Psychologia przyszłości: Wnioski ze współczesnych badań nad świadomością

Mniej poradnik bardziej laurka wystawiona psychodelikom, obszerne opisy badań z lat '60, trochę ciekawych eksperymentów i subiektywnych opisów tripów. Poradnika czy protokołów jest może kilkanaście stron. Dla osób bez wiedzy o psychodelikach, dobra pozycja aby zasiać ziarno pozytywnej ciekawości i skruszyć trochę betonu zamierzchłego myślenia jak o "narkotykach", czy substancjach rekreacyjnych.

Pionierska na polskim rynku książka opisująca historię psychoterapii wspomaganej za pomocą MDMA, a także doświadczenia pacjentów i neurobiologiczny mechanizm odpowiedzialny za lecznicze efekty tej substancji. Autor jest psychiatrą i terapeutą z wieloletnim stażem, a książka jest bardzo rzeczowa i szczegółowa, więc lektura niektórych fragmentów wymaga skupienia, ale zdecydowanie warto. Jakość tłumaczenia bez zastrzeżeń, a okładka rewelacyjna. Polecam!

Właściwie chciałem przeczytać inną książkę o psychodelikach, ale znalazłem tą, więc przeczytałem tą :D i... ok, jest to kawałek wiedzy, jednak podany w dość "ciężki" jak dla mnie sposób. Dosyć naukowo - niełatwo to wchodzi i człowiek odlatuje podczas czytania/słuchania... Niektórzy mówią, że jest chaotyczna - no może, dla mnie wywiady były też dość powtarzalne, ogólnie jakbym cały czas to samo czytał. Mam takie wrażenie, że z pierwszej połowy coś wyniosłem, zwłaszcza ciekawe informacje na temat leczenia PTSD czy depresji psychodelikami, ale potem to już ciągle to samo, naukowo, nieprzystępnie i nudno. Pewnie ta druga książka wniosłaby do mojego życia więcej ;) Co nie znaczy, że ta jest bez wartości, swoją wartość ma, tylko może ze mną akurat taki sposób podania nie współgra. "ml: Czy mógłby pan w prostych słowach wyjaśnić, co dzieje się wewnątrz czaszki człowieka, który znajduje się pod wpływem psychodelików? rc: Cząsteczki substancji psychoaktywnej dostają się do organizmu i rozprzestrzeniają po wszystkich jego częściach, ale wywierają szczególnie ważny wpływ na receptory serotoninowe, które są związane z określonym rodzajem białek i wpływają na sposób działania układu nerwowego. Psychodeliki pobudzają te receptory i zwiększają ich aktywność. W rezultacie oddziałują na organizację całego mózgu, a dokładniej na duże sieci mózgu, które tymczasowo się rozpadają i dezaktywują. Poziom ich dezintegracji jest uzależniony od dawkowania substancji. Poszczególne sieci mózgu sprawują określone funkcje i powodują, że jesteśmy w stanie widzieć, słyszeć, wykonywać ruchy, myśleć i tak dalej. Za sprawą psychodelików wszystkie te podsystemy przestają być od siebie oddzielone i mieszają się ze sobą. Sposób działania całego mózgu zaczyna wtedy wyglądać jak przyjęcie, podczas którego wszyscy goście wchodzą ze sobą nawzajem w interakcje. Przestają tworzyć małe grupki i ograniczać się do rozmów ze swoimi najbliższymi przyjaciółmi, a niektórzy z nich nawiązują kontakt z osobami, których nigdy wcześniej nie spotkali. Wszyscy uczestnicy przyjęcia komunikują się więc w bardziej całościowy sposób. W tym miejscu chciałbym również wspomnieć o zaproponowanej przeze mnie zasadzie „entropicznego mózgu". Za sprawą psychodelików aktywność mózgowa staje się trudniejsza do przewidzenia i w pewnym sensie bardziej zdezorganizowana, przez co jakość naszego świadomego doświadczenia również ulega dezorganizacji. Ludzie znajdujący się pod wpływem tych substancji mają poczucie, że rzeczywistość jest dziwaczna, niepewna i nieznana. Tego rodzaju wrażenia pojawiają się nawet u osób, które wielokrotnie eksperymentowały z psychodelikami. Sednem owego poczucia dziwaczności jest właśnie nieprzewidywalność i dezorganizacja sposobu działania mózgu. Zasada „entropicznego mózgu” mówi nam czymś niezwykle ważnym, a mianowicie o tym, że bogactwo aktywności mózgowej odpowiada bogactwu świadomego doświadczenia. Jest to niezwykle prosta reguła, według niektórych ludzi zbyt prosta." (pdf.str.39-40) - ale to jest ciekawe. Tłumaczy być może działanie... i że jednak nie ma w tym niczego mistycznego ;) (czytana/słuchana: 27-18.01.2026) 3/5 [6/10]

