Ślub z klasą

Bardzo zacny romans obyczajowy. Bardziej obyczajowy, niż romans. Zaczęłam czytać jadąc do Mediolanu i nad Como, jako, że w oprócz standardowego czytania lubię takie przerywniki, dziejące się w miejscach do których jadę. A "Narzeczeni" XVIII wiecznego pisarza, Manzoni Alessandro, okazali się po prostu zbyt ciężcy na wakacyjne Como. Co mnie w książce urzekło? - nie jest to prosty romans - właściwie mało tu romansu, a więcej obyczaju. Z pewnością nie można tej książki nazwać tanim romansidlem. Dzieje się w Oxfordzie, w Wenecji i nad jeziorem Como. I "dzieje się" jest tu słowem klucz - zarówno jezioro, jak i uniwersytecki Oxford pokazany jest przepięknie i nienachalnie - takie książki lubię. Najmniej pokazana jest Wenecja - i dobrze, bo od Wenecji jest Donna Leon, a romanse dziejące się w mieście miłości mogą już wychodzić bokiem. Książka napisana lekko, pozytywnie, z uśmiechem, ale i mądrością. Bywają takie romanse, które odkładamy na półkę z poczuciem świetnie spędzonego czasu i nadzieją. Nadzieją na właśnie taki romans, nadzieją na powrót do książki i nadzieją na... Ta powieść jest nie tylko mądra, ale i ładna. Bardzo ładna. PS. Opis wydawcy jak zwykle nieadekwatny - sugeruje zwyczajny harlequin, a tej książki za nic się nie da nazwać tandetnym romansem. Przepiękna po prostu.

Główna bohaterka strasznie irytująca, momentami ma ochotę się na nią nakrzyczeć i wytłumaczyć sens niektórych sytuacji. Ale prawdopodobnie o to chodziło autorce, żeby czytelnik czuł różne emocje podczas lektury. Polecam, czytanie na 2 - 3 zimowe wieczory.

Z jednej strony wiadomo czego się spodziewać po takiej książce - romantyczna historia, która skończy się dobrze i szczęśliwie mimo początkowych przeszkód. I chociaż to wiem, to jednak przyjemnie się to czyta. Sporo wnosi tu autor - Diego Galdino, rodowity Włoch, który w Rzymie prowadzi kawiarnię, do której chętnie bym zawitała. Przeczytałam wszystkie trzy jego książki i chyba ta wydaje mi się najlepsza, chociaż ta z kawą w tle też była fajna. Historia ognistej Włoszki Sofii i wycofanego, zranionego samotnika i uznanego malarza Tyrona pochodzącego z Australii nie jest jakaś odkrywcza, raczej powiela utarte schematy. Jednak magiczna Toskania i tradycyjna włoska rodzina dodaje tej opowieści klimatu i atmosfery. Miło czasem spędzić jeden wieczór przy takiej mało wymagającej książce. Nie zapadnie ona jakoś głęboko w pamięć, ale pozwala na chwilę oderwania od szarej i ciemnej zimowej pory. Autor przemyca w niej trochę poezji, trochę poetycznych opisów, chwilami potrafi wzruszyć, słowem maluje obrazy tej pięknej krainy. Sympatyczna książka która może też zachęcić do odwiedzenia Toskanii i spojrzenia na nią własnymi oczami.

Przeczytałam ją ciągiem. Ciepła, wciągająca, urokliwa i chwilami emocjonująca. Jest to historia o tym, że warto o siebie zawalczyć nawet wtedy, kiedy okoliczności nie sprzyjają, a traumy się nawarstwiają. To historia dzielnej kobiety, która po ciężkich przejściach trafia do domu, w którym odnajduje przyjaźń, dobro, bezpieczeństwo, poczucie własnej wartości i wreszcie miłość. Lektura tej książki zrobiła mi dużą przyjemność.

