Stajnia pod lasem

Zaintrygował mnie prolog i dlatego przeczytałam całą książkę. Co się stało, że główna bohaterka, Alekandra trafiła na ławę oskarżonych. "Nienawidziłam siebie za wzystko, czego dokonałam, ale jeszcze bardziej za sytuację, w jakiej się znalazłam. Gdybym tylko mogła cofnąć czas, w życiu nie podjęłabym decyzji, które zaprowadziły mnie na ławę oskarzonych." Tylko prolog i zaskakujące zakończenie jest mroczne, reszta utrzymana w lekkim stylu. W powieściach obyczajowych lubię jak opisane zdarzenia mogą zdarzyć się w prawdziwym życiu. W tej tego nie znalazłam. Trudno uwierzyć, że Kamil, który rozpoczął życie seksualne w bardzo młodym wieku, jest przystojny i elegancki, nie ułożył sobie przez wiele lat życia z żadną kobietą. Bogaty, mądry, szef dobrze prosperującej firmy miał możliwość wyboru. Na kolacje i spotkania biznesowe poszłaby chętnie każda z jego podwładnych i nie musiałby im dawać koperty z pieniędzmi. Trudno uwierzyć również, że Ola, która użala się na kotami jest w stanie zabić. Sama autorka opisaną historię potraktowała z przymróżeniem oka. Świdczy choćby o tym ostatni akapit powieści. "Może i moja historia miłosna nie jest zbyt szczęśliwa, ale przynajmniej jest moja. Jestem pewna, że ciekawszej dawno nie słyszeliście."

Jest to powieść obyczajowa/ romans, która urzekła mnie swoją jakże życiową ale też codzienną tematyką. Autorka wprowadza nas w tytułową paletę uczuć bohaterów, którym nie da się nie kibicować 😍 Czytając książkę miałam wrażenie, że przeżywam te wszystkie emocje i wydarzenia wraz z bohaterami.

„Naucz się beze mnie żyć” opowiada nam o losach Wioli, bardzo wrażliwej młodej kobiety. Pokazuje jej życie kiedyś i dziś. Krzywdę, której doświadczyła w młodości i jej konsekwencje oraz późniejszą utratę miłości swojego życia. Jej los stawia nam pytania. Ile razy można zostać zranionym i zaczynać od nowa? Czy warto wierzyć i próbować? Niewątpliwym plusem tej pozycji jest ukazanie w sposób subtelny prawdziwej miłości. Nie sloganu, pusto wygłaszanego i nic nie znaczącego, ale uczucia, które jest trwałe, prawdziwe i nie znika za kolejnym rogiem. Takiej miłości, którą odczuwamy całą swoją cząstką. Kolejnym istotnym elementem jest ukazanie oszustwa w sieci, przecież anonimowość dodaje odwagi do podłych czynów. Problem ten jest niewątpliwie cały czas aktualny, często lekceważony przez zapracowanych i zbyt zajętych opiekunów młodych ludzi. Zwieńczeniem trudnych tematów jest tu anoreksja, okropna i bardzo podstępna choroba. Historia tu ukazana jest bardzo życiowa i uczuciowa. Idealnie wpasowująca się w gatunek literatury obyczajowej. Jak na debiut, autorka wypadła bardzo dobrze. Przeszkadzały mi troszeczkę niektóre opisy, które nic nie wnosiły do fabuły, bez nich książka nic by nie straciła, ale jest to moja opinia i odczucie. Mam nadzieję, że będę miała okazję jeszcze poznać jakąś pozycję spod pióra autorki. Bardzo mnie intryguje w jakim kierunku podąży. Dla fanów ciepłych i subtelnych opowieści będzie to pozycja w sam raz. Polecam.

