Rozdarty welon

W trakcie czytania książki miałam różne mieszane uczucia, ale ostatecznie książka na plus. Trochę było jak z harlequina, trochę kryminału, jak dla mnie niektóre momenty przelukrowane i trochę naciągane . Jednak polecam książkę mimo tych fragmentów, bo ogólnie potrafi wciągnąć, nawet trzymała w napięciu i nie mogłam się doczekać końca. Jak to miłość, wzruszenia też były.... Podsumowując, polecam, na plus.

Dziadek, który zmarł. Zagadkowy testament, dwie siostry i stary dom. Żeby spełnić wolę starszego pana muszą się zagłębić w jego historię i dzięki temu zastanowić się nad sobą. Temat trochę oklepany – tajemnica z przeszłości i jej wpływ na teraźniejszość. Ale tym razem nie kusiło mnie żeby przerwać i rzucić w kąt słuchanego audiobooka. Cieszyłam się gdy główna bohaterka odkrywała życie dziadka, bo przecież gdy była mała on już był stary i nie w głowie jej było pytać o cokolwiek. Cieszyłam się gdy na nowo nawiązywała więzi z siostrą. I kiedy otwierała się na innych. Bardzo ciepła, zwyczajna książka. Bez szalonych zwrotów akcji i miłości na zabój. I dlatego prawdziwsza.

Kochani dziś mam dla Was kilka słów o powieści "Leśniczówka na Mazurach" Agnieszki Kulig. Miałam ogromną przyjemność spędzić czas z tą lekturą nad pewnym jeziorem. Nie były to Mazury, ale mogłam się wczuć w klimat. Polubiłam główną bohaterkę Annę, pisarkę z Warszawy, która szukając weny wyjeżdża do tytułowej Leśniczówki. Poznaje tam dwóch mężczyzn. W trakcie lektury odkrywamy jak ogromny wpływ na decyzje bohaterki ma jej przeszłość. Jej uwagę zwraca jednak Radek, mężczyzna po przejściach. Poznajmy ich przeszłość i plany na przyszłość. Widzimy jaką walkę toczą i jak bardzo boją się cierpienia. Ta niby lekka lektura zawiera jednak ważne przesłanie. Ukazuje jak ważne są w relacjach miedzy ludźmi zaufanie i szczerość. Spędziłam z tą historią miły dzień. Nie przeszkadzało mi nawet, że w sumie od początku wiedziałam jakie będzie zakończenie historii. Moje ocena to 7/10

„Poukładałeś mój świat” Karoliny Wilczyńskiej to ciepła, emocjonalna i niezwykle refleksyjna opowieść o miłości, która przychodzi wtedy, gdy najmniej się jej spodziewamy – ale dokładnie wtedy, kiedy najbardziej jej potrzebujemy. Główna bohaterka to kobieta z bagażem doświadczeń, poraniona przez życie i ludzi. Jej świat pełen jest nieufności, rozczarowań i samotności. Wszystko zmienia się, gdy poznaje mężczyznę, który krok po kroku, cierpliwie i z ogromną delikatnością pomaga jej na nowo zaufać — przede wszystkim sobie. Tytuł idealnie oddaje sedno fabuły – to historia o tym, że czasem jedna osoba potrafi naprawić to, co wydawało się zniszczone na zawsze. Karolina Wilczyńska pisze z ogromną wrażliwością. Jej bohaterowie są autentyczni, a emocje – prawdziwe i poruszające. To książka o nadziei, drugich szansach i sile uczucia, które nie jest krzykliwe, ale głębokie i prawdziwe. To lektura idealna dla każdego, kto szuka czegoś więcej niż tylko romansu — to opowieść o uzdrawiającej mocy miłości i o tym, że nawet z rozsypanych kawałków można zbudować coś pięknego.