"Hotel szczesliwych slubow" to lekki i przyjemny romans. Watek milosny jest bardzo romantyczny, co jest mila odmiana od, tak modnej teraz, literatury erotycznej, czesto perwersyjnej i wulgarnej. Milosc glownych bohaterow, Josepha i Rosie, jest delikatna, wysublimowana. Lekka, czarujaca, niczym spacer po lace wiosna na bosaka. Tak wlasnie czulam sie czytajac utwor. Chociaz calosc oceniam pozytywnie, przyznac musze, ze przez pierwsza polowe ksiazki przebrnelam z trudem. Po prostu, troche wialo nuda. Druga czesc zdecydowanie lepsza, takiej tresci oczekiwalam po lekturze. Bardzo polubilam Joe'go i Rosie, dlatego bylo mi trudno oderwac sie od ksiazki.

Zoey Maliniak marzy o wielkiej miłości. Spędzając sylwestra ze swoją przyjaciółka Alicją wykrzykuje te marzenia przez okno o północy. W ciągu następnych dni pojawiają się aż trzej kandydaci do jej ręki. Czy któryś z nich będzie tym jedynym? Zabawna, lekka książka, nieraz można było się pośmiać.

Pomimo niskiej oceny postanowiłam przeczytać, gdyż bardzo podobała mi się książka tej autorki "Nie tacy oni straszni". Polecam bardziej tę drugą, ale "Skrajnie mylne sygnały" również mi się podobały. Miałam ochotę przeczytać coś lekkiego, nieskomplikowanego, zabawnego i krótkiego. I taka jest ta pozycja. Jeśli ktoś się spodziewa, że to powieść wysokich lotów, czy jakieś arcydzieło to po lekturze będzie zawiedziony. Książka do przeczytania w jeden wieczór. Ja się dobrze bawiłam czytając.

Bohaterką jest Lady Camilla, która chce zrobić wszystko aby przystojny książę jej się oświadczył. Zaprasza go do domu na święta, ponieważ książę Mikołaj chciałby przeżyć prawdziwe angielskie święta. Wynajmuje w tym celu aktorów,, którzy wcielają się w osoby z jej rodziny. Nie przewidziała jednak jednego, z wizytą zjawia się Grayson, który nadal ją kocha i wraca po 11-tu latach ze zdobytą fortuną w Ameryce, pragnąc ją do siebie przekonać. Świetna komedia w starym stylu. Bardzo mi się podobała.

Książka opowiada historię życia trzech pokoleń kobiet. W opowieści wspomnienia, marzenia i życzenia zawarte są w zawieszkach bransoletki. Zwraca uwagę jak ważne i silne są więzy rodzinne oraz pamięć o naszych korzeniach. Książka bardzo wzruszająca. Polecam do przeczytania.

Można rzec, że to taka współczesna historia Kopciuszka, z tą różnicą, że uciśniona w małżeństwie kobieta nie czeka na księcia, ale sama bierze sprawy w swoje ręce i zaczyna w końcu żyć :-) Rezygnuje z luksusów, markowych ubrań, na rzecz posiadania własnego zdania i wolności 🤩 świetna historia, niejednej kobiecie może dodać sił w podjęciu decyzji o życiowych zmianach 🙂 polecam bo czyta się bardzo dobrze 😉

