Przekręt

Zastanawiasz się czasem, jak to jest pracować dla największych producentów tego świata? Chciałbyś dotknąć gwiazd i zatracić się w nich? Czy kiedykolwiek wyobrażałeś sobie, jak wyglądają wielkie imprezy świata filmu od kuchni? A może pragnąłbyś być ich uczestnikiem? "Bliźniacy z TriBeKi" to komediodramat, który powinien przeczytać każdy, kto wiąże swoją przyszłość z marketingiem oraz szeroko, w tych czasach, postrzeganym PR. Czytając tę książkę, mimo iż napisaną z dużą dawką humoru, miałam wrażenie, że praca w mediach to nic innego jak koszmar, a człowiek może zatracić wszystkie wartości wpadając w wir intryg, kariery, despotyzmu i tyranii. Wciągająca, prawdziwa, szczera, ale nie szorstka. Bardzo barwna i lekko napisana. Życie zwykłej dziewczyny o wielkich marzeniach z dnia na dzień może zostać wywrócone do góry nogami, tylko dlatego, że ta chciała być Kimś i pracować dla Kogoś.

Ciekawa postać główna i interesujący pomysł na książkę. Niestety szybko traci świeżość i po kilku rozdziałach przestaje nas cokolwiek zaskakiwać i z łatwością można przewidzieć rozwój akcji. Razi też trochę sztuczność wykreowanych sytuacji i dialogów. Przez to czytelnik nie ma wrażenia jakby faktycznie obserwował czyjeś losy, ale bardziej jakby oglądał sztywny skecz. Ogólnie jednak pozycja dość ciekawa, bardzo polska ;).

Wyobraźcie sobie, że znaleźliście sposób na szybkie wzbogacenie się teoretycznie bez krzywdzenia kogokolwiek i w sposób zupełnie nieinwazyjny. Dwaj bracia – Charlie i Oliver – pracują w niewielkim (jak na standardy USA) banku i są korposzczurami, jakich w Stanach miliony. Całkiem przypadkiem w zwyczajnej rozmowie wpadają na pomysł wykorzystania luki w systemie bankowym, która pozwoli im na przejęcie środków z rachunku zmarłej osoby, która nie posiada żadnych spadkobierców czy rodziny, a które to środki bez podjęcia przejdą na rzecz skarbu państwa. Znajdują sposób na to, żeby nie zostać namierzonym i wszystko wydaje się być bułką z masłem. Jednak dziwnym zrządzeniem losu w tym prostym pomyśle powstają wyrwy, ponieważ ktoś popełnia błąd, ktoś inny chce stać się tego częścią, komuś innemu bracia swoimi planami krzyżują szyki na dużą większą skalę. Zaczyna się dziwny pościg z dziwnymi perturbacjami i jeszcze dziwniejszym finałem. Ja książkę chłonęłam! Czytałam kilka książek w takim stylu – mistrzem jest chyba Michael Ridpath, tworzący świetne fabuły osnute na amerykańskim systemie finansowym – i ta w niczym nie ustępuje. Wciąga bardzo. Mimo, że zasady tego systemu są nam obce, to autor w dość prostych słowach tłumaczy logikę działania i bankowości i służb zajmujących się ochroną systemu bankowego. To ważne z pozycji osoby raz że żyjącej w innym systemie prawnym, dwa że czytającej tę książkę wiele lat po jej wydaniu. Poza tym dzięki temu postępowanie braci nie wydaje się wydumane i przesadzone. Książka jest wydana w 2002 roku, więc zanim na świecie zapanował kult technologii, co bardzo pomaga fabule. Nie ma również takiej powszechnej inwigilacji elektroniką – widać w książce, jak pojawiają się pierwsze urządzenia namierzające na taką skalę, jak dzisiaj. Nie ma też takiej obawy przed terroryzmem, innymi zagrożeniami, które przez tych 20 lat zdążyły zmienić nasze proste życie w życie pełne zasad bezpieczeństwa. Ponieważ przez większą część książki śledzimy ucieczkę Charliego i Olivera, to mamy wrażenie, że ciągle biegniemy. Do tego stosunkowo niedługie rozdziały mocno przyspieszają akcję. Ponadto większość rozdziałów kończy się cliffhangerami, więc przerzucamy kartka za kartką aż do samego końca. Bardzo lubię ten zabieg. Ciekawym pomysłem jest połączenie głównego w bohatera w postać dwóch braci. Dzięki temu mamy poniekąd dwie historie - mimo, że opowiadane słowami Olivera - ponieważ obaj bracia są skrajnie różni, ale obaj rozumieją się bez słów. Ba! Mają nawet własny kod spojrzeń, którym porozumiewają się w różnych sytuacjach. Dzięki niemu stanowią drużynę, a my mamy poczucie silnej więzi między nimi. Pozostali bohaterowie zbudowani są w prostej konwencji, w której nie należy żadnemu z nich ufać. To jest zasada, której przez całą książkę należy się trzymać. Nikt nie jest kryształowy. Każdy ma jakiś interes, jakieś niecne zamiary, jakiś powód żeby w tej historii istnieć. Proste, ale powoduje, że te postaci nabierają charakteru i nie są jednowymiarowe. Podobało mi się to. Powieść jest mało angażująca – w tym sensie, że nie przeżywamy jej po przeczytaniu, nie żyjemy życiem tych bohaterów – ale warta tej chwili zabawy i przyjemności. Dla miłośników kryminałów i thrillerów miła propozycja.