OGRÓD Z MARZEŃ  Po książki Anny Szczęsnej sięgam już od dawna i robię to systematycznie. Za każdym razem otrzymuję wyjątkową powieść obyczajową z nietuzinkową fabułą. Tak też było w przypadku "Okna z widokiem" - historii, która z jednej strony mnie zaskoczyła, ale też bardzo przypadła mi do gustu. Autorka buduje fabułę wokół popularnego i często wykorzystywanego motywu sąsiadów jednej kamienicy - w tym przypadku bloku. Przeczytałam takich powieści na pewno kilka, jak nie naście i w pierwszej chwili zawahałam się, nie będąc pewną, czy chcę poświęcać swój czas kolejnej powieści tego rodzaju. A tymczasem autorka miło mnie zaskoczyła proponując naprawdę intrygującą koncepcję... Wyobraźcie sobie kilkoro sąsiadów bloku przy ulicy Ogrodowej 7. Mieszkają w tej samej klatce i wspólnie realizują projekt organizacji ogrodu na dachu swojego budynku. Niemal wszyscy dzielnie się wspierają w dążeniu do zamierzonego celu. Są wśród nich seniorzy Jadwiga i Antoni - stateczne małżeństwo, które zamieniło dom z ogrodem na mieszkanie z balkonem. Nie są zadowoleni z tej decyzji i tęsknią za swoim dawnym życiem. Pomysłodawczynią przedsięwzięcia jest Sylwia - młoda dziewczyna z dredami, pracownica sklepu, która poświęciła się opiece nad mamą Sabiną cierpiącą na wciąż nawracające migreny. Dla mamy jest w stanie zrobić dosłownie wszystko, a ogród ma być takim właśnie miejscem relaksu nie tylko dla niej, ale także dla pozostałych mieszkańców. Nie wszyscy jednak popierają pomysł. Sfrustrowana Jowita - pracownica korporacji cierpiąca na samotność nie jest przychylna projektowi. Kobieta ma problemy w pracy, a swoje trudne emocje przenosi na otoczenie. Jest jeszcze Daniel - nowy lokator, który właśnie zaczyna remont, po tym jak wrócił po latach spędzonych za granicą. Na razie nie ma pomysłu na swoją przyszłość, ale chętnie angażuje się w przygotowanie ogrodu. Zastanawiacie się zapewne, czy tak różne osobowości są w stanie zrealizować wspólny projekt? Czy takie przedsięwzięcie ma w ogóle rację bytu? Komu tak naprawdę potrzebny jest tytułowy ogród z widokiem? Autorka nie przestaje mnie zaskakiwać. W obecnych czasach, które zapewniają pozorną anonimowość, a technologia umożliwia złudne ukrycie się przed otoczeniem we własnych czterech ścianach, przyjemnie jest wejść do otwartego świata, w którym ludzie tworzą zgraną społeczność. Bohaterowie przełamują bariery, zbliżają się do siebie, tworzą się między nimi więzi, a wspólne przedsięwzięcie sprawia, że relacje te umacniają się i pogłębiają. Lokatorzy mają wspólny cel, do którego dążą i dla którego są w stanie się zjednoczyć. Możemy obserwować ich życzliwość, drobne miłe gesty oraz wsparcie, które, szczególnie w trudnych sytuacjach, pomaga odzyskać równowagę i nie poddać się. Dziś coraz rzadziej ludzie pragną kontaktu, więc tym bardziej cieszę się, że Anna Szczęsna podjęła taki temat w swojej powieści. Autorce udało się zmienić zwyczajną rzeczywistość w niezwykłą codzienność przyjazną człowiekowi, gdzie odnaleźć można uprzejmość, dobro, pomoc i życzliwość. "Okno z widokiem" to opowieść  o zwykłych ludziach, ich troskach, przyjaźni i odrobinie... miłości. Jednak aby historia nie okazała się zbyt cukierkowa, sielankowa i mało wiarygodna, odnajdziemy w niej też smutne akcenty związane z samotnością, zgorzknieniem, zazdrością i zawiścią. Do niektórych sytuacji należy podejść z przymrużeniem oka, bo przecież świat powieści to także szczypta baśniowości, szczęśliwe zabiegi okoliczności i... miłe podarunki od losu. A tytułowy ogród, którego organizacja i miejsce może być sprawą dyskusyjną, ma wyjątkową moc dostarczając radości mieszkańcom Ogrodowej. To prawdziwa oaza spokoju, gdzie można znaleźć tylko pozytywną energię. Narracja wieloosobowa okazała się strzałem w dziesiątkę. Oddając głos kilku postaciom autorka stworzyła możliwość obiektywnej oceny sytuacji. Bohaterowie dzielą się swoimi rozterkami, przemyśleniami, problemami i słabościami, z którymi czasem trudno jest walczyć. "Okno z widokiem" to książka warta przeczytania. A po zakończonej lekturze nasuwa mi się refleksja, że nie warto tkwić w szczelnie zamkniętym kokonie. Zadecydowanie lepiej i zdrowiej jest otworzyć się na świat i ludzi. Ciekawa jestem, czy macie podobne odczucia...