Dla osób szukających mistyki i transcendencji w psychodelikach będzie to jak najbardziej odpowiednia książka. Dla osób szukających rozrywki w psychodelikach będzie ona mało zrozumiała. Ta książka wymaga otwartego umysłu i zrozumienia na elementarnym poziomie otaczającej nas rzeczywistości. Czytelnicy, którzy nie posiadają tej cechy, będą odczytywać "Doświadczenie psychodeliczne" jako bełkot. Widać to zresztą po opiniach na temat tej książki. PS. Pozdrawiam serdecznie czytających:)

Polecam osobom zainteresowanym tematem medycyny pochodzącej z Ameryki Południowej. Dużo wiedzy uniwersyteckiej, ale też ciekawe spojrzenie na rosnącą popularność ceremonii Ahayausca w krajach niehiszpańsko języcznych. Ciężko coś tutaj dużo opowiadać, trzeba przeczytać.

Świetna rzecz. Oparta na badaniach naukowych i własnych eksperymentach apologia psychodelików. Dodam, że same w sobie nie zmienią raczej na stałe naszego umysłu, ale mogą otworzyć kilka drzwi. Ale ostrożnie, dzieciaki! Popytajcie starszych, jak to się robi!

Poziom abstrakcji tego tekstu jest z pewnością mniejszy niż oryginalnych buddyjskich przekazów i bardziej zrozumiały dla człowieka tzw. zachodu. Wciąż jednak jest dość wysoki. To była ciekawa lektura. Nie wszystkie rozdziały były dla mnie zrozumiałe, stąd sądzę, że ten zbiór tekstów nadaje się zarówno dla laików, jak i dla ludzi trochę bardziej obeznanch z filozofią wschodnią.

Bardzo ciekawa pozycja, szczególnie dla osób które interesują się działaniem psychodelików a także teoriami na temat prawdziwej istoty egzystencji. Autor szczegółowo omawia przeprowadzane przez siebie badania, przeprowadza nas przez proces realizacji swoich projektów nie tylko jako naukowiec, ale też człowiek z pełnym zestawem cech: wątpliwości, niepewności, ciekawości, poszukiwania sensu swoich badań. Jak najbardziej polecam.

"CZERWONA KSIĘGA" autorstwa C.G.JUNGA to jedna z najciekawszych i najbardziej enigmatycznych zarazem prac tego wybitnego psychologicznego wizjonera. Stanowi ona zapis retrospekcji autora, którą określił mianem - "konfrontacji z nieświadomością". To właśnie w ramach tych dociekań autor stworzył pojęcia ARCHETYPÓW, NIEŚWIADOMOŚCI ZBIOROWEJ oraz INDYWIDUACJI. JUNG zapraszam nas do wspólnej, ryzykownej jednak podroży do wnętrza WŁASNEJ NIEŚWIADOMOŚCI. W czasie wspólnej podroży poznajemy min. ELIASZA, SALOME, węża i DIABŁA i nie są to bynajmniej łatwe konfrontacje. "Czerwona księga" stanowi odwołanie do "Czarnej księgi", w której Jung rejestrował swe wizje nadając im bardziej ogólne interpretacje i tworząc nowe konstrukty pojęciowe... W opinii autora "Czerwona Księga" jest "nowym spojrzeniem wejrzenia we własne dusze..." Ciekawe i inspirujące, ale bardzo wymagające ....

