Sisters #9: Plątać się pod nogami

W latach 1933-1974 Portugalia funkcjonowała jako tzw. „Nowe Państwo”. Przez większość czasu dyktatorską władzę sprawował Antonie de Oliveira Salazar. W 1967 r. Portugalię miał odwiedzić papież Paweł VI, więc władze za wszelką cenę usiłowały uciszyć jakiekolwiek pogańskie praktyki. Głównym bohaterem jest Inspektor Międzynarodowej Policji Ochrony Państwa PIDE. Zostaje wysłany do małej rybackiej wioski, gdzie rzekomo dochodzi do tajemniczych zjawisk. Mieszkańcy już wybrali sobie winowajcę. Jako horror nie jest to zbyt skomplikowana i pomysłowa opowieść. Czytelnik może dosyć szybko się domyślić kto za wszystkim stoi, nawet jeśli scenariusz usiłuje wprowadzić błąd. Również samo zagrożenie jest bardzo oklepane. Trochę szkoda, że większy nacisk nie został tutaj położony na wątki polityczne. Co jakiś czas przewijają się tutaj problemy psychicznego głównego bohatera związanego z jego kontrowersyjną pracą, ale jest to zdecydowanie za mało. Dzięki temu jednakże jego zmiana zachowania jest wiarygodna. Podobało mi się jak przedstawiono tutaj ludzką mentalność. Ludzie z małej miejscowości nie chcą się przeprowadzić pomimo świadomości zagrożenia, ponieważ nie znają innego świata, a w tym miejscu żyli od zawsze. Trochę szkoda, że nie udało się uniknąć bardzo wyświechtanego motywu samotnej kobiety oskarżanej przez społeczność o czary. Za rysunki odpowiada tutaj Joana Afonso. Postacie w jej wykonaniu są bardzo karykaturalne, co dobrze kontrastuje w paru krwawych scenach. Dobrze udaje się tutaj oddać pewne bardzo dynamiczne i emocjonujące sceny. Album ten zawiera też dodatki opowiadające o kulisach pracy nad komiksem. Jest to bardzo dobry pomysł, ponieważ pozwala spojrzeć na samą historię z innej strony. W 2013 r. album ten otrzymał kilka nagród komiksowych. Rzeczywiście pod względem graficznym jest jak najbardziej godny nagrodzenia, ale fabularnie moim zdaniem nie jest to nic specjalnego.

"OBIECANKI" - AGNIESZKA ŚWIĘTEK Dziś parę słów o komiksie, który w raptem 60 stronach ukazuje wartościową treść. Okładka sugeruje że odbiorcami są dzieci. Jednak autorka porusza trudne tematy i przedstawia je oczami najmłodszych - rozwód rodziców, odejście taty, depresja mamy i jak to wszystko wpływa na najmłodszych, jak sobie z tym radzą. Dlatego myślę że dorosły też znajdzie w tej pozycji coś dla siebie. Komiks czyta się bardzo szybko, dosłownie 15 minut i jest po. Myślę że mógłby być troszkę dłuższy, według mnie końcówka jest niedopracowana. Wszystko stało się w niej za szybko. Momentami jest bardzo dużo dymków rozmieszczonych chaotycznie i nie wiadomo w jakiej kolejności je czytać. Dla wprawionych czytelników nie będzie to duży problem, ale Ci młodsi mogą potrzebować wsparcia. Myślę że wartościowy komiks. Polecam! 7/10⭐ Czyt.natka

Tym razem, wraz z Malutkim Liskiem i Wielkim Dzikiem, spędzamy czas na mokradłach. Mieszka tu dużo zwierzątek, jednak z pewną jętką zaprzyjaźnili się najbardziej. Czeka na coś, na pewien Endeżet, który jest dla niej bardzo ważny, ale nie wie kiedy nadejdzie. W Lisku jest bardzo dużo emocji, ale stara się uciec przed Cieniem Smutku, w czym pomaga mu jego najlepszy przyjaciel Dzik. Bo w końcu ich dwójka jest i będzie razem zawsze i wszędzie. A żeby zachować to wszystko w pamięci, zrywają z łąki niezapominajki. Ten tom uderzył mnie bardzo i już teraz wiem, że będę do niego często wracać.