Miłość w życiu każdego człowieka jest najważniejsza. Dzięki niej ludzie stają się lepsi, radośniejsi, są w stanie pokonać trudności, ale nie można jej zaksięgować ani po stronie debetu, ani kredytu. Nie można jej zastawić, pożyczyć, wymienić, opodatkować, można ją dać kochanej osobie. Pokochać i zaufać jest trudno, bo to zawsze wiąże się z ryzykiem, ale dzięki nim otrzymujemy pomoc, budujemy więź, bliskość, nadzieję na przyszłość. Klara Lazar miała trudne dzieciństwo i relacje z siostrą. Chociaż były bliźniaczkami, były całkiem różne. Inga ciągnęła ją w przepaść i kłopoty, będące powodem jej depresji, kompleksów oraz trudności w budowaniu związków. Oprócz siostry nie ma nikogo. Może liczyć w każdej sytuacji tylko na Adriana, przyjaciela ze studiów. Chociaż iskrzy między nimi, ona traktuje go jak brata. Tylko Adi wie o niej wszystko i to on pomaga jej wyjść z dołka po zakończeniu związku, załatwiając jej pracę sprzątaczki w banku, w którym pracuje. Tam właśnie poznaje Roberta. Dyrektorka dupka, z którym z czasem wikla się w skomplikowaną relację. Człowieka, który wywróci jej życie do góry nogami. Nie jest to literatura wysokich lotów, możnaby się do kilku rzeczy przyczepić, lecz niebywały pech Klary, odrobina pikanterii, sarkastycznego humoru, wątek siostry i burzliwej przeszłości, która nie daje o sobie zapomnieć sprawia, że książkę czyta się szybko i może się podobać. Jeśli Walentynki zamierzacie spędzić z książką, to będzie to odpowiednia lektura.

Rozpoczęłam czytanie od drugiej części powieści Pani Elżbiety Ceglarek i jestem miło zaskoczona,świetne pióro pisarki,fabuła bardzo dobra toczącą się Historia przejmująca,emocjonalna podejmuje trudny temat przemocy w rodzinie,poznałam Dagmarę,świeża upieczoną babcię zajmującą się nowo narodzonym wnusiem dzieckiem najstarszej córki Jagody,przebywają u niej w domu szwagier,rozmawiają z nią jej dzieci. Dagmara ma przyjaciółkę Roksanę na,którą zawsze może liczyć i wsparcie,zrozumienie,pomóc odnajduje w niej. Postać Dagmary nie da się nie polubić jest sympatyczną,dobrą,lecz łatwowierną kobietą żyje w toksycznym związku z mężczyzną,który się znęca fizycznie,psychicznie i maltretuje. Czytałam powieść z przejęciem,wzruszałam się przy tej lekturze,targały mnie skrajne i mocne emocje towarzyszyły mi od samego początku czytania książki do końca. Pochłonięta byłam losami Dagmary i bardzo przejęta kibicowałam jej,by w końcu poczuła się szczęśliwa,szczęście i miłość odnalazła. W raz z pisarką wyruszyłam w jej świat i życie głównej bohaterki,w lekkim przyjemnym języku napisana książka,urzeka mnie i zachwyca,bardzo zachwycona jestem tą lekturą. Wypoczywałam przy niej i spędziłam cudowny czas. Wielki szacunek mam dla Pani Elżbiety Ceglarek i cenię bardzo ją i jej pióro pisarskie. Nie zawiodłam się ponownie na książce,zdecydowanie wzruszona jestem tą cudną,wciagającą i przyjemną książką.

Fajna opowieśc i dobrze, że będzie miałą dalszy ciąg. Dwie bohaterkiLu i Bo doskonale ie uzupełniają. Bo to racjonalistka, z kolei uduchowiona Lu wierzy w pozaziemską energię i porządek. Zaintrygował je filmik jak jasnowłosa młods dziewczyna znienacka wtargęła na jezdnię pod autobus i zginęła na miejscu. okazuje się, że wiele dziewczyn w różnych zakątkach świata podobnie umiera i trafia do wiadomości. czy te przypadki coś łączy? czy to niewytumaczalne samobójstwa? Lu to tłumaczka, czerpiąca energię z drzew, wierząca w bioenergoterapię. Cierpi na niemoc twórczą i wtdy z wsparciem przychdzi Bożenka. Najciekawsza w tej historii wcale nie byłą fabua, tylko snute na marginesie przemyśłeia narratorki- może samejpisarki. Mówiła o tym, jka uzaleznienei od pracy okrada nas z wolności. Wspomina o wewnętrzbnym dziecku,krótrego jako dorośli nie hołubimy, nie troszczymy się o nie. Lu dostaje szansę- koleżana wykupuje jej rejs luksusowym jachtem po egzaotycznych zakątkach. By zwolniła tempa, zaczeła cieszyć się zyciem. rajskie plaże, dzika dżungla, palmy i drinki prosto z drzewa. Flirt z paulem,znalezienie towarzysza życia- Adama. Spotkania z Nellą,która chce przywrcić jej równowagę energetyczną. Czy Nella jest osobą niebezpieczną? Akcja utworu tocy się niespieśsznie, ale nei wiadomo,gdzie powiedzie czytelnika, na pewno jest nietuzinkowa.

