Sherlock Holmes. Nieautoryzowana biografia

Czy wiecie, kim był Arthur Conan Doyle? A Sherlock Holmes? Założę się, że większości z Was o wiele łatwiej odpowiedzieć na to drugie pytanie. Choć detektyw nigdy nie żył w rzeczywistości, ludzie byli przekonani o jego istnieniu. Postać stworzona przez Doyle’a stała się bardziej realna od niego samego. Z tego właśnie powodu pisarz postanowił zakończyć raz na zawsze żywot swego wroga, bo tym stał się dla niego Holmes. W 1893 Arthura uznano za mordercę. Jednak z nieznanego nikomu powodu, ku radości wszystkich swoich czytelników, mężczyzna postanowił po ośmiu latach wskrzesić słynnego detektywa. Pozostało jednak jedno, nurtujące pytanie: dlaczego? Harold White to badacz literatury i najmłodszy ze stowarzyszenia Sherlockistów. Kiedy jeden z nich pewnego dnia oświadcza, że rozwiązał odwieczną zagadkę fanów Sherlocka i odnalazł zaginiony dziennik Conan Doyle’a, nikt nie może w to uwierzyć. Jednak staje się rzecz straszna- mężczyzna zostaje zamordowany we własnym pokoju hotelowym w noc przed planowanym ujawnieniem dziennika, a po zapiskach nie ma ani śladu. Harold postanawia wziąć przykład ze swojego idola i własnoręcznie, z pomocą pewnej tajemniczej kobiety, rozwiązać tę zagadkę. Gdzie są zapiski Doyle’a? Czy badacz skłamał? Kto zabił? I jaką rolę w tym zamieszaniu odgrywa potomek pisarza? Książka pisana jest z dwóch perspektyw- w jednej możemy poznać przygody White’a na tropie dziennika, a w drugiej samego Doyle’a w czasie jego pisania. Obydwaj panowie mają za zadanie rozwiązać mrożące krew w żyłach zagadki. To naprawdę świetna gratka dla fanów Holmesa. Chociaż książka tylko w niewielkim stopniu oparta jest na faktach, to dzięki niej możemy zapoznać się z paroma teoriami dotyczącymi zaginionego dziennika. Pojawiają się w niej postacie historyczne, jak Bram Stoker, Oscar Wilde (zostaje tylko wspomniany, lecz właśnie dzięki temu zainteresowałam się głębiej pisarzem, który ma tak smutny i przejmujący życiorys), czy właśnie Arthur Conan Doyle. „Sherlockista” to debiut Grahama Moore (twórcy m.in. „Gry tajemnic”, w której główna role zagrał Benedict Cumberbatch, znanego z serialu „Sherlock”) i jak na debiut jest naprawdę dobry. Można znaleźć wprawdzie parę niedociągnięć, ale książkę czyta się bardzo przyjemnie i z zainteresowaniem, szczególnie, jeżeli sami jesteśmy Sherlockistami lub po prostu fanami Arthura Conan Doyle'a.

Jak na kontynuację Sherlocka Holmesa - naprawdę udana! Klimat zachowany, tempo opowieści zachowane, postacie zdecydowanie bliskie oryginałom. Znaczna różnica występuje w długości fabuły. Ale muszę przyznać, że w porównaniu do innych autorów próbujacych wskrzesić slynnych bohaterów np Poirota, to ta kontynuacja warta jest przeczytania.

"Dzienniki i przygody" to zbiór dzieł Doyle'a na temat dokonań Sherlocka Holmesa. Bohater znany chyba wszystkim, słynący ze swej inteligencji oraz wiedzy. Mistrz dedukcji. Czytając o jego poczynaniach możemy się przekonać, jak wiele informacji jesteśmy w stanie wyczytać ze środowiska. Sięgałam po tę książkę z myślą, iż natknę się na nowe i ciekawe historie. Co prawda, te krótsze (ale wcale nie mniej ciekawe) przeczytałam po raz pierwszy, jednakże większe dzieła, czyli "Studium w szkarłacie" czy "Pies Baskerville'ów" stoją już u mnie na półce od dłuższego czasu. Wielkość książki jest dla mnie pewnym atutem. Niezmiernie cieszę się, gdy mam okazję sięgnąć po książkę formatu A4, w dodatku grubą i z twardą oprawą. Czcionka moim zdaniem była trochę zbyt mała, przez co musiałam trzymać książkę bliżej twarzy. Wiem też, że nie każdemu spodoba się wizja dźwigania ciężkiej książki. Jest mniej poręczna niż dzieło o popularnych wymiarach, na skutek czego ciężej jest ją zabrać w podróż,. Idealnie za to nadaje się do czytania na kanapie czy fotelu, gdzie możemy ją wygodnie ułożyć na kolanach.

