Sekretne życie demonów

Nie wiem jak książka się ma z perspektywy psychologii, ale z perspektywy osoby wierzącej dużo daje. Może nie rozwiązuje problemów, ale je nakreśla i uświadamia jak być wierzącym bez oderwania od rzeczywistości. Brakowało mi jednak kilku wątków, a niektóre przykłady nie były trafne, co mimo wszystko jestem w stanie wybaczyć ze względu na okoliczności powstania książki.

Książka na półtorej - dwie godziny czytania. Ale jakie to były dwie godziny! Na około 100 stronach wyciągniętą jest kwintesencja tego, kim powinien być prawdziwy mężczyzna. Dla mnie, 30-letniego męża i ojca, zmagającego się z powtarzającą się rutyną dnia codziennego, lektura była jak Red Bull, który pomógł mi zrozumieć wiele spraw, przypomnieć sobie to, co ważne, a o czym już zapomniałem i ruszyć do przodu, wyrwać się z codziennego marazmu. Panowie, my po prostu musimy czytać takie książki 💪

Czasami takie krótkie książeczki są najlepsze. Nie są przegadane, ale esencjonalne i praktyczne, a jednocześnie nieuproszczone. I wydaje się, że taką książkę bardzo trudno jest też napisać. Autorowi jednak w pełni się to udało, przekazując nam duchową treść na temat modlitwy i wsłuchiwania się w głos Boga w kilku zaledwie rozdziałach. Publikacji daleko jednak od poradnika - nie będzie tutaj porad w stylu "jak zostać kontemplatykiem?" Autor w rozbrajającej szczerości stwierdza, że sam tego nie wie. Ale tak jest dobrze. Trudno jest wyrazić niewyrażalne. Wydaje się też, że wszyscy ciągle jesteśmy na etapie początkujących, którzy nie wiedzą. Lecz czasem zamiast nadmiaru słów wystarczy tylko małe naprowadzenie. A potem "opatrzność Boża poprowadzi cię tą drogą i da ci to, czego potrzebujesz. Musisz tylko chcieć wsłuchiwać się w Boże słowo."

Książka dobra, ale jest zbiorem wypowiedzi (kazań/homilii), które w większości słyszałem, więc brakuje tu efektu świeżości. Nie jestem namiętnym słuchaczem ks. Pawlukiewicza, więc albo często powtarzał swoje myśli, albo akurat trafiłem na te, które zostały zapisane. Same w sobie są wartościowe i dałbym 7, ale ten 1 punkt odbieram za brak nowości w treści (która jak redakcja przyznaje jest zapisem jego kazań).

Ile tu najprostszej i najczystszej mądrości. Piękna książka – rzadko tak o książkach myślę, a jeszcze rzadziej piszę. Ale chcę docenić niezwykłą mądrość x. Grzywocza i o. Prusaka. Dwóch wspaniałych kapłanów – z których ten pierwszy już niestety nie żyje. Odszedł za wcześnie ale pozostawił po sobie wystarczająco by serce zostało dotknięte i by łaska mogła je przemienić. Książka jest o potrzebie samotności. Czegoś co wystrzegamy się jak ognia, boimy strasznie, coś co wywołuje w nas najgłębsze lęki, dlatego, że samotność mylimy z osamotnieniem. A to nie to samo i warto się przekonać jakie są różnice. Warto wiedzieć by lepiej żyć. Dla siebie i innych. Samotność prowadzi do wspólnoty z drugim człowiekiem/ludźmi. Wspólnoty jeszcze lepiej przeżywanej która jest wartością każdej osoby. Póki człowiek samotny myśli, że jest idealny, a najlepszym lustrem aby się poznać są oczy, serce i rozum drugiej osoby. O tym w tej książce. Może krótkiej. Ale wiele nie potrzeba by lepiej żyć. Potem jest tylko chęć i wola. Zachęcam.

