Przeklęty kontrakt

"O ile tylko w ciągu następnych dni nie będzie żadnymi kwiatów, żadnych słodkich słówek, żadnych nieopatrznych szeptów, żadnych pochopnych obietnic i żadnego patrzenia na siebie maślanym wzrokiem... to wszystko będzie dobrze i obydwoje powinniśmy wyjść z tego bez szwanku, bez żadnych bitewnych ran czy blizn." Maritza jest kelnerką w popularnej naleśnikarni. Gdy przy jednym ze stolików usiadł niesamowicie przystojny Isaiah, nie wywarł na dziewczynie najlepszego wrażenia. Był oschły i arogancki, lecz mimo to wciąż przyciągał spojrzenie dziewczyny. Gdy los postawił ich na swojej drodze ponownie, postanowili dać sobie szansę na niezobowiązującą znajomość - w końcu Isaiah za kilka dni wyjeżdżał do Afganistanu. Obiecali sobie spędzić ze sobą każdy dzień przed rozpoczęciem misji chłopaka tak jakby był sobotą, wolną od trosk i zmartwień. Określili też dwie zasady - żadnych romantycznych gestów i żadnych kłamstw. Wraz z wyjazdem chłopaka ich relacja miała opierać się na wysyłanych sobie nawzajem listach. Niestety Isaiah, mimo obietnicy, że zawsze będzie odpowiadał, nie dotrzymał słowa. Złamał obietnicę i serce Martizy. A później wrócił. "PS Nienawidzę cię" to bardzo przyjemna historia o tym jak niespodziewane spotkanie, może całkowicie zmienić sposób postrzegania świata, jak wbrew wszelkim postanowieniom miłość zawsze znajduje sposób, by zwyciężyć wszelkie przeciwności i jak trudno czasami dać samemu sobie szansę na prawdziwe szczęście. Lekki styl autorki, duża ilość dialogów, krótkie rozdziały z punktu widzenia obojga bohaterów przyczyniły się do tego, że książkę przeczytałam bardzo szybko i spędziłam z nią całkiem miłe popołudnie. Przedstawiona w niej fabuła, postacie, wątek dotyczący wysyłania listów oraz krótka intryga, która poróżniła głównych bohaterów zostały bardzo fajnie skomponowane w całość, która w mojej ocenie była i interesująca i wciągająca. Na pewno wyróżniającym elementem jest kreacja głównego bohatera. Lubię wątki dotyczące wojskowych i osobiście cieszyłabym się, gdyby był on jeszcze bardziej rozbudowany. Jednak domjnujaca tajemniczość Isaiaha, jego skrytość i pewnego rodzaju ostrożność, wynikająca.z nabytych doświadczeń, wzbudzały we mnie chęć jeszcze lepszego poznania go. Postać Maritzy, choć wykreowana na miłą, pomocną, oddaną przyjaciołom, momentami wydawała mi się odrobinę zmanierowana, niedojrzała, popadająca ze skrajności w skrajność - albo zbyt pozytywna, albo zbyt zacięta w uporze. Sama fabuła i historia głównych bohaterów była bardzo przyjemnie przedstawiona, pełna wdzięku i uroku, które wcale nie zostały przyćmione późniejszymi problemami. Przekonała mnie ich relacja, tempo jej rozwoju, uczucia którymi się kierowali. Były w niej momenty zabawne, seksowne, wzruszające. Podczas czytania mogłam odczuć emocje bohaterów, ich niepewność, radość, zmartwienie, tęsknotę, strach, złość, nadzieję i miłość. Oczywiście, jak to przy tego typu książkach, było przewidywalnie, ale zupełnie nie przeszkadzało mi to w odbiorze. Wręcz przeciwnie, jestem zadowolona z lektury, odpoczęłam przy niej, zrelaksowałam się, więc ze swojej strony Wam ją polecam