Sherlock Holmes jest bez wątpienia ikoną popkultury. Jego postać i styl detektywistyczny, oparty na obserwacji/dedukcji zrewolucjonizowały gatunek literatury kryminalnej, a sam Artur Conan Doyle stworzył jednego z najbardziej oryginalnych i rozpoznawalnych bohaterów, inspirując innych twórców do tworzenia własnych, podobnych postaci oraz do licznych adaptacji filmowych czy też teatralnych. Na świecie chyba nie ma osoby, która nie wiedziałaby kim był Sherlock Holmes. I choć to postać fikcyjna, to dzięki swojej popularności stał się ponadczasowy. Pod koniec sierpnia w moje ręce wpadła „Księga wszystkich spraw” - lektura, która po pierwsze oczarowuje swoim pięknym wydaniem z barwionymi brzegami, ale także stanowi kompletny zbiór pierwotnych publikacji o Sherlocku Holmesie. Księga formatu A4 licząca sobie ponad 900 stron może nadwyrężyć nadgarstki czytelnika, ale dostarczy jednocześnie niezapomnianych wrażeń. Przyznaję, że jestem mniej więcej w połowie książki, ale tylko dlatego, że specjalnie dawkuję sobie te historie. Chcę jak najdłużej cieszyć się przygodami detektywa z Baker Street. Prawie wszystkie śledztwa opowiedziane są z perspektywy Watsona, który dodaje do nich ludzkiego elementu. Opisuje własne zdumienie, strach i podziw dla swojego towarzysza. Być może Doyle celowo utrzymuje taką narrację, gdyż jest przystępna i bez nadmiernego naukowego żargonu – skomplikowane dedukcje Sherlocka są dzięki temu przedstawione w sposób zrozumiały. Mocno polecam Wam tę lekturę. Jest to prawdziwy, literacki skarb, który pozwala na pełne zanurzenie się w XIX wiecznym Londynie i poznanie ewolucji Holmes’a od pierwszego spotkania z doktorem Watsonem na Baker Street aż po jego ostatnie śledztwa. 10/10

Ponieważ uwielbiam Sherlocka Holmesa, historie opisane w tej książce znam doskonale. Dodam,że znam je z opisu Watsona, toteż niezwykle zaciekawiło mnie jak wyglądało to od drugiej strony, czyli z perspektywy Irene Adler. I nie zawiodłam się, bo książka bardzo mi się spodobała, szybko się czyta i ciekawi do samego końca. Irene Adler to kobieta odważna, kreatywna i pełna humoru, idealna przeciwniczka genialnego Sherlocka. Penelope Huxleigh (przezabawna kobieta) w świetny sposób opisała losy Irene. Polecam!

Książka pokazuje jak krok po kroku powstaje klub zbrodni, morderstw, które wstrząsnęły światem. Książka oparta jest na faktach i każde morderstwo jest autentyczne. Czasami motyw mordercy i zabójstwa są wręcz nierealne a jednak były... Główni bohaterowie opowiadają o tych przypadkach, o raz o tym co mogło wpływać na psychikę zabójców. Czytając książkę przypominał mi się serial "Zabójcze umysły", który również pokazywał wpływ np. dzieciństwa na późniejsze życie mordercy.