W roli głównej - biedna siostrzyczka i jej gips 😁 Powodów do śmiechu i zabawy nie zabraknie i tym razem!! Wendy i Marine są siostrami. I jak to siostry - w takim samym stopniu kochają się, jak z uwielbieniem się kłócą i dokuczają nawzajem. Dzieli je prawie wszystko - podejście do życia i szkoły, wygląd - jedna jest brunetką, druga blondynką a nawet to, jak zupełnie odmiennie opowiadają o tych samych sprawach, ale łączy je to, że są równie szalone, energiczne i życie traktują, jak wielki park rozrywki!! W tym tomie znów się kłócą, znów grają, znów przeżywają wzloty i upadki, poznajcie ich najnowsze przygody! Warto!

Króciutka historia o tym, jak dzieci postrzegają wojnę, oraz o konfliktach między rodzeństwem. I choć nie przepadam za książkami o tematyce wojennej, to ta bardzo przypadła mi do gustu. Ninka przeprowadza się wraz z rodzicami do starej kamienicy. Jej tata zawozi mamę do szpitala, aby urodziła nową siostrzyczkę. Ninką ma zająć się jej starszy brat, Alek, ale chłopak woli spotkać się z kolegami. Zmarzniętą Ninkę znajduje na klatce schodowej sąsiadka - starsza pani Zilbersztajn. Z czasem staruszka coraz częściej opiekuje się Ninką. Na święta wręcza jej starą bombkę. I nagle Ninka odkrywa, że w jej pokoju za szafą są tajemnicze drzwi, za którymi w malutkim pokoju ukrywa się inna dziewczynka - taka sama, jak ona, ale głodna i przerażona. Myślę, że ta książka może być świetnym wstępem do tego, aby porozmawiać z dzieckiem o wojnie i o tym, jak ukrywano Żydów w domach. Książka ma wspaniałe ilustracje, a atmosfera niepokoju stopniowo się zagęszcza. Sądzę, że będzie odpowiednia dla dzieci od 10 roku życia, ponieważ dla młodszych stopniowe zacieranie się granicy między przeszłością a teraźniejszością może być trudne do zrozumienia.

Wendy i Marine są siostrami. I jak to siostry - w takim samym stopniu kochają się, jak z uwielbieniem się kłócą i dokuczają nawzajem. Dzieli je prawie wszystko - podejście do życia i szkoły, wygląd - jedna jest brunetką, druga blondynką a nawet to, jak zupełnie odmiennie opowiadają o tych samych sprawach, ale łączy je to, że są równie szalone, energiczne i życie traktują, jak wielki park rozrywki!! W tym tomie znów się kłócą, znów grają, znów przeżywają wzloty i upadki, poznajcie ich najnowsze przygody! Warto!

Doceniam książkę gdzie głównymi bohaterami są zwierzęta. Doceniam przybliżenie zachowań zwierząt w naturalnym środowisku. Ale ogólnie to była dziwna historia. Nie podobał mi się zasmiecony las, wredne psy, szalona sowa i końcówka. Boję się o łapkę rysia. Zbyt brutalna, jakkolwiek to brzmi xd Dla fanów Samojlika spoko.

Przygoda Malutkiego Liska i Wielkiego Dzika trwa w najlepsze i zwierzątka ani myślą się zatrzymywać. Spędzili miło czas na pięknej łące, gdzie w nocy Lisek próbował złapać świetlika w pustą muszlę po ślimaku, jednak zrozumiał, że robaczek najlepiej czuje się wśród swoich niż sam i świeci wtedy najjaśniej. Przeszli razem nawet zamglone góry, w których prawie się nawzajem zgubili przez słabą widoczność. W końcu dotarli na plażę z cichym i spokojnym morzem, poznając tym samym foki szukające idealnej plaży. Dzik oczywiście chciał być taki jak one, uważał nawet, że są podobni! Dobrze, że Lisek był obok.