„…Innymi słowy, kiedy Bóg stwarzał aniołów, robił to z myślą o nas. Duchowa przestrzeń ich życia to rzeczywistość, w której także i my mamy się poruszać…” Kiedy jest sielsko i anielsko? Życie to wiele nieprzewidzianych wydarzeń, wzlotów i upadków. Tym razem z czytelniczym zacięciem przeczytałam książkę, która daje taki spokój i poprawia nastrój. Aniele Mój … ten jest tuż obok. Czy jesteś gotów na niebiańską podróż? No to zaczynamy! Każdy Anioł jest inny i niesie dobrą nowinę, lub przesłanie prawdziwego szczęścia. To towarzysz trudnej codzienności i małych radości. Ochrania i umacnia, szczególnie - Anioł Stróż albo ten Anioł, który zwiastował Maryi. Ten pokazuje Nam sens wiary. Sama nazwa „anioł” wywodzi się od greckiego słowa angelos. Anioł to stabilność i gwarancja bezpieczeństwa. Kiedy próbujemy ocalić nasz dobrostan? Co się wtedy z nami dzieje? Sposób patrzenia na zagadnienie nie ogranicza i nie krępuje. Dla anioła dystans np. nie jest żadną przeszkodą. Anioł zawsze na Nas czeka i nie robi sobie wolnego. To jest moim zdaniem najfajniejsze. Aniołowie są istotami czysto duchowymi, nie posiadają ciała fizycznego, choć w Biblii mogą przyjmować postać, by komunikować się z ludźmi. Kim są Serafini i Cherubini? Kiedy dostrzegamy, że coś jest dobre, a nawet lepsze – mimowolnie się uśmiechamy. Człowiek myśli, analizuje, dedukuje, ale momentami zwyczajnie się boi, kiedy w powietrzu unosi się niepewność o jutro. To chyba taki symbol naszych czasów – niepewność. Literatura, sztuka i muzyka. Każda z nich ma coś wyjątkowego. Putto czyli popularny w sztuce renesansu i baroku motyw dekoracyjny przedstawiający pulchnego, nagiego małego chłopca, często uskrzydlonego. Anioł nie myśli się. Nie zmienia decyzji. Aniołów znajdziemy na kartach Pisma Świętego. W Księdze Rodzaju, w Apokalipsie. Z kolei w Dziejach Apostolskich anioł ratuje Piotra z więzienia. Anioł ocala też na pustyni niewolnicę Hagar. Aniołowie, to temat interesujący, coś co pociąga – tematyka prawdziwa. Kościół i jego nauczanie są dynamiczne. Biblia, to słowo stałe. To od Nas zależy, co wyniesiemy z jej tekstu. Padają ważne słowa: „…Tym, który jako pierwszy przywita nas po śmierci, będzie nasz Anioł Stróż…”. Anioł to taki przewodnik i stróż. Ludzie nawet dzisiaj czują się samotni. Gabriel znaczy „Bóg jest mocny”. Maryja jest Królową Aniołów. Rafael „Bóg leczy, Bóg uzdrawia”, a archanioł Michał „Któż jak Bóg”. Nie zapominajmy o problemie Aniołów upadłych. To też zwodzenie pokusami na wolności. Każda interpretacja jest indywidualna. Czytamy „...Widzą świat zupełnie inaczej. A zatem jest przy nas istota, która funkcjonuje w sposób niezależny od materii...”. Na koniec moich rozważań nawiążę do twórczości Zbigniewa Herberta i słów, które pokazują zarówno odwagę człowieka i anioła: „…bądź odważny gdy rozum zawodzi bądź odważny w ostatecznym rozrachunku jedynie to się liczy…”. Gorąco polecam Katarzyna Żarska https://zarska18.blogspot.com/ Wydawnictwo: RTCK – Rób to co kochasz Wydanie I Oprawa: miękka Liczba stron: 164 (nowość wydawnicza) w mojej prywatnej, domowej biblioteczce

Bardzo mała objętościowo, ale pełna ważnej treści książka. Pomogła mi znaleźć odpowiedzi na wiele pytań, które zadaję sobie po odejściu mojej mamy. To pozycja nie tylko dla tych, którzy są w żałobie. Prędzej, czy później, każdy z nas doświadczy odejścia kogoś bliskiego.

Byłam w stanie wyłuskać tu dla siebie rzeczy warte zapamiętania, a także takie nad którymi chciałabym więcej pomedytować - to na plus. Niestety miejscami miałam wrażenie, że Autor zarzuca niezbyt zasadnymi założeniami na wyrost żeby wyszło "na jego".