Bardzo lekka i przyjemna książka o życiu, doświadczeniu młodości, starości i codzienności, z którą się często borykamy. Jak to w życiu - jednym pod górkę, innym z górki. Jedni poświęcają czas bliskim, innym tej bliskości brakuje. W bardzo czytelny sposób autorka przedstawia emerytowaną "ekipę" ludzi o różnych charakterach i różnych doświadczeniach, którzy mogą je przenieść na innych - bez względu na wiek czy płeć. Zdecydowanie polecam to pełną subtelności książkę.

Styl pisania Joanny Tekieli jest niepowtarzalny, ale pewnie nie dla każdego. Opisy przyrody i jej wpływ na bohaterów, rytm książki zgodny z przemijającymi porami roku wyciszają niespokojne emocje i mimo trudnych wydarzeń jakie są poruszane (w tym przypadku powolne odradzanie się Polski po II wojnie światowej, bieda, traumy żołnierzy) sprawiają, że książka jest jak plasterek na ranę 🙂. Śledzimy losy młodego małżeństwa, które walcząc z biedą, konfliktami w jego rodzinie, stara się zbudować swoje miejsce na ziemi. Książka nie zawiera gwałtownych zwrotów akcji, nie trzyma w napięciu, ale autorka potrafi utrzymać cały czas uwagę czytelnika, tak że książka dla wielu będzie lekturą pochłoniętą za jednym posiedzeniem 😁 polecam z całego serca ❤️

Wydawać by się mogło, że będzie nostalgicznie, marzycielsko. I tak jest, choć nie brakuje tajemnic, elementów zaskoczenia czy odrobiny goryczy. I ponownie pojawia się myśl, że - z pozoru przypadkowe - spotkanie może tak dużo zmienić. Znowu zastanawia sąsiedzka „zmowa milczenia”. Przyznam, że ze względu na listopadową aurę szczególnie przemówiła do mnie okładka - pusta ławka zachęcająca, by wyjść z domu, usiąść, napawać się urokami otoczenia. A odnosząc się do treści - wyjść, aby spotkać czworonożnego sprawcę zamieszania i poobcować z kamiennymi aniołami.

Książka opowiada trzy różne historie o trzech jakże różnych kobietach, które łączy przyjaźń. Emilia jest prawniczką, którą wyrolował partner, ale się nie poddaje i szuka swojego szczęścia! ❤️ Poznaje przystojnego Włocha, do którego ją niemiłosiernie ciągnie oraz kolegę z branży, w którym pociąga ją jego spokój i opanowanie. Ada jest typową żoną i matką dwójki dzieci, której zaczyna czegoś brakować w życiu. Wdaje się w romans, który kończy się jak się kończy… nie będę wszystkiego zdradzać, a co! 🤭 No i Bogna! Barwny ptak, który korzysta z życia garściami, ale nawet ona w pewnym momencie wpada w sidła miłości! Szczerze polecam! 👍🏼