"Cóż, zabiłem nie tego co trzeba i dlatego znalazłem się tutaj teraz." Moi Drodzy ➡️Ta książka to samo życie. Opisy codzienności na Zachodzie mogłyby równie dobrze znaleźć się w fabularyzowanym dokumencie. Połykałem je garściami i wołałem o więcej. A dlaczego? Bo humor towarzyszył im na każdym kroku, bo ironia wychylała się zza każdego pif paf, a barwność, niezwykłość i realność treści towarzyszyła mi od początku do końca. ➡️Żeby uczynić bohaterką powieści dziejącej się na Dzikim Zachodzie czternastoletnią dziewczynkę - trzeba mieć jaja ze stali. Żeby zrobić to wiarygodnie - trzeba być geniuszem. A żeby jeszcze napełnić to mega folklorem prerii, dzikością ludzi i postaciami tak żywymi, że niemalże wyskakującymi z kart książki - trzeba się nazywać Charles Portis. ➡️Nieźle już podjarany filmem, którego mini reckę dałem Wam na story - zasiadłem do tej króciutkiej książki z wielkimi oczekiwaniami. Powiedziałem sobie tak - niech no po pierwszych 10 stronach nie odpłynę - książka idzie do kosza. Nie, nie do kosza - idzie na stos! Stos nieprzeczytanych książek, stos odłożonych książek, stos książek zapomnianych. ➡️Taki stos jest gorszy od stosu z płonącą wiedźmą. Taki stos jest gorszy od spieprzonego stosu atomowego. Ta książka się przestraszyła, wiem to, bo kto by się nie przestraszył? Jest tu jakiś cwaniak? To każdy cwaniak daje trzydzieści a reszta piątaka zarzucając z lekka klasyką 😉 A zatem - przestraszyła się i była rewelacyjna 😊 ➡️Zacząłem uwielbiać Mattie od samego początku i łaskawszym okiem spojrzałem na pyskówki Młodej, dziękując Bogu, że nie dorwała się do tej książki 😉 Przecież, gdyby wzięła przykład z tej czternastolatki - marny mój los. Teraz na każde moje słowo ma 5 a tak miałaby 50 😅 ➡️Krótko i na temat - ta historia wyrywa z butów! Główna bohaterka to chodząca masakra, która zagada każdego, przegada adwokatów, zapyskuje na śmierć rewolwerowców i zniszczy potokiem swych wypowiedzi teksaskich rangersów 😁 Ona jest jak kataklizm - nie do zatrzymania. "- Z początku zastanawiałem się, czy nie skraść ci całusa, chociaż młoda jeszcze jesteś, chora i niespecjalnie atrakcyjna, ale teraz mam poważną chęć sprawienia ci lania pasem. - Jedno i drugie byłoby dla mnie równie nieprzyjemne - odparłam" 😅 ➡️Fabuła jest prosta jak cep - ginie ojciec bohaterki a ona wynajmuje twardego, lubiącego dać w palnik szeryfa, żeby schwytał i zabił zabójcę. Tyle. Motyw zemsty - klasyk. Motyw winy i kary - klasyk. Motyw pijącego bohatera - klasyk. Ta książka jest klasykiem od a do z, w najlepszym tego słowa znaczeniu. "Bo za wszystko trzeba na tym łez padole zapłacić, w taki czy inny sposób. Nie ma niczego za darmo, oprócz łaski Pańskiej. A na nią można wyłącznie zasłużyć." Ha! Lepiej bym nie powiedział. ➡️Dalej - jeśli nie lubujecie się w stonowanym i nie tak ostrym jak u "Braci Sisters" sarkazmie - ta książka nie jest dla Was. Jeśli nie kochacie pełnych ironii dialogów przyprawiających o skurcz śmiechu - ta książka Wam się nie spodoba. Jeśli nie lubicie bohaterów, którzy kupią Was od razu - to Wam się nie spodoba. A jeżeli nie uwielbiacie krwistych, wspaniałych, żywych, niesamowicie dynamicznych scen i postaci - omijajcie to szerokim łukiem! Byłbym zapomniał - jeśli nostalgia nie jest dla Was - omińcie tę książkę. "PAN GOUDY: Wycofał się pan? PAN COGBURN: Tak. Aaron zamachnął się na mnie siekierą. PAN GOUDY: W jakim kierunku się pan cofał? PAN COGBURN: Zazwyczaj cofam się do tyłu sir." 