„Frywolność jest przymiotem kobiet, a nonszalancja mężczyzn.” Nieoczekiwana zamiana miejsc, psychologiczny trik jak wyjść z depresji (NIE PRÓBUJ TEGO W DOMU!) i na nowo cieszyć się życiem, zobaczyć jak wszystko wygląda z drugiej strony i zrozumieć, że najważniejsze w życiu to być sobą! Ariana i Hugo zmęczeni codziennością, żmudną, powtarzającą się rutyną, postanowili, że żywicielem rodziny będzie Ariana jako nowy szef firmy męża, a Hugo gospodynią domową z małą firmą zajmującą się biżuterią. Znalezienie trenera nie było trudne, od kwietnia do grudnia mieli się pobawić życiem drugiej osoby, tylko że w pewnym momencie wszystko zaszło za daleko... a jedna strona nie chciała być z powrotem sobą. Nie zważając na innych... nawet dzieci... rozpoczęli swoją zabawę. Jak myślicie? Wygra nonszalancja czy F jak Frywolność?! Książka z morałem, która bawi, ucząc. Humor, zabawa i ciągły uśmiech na ustach w trakcie czytania tego niesamowicie „odwróconego” dzieła. A na koniec pytanie, która zadaje nam wydawnictwo: „I kto tak naprawdę jest z Marsa, a kto z Wenus?” Nie mogę doczekać się filmu! Zobaczymy, czy idealnie oddali charakter frywolności i nonszalancji!