Powieść Aleksandry Rochowiak, „Spotkajmy się o północy”, to literacka podróż przez labirynty wspomnień, niewypowiedzianych żali i miłości, która zdaje się ignorować upływ czasu. Autorka serwuje nam opowieść, która balansuje na granicy nostalgii i twardego realizmu, oferując czytelnikowi emocjonalną głębię, jakiej często brakuje we współczesnej prozie obyczajowej. Fundamentem historii jest spotkanie dwojga ludzi, których drogi rozeszły się lata temu, a jednak ich wspólna przeszłość nigdy nie przestała pulsować pod skórą. Fabuła koncentruje się na tym jednym, kluczowym momencie – tytułowej północy – która staje się szczeliną w czasie. To właśnie wtedy bohaterowie decydują się na bolesną i szczerą konfrontację z tym, co ich połączyło i co ostatecznie ich rozdzieliło. Rochowiak nie prowadzi nas przez dynamiczne zwroty akcji; tutaj dynamika kryje się w dialogach i gestach. Śledzimy proces odzierania się z masek, jakie narzuciło im dorosłe życie. Każda rozmowa, każde spojrzenie w oknie nocnej kawiarni czy na pustym peronie jest cegiełką budującą obraz relacji, która była zbyt intensywna, by przetrwać, a jednocześnie zbyt ważna, by o niej zapomnieć. To rzetelna analiza tego, jak traumy i niedopowiedzenia z młodości rzutują na nasze wybory w dojrzałym wieku. Największą siłą tej powieści jest jej niezwykła atmosfera. Autorka ma dar opisywania nocy nie jako pory ciemności, ale jako przestrzeni wolności, w której bohaterowie mogą wreszcie przestać kłamać. Styl Rochowiak jest niezwykle plastyczny – czytelnik niemal fizycznie czuje chłód nocnego powietrza i słyszy echo kroków na pustym chodniku. Kolejnym atutem jest pogłębiona psychologia postaci. Bohaterowie nie są wyidealizowani; mają swoje wady, lęki i egoizmy. Ich miłość nie jest bajkowa – jest trudna, momentami toksyczna, ale przez to boleśnie prawdziwa. Autorka świetnie pokazuje, że „spotkanie o północy” to nie tylko romantyczna randka, ale przede wszystkim konfrontacja z własnymi demonami. Mimo zachwytu nad klimatem, książka posiada pewne elementy, które mogą obniżyć komfort lektury: Tempo narracji: Dla miłośników wartkiej akcji powieść może wydać się zbyt powolna. Momentami introspekcje bohaterów są tak długie, że główny wątek spotkania zdaje się zamierać. Nadmiar melancholii: Rochowiak uderza w bardzo wysokie tony emocjonalne. Dla niektórych czytelników nagromadzenie smutku i żalu może okazać się zbyt przytłaczające i monotonne. Przewidywalność pewnych schematów: Choć emocje są świeże, sam motyw „spotkania po latach” bywa w literaturze eksploatowany bardzo często, a autorka nie zawsze unika gatunkowych klisz. „Spotkajmy się o północy” to książka dla tych, którzy nie boją się zajrzeć w głąb siebie. To rzetelnie napisana, piękna i smutna historia o tym, że niektóre zegary zatrzymują się na zawsze, niezależnie od tego, jak bardzo staramy się iść naprzód.

