Spadek

Przeżywający kryzys wieku średniego psychoterapeuta, korzysta z niespodziewanej oferty pracy jako asystent koronera. Mając wybitny talent do popadania w kłopoty, pomaga w rozwiązaniu kilku morderstw w pięknych pejzażach Gór Skalistych. Akcja wartka, ale wybitnie niewiarygodna. Ot sympatyczny zjadacz czasu.

Naprawdę ciekawa książka, interesująca akcja która sprawia że od pierwszej strony jesteśmy ciekawi losów głównego bohatera oraz podejrzanych w sprawie zabójstw sędziów. Mamy też momenty w których autor ukazuje refleksje prawnika jego smutnej przeszłości.Książka warta uwagi!

Ciekawy pomysł na książkę, ale całość jakby niedopracowana. Zaczyna się jak u Hitchcocka, od trzęsienia ziemi, ale później napięcie wcale nie rośnie. Mało tego, akcja ślimaczy się przez 450 stron, żeby przyspieszyć w końcówce. Czy rekompensuje ona kilkanaście godzin średniej rozrywki? Poniekąd. Przeszkadzała mi mała liczba bohaterów i wątków pobocznych, przez co książka mało wciąga. Wszystko kręci się wokół jednej intrygi, której motywy okazują się niezbyt przekonujące. Choć dzieje się sporo, trudno mówić o zwrotach akcji czy ślepych zaułkach w odkrywaniu prawdy. Karen Embry, prowadząca dziennikarskie śledztwo, mimo że nie je, chla do nieprzytomności, pali jak smok, a strefy czasowe przekracza częściej, niż próg własnego mieszkania, stopniowo (powoooli) odkrywa prawdę, która nie jest dostępna dla wszystkich służb wywiadowczych razem wziętych. Irytuje notorycznie powtarzany banał o tym, co widać w czyichś oczach. I nie są to tylko podstawowe emocje, ale też skrywana tajemnica czy chęć do zrobienia konkretnej rzeczy. Trudno nie uśmiechnąć się z politowaniem. I największy chyba minus - w wielu, zbyt wielu sytuacjach książka jest przewidywalna, a to, co zaskakuje, niezbyt trzyma się kupy. Zeman ciekawie opisuje okoliczności, w których najpotężniejsze państwo na świecie daje się zastraszyć jednej osobie. Przyjemnie czyta się o kulisach politycznych i bezwzględnych działaniach, których celem jest zdobycie/utrzymanie władzy. Największy dla mnie plus - końcówka. Nie tylko efektowne rozwiązanie całej intrygi, ale i jej symboliczny wymiar robią wrażenie.

Mam z Quinnellem pozytywne skojarzenia dzięki 'Człowiekowi w ogniu'. Wielu kojarzy ten tytuł dzięki adaptacji z Denzelem Washingtonem w roli tytułowej. Adaptacji mocno zmienionej, dodam. Była też adaptacja bardziej zgodna z książką, z doskonale dobranym Scottem Glenem w roli Creasy'ego. 'Człowieka w ogniu' czytałem na kryminale. Tak mi się spodobał, że kolejną książkę Quinnella odpaliłem na ślepo! To nie jest taki mięsisty akcyjniak jak ww. Bardziej bym to określił jako global conspiracy thriller w stylu Ludluma. Potężna tajemna organizacja- jest. Everyman w jej szponach- obecny. Idealiści różnych proweniencji chcący złą hydrę ukatrupić- na miejscu. Wątki romantyczne też w dobrym stylu. Te ostatnie wyjątkowo lubię :) W sensacjach działają lepiej niż w tradycyjnych romansach, bo są niby na drugim planie. W 'Szlaku łez' są nawet dwa, a jeden niezwykle uroczy. Sami zrozumiecie który :) Dziwi mnie sam tytuł książki, a raczej jego zbyt mało istotna obecność w książce. Jakby to był jeden z wątków, który autor zaczął, a nie miał czasu skończyć. Szkoda. To o tyle ważne, bo łączy się z dość kontrowersyjnym- wg mnie- wątkiem mniejszości rasowo- etnicznych. Zauważyliście, że w klasycznych sensacjacj większość 'tych złych' to biali republikanie, a inni to zwykle pozytywni bohaterowie? Bym się nie czepiał, gdyby mi to dramaturgii nie psuło, a psuje. Japończyk, Latynos albo Indianin to zwykle dobry gość. W 'Szlaku łez' zwróciło to moją uwagę też z powodu błędnego acz politycznie poprawnego wyjaśnienia sensu indiańskich skalpów. Obecnych w kulturze prekolumbijskiej na długo przed białymi! Niby drobiazg, ale jednak stereotyp. O naukowe wartości książki się nie zakładam, bo się nie znam. W kilku momentach bohaterowie zachowują się dziwnie, jakby urągali własnej inteligencji. Kilka wątków się urywa albo nie jest do końca przemyślanych. 7/10. Ale ogólnie porządnie, fajnie napisany klasyczny sensacyjniak. Nie ten poziom co 'Człowiek w ogniu', ale daje radę. Wersję audio czyta Leszek Filipowicz. Jego zaśpiew może niektórych denerwować, ale ja go uwielbiam. Jeszcze bardziej uwielbiam staromodną wersję tego nagrania. Kto zna audiobooki ten zrozumie: 'Szlak łez, taśma druga, koniec ścieżki pierwszej' :) Od czasu do czasu muszę sobie włączyć tego typu nagranie. Cudeńko! Często zdarzają się w tych wersjach problemy techniczne, ale nie tym razem. Czysta robota, bez szumów i charkotów.