Wstań! Albo będziesz święty, albo będziesz nikim Jaka jest najlepsza definicja małżeństwa: wspólnota dwojga ludzi co chwilę sobie przebaczających. Mądra myśl od księdza Pawlukiewicza, takich w tej książce jest zdecydowanie więcej. Wszystkie mają jedną wspólną cechę: są naprawdę proste w zrozumieniu i nie zawsze łatwe w zastosowaniu. Może więc dlatego wiele osób wykłada się na chrześcijaństwie. Może chcieliby kochać Jezusa i żyć Bogiem, ale nie dając wiele od siebie. Bo przecież spotykając Boga, który jest Miłością nie można być już takim samym jakim się jest. Decyzja, potrzebujemy decyzji. Bo jesteśmy nie tym co czujemy ale co tak na dobrą sprawę wybieramy. Książka niezwykle prosta, miejscami banalna, ale przy całym skomplikowaniu życia chodzi by ciągle te proste prawdy sobie przypominać.

„… emocje, są jak konie pociągowe. Bez nich nie zrobisz tego, co postanowiłeś, one mają siłę pociągnąć nas do działania, ale nie mogą być koniem, który prowadzi wóz…” Co jest siłą kobiety? Najważniejszą misją? To bycie matką, żoną, gospodynią, kobietą o sprecyzowanej drodze kształtowania kariery zawodowej. Może tym razem zastanowimy się nad tymi słowami: „…O tym kim jest kobieta, stanowi jej relacja z Bogiem…”. W pewnym momencie dla Tamar świat męski przestaje istnieć. Wszak do odkrycia własnej tożsamości nie jest potrzebny żaden mężczyzna. Po długiej nieobecności na blogu, pora nadrobić książkowe zaległości i wejść do świata literatury, który daje wiele dobrego, rozwija myśli, pobudza wyobraźnię, wzbudza radość i przede wszystkim wpływa też na aspekt wewnętrznej przemiany i duchowości. Książka, o której pragnę napisać kilka słów podpowiada kobietom wiele wskazówek. Nie zawsze trzeba być szarą myszką, która boi się odezwać. Uległość i pokora nie stanowią przykładu prawidłowego funkcjonowania. Cieszę się, że jako (dziewczyna – kobieta) – mogę przyjrzeć się innemu punktowi widzenia – Adama Szustaka OP. Dominikanin, wędrowny kaznodzieja. Dzieli się Słowem Bożym z każdym, kto tego potrzebuje i gdzie jest taka możliwość… Intensywnie udziela się w Internecie prowadząc kanał YouTube „Langusta na palmie” z blisko 800 tys. subskrybentów. Tamar to kolejna – po Judycie i Esterze – niezwykła kobieta z kart Biblii, której historia opowiedziana w książce pokazuje ponadczasową tożsamość kobiet, wskazuje źródła piękna i siły. Historia Tamar opisuje to, z czym kobiety spotykają się w świecie, z czym się mierzą i jak są traktowane. Biblia lubi opowiadać o tych nieszczęśliwych kobietach. To też obraz tego, jak na niewiastę patrzy Bóg. Dla Tamar moment trudny stanie się jednak kluczowy. Nieprzewidywalny. Niejednokrotnie mężczyźni traktują kobiety bardzo przedmiotowo. Widzą je najczęściej w kuchni i domu przy sprzątaniu, gotowaniu i wychowaniu dzieci. Wdowy są np. bacznie obserwowane, bo jak dadzą sobie radę po śmierci męża… To z jednej strony rodzaj swoistej ciekawości. Przyznaję, że wzorem dla mnie jest np. moja Mama, kobieta silna i charakterna. Tamar – pragnienie macierzyństwa. Juda wziął żonę dla Eva, swego pierworodnego, a jej imię to Tamar. Ta staje się kobietą nieszczęśliwą, taką która dosłownie przynosi nieszczęście. Zdana jest na łaskę i niełaskę otoczenia. Tamar uwodzi Judę. Poprosiła od niego sygnet, sznur i laskę. Zaszła w ciążę z Judą. Jej były mąż – syn Judy był niepłodny, ale wówczas było to niedopuszczalne. Wszyscy myśleli, że synowa dopuściła się nierządu. Mieli ją wyprowadzić i ukamienować. Wtedy powiada: „…Z mężczyzną, do którego to należy, ja jestem w ciąży”. Juda wtedy odpowiada: „..Ona jest sprawiedliwsza ode mnie…”. Tamar powiła bliźnięta, dwóch synów (Peres i Zerach). Tamar i o tym musimy pamiętać - zbuntowała się przeciw przyjętym obyczajom, dlatego jest na swój sposób wyjątkowa. Juda po części obwiniał kobietę za śmierć swoich synów. Czytając książkę poznamy także zasadę „pięciu P”, czyli: - Przemyśl - Pytaj - Przewiduj - Przemódl - Poczekaj Tamar jest kobietą, która doświadczyła wszystkich możliwych nieszczęść, smutków i tragedii – głównie za przyczyną mężczyzn. Spotkało ją najgorsze, a jej świat stał się niczym nieurodzajna ziemia. Na własne oczy możemy zobaczyć, jak w Tamar zachodzi zmiana i staje się ona zupełnie nową, spełnioną kobietą. Tamar wraca, też do Ewy – matki żyjących, czyli także symbolicznego źródła kobiecości. To przedstawienie namiętności mężczyzn względem kobiet. Zaspokojenie żądz. Tamar jest niezależna. Pokazane zostaje, że każda kobieta, ma swoją misję. To walka o siebie. „Tamar. Wszystkie nieszczęścia kobiet” to symboliczna opowieść o tym, z jakim rodzajem męskości zderza się kobieta we współczesnym świecie. Tamar nie walczy i nie próbuje przekonywać męskiego otoczenia do swoich racji. Maryja i Tamar mają wiele wspólnych cech i wydarzeń z życia. Obie kobiety mieszkały z mężem, który (wziął ją do siebie), ale z miłości i czci dla Bożych spraw nie zbliżał się do niej. W książce przeczytamy o dwóch rodzajach żałoby. To żałoba zdrowa i patologiczna. Za pojawienie się tej drugiej, odpowiada sfera emocjonalna. Gorąco polecam wartościową publikację. Katarzyna Żarska https://zarska18.blogspot.com/ Wydawnictwo: RTCK Rób to co kochasz Oprawa: miękka Projekt okładki: Jakub Kosakowski Liczba stron: 136 Wydanie I (nowość wydawnicza) w mojej prywatnej biblioteczce