Książka bardzo bogata w treść, z ogromną bazą psychologii i przykładów co do tezy. I co do tego właściwie nie warto jest się rozwodzić, Doktor Jung był geniuszem i jego system logiczny łączący ze sobą symbolikę religijną, psychologie i metafizykę zrewolucjonizował psychologie nie bez powodu. Czytanie tej książki było ogromną przyjemnością do około połowy i całkiem dobrym rozważaniem intelektualnym. Skąd ten dysonans? Otóż w tytule oraz okładcę znajduję się pewne przekłamanie, czy jeśli jest ktoś wystarczająco pobłażliwy- nieuczciwa sugestia. Okładka książki sugeruje, że będziemy mieli doczynienia z dziełem Carla Gustava Junga, co jest półprawdą. Pierwszą część książki faktycznie "dyryguje" Doktor Jung. Jak zwyklę czyta się go świetnie, niestety co mnie osobiście zdziwiło. Następne etapy lektury zostały napisanę przez innych autorów. Z powodu dość późnego wydania(kilka lat po śmierci Junga), większość książki stanowią napisane przez innych praktyków psychoanalizy teksty, które choć dość blyskotliwe i pouczające dalej zostawiają niedosyt i tęsknotę za treściami napisanymi przez mistrza Junga. Pomimo tego książka na prawdę dobra, oraz treściwa. Zdecydowanie warta przeczytania

Świetna książka, bardzo ciekawa. Po wielu opiniach tutaj obawiałam się że język będzie zbyt naukowy, a wcale tak nie było. Owszem, przewijają się nazwy chemiczne, nazwiska itp., ale nie jest to główny sens tej książki i bardzo dużo da się z niej wyciągnąć nawet nie rozumiejąc opisywanych procesów chemicznych. Polecam serdecznie osobom zainteresowanym tematem.

Książka ma 460 stron ktoś źle zaznaczył liczbę stron. Przez te wszystkie strony nie znalazłam odpowiedzi na pytanie jakie jest "przeznaczenie duszy ani jakie jest powołanie duszy" liczyłam, że będzie rozdział na ten temat, nie ma. Zamiast tego jest mnogość opowiastek, historii i biografii, jakby to było opowiadanie. Mało jest wątków na temat duszy i powołania.

Była to pierwsza książka Grofa, którą przeczytałem i zdecydowanie polecam ją jako pierwszą lekturę wszystkim zainteresowanym psychologią transpersonalną i duchowym rozwojem. Po jej przeczytaniu zdecydowałem się na kontakt i udział w sesji oddychania holotropowego i dalszą lekturę książek Grofa i junga.

Książka okazała się dla mnie lekturą nie tylko interesującą, ale i intelektualnie poruszającą. Jest dobrze napisana, merytoryczna, a jednocześnie przystępna — autor z dużą swobodą łączy współczesną neuronaukę z filozofią buddyjską, nie popadając ani w uproszczenia, ani w ezoterykę. Koncepcja ego czy jaźni w tradycji buddyjskiej jest tak odległa od tego, do czego przywykliśmy, wychowując się w kulturze europejskiej, że dla osób niemających styczności z filozofią Dalekiego Wschodu może być wręcz szokująca. Niebauer pokazuje, jak bardzo nasze przekonanie o trwałym „ja” jest konstruktem — efektem działania określonych mechanizmów poznawczych. Rzeczywistość przypomina gwiazdy, którym przyglądamy się na nocnym niebie: jesteśmy przekonani, że widzimy w nich określone wzorce i sens. Ale czy nie popełniamy tego samego błędu, zaglądając każdego dnia w swoje wnętrze i próbując odnaleźć tam jaźń lub ego? Im głębiej się zanurzamy, tym bardziej wikłamy się w dylematy przyczynowości, w których można cofać się w nieskończoność. Autor stawia fundamentalne pytania: jak przestać cierpieć, jak wyzwolić się spod jarzma własnych osądów, kategoryzacji i schematów myślowych. Uświadamiając sobie skłonność lewej półkuli mózgu do obsesyjnego dostrzegania wzorów i narracji, możemy nauczyć się traktować ją z większym dystansem. Ma to niebagatelne znaczenie dla naszego sposobu doświadczania świata — i potencjalnie dla ograniczenia cierpienia. Pragniemy być mądrzejsi, atrakcyjniejsi, odnosić więcej sukcesów. Problem polega na tym, że żaden z tych warunków nigdy nie zostaje w pełni spełniony, przynosząc jaźni trwałe ukojenie. Ego, aby podtrzymać własne istnienie, musi nieustannie myśleć, porównywać i oceniać. Uświadomienie sobie tych mechanizmów bywa paradoksalnie wyzwalające — być może właśnie w tym kryje się możliwość realnego zmniejszenia naszego cierpienia.