Czasem warto stawić czoła swoim lękom i zawalczyć o miłość i własne szczęście... Nigdy nie wiadomo, co tak naprawdę czuje druga osoba... Warto się o tym przekonać, rozmowa może wiele wyjaśnić... Miłość pokona wszystko... Ostatnia część historii Anastazji i Costy, bardzo krótka... ze smakiem latte w tle i niezapomnianymi zachodami słońca w Grecji i Turcji... Kolejne części (e-booki): "Zemsta o smaku latte" i "Pożądanie o smaku latte", w wersji drukowanej jest jedna książka: "Uczucia o smaku latte".

Świetnie się czytało pomimo licznych błędów. Uważam, że mamy tak duży wybór imion, że nadawanie kilku bohaterom tych samych to takie trochę fas pas. Autorka najpierw skupiła się na przedstawieniu czterech kobiet, które są siostrami. Życie Aśki to taki rollercoaster. Mieszka z dwoma córkami, pracuję w kancelarii notarialnej, gdzie jest wykorzystywana, przez szefową. Mąż ciągle w delegacji, nagle przestaje dzwonić. Dziewczynki tęsknią, Asia się nie pokoi. Relacja tej dwójki kończy się, gdy pojawia się trzecia. Gośka ma wspaniałego męża i trójkę dzieciaków. Poświęca im swój czas. Stać ją na drogie stroje i wyjścia z koleżankami do klubu kijkowego. Jest zadowolona ze swojego życia do czasu, aż odkrywa, że mąż sprowadził na ich rodzinę wielkie problemy. Majka przebojowa trzydziestolatka mieszka i pracuje w Warszawie. Jej głównym zajęciem jest jogging i dbanie o swoją figurę. Pracuje w firmie jako copywriterka. Jednak wśród koleżanek z pracy jest zawiść, która powoduje, że Majka traci wymarzoną pracę. Julia studiuje marketing w Poznaniu. Cierpi po rozstaniu z chłopakiem. Dzięki przyjaciółce udaje jej się pozbierać i ułożyć życie w nowym związku. Wszystko było pięknie do czasu imprezy, gdy Julia poznaje znajomych Darka. W kolejnym rozdziale mamy wszystkie siostry w rodzinnym Karpaczu. Jest sporo kłótni między nimi. Wypadków, które kończą się w szpitalu. Agnieszka Rusin postawiła na siłę rodziny i tego jedynego obok. Lekka i taka w sam raz na dwa popołudnia.

W drugiej części trylogii poznajemy losy Magdy przyjaciółki Marceliny. Znajomi z liceum spotykają się na czterdziestych urodzinach Marceliny. Podczas tej imprezy jej przyjaciółka Magda trafia do szpitala. Koleżanka i partner jej starają się ją wspierać w trudnych chwilach. Historia przejmująca,zaskoczyła mnie pozytywnie ta książka,pióro pisarki ciekawe,drugi tom trylogii opisuje innego bohatera powieści. Bohaterki bardzo sympatyczne,świetne. To była cudna książka.