Świąteczna kafejka była naprawdę piękną i niesamowitą opowieścią, o trudnej miłości, która przetrwała wiele lat w głębi serca. Od tej książki robi się niesamowicie ciepło na serduchu, ale też są momenty gdzie ciężko jest zebrać myśli, autorka w bardzo umiejętny sposób zaraża nas optymizmem i dodaje nam ciepła w te zimne wieczory. Sięgając po tą książkę byłam zauroczona jej magiczną otoczką, okładka jest naprawdę zachęcająca i stwarzająca pozory typowo świątecznej i lekkiej książki. Ale tak naprawdę nie jest to słodka i świąteczna lekka powieść. Dostajemy poruszającą historię, gdzie święta są tylko elementem tła... Nasza główna bohaterka Bea ma pięćdziesiąt trzy lata, prowadzi własną restauracje w Sydney, którą założyła wraz ze swoim mężem. Lecz gdy umiera jej mąż Peter, kobiecie jest bardzo ciężko pogodzić się z tym, że została całkiem sama choć ma dorosłego syna, to ich stosunki nie układają się najlepiej, a z synową nie może odnaleźć wspólnego języka. Na szczęście jest jeszcze Flora wnuczka Bei, która napawa ją radością... Bea kochała Petera na swój sposób był dla niej najlepszym przyjacielem i oparciem w niełatwym życiu, kochała go bardzo, ale nie aż tak jak swoją pierwszą miłość, Johna (ojca jej syna). Gdy się w nim zakochała była bardzo młoda a on miał już rodzinę. Rozstali się ale konsekwencje ich romansu Bea musi dźwigać przez całe życie. Choć Wyatt jest już sam ojcem, to nigdy nie poznał swojego ojca, ani Bea nie opowiedziała mu nic na jego temat. Natomiast Peter kochał go jak własnego syna. Bea doataje list od Alex McKay z Edynbymurga i po przeczytaniu postanawia odnaleźć forum na temat reastauracji w internecie, Flora przychodzi ciężki okres i przez jakiś czas pomieszkuje u Bei i uczy ją wysyłać e-maile, gdy zbliżają się święta wnuczka wpada na szalony pomysł aby gdzieś razem wyjechały. Choć Bea załapała dobry kontakt z całkiem obcą osobą, podejmuje szaloną decyzję i wraz z Florą udają się w podróż na drugą półkule, która już na zawsze odmieni ich życie... Czytałam tą książkę jednym tchem i muszę przyznać, że już po pierwszych stronach mnie do siebie przekonała. Ta piękną wzruszająca historia o miłości będzie w sam raz na relaks po świętach, polecam z całego serducha.

Powieść wciągająca, życiowa i trochę zwariowana...Jest tu wszystko, ból, choroba, miłość, wrażliwość, relacje i swoisty humor... Życie na pozór zwykłe i przewidywalne, zostaje wywrócone do góry nogami, kiedy choroba autoimmunologiczna paraliżuje całe ciało, kiedy słowa nie wypływają z ust a do rozmowy służą powieki. Szpital zostaje na długo drugim domem, a personel medyczny towarzyszem na dobre i na złe. Choroba weryfikuje wiele przyziemnych spraw, komplikuje relacje ale też zmienia wiele. Coś się kończy a coś zaczyna... Myślałam, że tytuł sugerujący podszycie się pod kogoś, będzie zmierzał w kierunku jakiś thrillerowych akcji. Nie było sensacyjnie, ale za to dość barwnie i momentami zabawnie. Książkę czytało się świetnie i był to mile spędzony czas. Nie jest to nowość, ale może komuś po targach książek zostały podobne okazy, wyszperane z dna jakiegoś pudła? Ja mam parę takich sztuk😆 i one też są fajne i warte uwagi, no przecież po coś je kupiliśmy? I dobrze czasami wejść w zawirowane życie innych, żeby docenić swoje - a książkę polecam!😍 cytat: "Nie wystarczy dużo wiedzieć, żeby być mądrym."

Ostatnia część trochę rozczarowująca. Wydaje się jakby pisana na siłę, aby tylko zakończyć tą serię. Oklepane tematy w stylu rak. To przerażające, że kobiety dają sobie uciąć piersi, macicę etc. z tego powodu. Może czasem lepiej spróbować alternatyw i medycyny niekonwencjonalnej.