Jest to czwarty tom cyklu, który konsekwentnie buduje mały, ale emocjonalnie intensywny świat – pełen ludzi zmagających się z własnymi słabościami, marzeniami i nadzieją na lepsze jutro. Tym razem w centrum uwagi znajdują się Natalia i Dominik, młode małżeństwo, które przeprowadza się z Torunia, by zacząć od nowa. Miodowa daje im nadzieję – ale też konfrontuje z przeszłością, której nie da się tak łatwo zostawić za sobą - między nimi wciąż unosi się cień dawnego zawodu, a zaufanie, raz złamane, niełatwo odbudować. Mocną stroną powieści jest autentyczność bohaterów. Natalia nie jest idealna, ma swoje lęki i nieufność, a Dominik – mimo chęci naprawy – wciąż popełnia błędy. To sprawia, że ich historia jest prawdziwa i – paradoksalnie – bardzo uniwersalna. Na uwagę zasługuje też klimat Miodowej. To nie tylko adres, ale pełnoprawny bohater serii. Sąsiedzi, rozmowy, zapach kawy o poranku – wszystko to buduje atmosferę, w której czytelnik czuje się… jak w domu. Styl Joanny Szarańskiej pozostaje lekki, ale nie powierzchowny. Autorka potrafi wzruszyć, rozbawić i dać do myślenia w jednym rozdziale. „Noce na Miodowej” to historia o drugich szansach, przebaczeniu i sile codziennych gestów, które potrafią uleczyć nawet najgłębsze rany.

„Miłość w Zakopanem”, to literacka propozycja, która łączy w sobie urok tatrzańskich krajobrazów z ciepłą, niespieszną opowieścią o poszukiwaniu życiowej równowagi. Autorka, znana z umiejętnego portretowania kobiecej psychiki, tym razem zabiera nas pod Giewont, by udowodnić, że góry potrafią uleczyć nawet najbardziej zszargane nerwy. Moja ocena to solidne 7/10 – to lektura rzetelna, niezwykle klimatyczna i napisana z dużym szacunkiem do czytelnika szukającego w literaturze ukojenia. Fundamentem historii jest klasyczny motyw zmiany otoczenia jako katalizatora wewnętrznej przemiany. Główna bohaterka, przytłoczona wielkomiejskim tempem życia i zawodowym wypaleniem, decyduje się na wyjazd do Zakopanego. To, co miało być jedynie krótkim urlopem, szybko zamienia się w głęboką lekcję pokory wobec natury i własnych pragnień. Fabuła prowadzi nas przez urokliwe zakopiańskie uliczki, górskie szlaki i przytulne wnętrza pensjonatów, gdzie zapach parzonej kawy miesza się z rześkim, górskim powietrzem. Jeż nie buduje intrygi opartej na gwałtownych zwrotach akcji. Tutaj dynamika kryje się w powolnym nawiązywaniu relacji z lokalną społecznością i odkrywaniu uroków codzienności. Kluczowym wątkiem jest oczywiście rodzące się uczucie, które w wydaniu autorki jest subtelne, dojrzałe i pozbawione zbędnego lukru. To romans, który rozwija się w rytmie górskich wędrówek – wymaga wysiłku, cierpliwości, ale w zamian oferuje najpiękniejsze widoki. Atuty: Klimat i rzetelne obserwacje Największą siłą tej powieści jest jej niezwykła plastyczność. Agnieszka Jeż ma dar opisywania przyrody w sposób, który sprawia, że czytelnik niemal słyszy szum potoków i czuje pod stopami kamienisty szlak. Zakopane w jej wydaniu to nie tylko kiczowate Krupówki, ale przede wszystkim miejsce z duszą, tradycją i specyficznym stylem bycia. Autorka wykazuje się dużym profesjonalizmem w kreowaniu bohaterów. Nie są oni jednowymiarowi; mają swoje lęki, bagaż doświadczeń i wątpliwości, co czyni ich niezwykle autentycznymi. Jeż rzetelnie analizuje proces odzyskiwania spokoju, pokazując, że góry nie rozwiązują problemów za nas, ale dają nam przestrzeń, byśmy mogli zmierzyć się z nimi sami. Mankamenty i słabsze strony Mimo wielu zalet, książka posiada aspekty, które wpływają na ocenę siedmiu punktów: Przewidywalność: Fabuła trzyma się sprawdzonych schematów literatury obyczajowej, przez co zakończenie można przewidzieć niemal od połowy lektury. Niespieszne tempo: Dla czytelników przyzwyczajonych do wartkiej akcji, długie opisy przyrody i rozbudowane monologi wewnętrzne mogą wydawać się nużące. Idealizacja góralszczyzny: Momentami autorka wpada w lekko idealistyczny ton, portretując życie w górach jako niemal wolne od prozaicznych problemów, z którymi borykają się mieszkańcy Zakopanego na co dzień. „Miłość w Zakopanem” to rzetelnie napisana, kojąca opowieść, która idealnie sprawdzi się jako lektura na weekend. Agnieszka Jeż stworzyła książkę, która jest jak spacer doliną – nie wymaga ekstremalnego wysiłku, ale pozwala odetchnąć pełną piersią.