Oryginalny tytuł książki to "Freedomland". Freedomland w powieści jest miejscem niezwykłym - jest to stary pensjonat z dziewiętnastego stulecia, gdzie w jednym z okien zachowała się drewniana kobieta obrośnięta pnączami, ubrana w suknię z gorsetem z przełomu wieków. Kiedyś rozbrzmiewała tu muzyka, na żywo występowały zespoły, młodzież tańczyła pod - pustą dzisiaj - sceną. Każde z dwojga ludzi, którzy znaleźli się tu w środku nocy, ma wpisane w to miejsce inne wspomnienia: czarnoskóremu policjantowi Freedomland kojarzy się z dobrą przeszłością, w której jako dzieciak przeżył jedne z najlepszych chwil swojego życia. Towarzysząca mu Branda Martin jest połączona z tym opustoszałym, spalonym pensjonatem więzią dużo silniejszą i tragiczną. Opasła książka, która wyszła spod pióra Richarda Price'a, to wstrząsająca historia rasistowskiej "granicy", która oddziela białą część miasta w stanie New Jersey od części "czarnej". Wątkiem, który spina cały utwór, jest porwanie syna zgłoszone przez Brandę Martin. Zadziwiający może wydawać się fakt, że to jednak nie ten motyw okaże się najważniejszy. "Freedomland" od pierwszych stron zaskakuje czytelnika. Nie jest to prosta historia. Nie mamy tu sensacyjnego splotu akcji, przystojnych policjantów, wielkiego romansu i zdumiewających odkryć. Zamiast tego autor wykreował dla nas postaci tak autentyczne, że nie sposób myśleć o nich tylko w kategoriach "książkowych bohaterów". Tu nie ma bohaterów - są ludzie: niepozbawieni wad, wypełnieni emocjami, wspomnieniami. Nie mamy tu też tylko jednej historii. Historii jest całe mnóstwo, wypełniają one obie dzielnice: Gannon i Dempsy i prezentują nam bardzo szeroki obraz amerykańskiej tragedii. "Freedomland" to olbrzymie dzieło, które odsłania kulisy życia mieszkańców New Jersey, pracy policji oraz pracy dziennikarskiej - a wszystko to podane jest bez lukru, który tak często kojarzy się z amerykańską prozą. To również wstrząsająca historia rasistowskich napięć, które nękają miasto. Przez wszystkie strony powieści przewija się wątek miasta przygotowującego się do wielkich zamieszek. Zgłoszenie porwania białego chłopca przez czarnoskórego mężczyznę, które rozpoczyna książkę, staje się iskrą zapalną. Nic ani nikt w tej powieści nie jest definitywnie czarne albo białe... Nic, z wyjątkiem koloru skóry.

Gdyby mi nie polecono nie sięgnęłabym za nic, bo okładka sugeruje jakiś harlequin. Język na początku mnie nie porwał, ale szybko wciągnęła mnie historia, która z czasem okazała się bardzo interesująca, wielowarstwowa i kilkuwątkowa. Nie jest to powieść dla każdego ze względu na tematykę i brutalność, ale dobrze pokazuje mechanizmy uzależnień, dorastania w patologicznych środowiskach i konsekwencji jakie to za sobą niesie.

Książka bardzo zainteresowana mnie swoim opisem i z dużymi nadziejami przystąpiłam do jej czytania. Cóż, akcja rozwija się powoli, podoba mi się sposób narracji, sama historia też jest ciekawa, chociaż wiem, że wielbicielom gatunków takich jak kryminał czy thriller zdecydowanie nie przypadnie do gustu, mało tego - mogą poczuć się nieco "oszukani", bo książka po przeczytaniu opisu wydaje się właśnie powieścią kryminalną. Ja nie czuję się oszukana, nie jestem zawiedziona, jednak fajerwerków również nie dostrzegłam. Zwłaszcza przez zakończenie, które "zjawiło się" nagle, jakby autorowi skończyły się pomysły i bardzo chciał już swoje dzieło zakończyć.

Ilość stron:501 To pierwsza książka tego autora jaką przeczytałam. Dostałam ją w prezencie, ale opis na okładce też zachęca do lektury. Bardzo dobrze się to czyta. Bohaterów jest wielu, ale główną rolę odgrywa lekarz – Paul, student Jonathan, Juliette – nauczycielka. Akcja dzieje się w wielu krajach. Tematem jest włamanie do laboratorium w którym przeprowadzane są doświadczenia, niestety na zwierzętach. Włamywacz uwolnił zwierzęta, zniszczył dużo w pomieszczeniu. Kto nim był? Przeczytacie sami. Później łączą się losy między innymi Paula i Juliette, pojawia się Harrow. Polecam każdemu.