Ta powieść udowadnia, jak bardzo pozory potrafią mylić, zarówno w ocenie mężczyzn, jak i książek;). Romanse biurowe to nie jest mój ulubiony gatunek, często okazują się zbyt schematyczne, banalne, lub wręcz nudne, mimo porażajacej ilości scen erotycznych - a może właśnie z ich powodu... Tutaj stało się wręcz odwrotnie, cała historia była dla mnie bardzo przyjemnym zaskoczeniem. Świetnie napisana, z parą bardzo zadziornych, charakternych postaci, wciągnęła mnie o wiele bardziej, niż się spodziewałam. Jest pikantnie, nie brak też humoru, który zapewnił mi dodatkową przyjemność w trakcie czytania. No i ten wątek hate-love, uwielbiam. Lekka, chwilami romantyczna, chwilami bardzo goraca lektura. Polecam.

To klasyczna historia o wrogach, którzy zostają kochankami, z klimatem rodem z Romea i Julii, z waśniami rodzinnymi i zakazanym romansem. Jest tu zabawa, humor, mnóstwo seksownych momentów i przekomarzań, zwłaszcza seksu z nienawiścią. Weston i Sophia tylko czekają, żeby wybuchnąć. Nie spodobał mi się ten romans od wrogów do kochanków tak bardzo, jak myślałam. Doświadczyłam głębi osobowości Westona, ale nie mogłam się utożsamić z Sophią, choć obie postacie są sympatyczne. Ogólnie rzecz biorąc, książka może nie wnosić niczego nadzwyczajnego i prawdopodobnie zapomnę o niej w nadchodzących tygodniach, jednak i tak świetnie się bawiłam słuchając audiobooka.

Nie wiem, od czego zacząć, bo ta książka wciągnęła mnie zupełnie niespodziewanie. „Mężczyzna bez uczuć” to jedna z tych lektur, które czytasz i myślisz sobie: „Cholera, to działa na moje emocje bardziej niż się spodziewałam.” Styl Celii Aron jest lekki, a zarazem zaskakująco trafny – autorka potrafi opisać coś w kilku słowach tak, że czujesz to całym ciałem. Nie znajdziecie tu wielkich dramatów ani wymuszonych dialogów, ale każdy fragment ma w sobie coś prawdziwego, coś, co zostaje w głowie nawet po zamknięciu książki. Czytałam ją w różnych momentach dnia – i za każdym razem odkrywałam coś nowego. To książka, która nie każe się spieszyć, można ją wciągać powoli, delektować się zdaniami i chwilami, które wywołują uśmiech, czasem wzruszenie, a czasem lekki niepokój. Nie chcę zdradzać fabuły, bo w sumie nie o nią tu chodzi. Chodzi o to, jak książka sprawia, że czujesz. I ja czułam naprawdę dużo. To taka lektura na wieczór z kubkiem herbaty, kiedy chcesz się zatrzymać, odetchnąć i… po prostu poczuć coś mocno. Polecam każdemu, kto lubi książki, które wchodzą w głowę i serce, ale robią to w sposób subtelny, nie nachalny.

Cała historia jest nawet zabawna, ale też ciekawi i rozbudza zmysły. Aczkolwiek trochę sie też ciągie i zanim dojdzie do czegokolwiek to trochę to trwa. Opowieść ta właściwie pokazuje do czego może doprowadzić dokuczanie innym w młodych latach. Jak ogromny ma wpływ stosunek rówieśników na nasze samopoczucie. Ile krzywdy mogą wyrządzić, jeśli traktują nas z zazdrością czy nienawiścią. I jak wiele później trzeba się starać, żeby sobie ułożyć życie. Sami bohaterowie wiele w życiu przeżyli i ich młodzieńcze lata miały ogromy wpływ na ich późniejsze życie. Jednak wydorośleli i potrafili dostrzec dobro w drugim człowieku. Choć początkowo się nienawidzili i przypadek sprawił że na nowo się spotkali, to później życie napisało im inny scenariusz. Oni się tego nie spodziewali, choć w głębi duszy zależało im na sobie.