Miałam łzy w oczach czytając. Nie ma tu głębi fabularnej, ale uważam, że komiks na tym zyskuje. Ten uniwersalizm opowieści przypomina, że w każdym małżeństwie może pojawić się przemoc i pod względem fizycznym to kobieta jest na straconej pozycji(w większości przypadków). Samo wplecenie wątku z ,,słoną zupą" jest trochę pójściem po najmniejszej linii oporu. Panele stylizowane na płótno malarskie potęgują odbieranie tej ,,szorstkości" opowieści.

Książka „Bolek i Lolek. Genialni detektywi” Marcina Wichy zabiera nas do kolejnych przygód ulubionych bohaterów przedszkolaków. Książka wydana w twardej oprawie z pięknymi ilustracjami z przygodami Bolka i Lolka, którzy mają mnóstwo niewyjaśnionych spraw. Ciekawe przygody i detektywistyczne poszukiwania. Dodatek to miejsce na notatki i zadania do wykonania. Idealna na prezent dla dzieci, które mają zacięcie małych detektywów. Dzięki takim książkom wyobraźnia dzieci pracuje na najwyższych obrotach, a koncentracja uwagi wydłuża się z każdą stroną.

Mimo, że wyrosłem mocno z literatury młodzieżowej, to seria "Amulet" mnie zainteresowała. W Comics Report poświęconym temu tytułowi, napisałem, że liczę na dość mroczne fantasy, choć oczywiście z nastawieniem na odbiorcę docelowego. Dot ego w miarę zawiłą fabułę i ciekawe postacie drugoplanowe, a całość skąpaną w magii. W praktyce wszystkie te założenia w większym stopniu się sprawdziły, a lektura prezentowanego tutaj, pierwszego tomu serii, była błyskawiczna. Co jednak ważniejsze - od razu sięgnąłem po tom drugi. To chyba najlepsza rekomendacja dla serii komiksowej, jako może być. Kiedy po skończonej lekturze czujemy mocny głód na więcej i więcej. Tak było ze mną w przypadku "Amuletu", choć nie jestem odbiorcą docelowym dla tej serii. W niniejszym tekście przedstawię powody, dla których tak się stało. W Comics Report pisałem, że już sam prolog zrobił na mnie wrażenie. Jest mocny, brutalny i smutny. Przedstawia śmierć ojca głównej bohaterki, Emily Hayes, czyli tytułowej strażniczki. Potem jednak nie jest już tak złowrogo, choć akcja nie zwalnia tempa, a część maszkar, w tym dziwny potwór z okładki, jest rodem z rasowego horroru. Tak naprawdę niewiele trzeba byłoby zmienić, aby przebudować ten komiks w serię skierowaną typowo do dorosłego odbiorcy. To naprawdę ogromna zaleta, bo mimo młodzieżowego wizerunku, fabuła potrafi wciągnąć nawet dojrzałego i bardziej wymagającego czytelnika. Przy "Amulecie", filmowa adaptacja "Więźnia labiryntu" to w praktyce rozrywka dla naiwnych dzieci. Emily i jej brat Navin zostają bowiem wrzuceni w magiczny świat, który jest gotów ich pożreć. Dosłownie. Zwie się on Alledii i jest czymś na wzór naszego świata, tylko przepełnionego magią. Słowem - stara zagrywka. Widzieliśmy to w masie książek, filmów, komiksów czy gier. Wystarczy wymienić "The Longes Journey", albo" Dziesiąte królestwo" i już mamy podstawy do tego co spotkamy w "Amulecie". Przynajmniej w teorii, bowiem Allediia rządzi się swoimi prawami. To nie jest kolejna kopia klasycznego świata fantasy, z wyżej wymienionych tytułów. Więcej tu mroku, odcieni szarości, dziwnych istot, zaś sama magia nie wydaje się być domeną wróżek. Kilka razy podczas lektury miałem wrażenie, że patrzę na odbicie świata z serialu "Witch", który swoją drogą zawsze lubiłem. W uniwersum "Amuletu" zadziałała na mnie ta sama magia - niby to dla młodzieży i dzieciaków (tutaj niekoniecznie tylko dla dziewczyn), ale całość jest miejscami tak mroczna, a fabuła na tyle ciekawie skonstruowana i pełna sekretów, że chce się to czytać. Czuć tutaj po prostu rasową przygodę w świecie magii oraz maszyn. tak maszyn, bo tych jest sporo, ale to pozostawiam już do samodzielnego odkrycia. Co zaś się tyczy pary głównych bohaterów, czyli Emily i Navina, to z jednej strony prezentują klasykę, a z drugiej dają coś od siebie. Nastolatka musiała dużo szybciej dorosnąć, po stracie ojca, w pewnym stopniu przejmując rolę matki w wychowaniu młodszego brata. Ten jest jeszcze beztroski, ale przy tym nie głupi. Nie ufa wielu rzeczom, na które Emily godzi się pod presją, w pewnym stopniu kuszona przez amulet swego pradziadka. Na tym polu wątek wygląda bardzo ciekawie, bo ciężko mi powiedzieć, czym w praktyce jest istota zaklęta w tym kamieniu. Takich odcieni szarości w komiksie jest znacznie więcej, dlatego trudno wyrobić sobie klarowny obraz jakiegoś antagonisty i protagonisty. Pewne jest tylko, że rodzeństwo zostało rzucone na głęboką wodę, zaś ich rodzinna scheda bardziej przypomina klątwę, niż dar. Finał również skrojono bardzo ciekawie i potrafi on zaskoczyć.

