą, ale chyba jednak nie do końca dobrze.