Na książkę Agnieszki Rusin „Ukaż mi prawdę” miałam chrapkę już dawno. Uświadomiłam sobie to jednak dopiero, gdy po długim czasie ją wypożyczyłam i zaczęłam czytać. Cóż to była za opowieść!! Alicja i Jakub po śmierci nastoletniej córki decydują się opuścić Warszawę i zmienić całkiem swoje życie. Małżeństwo przeprowadza się do małej miejscowości Zalesie, gdzie zamieszkują w domku nad jeziorem. Bardzo szybko para się przekonuje, że to miejsce nie jest takie sielskie i anielskie, skrywa ono bowiem swoje tajemnice mrożące krew w żyłach. Co się tam wydarzyło? Dlaczego wszyscy mieszkańcy tak dziwnie się zachowują? Autorka ukazała na kartach książki, jak wielką tragedią jest dla rodziców śmierć ich ukochanego, jedynego dziecka. Pogrążona w depresji główna bohaterka nie potrafi cieszyć się z niczego. Jest w rozpaczy. Każdy dzień to dla niej ogromne wyzwanie. Jej jedyną ucieczką i balsamem dla cierpiącej duszy jest malowanie i fotografia, a także spacery po pobliskim lesie. Ale tylko do pewnego momentu. Otóż pewnego dnia kobieta dostrzega dziwne rzeczy. Jakieś cienie, dziwne odgłosy. Jakby ktoś za nią chodził, śledził ją. Wszystko to coraz bardziej niepokoi ją, bo nie wie, czy to wyłącznie wytwór wyobraźni, działanie uboczne leków antydepresyjnych. A może rzeczywiście coś jest na rzeczy i życie Alicji jest zagrożone? Gdy przeczytałam opis na okładce to nie spodziewałam się, że dostanę tak pasjonującą, wciągającą historię. Myślałam, że będę miała do czynienia ze zwykłą obyczajówką, jakich przeczytałam już wiele. Oj, pomyliłam się bardzo. Na szczęście w tym pozytywnym znaczeniu. Agnieszka Rusin stworzyła doskonałą książkę – porywającą, dającą do myślenia, aż wreszcie wzruszającą. Znajdziemy tutaj całą gamę emocji, odczuć. Postaci wykreowane są wyraziste, a do tego niezwykle autentyczne. Każdy z nas może utożsamić się z Alicją, Jakubem czy innymi bohaterami występującymi w tej historii. Rusin w mistrzowski sposób pokazuje czytelnikom, jak działają małe społeczności i jaka jest ich specyfika, co mnie szalenie się podobało, bo uwielbiam, jak akcja różnych powieści jest osadzona w małych miasteczkach. Nie chciałabym zdradzać Wam więcej szczegółów dotyczących omawianego przeze mnie tytułu, ponieważ pozbawiłabym Was przyjemności czytania. Jedno Wam powiem – ten tytuł jest wart uwagi i tego by poświęcić mu czas. Co więcej, ta pozycja najprawdopodobniej znajdzie się w mojej TOP PIĄTCE najlepszych książek przeczytanych w tym roku, a przynajmniej na dzień dzisiejszy bym ją w niej umieściła. Rok co prawda się jeszcze nie skończył i mam nadzieję, że będę miała okazję przeczytać jeszcze wiele wspaniałych pozycji, ale ta lektura zrobiła na mnie ogromne wrażenie i absolutnie nie żałuję, że po nią sięgnęłam. Wręcz przeciwnie! Miałabym ochotę przeczytać coś w podobnym stylu. A to już chyba wystarczająca rekomendacja i argument, że „Ukaż mi prawdę” to idealna książka. Gorąco polecam ją każdemu!

O TYM, ŻE ŻYCIE LUBI ZASKAKIWAĆ... Co jakiś czas czytuję książki Agaty Bizuk i tym razem przyszła pora na drugą w kolejności powieść autorki zatytułowaną "Narzeczona z second-handu". Tym razem zdecydowałam się na audiobook w interpretacji Beaty Kłos i to była naprawdę dobra decyzja. A wiecie dlaczego? Otóż obawiam się, że samodzielna lektura tej historii mogłaby okazać się męcząca. Słów kilka o treści... Michalina Okońska jest dziennikarką w lokalnej gazecie, żoną i matką. Jej mąż Ignacy to typowy hipochondryk i do tego casanova. Kiedy zdrady wychodzą na jaw Miśka z dnia na dzień zostaje samotną matką Borysa. Nie zastanawiając się długo kobieta składa dokumenty rozwodowe i zamierza szybko zamknąć ten rozdział swojego życia. A że nieszczęścia lubią się mnożyć, to i na gruncie zawodowym czeka na bohaterkę sporo niespodzianek. Michalina ma na szczęście szerokie grono znajomych i przyjaciół - ludzi, dzięki którym jest w stanie stawić czoła życiowym porażkom i rozczarowaniom. W otoczeniu Miśki szybko pojawia się pewien przystojniak o oryginalnym imieniu Ariel. Czy mężczyzna okaże się dla bohaterki lekiem na całe zło? "Narzeczona z second-handu" to komedia romantyczna z wątkiem kryminalnym i plejadą barwnych, przewrotnych i nieprzewidywalnych bohaterów. To opowieść pełna absurdalnych sytuacji, które w połączeniu z ironią losu wzbudzają uśmiech oraz... politowanie. Niestety nie kupuję pomysłu, który Agata Bizuk zaproponowała w tej powieści. Całość okazała się nieprzemyślana, niedopracowana, pisana pobieżnie i jakby na tempo w rezultacie wypadła słabo. Rzeczywiście są momenty humorystyczne, sporo zaskakujących sytuacji i luzu, ale czegoś tu jednak ewidentnie brakuje. Mam też zastrzeżenia co do kreacji bohaterów. W większości przypadków wzbudzali oni moją irytację (co nie byłoby złe zważywszy, że to też są emocje), okazali się nazbyt przerysowani, wręcz karykaturalni. Niektóre dialogi zamiast dawki humoru dostarczały zażenowania, a wydarzenia są na tyle przewidywalne, że bez trudu udaje się rozszyfrować zamysł autorki. Co zatem udało mi się wynieść z tej opowieści? Niestety niewiele... Agata Bizuk stara się zwrócić naszą uwagę na radzenie sobie w różnych trudnych, życiowych sytuacjach. Popełnianie błędów jest ludzkie, ale warto wyciągnąć z tego wnioski oraz popracować nad sobą, swoimi wadami i słabościami. Autorka stawia na przyjaźń, tę prawdziwą, lojalną i niezłomną - po grób. Uczy tolerancji i akceptacji. Pokazuje blaski i cienie macierzyństwa, a przede wszystkim samotnego wychowywania dziecka. Do tego wątek kryminalny na pewno dodaje smaczku i urozmaica opowieść. "Narzeczona z second-handu" to opowieść, która pozostawia po sobie spory niedosyt i rozczarowanie. Dlatego tym bardziej cieszę się, że skorzystałam z wersji audio, którą wysłuchałam z przyjemnością, ale bez większego zaangażowania. Na szczęście nie był to czas stracony, w sam raz na mały relaksik przy pracy.