Najbardziej znanym metaforycznym komiksem o Holokauście jest „Mausa” Arta Spiegelmana. Również Nicolas Presl postanowił poruszyć w swoim niemym komiksie ten temat w sposób lekko zawoalony. Jak mu to wyszło? Akcja rozgrywa się w bliżej nieokreślonym miasteczku. Rządzi tam dyktatura, która każe wyłapywać wszystkich ludzi o sześciu palcach u dłoni. Pewnemu chłopcu udaje się uciec z łapanki i ukryć w fabryce. Tam opiekuje się nim pewien robotnik. Fabuła jest stosunkowo prosta, a komiks skupia się na emocjach bohaterów i relacjach między nimi. Ukrywający się chłopiec nie do końca rozumie sytuację, a fabryka w której przebywa fascynuje go i przeraża. Co jakiś czas pokazywane są jego reakcje na książki przynoszone mu przez robotnika. Nie jest wyjaśnione dlaczego robotnik pomaga chłopcu, ale pomimo braku słów można zauważyć rodzącą się między nimi więź. Dosyć rozczarował mnie prosty, ale dramatyczny finał – nie miałem uczucia katharsis. Kreska początkowo zniechęciła mnie – postacie wydawały mi się brzydkie i przypominały żółwie bez skorupy. Jednakże wraz z lekturą zacząłem doceniać szczegółowość w pokazywaniu fabryki. Podobały mi się też bardzo graficzne reakcje chłopca na czytane lektury i otoczenie w jakim się znajdował. Nie jest to może specjalnie odkrywcza historia na temat Holocaustu, ale doceniam pomysłową formę. Od razu uprzedzam, że początek komiksu może zniechęcić.

Vashti siedzi naburmuszona w ławce. Nic nie narysowała, twierdzi, że nie potrafi. Jest obrażona, ciut niezrozumiana. Nie chce już chodzić na lekcje plastyki. Nauczycielka prosi dziewczynkę: Postaw tu kropkę i zobaczymy, co się stanie. I stało się dużo... Nauczycielka docenia pracę i wywiesza ją w ramce w sali plastycznej. Gdy Vashti to zauważa jest dumna oraz budzi się w niej wiara, że potrafi zrobić lepszą kropkę. A potem wszystko rusza lawinowo. Po każdej kropce pojawia się kolejna, każda inna - w innej barwie, wielkości. Dziewczynka odkrywa w sobie talent, a co najważniejsze potrafi przekazać wiarę w możliwości twórcze dalej. Postaw tu... Świetna książka o kreatywnym myśleniu, o twórczym podejściu do jednej i tej samej idei - kropki. Autor pokazuje jak w delikatny i subtelny sposób zachęcić dzieci do odkrycia swoich pasji i rozwoju talentów. Książka Petera H. Reynoldsa jest inspiracją dla dorosłych. Zainaugurowano dzięki niej Międzynarodowy Dzień Kropki - przypada na 15 września. Święto kreatywności i twórczości. Dajmy się porwać kropce!