😅 Oooo scena przesłuchania to bajka 😅 ➡️Powiem więcej, każda ze scen w tej książce to majstersztyk. Absolutnie każda. Począwszy od sceny wieszania, przez targi o konie do całego pościgu i prześwietnego finału. A wszystko to okraszone ironią najwyższej próby, często nieuchwytną, ledwo wyczuwalną, ale ona tam ciągle jest. A scena z wręczaniem nakazu szczurowi - 😅😅😅 Do teraz mam skurcze ze śmiechu. Prosty ze mnie chłop 😁 ➡️Znacznie bliżej tej książce do "Brazos" niż to było w przypadku "Braci Sisters" i jeśli szukacie czegoś podobnego - tutaj macie szansę to znaleźć. Oczywista na mniejszą skalę. I w pierwszej osobie, co znakomicie się sprawdza. Jest tu więcej naturalizmu niż w "Braciach", więcej surowego romantyzmu, więcej tęsknoty za Zachodem. ➡️Nostalgia przebija z każdej strony. Widzę te przestrzenie, widzę jeźdźców galopujących przez prerię, czuję dym ogniska, smród oddechu pijanego szeryfa, pragnienie elementarnej sprawiedliwości i dzikość tego kraju. To jest namacalne, to jest bliskie i bardzo prawdziwe. I przy tym wszystkim co chwila parskałem śmiechem jak znarowiony kuc 😅 Mistrzostwo! ➡️Ta opowieść to gawęda snuta przy ognisku, kiedy w niebo z wolna unosi się dym, a daleko na zachodzie gasną ostatnie chwile dnia. I butelka whiskey krąży z rąk do rąk. Taka to książka. ➡️Wszystko to udało się pogodzić z sarkastycznym na wskroś szeryfem, gadułą pierwszej wody, odartym ze złudzeń, który jest niewątpliwą ozdobą tej powieści. Wygląda mi na to, że sarkazm rośnie wraz z ilością wypitej whisky i nie dziwię się wcale, że tak polubiłem ten trunek. "... stary, jednooki zbir postury Grovera Clevelanda. Powiedziałam: stary? Miał podówczas około czterdziestu lat." O jasna cholera, ale się poczułem stary 😅 ➡️A teraz Wam powiem - ta książka jest równie świetna jak "Bracia Sisters", chociaż wyraźnie inna. Momentami nawet lepsza, nie tak drapieżna, jak "Bracia", z tym swoim nieokrzesanym romantyzmem przebijającym przez brutalność i sarkazm, co osobiście uwielbiam. ➡️Jakbym miał ją porównać do czegoś, to do Przygód Hucka Finna i to nie tylko moje zdanie. A wiecie, że Twain to ironista wszechczasów. Mówię poważnie. Odleciałem, zachwyciłem się, jestem oczarowany i na mur przeczytam ją jeszcze nie jeden raz, tym bardziej, że jest taka krótka, co jest jej jedyną wadą. ➡️Mattie to ogień i masakra, jeszcze nie widziałem bohaterki tak młodej a przy tym tak trzeźwo myślącej, sarkastycznej, rezolutnej, zaradnej, pyskatej i jednocześnie uroczej. ➡️Szeryf to mega folklor i bohater czy może raczej antybohater perfekcyjny, wypełniony po brzegi ironią i tysiącem opowieści, chlejący przy tym na umór zaś teksaski ranger wprowadza dodatkowy ogień do wspomnianej dwójki (jakby go jeszcze było mało) i jest postacią niezwykle barwną i niesztampową. A pyskówki szeryfa i rangera to poezja 😅 ➡️Całość to lektura na jedno podejście i zaręczam - nie oderwiecie się od tej książki, dopóki jej nie skończycie 💥 ➡️Oceniam tę powieść na 9/10, niżej się nie da i daję UZJ (Uncelkowy Znak Jakości). Ponownie (po raz kolejny po "Braciach") zabrakło mi po prostu co najmniej dwustu stron. Czułem przeogromny niedosyt po zakończeniu lektury. A jak już przeczytacie książkę - bezwarunkowo obejrzyjcie film z Jeffem Bridgesem. Jest równie znakomity. PS. Porównania do „Braci” były nieuniknione, dobrze się stało, że przeczytałem te książki jedna po drugiej 😊