Prosta książka z happy endem Nina natchniona kartką pocztową postanawia zmienić całkiem swoje życie i wyjeżdża na Pomorze sondami nie widzianej ciotki. Nic ją nie trzyma w rodzinnej miejscowości l, zrywa z chłopakiem i odcina się od matki. Na Pomorzu znajduje pracę w lecznicy, zaprzyjaźnia się z Anetą i przekomarza z właścicielem Norbertem, w którym później zakochuje się z wzajemnością. W między czasie remontuje domek ciotki i poznaje toksycznego Adama. W międzyczasie są wspomnienia Anity o jej związku z Dawidem , z którym ma syna , ktory odciął ją od rodziny i znajomych w przeszłości, był zdolny do wszystkiego. Adam okazał się Dawidem. Chciał pomścić Ninę i Anetę, na szczęście nie udało mu się. Książka kończy się happy endem dla bohaterów. Nina zostaje z Norbertem w pustkowie, z mamą pogodziła się, Aneta wyjeżdża na studia weterynarii z nowym chłopakiem do Szczecina.

Wybory serca Agnieszki Krawczyk, autorka zachwyca lekkim, barwnym i wnikliwym stylem pisania, oraz barwną przyrodą co pozwala czytelnikowi przenieść się do urokliwej wioski w górach. Autorka porusza ważne tematy, takie jak miłość, przyjaźń, lojalność i poszukiwanie własnej drogi życiowej, ukazując je w sposób autentyczny i pełen emocji i piękne je opisuje, opisuje o życiu w które chyba każdy by chciał mieć piękne, szczęśliwe gronie rodziny i przyjaciół takie życie mi się marzy i pewnie i wam. „Wybory serca” to również przede wszystkim poruszająca opowieść o poszukiwaniu szczęścia, dokonywaniu trudnych wyborów i sile ludzkich uczuć to idealna opowieść dla osób ceniących sobie refleksyjne, pełne emocji historie osadzone w klimatycznym, górskim krajobrazie jak dla mnie 10 na 10 i zalecam wszystkim przeczytać, szkoda że w to ostatni tom pięknej serii bo by chciało się nadal czytać o przygodach i losach główniej bohaterki Zosi i jej przyjaciół ale piękne Agnieszka Krawczyk zakończona serię i to najlepsze, polecam ją wszystkim przeczytać piękna obyczajówka piękna historia górskim klimacie🫶🫶🫶🫶 wspaniała trylogia 🫶