Książka jest napisana prostym, przystępnym językiem przez co bardzo dobrze i szybko się ją czyta. Jednak jeśli chodzi o treść to odnoszę wrażenie, że autor tylko powierzchownie dotyka podjętego problemu. Ciekawe przedstawienia regresów pojawiających się w życiu wybranych bohaterów Biblii, ale zbyt mało konkretnych przykładów, wskazówek jak rzeczywiście z takich życiowych "cofek" wychodzić, jak sobie z nimi radzić.

Książka pomaga poradzić sobie z niektórymi problemami intelektualnymi związanymi z osobą Jezusa. Polecam szczególnie wierzącym (dla niewierzących lepsze jest "Dochodzenie w sprawie Stwórcy"). Ciekawe są nie tylko argumenty rozumowe ale też samo świadectwo wiary wielu osób z którymi Strobel rozmawiał.

Chciałbym powiedzieć rewelacja, ale liczyłem na coś zupełnie innego. Przedstawiona książka to wywiad rzeczka między o. Tomaszem a ks. Wojciechem, który został spisany na podstawie audycji w radiu Emaus, które są dostępne na YouTube, zarówno na kanale radia jak i Dominikanów. Jeśli ktoś chciałby dostać darmowego ebooka tej książki to polecam zajrzeć. Ja jednak miałem nadzieję, że dostanę tutaj wiedzę bardziej skondensowaną, nie w formie dialogu, który słuchałem już dwa razy, ale raczej prozy z rozbudowaną bibliografią, do której można by zajrzeć i coś sobie doczytać. Nie mniej jest to książka, jak się wydaje, wyczerpująca temat na poziomie szarego wiernego, a nawet więcej.