Solidna antologia, z rzetelną i niezwykle dociekliwą weryfikacją źródeł poszczególnych legend. Wiele z nich zaskakuje patyną i pochodzeniem, inne okazują się młodsze niż się spodziewałam, a na pewno zadziwia jak wiele z nich wskazuje na niezwykłe podobieństwo ludzi ponad podziałami narodowymi i kulturowymi.

Bardzo przyjemny styl i ciekawa fabuła, książkę czyta się szybko - to fajna pozycja na plażę czy jakiś wypad, kiedy chcemy mieć pod ręką coś lekkiego, ale wciągającego. Waham się w ocenie między "przeciętną" a "dobrą", bo jednak główny bohater czasem był boleśnie niedomyślny, a naprawdę dość prędko można się zorientować, kto jest sprawcą :) Nie mniej jednak nasuwające się podejrzenia nie odbierają frajdy z dalszego czytania.

Początkowo odłożyłem i przeczytałem dopiero za drugim podejściem. Początkowo pomyślałem - co to za porąbana książka? Jeśli coś zaczyna się od historii o generale amerykańskiej armii, który usiłuje przeniknąć przez ścianę, to musi być porąbane. Dalej jednak zrobiło się o wiele ciekawiej i o wiele straszniej. "Człowiek, który gapił się na kozy" to opowieść o tym w jakie zakamarki rzeczywistości udają się umysły wojskowych oraz agentów służb, aby zrobić kuku drugiemu człowiekowi. Aż strach pomyśleć, co jeszcze kryją wojskowe bazy, laboratoria i archiwa. "Człowiekowi..." warto poświęcić trochę czasu. Historia to wciągająca, a jeżeli jesteście fanami teorii spiskowych (które niekoniecznie nimi są) - spodoba Wam się.

Dziwnie czyta się książkę po raz pierwszy gdy już zna się jej tekst z wałkowanych w kółko epizodów (bez napisów oraz z tłumaczeniem Tomasza Beksińskiego). Fan Pythonów powinien ją mieć u siebie, chociażby po to by od czasu do czasu posłuchać głosu w głowie, który mówi, gdy fan czyta. ;)

Pierwszy tom cyklu "Gildia błaznów" to misterny średniowieczny kryminał z komediowym zacięciem. Narratorem i zarazem głównym bohaterem powieści jest błazen Feste, znany z komedii Szekspira "Wieczór Trzech Króli". Zainspirowany tą komedią, autor przedstawia dalsze losy bohaterów Szekspira. Ale nie martwcie się, nie musicie znać "Wieczoru trzech króli", żeby dobrze bawić się z bohaterami "Trzynastej nocy" :-)

"Biografia Hugh Lauriego i przewodnik po serialu" to w gruncie rzeczy solidne wprowadzenie do życiorysu oraz filmografii Hugh Lauriego, człowieka wszechstronnie utalentowanego i zdeterminowanego, ale ze skłonnościami do depresji. Druga część książki skupia się stricte na serialu Dr House i jego fenomenie. Otrzymujemy krótkie notki biograficzne pozostałych aktorów towarzyszących Hugh na serialowym planie, a także opisy wszystkich odcinków z trzech pierwszych sezonów. Z przyjemnością czytałam o wpadkach w danym odcinku, ale również o roli laski House'a czy tzw Gabinet diagnostyczny, zwracający uwagę na niuanse, które mogłyby nam umknąć podczas oglądania serialu. Miły dodatek dla fanów.

Szczerze? Po początku myślałem, że to może być naprawdę dobry i mocny kryminał z wieloma postaciami, zwrotami akcji i fajną fabułą. A naprawdę zaczęło się rozkręcać dopiero na kilkanaście stron przed końcem. Napisane nieźle, ale można zrobić lepszy kryminał z takiej historii. Niemniej jednak, miłośnicy muzyki klasycznej pewnie z chęcią przyswoją tę historię.

Bardzo solidnie napisana relacja ze śledztwa i procesu. Mamy rodzinę Kentów, majętni, mieszkający w pięknym domu, ale niewzbudzający sympatii wśród sąsiadów. Po śmierci pierwszej żony, Pan Kent poślubią nianię starszych dzieci. W sumie ma już 7 dzieci i kolejne jest w drodze. Pewnego ranka okazuje się, że w łóżeczku brakuje 3,5 letniego Sevill'a. Szybko okazuje się, że chłopiec został zamordowany. Wśród podejrzanych są wszyscy domownicy i służba. Naprawdę solidna i wciągająca książka.