Psycholog Alan Gregory na tropie mordercy swoich pacjentek, musi udowodnić swoją niewinność, ponieważ jest podejrzanym. Rozpoczyna śledztwo, będąc uwikłanym w romans z zastępczynią prokuratora, Lauren, która jak się okazało, jest chora na stwardnienie rozsiane. Alan, przestrzegając przepisów lekarskich, nie może wyjawić żadnych sekretów związanych ze swoimi pacjentami, mimo, że ma niemal pewność, że mordercą jest jego pacjent MacLelland. I ma rację... MacLelland, to psychol, który się mści na innych z to, że ojciec go wykorzystywał i za to, że gwałcił siostrę... Taka dosyć.

Bardzo lubię film na podstawie tej książki – „Bez przedawnienia” , ale dopiero niedawno odkryłem , że faktycznie istnieję książka i , gdy trafiła w moje ręce zacząłem czytać i przyznam szczerze , że książka jest tylko dobra. Film był zdecydowanie lepszy. Czytając książkę w ogóle nie czułem żadnych emocji , a postacie były miejscami bardzo irytujące. Szczególnie wkurzająca była córka bohaterki. Dobrze , że film z Niej zrezygnował

Wyobraźcie sobie, że znaleźliście sposób na szybkie wzbogacenie się teoretycznie bez krzywdzenia kogokolwiek i w sposób zupełnie nieinwazyjny. Dwaj bracia – Charlie i Oliver – pracują w niewielkim (jak na standardy USA) banku i są korposzczurami, jakich w Stanach miliony. Całkiem przypadkiem w zwyczajnej rozmowie wpadają na pomysł wykorzystania luki w systemie bankowym, która pozwoli im na przejęcie środków z rachunku zmarłej osoby, która nie posiada żadnych spadkobierców czy rodziny, a które to środki bez podjęcia przejdą na rzecz skarbu państwa. Znajdują sposób na to, żeby nie zostać namierzonym i wszystko wydaje się być bułką z masłem. Jednak dziwnym zrządzeniem losu w tym prostym pomyśle powstają wyrwy, ponieważ ktoś popełnia błąd, ktoś inny chce stać się tego częścią, komuś innemu bracia swoimi planami krzyżują szyki na dużą większą skalę. Zaczyna się dziwny pościg z dziwnymi perturbacjami i jeszcze dziwniejszym finałem. Ja książkę chłonęłam! Czytałam kilka książek w takim stylu – mistrzem jest chyba Michael Ridpath, tworzący świetne fabuły osnute na amerykańskim systemie finansowym – i ta w niczym nie ustępuje. Wciąga bardzo. Mimo, że zasady tego systemu są nam obce, to autor w dość prostych słowach tłumaczy logikę działania i bankowości i służb zajmujących się ochroną systemu bankowego. To ważne z pozycji osoby raz że żyjącej w innym systemie prawnym, dwa że czytającej tę książkę wiele lat po jej wydaniu. Poza tym dzięki temu postępowanie braci nie wydaje się wydumane i przesadzone. Książka jest wydana w 2002 roku, więc zanim na świecie zapanował kult technologii, co bardzo pomaga fabule. Nie ma również takiej powszechnej inwigilacji elektroniką – widać w książce, jak pojawiają się pierwsze urządzenia namierzające na taką skalę, jak dzisiaj. Nie ma też takiej obawy przed terroryzmem, innymi zagrożeniami, które przez tych 20 lat zdążyły zmienić nasze proste życie w życie pełne zasad bezpieczeństwa. Ponieważ przez większą część książki śledzimy ucieczkę Charliego i Olivera, to mamy wrażenie, że ciągle biegniemy. Do tego stosunkowo niedługie rozdziały mocno przyspieszają akcję. Ponadto większość rozdziałów kończy się cliffhangerami, więc przerzucamy kartka za kartką aż do samego końca. Bardzo lubię ten zabieg. Ciekawym pomysłem jest połączenie głównego w bohatera w postać dwóch braci. Dzięki temu mamy poniekąd dwie historie - mimo, że opowiadane słowami Olivera - ponieważ obaj bracia są skrajnie różni, ale obaj rozumieją się bez słów. Ba! Mają nawet własny kod spojrzeń, którym porozumiewają się w różnych sytuacjach. Dzięki niemu stanowią drużynę, a my mamy poczucie silnej więzi między nimi. Pozostali bohaterowie zbudowani są w prostej konwencji, w której nie należy żadnemu z nich ufać. To jest zasada, której przez całą książkę należy się trzymać. Nikt nie jest kryształowy. Każdy ma jakiś interes, jakieś niecne zamiary, jakiś powód żeby w tej historii istnieć. Proste, ale powoduje, że te postaci nabierają charakteru i nie są jednowymiarowe. Podobało mi się to. Powieść jest mało angażująca – w tym sensie, że nie przeżywamy jej po przeczytaniu, nie żyjemy życiem tych bohaterów – ale warta tej chwili zabawy i przyjemności. Dla miłośników kryminałów i thrillerów miła propozycja.