Książka „Wakacje Mikołajka. Wczasy nad morzem” pisana jest lekkim i zabawnym językiem, obrazującym punkt widzenia dziecka na zawarte w nim sytuacje oraz nieprzewidziane okoliczności. Szczerze przyznam, że teraz ciekawa jestem filmowej wersji, zawartych w książce przygód. Recenzja: http://mamao.pl/koniec-wakacji-wakacje-mikolajka-wczasy-morzem/

Bohaterką książki jest dziewczynka - tak uwielbiam, silne i mądre dziewuchy, a ta dodatkowo ma niebieskie włosy. Mała poszukiwaczka przygód i rysowniczka przyjaźni się z lisojeleniem. Podążając razem z nią poprzez dolinę spotykamy pierwszy raz trolla. Hilda potrafi bronić swego domu przed elfami i próbuje pertraktować z nimi pokój. Podejmuje też odważną wyprawę w góry, by zdobyć odpowiednie dokumenty od elfiego premiera i króla. Nawiązuje przyjaźnie i pomaga olbrzymom. Książkę przeczytałam w drodze z pracy, by poznać nowość biblioteczną. Przeczytałam drugi raz synowi - też był zainteresowany. A teraz zabieramy się za komiksy z Hildą. Na ich podstawie powstał serial na Netflixie. Duże litery, sporo obrazków. Klimat tajemnicy i przygód porywa Czytelnika. Chce się poznawać dalsze losy niebieskowłosej Hildy. Dziewczynka musi dokonywać wyborów, walczyć o swoje, ale i być pomysłową, zwinną istotą. Dba o innych, kocha zwierzęta i inny fantastyczne istoty zamieszkujące dolinę. Szanuje inność, jest tolerancyjna. Te cechy widać na każdym kroku. To one powodują, że czujemy sympatię do bohaterki, a młodsze pokolenie chce zachowywać się podobnie. I o to chodzi w książkach... by dawały dobre wzorce, ale nie nachalnie, a subtelnie i z taktem.

Jak ja się świetnie bawiłam, czytając tę książkę :) To zwariowana historia o wilku (wielkim, złym wilku), który postanowił zebrać ekipę zwierząt o równie kiepskiej reputacji i równie bogatej kartotece policyjnej po to, aby zmienić ich wizerunek. Aby ludzie (i inne zwierzęta) przestali uciekać na ich widok. Postanowił, że odtąd nie będą siać strachu i grozy, nie będą pożerać wszystkiego, co stanie na ich drodze, ale zewrą siły, aby zrobić coś dobrego. Ot, choćby na początku miało to być jedynie ściągnięcie małego kotka z drzewa (co zresztą nie idzie do końca z planem). Ta pierwsza akcja będzie tylko wstępem do planu poważniejszego. Bo wilk będzie chciał z psiego więzienia uwolnić około dwustu psów. A do tego będzie już potrzebna konkretna logistyka i zaangażowanie poszczególnych członków ekipy złych (którzy od teraz mają być ekipą dobrych). Będzie kupa śmiechu i dobrej zabawy w czasie lektury. I to bez względu na wiek czytelnika :)

jeśli chodzi o treść to poprawna mnie w żaden sposób nie poruszyła sucha opowieść o konkretnym uczuciu ale jeśli chodzi o sposób wydania szatę graficzną to mega jestem zachwycona i pełna podziwu co do pomysłu i wykonania. Jeśli miała bym ocenić samą treść dałabym 5/10 samą grafikę 9/10.