Zaczynam od końca tj mojej końcowej refleksji: JAK PIES WYCHOWAŁ CZŁOWIEKA - świetna, zabawna, relaksująca lektura szczególnie dla czytelników z poczuciem humoru i miłością do zwierząt. Teraz profesjonalny recenzent, często przeze mnie cytowany - Jarosław Czechowicz, lecz przedtem istotna uwaga: sam fakt, że Czechowicz Borzestowskiego recenzuje dowodzi, że książka jest warta uwagi. Recenzja, bardzo ciekawa, na: http://krytycznymokiem.blogspot.com/2008/06/bulterier-samson-i-ja-waldemar.html Clou recenzji to zdanie: ".....Borzestowski podjął się tematu dość naiwnego i wielokrotnie już eksploatowanego, ale zrobił to z niepowtarzalnym wdziękiem...." Pragniecie uroczej, beztroskiej rozrywki ? To macie !!! I w tej kategorii pewne co najmniej 7/10 Na koniec autor: (z https://esensja.pl/esensjopedia/obiekt.html?rodzaj_obiektu=11&idobiektu=1634) "Waldemar Borzestowski (ur. 1964) – prozaik, malarz, dziennikarz. Był m.in. szefem działu prenumeraty w dużym koncernie prasowym oraz robotnikiem torowym, kupował stare książki na aukcjach i oprowadzał konie po parkurze. Sporo podróżował. Współpracownik wielu pism literackich. W 1999 roku ukazał się jego zbiór opowiadań „Nocny sprzedawca owoców”. Mieszka w Gdańsku."

Zachęcony entuzjastycznymi recenzjami sięgnąłem po „Burmistrza” z dużymi nadziejami. Nie jestem wielkim fanem prawniczych thrillerów, ale dobrze opowiedzianą historią, nawet jak większość akcji dzieje się na sali sądowej, nie pogardzę. Mniej więcej do dwóch trzecich Sheehan dawał radę, umiejętnie wprowadzając bohaterów, zaciekawiając białymi plamami w ich przeszłości, nie przynudzając opisami prawniczych procedur, ale niestety później jakby stracił wenę. Wątki zaczęły się plątać w dość nieprawdopodobny sposób, a postaci jakby już chciały tylko odwalić swoje kwestie do końca. Szkoda, bo zapowiadało się intrygująco.

Idealna lektura na wakacje. Ale nie tylko. Jeżeli potrzebujecie pozytywnego resetu, odskoczni od rzeczywistości, to ta książka jest do tego wprost stworzona. Kate jest matką trójki małych dzieci i czuje, że przerastają ją obowiązki i obciążenia związane z ich wychowywaniem. Na domiar złego, z inicjatywy męża, przeprowadzili się na przedmieścia Nowego Jorku, gdzie panuje kult "matki idealnej", któremu chyba tylko ona nie jest w stanie podołać. Jeden zabiegany dzień jest podobny do kolejnego zabieganego dnia i nijak nie udaje się Kate wybrnąć z tego chaosu. Kocha swoje dzieci ponad wszystko, ale jednocześnie jest ogromnie sfrustrowana. I wtedy następuje coś, co w dość makabryczny sposób przerywa tę rutynę. Jedna z idealnych matek zostaje zamordowana, a ciało znajduje właśnie Kate. I poniekąd dlatego (chociaż tak naprawdę po prostu dlatego, że ma w końcu okazję wyjść z roli gospodyni domowej), Kate postanawia rozwikłać zagadkę tej śmierci. A pomagać jej w tym będą: ekscentryczna, a przy tym niezwykle zamożna przyjaciółka Janie oraz całkiem nieoczekiwanie, jej dawna, niespełniona miłość Evan, który dziwnym zarządzaniem losu jest w tę sprawę zamieszany. Lekkie pióro, galeria oryginalnych i przezabawnych postaci (w tym urocza trójka dzieci Kate), fabuła, która układa się w logiczną całość, śledztwo, które obnaża tajemnice idealnego z pozoru świata bogatych i uprzywilejowanych. Do tego życie osobiste Kate, którego centrum stanowią oczywiście dzieci oraz niełatwa relacja z mężem, ale w tle jest jeszcze jej matka, gwiazda opery, wielka LaReina, od zawsze zaniedbująca własną córkę oraz miłość jej życia Evan, którego wspomnienie wciąż przyprawia ją o szybsze bicie serca. Dzieje się dużo, czyta się szybko i niezwykle przyjemnie. Polecam 🙂

Zabawna, seksowna i wzruszająca zarazem powieść o kobietach, pochodzących z różnych środowisk i będących w różnym wieku, które pracują w nowojorskiej firmie prawniczej i raz w tygodniu, podczas przerwy na lunch spotykają się, by czytać na głos napisane przez siebie teksty literackie. Idealna na letnie, wakacyjne popołudnie.