Literacki odpowiednik "Expendables", chociaż "Prey" nie jest tak przerysowane. Jest brutalnie, konkretnie i bez pardonu nawalanka od początku, jest paczka kumpli-twardzieli, trup ściele się gęsto i autor specjalnie nie celebruje śmierci nawet pierwszoplanowych postaci, jest trochę surwiwalu na łonie natury, kult broni. Tempo jest niesamowite, 400 stron przeleciało jak mrugnięcie okiem. No i jest też przeważnie bez sensu, cała ekipa antagonistów wybitnie pretekstowa, ta ich agenda tudzież, chodziło przede wszystkim o to, by była odpowiednia ilość zbrojnych, co by nasza paczka miała z kim się nawalać i eliminować. Czytało się świetnie, dawno nie miałem tak, że lektura sprawia mi frajdę, chociaż doskonale wiedziałem, że fabuła nie ma większego sensu. "Prey" jest jednocześnie całkiem oryginalne, a to miejsce akcji, osnowa durnej intrygi, bardzo wyraziste postaci, intensywność, to wszystko tworzy unikatową całość zapadającą w pamięć, nie jest to kolejny, generyczny sensacyjniak. Przednia zabawa. Ps Po raz kolejny nie wiem, o co chodzi polskiemu wydawcy z tytułem, "Zdobycz" nijak nie odnosi się do treści książki.

Podstępny, zaskakujący thriller, który przyciąga uwagę czytelnika już od pierwszego rozdziału. Potem robi się tylko bardziej zagmatwanie, przez moment czytelnik gubi wątek, zastanawia się, co takiego się wydarzyło, by na sam koniec wszystkie części układanki wskoczyły na swoje miejsce.

Wrzesień 2003. Saddam Husajn, spodziewający się rychłej inwazji USA na Irak, przekazuje terrorystom plany budowy bomby atomowej. Mimo trudności ze zdobyciem wzbogaconego uranu, wkrótce bomba jest gotowa i przekracza granice USA. Prezydent Bush dostaje ultimatum: albo wymusi na Izraelu wycofanie się z terenów okupowanych, albo bomba zostanie zdetonowana, zabijając miliony Amerykanów. Rząd Izraela odmawia spełnienia żądań ...

Pierwszą książką tego autora po jaką sięgnąłem były "Promienie Śmierci". Opowiedziana historia w tej książce była ciekawa i wciągająca, akcja wartka choć momentami dość chaotyczna. Zachęcony sięgnąłem po "Córkę Boga" i "Spadek Leonarda da Vinci" - obie powieści pochłonęly mnie bez reszty.Treść obu książek obu skojarzyła mi się od razu z "Kodem Leonarda da Vinci" Dana Browna (która powstała kilka lat później). Ale w odróżnieniu od Browna, który skupił się na akcji i licznych zwrotach akcji - obie powieści Lewisa Perdue prezentują znacznie wyższy poziom. Fabuła okraszona częściowo faktami i niesamowita akcja nie pozwalają się oderwać do ostatniej strony. Z przyjemnością sięgnę po kolejne dziela autora - tym bardziej, że podobnie jak autor - interesuję się pracami Nikola Tesli jak i biologią (genomiką). Dlatego "Genom Śmierci" będzie następny w kolejności :)

Anioł zniszczeni to opowieść o seryjnym bombiarzu. Chłopak chce byc kimś, a byc kimś tzn. znaleźć się na liście najgroźniejszych przestępców USA. Do tego mamy jeszcze śledztwo w sprawie śmierci policjanta w skutek wybuchu bomby, panią detektyw- pijaczkę i lekomankę, tajnego agenta, który już agentem nie jest i wątek romansowy. Dużo się dzieje, przyjemnie się czyta.