W kamienicy w centrum Parmy ginie stara kobieta, a dochodzenie prowadzi Komisarz Soneri, jak większość postaci jest indywidualistą. Okaże się przy tym, że nikogo - nawet swych najbliższych - nie znał tak dobrze, jak mu się wydawało. Inne oblicze Włoch. Zadawnione urazy, surowa mentalność apenińskich górali, nielegalne aborcje. Oto Italia, jakiej nie znamy. Autor niemal od początku zdradza, że to, kto zabił, jest w tym przypadku najmniej istotne. Soneri odkrywa nie tylko to, że jego ukochana Parma jest przeżarta lichwą, narkotykami i korupcją, ale też że miejscowi lichwiarze, łapówkarze i dealerzy są niczym w porównaniu z tymi, którzy właśnie się pojawili i sięgają zbyt wysoko, by prowincjonalny komisarz policji mógł im zagrozić. „Pokoje do wynajęcia” jest powieścią o uniwersalnym przesłaniu, gorzkim portretem nowoczesnego miasta. Przeczytana 07.05.2022

Niezły kryminał. Oprócz tego, kto zabił :) można się dowiedzieć co nieco o Islandii i Islandczykach (tak jak widzi ich narrator). A jeśli ktoś chce, to podjąć próbę znalezienia odpowiedzi na pytanie (stawiane od wieków): co skłania człowieka do czynienia zła? Wiara w…, pragnienie, by uwierzyć, a może chęć posiadania czegoś, w co inni wierzą?

190613 papier G8. Dla miłośników "Mistrza i Małgorzaty" pozycja obowiązkowa. Około 1/3 książki to dziennik Bułhakowa oraz listy do rodziny, przyjaciół, a nawet Stalina. 2/3 to dziennik jego trzeciej żony Jeleny (pierwowzoru Małgorzaty). Mimo że Powieść przeczytałem cztery razy, nigdy nie zapoznałem się z życiorysem autora. Wiedziałem, że pisał ją kilkanaście lat, ale myślałem, że po prostu przez ten okres ją dopieszczał. Tak, można to tak ująć, jednak pisał ją tylko "w wolnych chwilach" i gdy mu zdrowie pozwalało - ostatnie poprawki nanosił kilka miesięcy przed śmiercią. Nie chcę za dużo zdradzać, ale Bułhakow miał niezwykle ciężkie życie. Dziennik opisuje problemy z jakimi się stykał. Niektóre są wręcz niewiarygodne. Jak "Państwo" może niszczyć człowieka, podcinać mu ciągle skrzydła? Wartość tych dzienników jest dla mnie bezcenna. Przynoszą tyle nieubarwionych, nieprzekształconych informacji z pierwszej ręki. Czasem "wgniatało" mnie w fotel, czasem uśmiechałem się od ucha do ucha. Bułhakow wielkim człowiekiem był! Spodziewałem się, że będzie więcej odniesień do Powieści. Niestety są tylko krótkie wzmianki. Marzy mi się ekranizacja łącząca fakty znane z życiorysu z tymi dziennikami. To byłoby coś pięknego!

Stary pasterz George zapisuje swoim owcom w testamencie (tak, owce już wiedzą co to testament) środki, żeby mogły pojechać do Europy. Ale ta cała Europa jest jakaś dziwna: nigdzie nie ma jabłoniowych sadów, za to jest zamek. No i są kozy. A kozy jak wiadomo są szalone. Jakby tego było mało okazuje się, że w okolicy grasuje Garou. (No po prostu dom wariatów.) Owce oczywiście postanawiają go wytropić i unieszkodliwić. W tym celu wysyłają owczą ekspedycję... W tej książce każdy czegoś szuka: Zimowe jagnię szuka imienia. Panna Maple szuka dziury w całym. (Zdaniem owiec.) A wszyscy szukają Garou.

Drugi tom trylogii "Gildia błaznów" to kolejna zagadka kryminalna. Tym razem Alan Gordon przenosi nas do Konstantynopola, serwując jeszcze bardziej zagmatwaną intrygę, w której bierze udział kilku błaznów wśród których są nawet kobiety. Potężny Konstantynopol roi się od niebezpieczeństw, więc błazen Feste (główna postać i narrator) musi mieć się na baczności. Ale ... dość gadania, wyruszajmy do XIII-wiecznego Konstantynopola :-)