Książka porusza trudny temat - dziecko autystyczne w rodzinie. Klara kochająca matka, która początkowo nie chce widzieć, że jej synek jest inny. Chylę czoła przed rodzicami opiekującymi się niepełnosprawnymi dziećmi. Jako społeczeństwo mamy wiele do zrobienia.

"Szczęście to tylko chwila, która pojawia się i znika, ale najważniejsze jest życie. To zwyczajne, w różnych odcieniach, również w tych szarych, a nawet czarnych. Ono płynie i nic nie jest w stanie go zatrzymać. Zmienia się wszystko wokół, spotykają nas dobre i złe rzeczy. I wszystkie są po coś. Trzeba je przyjąć z otwartymi ramionami ..... " Wszyscy chcemy być szczęśliwi i do tego szczęścia bardzo dążymy. Ale szczęście dla każdego znaczy coś innego. 28-letnia Agnieszka jest specjalistką od szczęścia i poszukiwaniem szczęścia zajmuje się zawodowo. Prowadzi poczytny blog, gdzie wyraża swoje opinie odnośnie szkoleń oferowanych przez coachów, testuje szkolenia, poradniki i książki mówiące o szczęściu, recenzuje je na swoim blogu. Wyjeżdża też na eventy i kursy z tej dziedziny. Swoją pracę wykonuje z ogromną pasją i podchodzi do niej bardzo poważnie. W ten sposób zarabia na życie, a mieszka i pracuje w pięknym domku na przedmieściach, który odziedziczyła po babci. Dziewczyna twardo stąpa po ziemi i wydaje się, że ma kontrolę nad wszystkim co ją otacza. To w tym swoim ukochanym miejscu na ziemi cieszy się z tego co sama osiągnęła i upaja się ciszą. Ale Agnieszka oprócz mamy i siostry nie ma nikogo bliskiego i jej rodzinę bardzo to martwi. Pewnego dnia świat Agnieszki staje na głowie. A wszystko przez ślub siostry i związane z nim wyzwanie, któremu musi sprostać. Czy w życiu Agnieszki pojawi się wreszcie ten jedyny? Czy dziewczyna znajdzie receptę na swoje szczęście? "Testerka szczęścia" to lekka i przyjemna lektura z zaskakującym zakończeniem. Czytając ją poczułam lato, a piękne opisy przyrody i urok Bieszczad powodowały, że chętnie bym się tam przeniosła. Autorka na przykładzie bohaterki uświadamia nam, że głównie od nas zależy jak wygląda nasze życie i czy odnajdziemy swoje szczęście. Przystępny język i krótkie rozdziały powodują, że bardzo szybko się ją czyta. Książka napawa optymizmem i jest idealna na wakacje lub chwilę relaksu. Ale muszę powiedzieć, że mnie zaciekawiła dopiero po przeczytaniu połowy. Mimo wszystko polecam.