"dobry uczynek" traktuje o młodym małżeństwie, które boryka się z wieloma problemami. Libby przejmuje od teściowej stary pensjonat i zamierza urządzić go na nowo, by lepiej prosperował. Przy okazji w pobliżu domu znaleziono potrąconą przez samochód młodą kobietę, która po urazie cierpi na amnezję wsteczną. Libby oferuje jej dach nad głową w zamian za pomoc na recepcji. Kobieta każe mówić do siebie Pippa, ale po pewnym czasie identyfikuje się jako Alice. Luke,szwagier Libby, rozpoznaje w niej pracownicę pubu. Podobno ma walijskiego chłopaka, są szczęśliwi, więc kobieta z ulgą nawiązuje z Gethenem kontakt. Ma szybko wrócić do wspólnego domu. Potrzebuje wyciszenia i odszukania siebie, swojej tożsamości, ale czy znajdzie spokój właśnie tam? Kto ją potrącił, dlaczego nie pamięta szczęśliwych chwil z chłopakiem? Los szykuje jej kolejną niespodziankę. Tymczasem zaufanie Libby do Jasona zostaje mocno nadszarpnięte przez kłamstwa i machlojki finansowe czy błędne decyzje. Facet odchodzi, a Libby przy wsparciu Alice, Luke'a i innych doprowadza remont do końca. Czas leczy rany i jest gotowa dać mu drugą szansę. Z pewnością doświadczycie rozmaitych emocji czytając tę powieść. Różne komplikacje, wartka akcja, sprawnie rozwiązane wątki oraz dający się lubić bohaterowie to najważniejsze atuty tej książki. Przesłanie, że dobro powraca jest bardzo czytelne, a zakończenie poprawi humor romantycznym duszom. Warto dawać druga szansę ludziom, których się kocha- o tym zaświadczą bohaterowie. Mądra,ciepła i wciągająca historia.

Bardzo przyjemnie się czyta książki pani Caboni. Lekkie pióro, może i romansidło, ale ciepłe, wzruszające, takie do popłakania. "Strażniczkę miodu i pszczół" czytałam na Sycylii, pełna uroku książka, przynosi mi wspomnienie słońca, poruszających historii miłosnych, szczerości i bliskości, gdy o niej myślę... Tęskniłam za tym uczuciem przy czytaniu, znalazłam "Zapach perfum" - i nie zawiodłam się.

Kolejna historie Catherine, polubiłam bardzo tą postać jak całą serie za piękne miasta i miejsca tak dokładnie opisane jakby było się na miejscu, za modę opis kroju, koloru i projektanta, kosmetyki i perfumy równie precyzyjnie opisane. Polecam każdemu tą lekko czytającą się trylogie :)

"Weneckie lato" autorstwa Nicky Pellegrino to pełna uroku i inspiracji opowieść, która przenosi czytelnika do magicznej Wenecji. Addolorata Martinelli, główna bohaterka, jest postacią, z którą łatwo się utożsamić. Mimo posiadania rodziny i pracy, która powinna przynosić jej satysfakcję, czuje, że czegoś jej w życiu brakuje. Fabuła książki jest napisana z niezwykłą lekkością i ciepłem, a opisy Wenecji sprawiają, że miasto ożywa na kartach powieści. Pellegrino z mistrzowską precyzją oddaje atmosferę weneckich uliczek, kanałów i ukrytych skarbów, dzięki czemu czytelnik czuje się, jakby sam spacerował po tym urokliwym mieście. Podróż Addoloraty to nie tylko fizyczna wędrówka do Wenecji, ale także emocjonalna podróż w głąb siebie. Tworzenie listy dziesięciu rzeczy, które mogą przynieść jej szczęście, jest symbolem poszukiwania sensu i radości w życiu. Każdy z nowych znajomych, których poznaje w Wenecji, wnosi coś wyjątkowego do jej życia, pomagając jej odnaleźć pasję i równowagę. Historia ta pokazuje, jak ważne jest, aby nie bać się zmian i podejmować ryzyko w dążeniu do szczęścia. "Weneckie lato" to książka, która przypomina nam, że nigdy nie jest za późno, by zacząć wszystko od nowa, odnaleźć swoje miejsce na ziemi i otworzyć się na nowe doświadczenia. Nicky Pellegrino napisała powieść pełną ciepła, miłości i nadziei, która z pewnością zachwyci każdego czytelnika. To idealna lektura na lato, która pozostawia serce pełne pozytywnych emocji i inspiracji do poszukiwania własnego szczęścia.