Cztery powiązane ze sobą historie, czterej różni bohaterowie oraz cztery różne motywy popełnienia samobójstwa. Książka ciekawa, choć muszę przyznać, że momentami fabuła, szczególnie w środku książki, była nudna. Najbardziej w całej książce podobało mi się zakończenie, które jest naprawdę zaskakujące. Zmienia ono cały pogląd na bohaterów, na sytuację i dramaturgię. Kompozycja książki jest bardzo dobrze obmyślona. Mogę z pewnością polecić książkę. Warto przebrnąć przez niektóre nudne momenty, dla reszty książki i dlatego obłędnego zakończenia.

Fascynująca książka. Słuchałam jak zahipnotyzowana. Lektor Roch Siemianowski jak zwykle świetny. Jaki fantastyczny język! Tłumacze (Grzegorzewscy) uchwycili i zachowali magię języka Ellory’ego. Historia Josepha Vaughana – od wczesnych lat do końca – urzeka, chociaż i przytłacza ciężarem. Historia życia z czarną nicią, co się przędzie… Kto jest tym nieuchwytnym mordercą, zboczeńcem, zwyrodnialcem? Myślimy nad tym razem z Josephem i wydaje nam się, że wcześniej niż on domyślamy się, kto to. Temat intrygujący, opisy sugestywne, język piękny i oddający nastroje…

Kim jest Samuel Carver? Najłatwiej sklasyfikować go jako płatnego zabójcę. Niezmiernie skutecznego. Gdy przyjmuje zlecenie zabicia islamskiego ekstremisty nie spodziewa się kogo tak naprawdę unicestwi i jakie będą tego następstwa. Nie spodziewa się także, że ta niezwykła misja miała się okazać jego ostatnią. Czy uda mu się dotrzeć do ludzi, którzy zdołali go wrobić i zastawili na niego pułapkę? Nie będzie to łatwe zadanie, na szczęście ktoś mu w tym pomoże. Jestem zaskoczona, że "Zabić księżną" jest debiutanckim thrillerem Toma Caina. Cechuje go bowiem świetny styl, zwarta akcja i niezmierne dopracowanie szczegółów. Spodziewałam się większej ilości powiązań ze śmiercią księżnej Diany, jednak nie zmienia to faktu, że książkę czytało mi się miło, z lekkim napięciem i dreszczykiem. Polecam! :)