Książka napisana na podstawie rozważań fragmentów Ewangelii oraz orędzia papieża Franciszka na Wielki Post 2019 "Stworzenie z upragnieniem oczekuje objawienia się synów Bożych". Głównym przesłaniem książki jest narodzenie się człowieka na nowo, na skutek osobistego spotkania z Jezusem. Spotkania w sakramentach, modlitwie, opartego na miłości i wierze. Objawiającego się tym, że oddajemy Bogu całe nasze życie, by w każdej dziedzinie Bóg był obecny. Byśmy kiedyś nie stanęli przed Bogiem i nie powiedzieli, że w tej części życia Boga nie było. Trzeba pozwolić Bogu dotknąć każdej części swego życia Jego łaską, aby ją przemienił. Cytaty z książki: "Tymczasem nadzieja dotyczy mnie samego - nadzieja jest w człowieku, odnosi się do człowieka. I tak naprawdę tylko ona daje nam możliwość mierzenia się z życiem. Nadaje sens naszym drogom. Właśnie ten, kto ma nadzieję, żyje inaczej." "(...) masz przed sobą osobę, którą jest Jezus Chrystus, spotykasz się z Nim w miłości i nawet nie wiesz, jak to cię zmienia, bo ludzie, którzy się kochają, stają się do siebie podobni. Tym, co cię najbardziej zmienia, jest doświadczenie akceptacji, zmienia cię ten, kto cię kocha." "My nie posługujemy w Kościele obrzędom, nawet najświętszym, którymi są sakramenty. My posługujemy spotkaniu Jezusa z człowiekiem i sakramenty są tu niewątpliwie ważne. Ale tym, czemu posługujemy w kościele, jest wiara człowieka, to jest wiara, która prowadzi nas do sakramentów i która potem także z nich wynika. Idzie dalej i dalej, i dalej. Nie poprzestaje na przyjęciu sakramentów."

Bardzo prosta, utrzymana w konwencji konferencji, więc słowa mówionego w konkretnym miejscu i czasie pozycja. Nawet jeśli mam co do części spraw obiekcje, to nie mogę zaprzeczyć żarowi i wewnętrznemu przekonaniu, z którym są formułowane. Nie da się też ukryć, że niektóre argumenty do mnie trafiły skłaniając mnie do przemyślenia pewnych przekonań na nowo, stąd relatywnie wysoka ocena tej pozycji.

Jakiś czas temu, będąc w księgarni, natrafiłam na tę książkę. Po prostu sama wpadła mi w ręce. Nie mogłam się zdecydować co kupić. Patrzę po regałach i widzę „Skoro jest miłość..”. Czułam, że muszę ją kupić. Macie tak czasem, że wręcz czujecie przyciąganie danej książki? Ja tak właśnie miałam… . I teraz, po kilku miesiącach, chwyciłam za nią. Zaczęłam wczoraj, skończyłam dziś. I muszę Wam powiedzieć, że to był bardzo dobry zakup tzw. „kota w worku”. To wartościowa lektura, mówiąca o istocie miłości, małżeństwa, macierzyństwa/ ojcostwa, przebaczania. Autor tłumacząc czytelnikowi w/w zagadnienia powołuje się często na treści Starego i Nowego Testamentu, na kontemplacje dwóch papieży : Jana Pawła II oraz Franciszka, na żywota konkretnych świętych. Jest to napisane prostym, bardzo „luzackim” językiem. Ale nie zawsze. Kiedy autor chce coś podkreślić, zaznaczyć, wyjustować- robi to w dość widoczny sposób. Bardzo dobrze mi się ją czytało. Wręcz ciężko było się oderwać od lektury. Mnie ta książka urzekła, ponieważ odkryłam kilka prawd, które dotykają bezpośrednio mnie samej. Dała ona mi sporo do myślenia. Nadal się zastanawiam nad niektórymi sprawami… . Dlatego cieszę się, że ją kupiłam. Cieszę się, że ją przeczytałam. Czuję, że będę do niej jeszcze niejednokrotnie wracać. I was zachęcam do jej przeczytania😉 Polecam i oceniam 9/10.