Krótko napiszę, że Ajahn Brahn w większości książek potrafi ciekawie opowiadać różne historie jako przykłady bycia nieobecnym. Książka nie jest dla każdego jak również inne publikację, ponieważ jest dużo nawiązań do religii i dużo sposobów nie będzie miało zastosowania w praktyce po za życiem klasztornym. Umówmy się, że większość z nas to nie mnisi czy mniszki tylko normalni ludzie, którzy muszą sprostać co raz cięższej rzeczywistości. Dla tych co się wciągnęli w ten klimat książka będzie dobra, dla zwykłego zjadacza chleba bez sensu.

W moim odczuciu jest to dobra książka która wprowadza czytelnika zachodu w zagadnienia jogi, oddechu, medytacji czy generalnie pracy nad sobą z perspektywy wschodu. Kilka ćwiczeń, kilka ciekawych przemyśleń które dają podstawy do tego aby zacząć praktykować regularnie bądź zacząć kopać głębiej w konkretnych technikach różnych szkół jogi. Nasza wiedza oraz praktyka w tym temacie z perspektywy ludzi zachodu jest bardzo mała i płytka. Do niedawna do wielu z pośród tych informacji nie mieliśmy nawet dostępu - jednak wraz z Internetem i globalizacją to się zmienia na plus. Wiele z tych technik rzeczywiście działa i może przynieść nam totalną wewnętrza transformację jeśli pozwolimy sobie na otwartość i determinację.

Cudowna książka, która dała mi tak szeroką perspektywę z moimi problemami cielesnymi i psychicznymi, jak również tymi które widzę wszędzie na około, rodziny czy znajomych. Łatwa w zrozumieniu, fajnie odnosi się do różnych części kultury, od wschodu, do zachodu, od starożytności po obecne czasy, aż dziwne, że taka wiedza była dostępna już w latach 70tych ubiegłego wieku, a mało kto np. w Polsce mówił o depresji do poprzedniej dekady. Uważam, że taka książka powinna być omawiana na lekcjach WDŻ w szkołach żeby dzieci mogły zrozumieć siebie lepiej i swoją sytuację w domu, oraz mieć jak zaradzić swoim problemom, ale niestety pewnie nigdy tak nie będzie.

To jedna z tych książek o psychodelikach, które czyta się szybko i z ciekawością, ale po zamknięciu zostaje mieszane wrażenie. Z jednej strony fajna, momentami wciągająca opowieść — trochę pamiętnik, trochę reportaż z amazońskich rytuałów, trochę luźne rozkminy o naturze rzeczywistości. Z drugiej strony wyraźnie czuć, że autor czasem odpływa i traktuje swoje doświadczenia jak uniwersalne objawienia. Książka jest nierówna — obok naprawdę ciekawych fragmentów trafiają się dłużyzny i kawałki, które brzmią jak klasyczne „psychodeliki wszystko wyjaśniają”. Dla kogoś, kto dopiero zaczyna interesować się tematem, to może być świetna, inspirująca lektura. Dla bardziej doświadczonego czytelnika raczej zapis fascynacji i klimatu epoki niż coś, co realnie poszerza wiedzę.

Daje 10 po sporym czasie od przeczytania. Zdałem sobie w tym czasie sprawę, jak ważna ta książka dla mnie się stała i rozpoczęła nową, filozoficzno-duchową podróż w moim życiu. Powielam opinię o tym, że autor nazwał myśli, które od lat klębiły mi się w głowie, a których ja sam nazwać nie potrafiłem.