Przeczytana ponownie nie zrobiła już na mnie tak pozytywnego wrażenia. Wątki są dość pobieżne, a całość bardzo amerykańsko/nowojorska, aż do przesady. Narobiłam sobie na nią apetytu po innej książce o podobnym tytule i tematyce małej, czarnej sukienki, ale niepotrzebnie czytałam ponownie, popsułam sobie wrażenie. Tylko sukienka została tak samo urocza. 04.09.2022 Dziewięć żyć małej czarnej sukienki - tytuł przetłumaczony dosłownie z oryginału brzmiałby o wiele lepiej. Nie zmienia to jednak faktu, że książka jest przeurocza, pełna ciepła i optymizmu. Przywodzi na myśl filmy typu: Zakochany Nowy Jork, czy Walentynki w Nowym Jorku (czy coś w tym stylu), gdzie splatają się losy różnych osób, a każdy z bohaterów tworzy osobną opowieść połączoną jednak jakimś wspólnym elementem - tu: sukienką. Książka początkowo wydaje się monotonna, jednak szybko przekonuje, że pomimo wolnego tempa i jakiejś takiej melancholii, jest intrygująca. Kilka cudownie romantycznych historii miłosnych dziejących się jakby mimochodem. Bohaterowie są bardzo przyjaźni, każdy z nich pozytywny i życzy im się, aby wszystko się dobrze ułożyło. Jest delikatny, inteligentny humor, akcja rozplanowana i zgrabnie poprowadzona do samego końca. Jest też ta tytułowa sukienka. Przyznam, że nie jestem zbyt elegancka, przeważnie noszę zwykłe ciuchy, a na hasło 'strojenie się' przewracam oczami, traktując to jako bzdury przeznaczone dla pustych laluni, ale czytając tę powieść, sama zamarzyłam o noszeniu takiej sukienki🙈. Nie można też pominąć bardzo pomysłowej okładki, gdzie na jednolitym, jasnym tle, prosta, czarna sukienka jest jakby naszyta miłym w dotyku materiałem - plus dla wydawnictwa. No i na koniec nie mogłam odpuścić sobie wiele mówiącego cytatu (s. 311): "To dzięki mnie dorosłe kobiety okręcały się przed lustrem jak małe dziewczynki, a młode dziewczyny po raz pierwszy widziały odbicie kobiety. To dzięki mnie mężczyźni obracali za nimi głowy - i młodzieńcy, i starcy. Bo odpowiednia sukienka potrafi tego dokonać. Sprawia, że zwykła kobieta czuje się niezwykła. A wszystkie kobiety są naprawdę niezwykłe. Tyle że nieczęsto mają okazję, by przewiązać się wstążką i zaprezentować światu. Kiedy jednak dostają już taką szansę, sukienka jest najważniejsza."👗🖤 Na tę autorkę trafiłam ponownie z polecajki "Co Emily Henry nosi w bagażu podręcznym" na końcu książki pt. "Ludzie, których spotykamy na wakacjach" - choć tak jak i poprzednio polecana książka nie została przetłumaczona na polski, tak inna powieść autorki okazała się kolejnym strzałem w dziesiątkę.

Jak już pisałam książkę mam przez przypadek z biblioteki. Jest dość gruba, ale szybko się ją czyta, bo wciąga, oczywiście jeśli macie czas ;) Mnie ostatnio go trochę brakuje... W książce opisane są losy trzech rodzin, ich losy przeplatają się także z innymi bohaterami. Jednak głównym wątkiem jest ślub i wesele Kathy i Michaela, co łączy wiele osób. A wszystko zaczyna się w Paryżu, na końcu książki dowiemy się dlaczego akurat tam :) Dwie siostry i Kathy to przyjaciółki od dawna, choć drogi sióstr się trochę rozeszły, wszystko przez mężczyznę...... Jednak takie więzi są silne i nie tak łatwo je zerwać, choć można ostro naciągnąć ;) Książka ciekawie napisane, fajnie połączone wątki i dialogi. Lekkim piórem pisana. Wcześniej nie znałam autorki, ale fajnie było ją poznać i mam nadzieję, że uda mi się jeszcze coś przeczytać i zobaczyć czy inne też są fajnie pisane. Jeśli lubicie lekkie obyczajówki, z ciekawym zakończeniem to wam ją polecam :)