Ta książka to złoto! W prostych słowach i konkretnym oparciu o fragmenty z Biblii autor wyjaśnia, że Bóg nie jest "sprawcą" ani tym bardziej "zsylaczem" zła na świat i ludzi w przeróżnej formie (cierpienie psychiczne, wypadki, choroby, cierpienia fizyczne i wiele, wiele innych). Książka zawiera też bardzo przydatne treści dotyczące tego jak podejść do ludzi uzależnionych (również dzieci), krzywdzących nas, zdradzających... Czy "cierpieć dla "dobra" rodziny?" czy może "Nie rzucać pereł przed wieprze i zawalczyć o siebie?" Warto przeczytać! Ważne dla mnie: ☝️Jezus nie mówi: "Przyjdź do mnie, a nałożę Ci swój krzyż." Przeciwnie! Mówi o moim, a nie Jego krzyżu. Zachęca, abym przyszła z całą swoją trudna sytuacją osobista, finansowa, zdrowotna, cierpieniami związanymi z przeszłością... do Niego. On będzie stopniowo uwalniał, albo dodawał sił, abym nigdy nie przestała kochać. ☝️Bóg jest radością, a nie cierpieniem. ☝️Jezus cierpiał tylko raz bo chciał pozostać posłuszny Bogu Ojcu - pragnął naszego zbawienia. Nie była więc to reguła, ale wyjątek! ☝️Wyjątkiem są też duchowi mistrzowie, jak np. święta Faustyna czy Ojciec Pio - my nie mamy udawać, że ich naśladujemy. Mamy być sobą. Mamy uczyć się podstawowych zasad odnośnie miłości i cierpienia. A poziomy więzi z Bogiem w/w świętych mamy zostawić na razie, a może odkryć dopiero po śmierci ich sens. ☝️Bóg chce naszej radości - Bożej radości, a nie przyjemności. Warto to rozróżniać! ☝️Gorsza sprawa jest to, czy przestałam kochać, niż to czy cierpię. W końcu "będę sądzona z miłości". ☝️Nie trzeba krzywdzić bliskiej osoby, by ogromnie cierpiała. Wystarczy nie okazywać jej miłości. ☝️Jezus jest miłością, prawda i radością i to trzeba pamiętać w chwilach, gdy myślimy jakby tu "pouzalac" się dodatkowo nad sobą dla "dobra". ☝️Masz prawo do obrony przed krzywdzicielem. Gdy wpadasz w depresję i cierpienie przez krzywdziciela, uciekaj, separuj się! A nie "cierp dla dobra". 🎈Ps. Mam wrażenie że osoby dające negatywne oceny tej książce, w ogóle jej nie zrozumiały. Ksiądz jasno pisze, że potępiamy grzech, a ludzi traktujemy z miłością braterską.

Książka zwięzła i konkretna. Sprawnie, jasno i zrozumiale napisana, tak, że dobrze i szybko się czyta. Lektura nie dla zaawansowanych (pewnie za oczywista dla nich) ale raczej dla początkujących czy też dla mnie, czyli dla trochę zaznajomionych z tematem i szukających uporządkowania informacji oraz nowych impulsów. Dobra lektura, by podnieść jakość swojego życia duchowego.

O. Wojciech Kowalski pokazuje w swojej książce że Bóg przychodzi do nas przez nasze słabości tam gdzie czujemy się słabi tam gdzie jest w nas "czarna dziura" . Nieraz wzruszyłem się czując jak Bóg przychodzi do mnie przez slowa zawarte w ksiązce O. Wojciecha bowiem "wystarczy Ci mojej łaski ,moc bowiem w słabości się doskonali,, (2 Kor 12:9) .

Ciągle uczę się nowych rzeczy, i nawet jeśli ponownie czytam o tym samym to wciąż dostrzegam obszary, które mi wcześniej umykały albo nie widziałem ich tej perspektywie jaką mogę dostrzec dzisiaj. Dokładnie tak było z tą książką. Ojca Prusaka znałem z poprzednich jego książek, słuchałem na żywo i poprzez youtube. Doceniałem i podziwiałem to w jaki sposób potrafi połączyć sferę duchową z naszą ludzką psychiką. Książka jest tego kwintesencją opisującą tą relację i skutki z niej wynikające. Czytając dostrzegałem także u siebie niedoskonałości, mylne wyobrażenia czy niekoniecznie właściwe motywacje na temat swojej wiary. Książka zawiera różne wywiady czy artykuły ojca Prusaka z różnych miejscach i okresów, łączy zaś jedno, chęć spojrzenie na naszą religijność z zewnątrz; bo wtedy dużo więcej widać.