Lekka, przezabawna i szczera do bólu powieść w formie pamiętnika, przy której nie ma mowy o nudzie. Autorka wykreowała główną bohaterkę Anię na osobę, która nie jest ideałem i tak jak każda z nas walczy z różnymi słabościami i kompleksami. Przypomina trochę Bridget Jones. Tak naprawdę to w tej książce każda z nas może odnaleźć cząstę siebie. Czytając ją zdarzało mi się niejednokrotnie wybuchnąć śmiechem. Jest to pozycja skierowaną głównie do kobiet. Polecam na poprawę humoru 😀📖

Kontynuacja losów Magdy i Alka początkowo dawała mi podobny poziom emocji, jakie towarzyszyły mi przy czytaniu części pierwszej. Niestety sposób w jaki rozwijała się akcja, a zwłaszcza decyzje podejmowane przez Magdę sprawiły, że więcej czułam irytacji niż współczucia dla bohaterów. Dobrnęłam do końca z mocnym postanowieniem pożegnania się z tym cyklem stworzonym przez autorkę.

Książka składa się jakby z dwu częśći. W pierwszej części przedstwione zostały bohaterki powieści. Sześć kobiet w różnym wieku po przejściach, szukających wytchnienia i celu w życiu. Łączy je jedno: 5 z nich zostało zdradzonych przez mężów, jedna z nich sama zdradziła męża. W drugiej częśći powieśći poznajemy te kobiety w czasie pobytu w kurorcie w Świnoujściu. Uczestniczą w miesięcznej terapii prowadzonej przez jedną nich - Edytę. Kobiety poznają się, zbliżają do siebie i zaprzyjaźniają. Mimo własnych kłopotów, traumy, potrafią pomagać sobie wzajemnie. Powieść niesie nadzieję, że zdrada to nie koniec świata. Optymistycznie zakończenie jest tego dowodem.

więcej na:https://elzbietarogalska.blogspot.com/2021/11/ksiazka-gdy-opady-emocje-anety.html Moim zdaniem to bardzo dobry pierwszy tom. Wprowadza w temat ale jeszcze wszystkiego nie wyjaśnia. Dobrze wykreowane relacje międzyludzkie. Lekka książka ale z przekazem.

"UWIKŁANI" TOM 2 cykl Agata i Piotr - ADRIANA RAK Sięgnęłam po tę serie, bo zaciekawił mnie opis. Okazało się, że jest to bardzo płytko napisana książka. Język jest bardzo delikatnie mówiąc infantylny. Mam wrażenie, że napisała to nastolatka na wypracowanie, w dodatku taka co usłyszała jedno słowo, myśli, że jest super fajnie go używać w co drugim zdaniu. "Wszak" to ulubione słowo autorki, nie ma zamienników, nawet jest tam gdzie ono kompletnie nie pasuje, wkładane w zdania jak by na siłę. Można by wstawić "przecież"; "ponieważ" "dlatego" itd...ale nie ma takich słów, jest tylko jedno słowo "wszak" Bardzo to razi, Czasem jest to na jednej stronie, dwa, trzy razy, czasem więcej. Być może odbiór całej książki byłby inny, gdyby nie to jedno słowo. Zdania często są powtarzane, jak by pisane dla osób mało rozgarniętych. Słowa powielane, ale i tak to jedno "wszak, wszak" jest ich więcej niż grzybów po deszczu. I to zarówno w pierwszej części jak i drugiej. Teraz o fabule: Książka opowiada o uwikłaniu się w związek i zależności jakie dopada zarówno głównego bohatera Piotra, jak i Agaty, która niestety zakochała się w mężczyźnie z zobowiązaniami. Karolina, żona Piotra za to jest bezwzględną prawniczką, która sama zdradzając co chwila Piotra, poniżając go, nie dopuszcza nawet myśli, by on mógł od niej odejść. Obie części są naszpikowane emocjami i to jest to pozytywne dlatego też daje ocenę 6, a nie np 2 czy 4. Natomiast książki mogły by więcej zyskać, gdyby były bardziej dopracowane. Nie opisuje je osobno, ponieważ czytane jako całość można powiedzieć, że jest pierwsza część na tyle ciekawa, by sięgnąć po drugą. Druga natomiast kończy się bardzo zaskakująco. Sprawa jest jeszcze bardziej skomplikowana, ponieważ Piotr bardzo kocha swojego synka Jasia, a matka traktuje dziecko jak kartę przetargową. Mało tego, Karolina na swoje własne życzenie - pisząc kolokwialnie, ulega wypadkowi i zostaje osobą niepełnosprawną, poruszającą się na wózku Druga natomiast skupia się także na przyjaciółce Agaty, Basi, która nie wierzy w siebie i są również perypetie jej. Jak komuś nie będzie przeszkadzać infantylny język, można sięgnąć po tę serię. Uwikłani tom 2 - Adriana Rak OCENA 6/10 34/23 ( 7/04) ilość stron: 128 data wyd: 08.03.2019 czas przewidziany czytania: około: 5 h 40 min. Czas słuchania 6 h. 42 min. lektorzy empik : Walden Kaja Anastazja Skończona 18.04.2023 (słuch)