Polska literatura obyczajowa ma się świetnie, a D. Milli (Dorota Milli) jest jedną z tych autorek, które opanowały do perfekcji sztukę tworzenia atmosfery. Jej powieść "Miłość w blasku kominka" to nie tylko romans; to literacki odpowiednik grubego, wełnianego koca i kubka gorącej czekolady w mroźny wieczór. Fabuła: Powrót do korzeni Główna bohaterka, której życie w wielkim mieście zaczyna przypominać bieg w kołowrotku, decyduje się na drastyczny krok – powrót w rodzinne strony. To motyw często eksploatowany w literaturze kobiecej, jednak Milli nadaje mu świeżości poprzez niezwykle plastyczne opisy i psychologiczną wiarygodność postaci. Pensjonat, kominek, zapach drewna i zima za oknem tworzą scenerię, w której czas płynie inaczej. Autorka z dużą wrażliwością kreśli proces „odmrażania” emocji głównej bohaterki, która pod wpływem otoczenia zaczyna rozumieć, że sukces zawodowy nie jest jedyną miarą szczęścia. Postacie: Ludzie z krwi i kości To, co wyróżnia tę książkę, to brak przerysowania. Bohaterowie nie są wyciętymi z kartonu modelami z żurnala. Mają swoje lęki, bagaż doświadczeń i – co najważniejsze – dylematy, z którymi każda czytelniczka może się utożsamić. Relacja, która nawiązuje się w blasku tytułowego kominka, budowana jest niespiesznie. Milli stawia na dialog, na porozumienie dusz, na drobne gesty. Dzięki temu uczucie, które rodzi się między bohaterami, wydaje się autentyczne i zasłużone, a nie wynikające jedynie z magii miejsca. Styl i Atmosfera: Mistrzostwo nastroju Największą siłą powieści jest jej klimat. Dorota Milli pisze w sposób niezwykle sensoryczny. Czytając, niemal czujemy chłód zimowego powietrza na policzkach i trzaskanie ognia w palenisku. Autorka ma dar opisywania polskiej prowincji (często osadzonej w nadmorskich lub leśnych sceneriach) w sposób magiczny, ale nie przesłodzony. Styl jest lekki, potoczysty, a jednocześnie staranny, co sprawia, że przez kolejne rozdziały po prostu się „płynie”. Dlaczego warto po nią sięgnąć? "Miłość w blasku kominka" to książka o nadziei. W dzisiejszym, pędzącym świecie, Milli przypomina nam o wartościach podstawowych: rodzinie, spokoju ducha i odwadze do bycia sobą. To powieść terapeutyczna. Nie znajdziemy tu gwałtownych zwrotów akcji czy mrocznych thrillerowych tajemnic, ale znajdziemy coś znacznie cenniejszego – poczucie bezpieczeństwa i wiary w to, że na każdego z nas czeka gdzieś „bezpieczna przystań”. Podsumowanie D. Milli stworzyła opowieść, która koi nerwy. Jeśli szukasz lektury, która pozwoli Ci zapomnieć o codziennych troskach, "Miłość w blasku kominka" będzie strzałem w dziesiątkę. To hołd złożony prostym przyjemnościom i dowód na to, że najpiękniejsze historie pisze życie wtedy, gdy wreszcie decydujemy się zwolnić tempo. Ocena: 8/10 – Doskonała pozycja w swoim gatunku, idealna na długie wieczory.

Ta książka to propozycja dla czytelników szukających nieskomplikowanej, ale dobrze napisanej opowieści. Takiej, która działa jak koc i kubek gorącej herbaty. Idealna dla miłośników spokojnych, nastrojowych powieści obyczajowych. Nie ma tu skomplikowanej fabuły ani dramatycznych zwrotów akcji, jest za to lekka i ciepła opowieść na zimowe wieczory.

Ile tajemnic można ukryć w jednym domu, jednej rodzinie? Okazuje się, że całkiem sporo, kiedy niemalże każdy mieszkaniec nosi w sercu jakiś sekret. Babcia Adela opowiedziała historię swojej rodziny, nic odkrywczego w romansie panicza ze służącą nie ma. I wreszcie wyjawiła swoją tajemnicę. I tu się zawiodłam. Spodziewałam się naprawdę jakiejś spektakularnej tajemnicy a tym czasem był to malutki sekret. Drażniła mnie także postawa i postępowanie Jagi. I łudziłam się, że dowiem się o co chodzi Halinie . Niestety, jeszcze nie tym razem. A ta kobieta mnie intryguje. Chciałabym poznać historię z jej punktu widzenia. I mam nadzieję, że w kolejnej powieści z cyklu to nastąpi. Ale reasumują całkiem nieźle się bawiłam czytając tę książkę. A czytało mi się lekko, szybko i przyjemnie. Zaczynam się odnajdywać się nie tylko w kryminałach i thrillerach. Od czasu do czasu z przyjemnością zaczynam sięgać po powieści obyczajowe. Lżejsza atmosfera i mniejsze napięcie pozwala mi się po prostu zrelaksować.