Babski kryminał Nie, od razu uprzedzam, że nie będzie żadnej krytyki negatywnej, że niby jak babskie to do niczego. Wiem, że wielu czytelników uważa tzw. literaturę kobieca za coś mniej wartościowego. Tym razem tak nie będzie. Chociaż na coś takiego się zapowiadało…. Książka baby czyli Jodi Campton „Trzydziesta ósma godzina” tylna okładka zapowiada jako rasowy kryminał. Kobieta i rasowy kryminał? Czemu tak…. Czemu nie… Bohaterka to też baba czyli detektyw Sara Pribek, jest również narratorem. Takie dwa w jednym. Jej najlepsza przyjaciółka policjantką jest również. Jedyny znaczący facet w powieści to mąż Sary – Shiloh. Ale długo na stronicach go nie ma, bo ginie. Znaczy się nie umiera, ale ślad po nim ginie. Oczywiście żona go poszukuje jako żona i jako policjantka. Treść powieści wydaje się być zatem bardzo banalna. Ale… i owych „ale” w sensie pozytywnym jest moim zdaniem bardzo dużo. Ubrać banalną treść w ciekawy strój to już jest sztuka. A taką tu właśnie mamy. Po pierwsze – narratorka. Opowiada całą historię z własnego punktu widzenia, jak na narratora w pierwszej osobie przystało. Jest jak wiadomo babą i czyni to z babskiego punktu widzenia. Męża kocha, co czyni jej opowieść jeszcze bardziej subiektywną. Z babskiego punktu widzenia wszystko jest nieco inne. Oczywiście są chwile, kiedy Sara zachowuje się jak rasowa policjantka, bo fachowcem w swej dziedzinie jest. Połączenie obu „funkcji” daje mieszankę, może nie wybuchową, ale na pewno interesującą. Po drugie – rzeczywistość przedstawiona (to taki termin szkolny, wszak belfrem się było). Książka zawiera wiele elementów powieści obyczajowej. Nasza bohaterka trafia w różne środowiska, rozmawia z różnymi ludźmi. Tu świat nie jest ani biały, ani czarny, ot tak jak w życiu – najczęściej szary. Ma on swoje tajemnice, nierozwiązane zagadki, które kryminałem nie pachną, a jednak mają wielki wpływ na życie całych rodzin. I po trzecie – połączenie różnych gatunków tematycznych. Wiadomo, kryminał to opowieść, w której musi być trup. Wiadomo, powieść obyczajowa – pozornie zwyczajne życie. Ale mamy również gatunek sensacyjny – dużo się dzieje, nie zawsze musi być umarły. I oczywiście thriller - jest strasznie. Książka Jodi łączy wszystkie owe gatunki, co czyni ją w miarę atrakcyjną. Można się od niej oderwać i wrócić do czytania następnego dnia. Nie czyni czytelnika niewolnikiem. Jest jednak na tyle ciekawa, że trzeba ją dokończyć, bez narzekania na treść. „Trzydziesta….” jest pierwszą powieścią pani Compton. Debiut jak najbardziej udany. Jeśli wpadną mi w ręce kolejne jest książki, na pewno przeczytam.

Historia naukowca Benedicta Lamberta z ciotecznym pradziadkiem Gregorem Mendlem w tle to niecodzienna opowieść. Wciągająca od pierwszych stron, zaskakująca i zmuszająca do refleksji. Poznajemy świat genetyki i eugeniki. Rzeczywistość widzianą oczami osoby dotkniętej achondroplazją. Przeżywamy wzloty i upadki skomplikowanych relacji międzyludzkich. POLECAM, warto przeczytać.

Thriller psychologiczny Julie Parsons: "Mary Mary" to historia rozgrywająca się w Nowej Zelandii do której przeprowadziła się główna bohaterka Margaret Mitchell wraz ze swoją córką Mary. Dwudziestoletnia Mary ginie beż śladu, a ze sprawą jej zagadkowego zaginięcia mierzy się inspektor McLouglin. Wkrótce okazuje się, że dziewczyna została zamordowana, a przed śmiercią była okrutnie torturowana. Śledczy szybko trafia na ślad sprawcy, ale okazuje się, że morderca jest zawsze o krok przed nim. Nie na długo udaje się mu zaspokoić swój chory umysł. Wkrótce jego celem będzie zamienienie życia Margaret w piekło... Ksiażka nie była taka najgorsza ale też i nie powaliła na kolana. Czegoś tu brakowało.

Nie oglądałam serialu, na podstawie którego powstała ta powieść, więc nie była skażona jego treścią. Zapewne dlatego fabuła trzymała mnie w napięciu do ostatnich stron. Intryga kryminalna jest tu spiętrzona, rozbudowana i - co bardzo lubię - powiązana z zagadkami z przeszłości. Oprócz tego interesujące są wątki obyczajowe i elementy związane z mitologią celtycką. Wszystko to razem tworzy klimat tajemniczości, grozy i nerwowego wyczekiwania na finał, który okazuje się zaskakujący. Bardzo dobrze pokazane zostało też tło obyczajowe - życie mieszkańców Bretanii, która nie skąpi swoim mieszkańcom kapryśnej aury i zmagania się z codziennymi trudami. Przeczytałam tę powieść z emocjami i wielką przyjemnością. Mimo iż treść czasami bywała mroczna, lektura okazała się doskonałym relaksem.