W ubiegłym roku przeczytałam "Apartament w Paryżu" Michelle Gable. Gdy zobaczyłam "Do zobaczenia w Paryżu" tej autorki, wiedziałam, że przeczytam również tę pozycję, zwłaszcza że okładka książki jest bardzo kusząca. Rok 2001, Wirginia, USA. Ochotnik w konflikcie zbrojnym w Afganistanie, Eric Sawyer po krótkiej znajomości oświadcza się Annabell (Annie) Haley. Jej matka, Laurel, nie jest zadowolona związkiem córki z Erikiem. Wkrótce Eric wyjeżdża do Azji, a kobiety udają się do Banbury w Anglii, gdzie Laurel ma do załatwienia sprawę prawną. Na wierzchu bagażu matki Annie znajduje zniszczoną książkę biograficzną "Zaginiona księżna", oddaje się lekturze w każdej wolnej chwili. Dzięki temu poznaje Gusa, hrabiego Winton, który opowiada jej nieujęte w biografii wydarzenia związane z życiem Gladys Deacon, księżnej Marlborough, femme fatale pierwszej połowy XX wieku, która zniknęła z życia publicznego po śmierci męża i o której wszelki słuch zaginął po zakończeniu II wojny światowej. Lata 1972/1973, Banbury, Anglia. 19-letnia Amerykanka przedstawiająca się jako Pru Valentine dostaje pracę w rezydencji Grange pod Banbury, gdzie ma opiekować się ok. 90-letnią samotniczką, panią Spencer. W ten sposób Pru chce zerwać z dotychczasowym życiem i odreagować po niedawnej śmierci narzeczonego w wojnie w Wietnamie. Przyjmując pracę, nie wie jednak, że nic nie będzie wyglądało tak, jak to sobie wyobrażała... Jak widać książka ma dwa wątki główne odległe od siebie o prawie 30 lat. W "Do zobaczenia w Paryżu" autorka przedstawia kobiety, które z różnych powodów ukrywają swoją przeszłość i próbują żyć innym życiem. Jak się okazuje, wcześniej czy później przeszłość zaczyna się dopominać o swoje i tajemnice wychodzą na jaw. A wraz z nimi nieszczęśliwe miłości. Tak naprawdę w książce nic nie jest takie, jak by się wydawało na pierwszy rzut oka. Nawet wspólny wyjazd Laurel i Annie staje się czymś innym. Laurel ciągle gdzieś znika pod pretekstem spotkań z notariuszem czy inspektorem. Annie (tylko ona jest w książce sobą) musi zatem zabić czas we własnym zakresie. W porównaniu z tym, co matka przed nią ukrywa, zatajanie sposobu spędzania czasu w Barbury przez Annie to betka. Ci, którzy czytali "Apartament w Paryżu" odnajdą nawiązanie do tamtej powieści przez postać Giovanniego Boldiniego, który namalował portret przepięknej kobiety, którą była Gladys Deacon. Książka, pisząc szczerze, jest dziwna. Przez ponad 60% stron nie ma wartkiej akcji, a same tajemnice, które niestety są przewidywalne. Czytanie tej części nie należy do łatwych i ma się ochotę odrzucić książkę. Akcja rozwija się dopiero pod koniec i wtedy też czytelnik dowiaduje się, skąd taki tytuł powieści. Ma się wrażenie, jakby pisarka dopiero uczyła się pisać. Autorka miała ciekawy pomysł na fabułę, ale gdzieś się ona rozmyła, przez co książka w większości jest zwyczajnie nudna i pokręcona. Musiałam przeczytać ponad połowę książki, by zorientować się w wielości nazwisk i dopasowywać je do postaci. Najbardziej wyrazista jest jedna z głównych bohaterek - pani Spencer, kobieta o wyrafinowanym poczuciu humoru, elokwentna, niezwykle inteligentna i sprytna, a co najważniejsze świetnie dopasowująca się do okoliczności i zmieniająca się jak kameleon. Inspiracją do napisania "Do zobaczenia w Paryżu" była dla Michelle Gable historia prawdziwej postaci Gladys Spencer-Churchill, księżnej Marlborough. Autorka wplotła wiele autentycznych anegdot, wypowiedzi i faktów z życia księżnej. W ten sposób też na kartach książki pojawiają się tak wielkie nazwiska jak: Marcel Proust, Joseph Conrad, Edith Wharton, Winston Churchill, Thomas Hardy, Evelyn Waugh itp.