Na czas urlopu „wypowiedziałam” pisanie recenzji - do września; mamiłam się długim okresem zastoju i ogólnej laby. Wolnością, i nic nie muszę, budzik umilkł, a ja całowałam się ze słońcem. Nieoczekiwanie nastał 1 września, a ja nadal się zastanawiam, gdzie jest 32 dzień sierpnia, dałam się zaskoczyć jak drogowcy, śniegiem. Nie zawiesiłam jednak czytania, wręcz łykałam książki wybrane na wyjazd. Jedną z nich była #kobietyzodzysku #wyrównanerachunki tom 4. Pisarka @izabellafrączak, z którą miałam już przyjemność się czytelniczo spotkać, napisała pełną uczuć, obyczajową powieść o nas, kobietach. Chwilami jest zabawnie, trochę tajemniczo, przyznam, że początek wbił mnie w leżak i cały czas szukałam/czekałam na nawiązanie do opisanej w prologu historii. Autorka, do końca nie zdradziła, kto i dlaczego tak, ale perfekcyjnie rozpisała sprawę, zamknęła przeszłość, nadając rys teraźniejszości, i udowadniając zasadność takiego rozwiązania, jak i charakteru jednej z bohaterek. Trochę się obawiałam wejścia w świat opisywanych postaci w trakcie trwania ich przygody, ale nie czuję zagubienia, czy niedosytu informacyjnego. Wszelkie potrzebne archiwalia zostały mi dostarczone i zawsze mogę doczytać o początkach, we wcześniejszych tomach. Płynnie, interesująco z wyczuciem, zgodnie z tym co napisałam wcześniej, bywało zabawnie, ale też i przykro. Tragedie rozstań, nieodwzajemnionej miłości, braku zrozumienia, zwykłych dni, gdy pęka rura i jest armagedon sytuacyjny. Książka uczy opanowania, wymusza zastanowienie nad własnym postępowaniem, czy dokonanymi wyborami. empikgo #reklama

"Jedna kropla deszczu" to powieść o więzi międzypokoleniowej. Berenika to babcia dla Ewy która udaje się w podróż wspomnień. Wnuczka dowiaduje się wielu interesujących faktów z życia swojej krewnej. Jest sporo zaskakujących zdarzeń, jest tez oczywiście wielka miłość ale tez sporo nauki z tej retrospekcji seniorki dla wnuczki. Końcowe części czytałem nawet dwukrotnie bo wnioski trafiały w punkt. Gorąco polecam.

Ocena w kategorii "lekkie czytadło". To moje pierwsze spotkanie z Panią Sylwią Kubik i na pewno sprawdzę co tam jeszcze ma zanadrzu. Normalnie dałabym ocenę 6... Ale wiecie, co, mam dość recenzji na 8-10 punktów za książki, których nie da się czytać. Daję 8, bo usiadłam i przeczytałam całość, bez obrzydzenia w 1 dzień. 1 za motocykle, 1 za poprawną polszczyznę, 1 za nie powtarzanie się w fabule, jaki ten główny bohater był przystojny; 1 za nie powtarzanie się po 10 razy co kto miał w planach; 1 za przeczytanie w 1 dzień; 1 za opis okolic Grecji, które znam :D; 1 za docenienie konsekwencji; 1 za pokazanie mizogonizmu -> on jest wszędzie.