Główną bohaterką powieści Zuzanny Marczyńskiej jest Maria – kobieta, która na pierwszy rzut oka prowadzi poukładane, satysfakcjonujące życie, jednak pod warstwą codziennej rutyny skrywa głębokie poczucie zagubienia. Jej perypetie zaczynają się w momencie, gdy nagłe wydarzenie życiowe zmusza ją do zatrzymania się i przewartościowania wszystkiego, co do tej pory budowała. Maria wyrusza w metaforyczną i dosłowną podróż, której celem jest tytułowe „powrócenie do siebie” – odnalezienie własnego głosu wśród oczekiwań bliskich, społecznych ról i cieni przeszłości. Autorka z dużą wnikliwością prowadzi nas przez labirynt jej emocji, pokazując, że najtrudniejszą walkę toczymy zazwyczaj z własnymi przekonaniami. Wrócić do siebie to intymny portret współczesnej kobiety, który oceniam na mocne 7/10. Zuzanna Marczyńska napisała książkę, która dla wielu czytelniczek może stać się lustrem, pozwalającym przejrzeć się we własnych lękach i pragnieniach. Największym atutem powieści jest jej psychologiczna wiarygodność. Maria nie jest postacią z obrazka; bywa irytująca, niezdecydowana i błądzi, co czyni jej drogę autentyczną. Perypetie bohaterki, choć osadzone w codzienności, nabierają rangi uniwersalnej opowieści o odwadze niezbędnej do tego, by przestać zadowalać innych i zacząć żyć w zgodzie z własnym „ja”. Warsztat Marczyńskiej charakteryzuje się lekkością, ale i pewną surowością w opisywaniu stanów wewnętrznych. Autorka unika taniego sentymentalizmu, stawiając raczej na trafną obserwację detali. Relacje Marii z rodziną i przyjaciółmi są nakreślone z dużą dbałością o niuanse – widzimy tu całe spektrum trudnych emocji: od poczucia winy, przez złość, aż po kojącą akceptację. Książka ma w sobie coś z terapeutycznej sesji, ale podanej w bardzo przystępnej, literackiej formie, która nie nuży, lecz skłania do refleksji nad własnym życiem. Choć droga Marii jest fascynująca, momentami narracja wpada w nieco zbyt powolne tempo, a niektóre monologi wewnętrzne bohaterki wydają się być nieco powtarzalne. Można odnieść wrażenie, że autorka chciała bardzo dokładnie dobić się do sedna problemu, co skutkuje kilkoma przestojami w akcji. Jednak zakończenie, które nie jest oczywistym „happy endem”, lecz raczej otwarciem nowego rozdziału, w pełni rekompensuje te drobne niedociągnięcia. Podsumowując, Wrócić do siebie to wartościowa lektura dla każdego, kto czuje, że w biegu życia zgubił gdzieś swoją autentyczność. Zuzanna Marczyńska stworzyła postać Marii jako symbol zmian, które są możliwe w każdym wieku i w każdych okolicznościach. To ciepła, mądra i potrzebna książka, która przypomina, że dom to nie tylko miejsce na mapie, ale przede wszystkim stan ducha, w którym czujemy się bezpiecznie sami ze sobą. Idealna pozycja na spokojne popołudnie, która zostawia w czytelniku ziarno inspiracji do własnych poszukiwań.