"Żyjąc wewnątrz niewidzialnych murów naszej wspólnoty czułam się odważna i silna. Poza nią stałam się mała i niepewna. Zadurzyłam się w dwóch facetach, którzy zdeptali moje serce i zgasili wszelki ogień, jaki w nim płonął. A jednak czułam się przez to silniejsza." . "Queen of men" @terrielaineauthor to drugi tom trylogii King Maker. . Od razu po skończeniu pierwszego tomu sięgnęłam po drugi, ponieważ byłam mega ciekawa tego, co się wydarzy dalej po takim zakończeniu. Dzięki temu, że ta część jest zdecydowanie krótsza od poprzedniej, to przeczytanie jej zajęło mi jeden wieczór. Niestety druga część nie przebiła pierwszej, i oceniłam ją ciut niżej, to i tak bardzo mi się podobała i nie mogłam się od niej oderwać. Działo się tutaj równie dużo, ale za to było mniej spicy scen i czegoś mi brakowało. Czegoś co spowodowało, że pierwszą część oceniłam wyżej. . Drogi głównych bohaterów się rozchodzą przez tajemnice i kłamstwa Kalena. Dziewczyna wraca do domu rodzinnego, do którego obiecała sobie, że nigdy nie wróci. . "Queen of men" skupia się głównie na Bailey i jej powrocie do rodziny oraz fakcie, że nawiązuje kontakt z Turnerem. Niestety ten fakt mi się nie bardzo podobał, ponieważ to Kalen jest moim ulubieńcem, chociaż doskonale wiem czego się dopuścił. Mam chyba słabość do bad boy'ów. Ciekawił mnie też moment dowiedzenia się czegoś więcej o przeszłości Bailey i jej rodzinie. W pierwszym tomie dużo na jej temat było owiane tajemnicą, i już wiem dlaczego. . Dobrze, że mam trzeci tom, to mogę się wziąć za jego czytanie. Niestety trochę sobie zaspojlerowałam, bo przeczytałam opis, czego zazwyczaj nie robię, ale cóż... Nie pozostaje mi nic innego jak dowiedzenie się jak ro wszystko się kończy. Z jednej strony nie mogę się już doczekać, a z drugiej chciałabym wziąć coś innego do czytania, by King Maker odłożyć na później. .

Świetna książka, w której zgrabnie splatają się elementy powieści obyczajowej, romansu (trochę slow burn, trochę from friends to lovers) okraszonego kilkoma nienachalnymi acz gorącymi scenami namiętności. Jest sporo psychologii, główni bohaterowie mają do przepracowania kilka traum z przeszłości, ale wszystko jest tu podane z wyczuciem i umiejętnie poprowadzone. Autorka stara się wtrącić swoje trzy grosze do odwiecznej dyskusji na temat: czy życiem człowieka rządzi przypadek; czy opcja „nic nie dzieje się bez przyczyny” i całkiem interesująco jej to wychodzi. Tylko rok to lektura łatwa i przyjemna, ale nie bezmyślna czy płytka. Mądry, życiowy i ponadczasowy przekaz nie wybrzmiewa tu jak moralizatorskie kazanie, tylko bardziej jak współczesna bajka terapeutyczna, a humor sytuacyjny i dowcip pozwala czytelnikowi niejeden raz uśmiechnąć się podczas czytania.

Richard był zawsze praktyczny i zasadniczy. Emocje dla niego nie istniały. Do czasu gdy w jego życiu pojawiła się Katy. Na Jego szczęście została i dała mu to czego nigdy nie zaznał - miłość. A teraz dała mu najpiękniejszy prezent - córeczkę. Jak Richard poradzi sobie z tą nową dla niego sytuacją związaną z byciem ojcem? Cudowna, lekka i pełna ciepła, oraz humoru, historia dalszych losów Richarda i Katy. Opowiadanie napisane jest głównie z jego perspektywy dzięki czemu poznajemy emocje i obawy tego twardego mężczyzny. Rewelacyjna kontynuacja aż szkoda że taka krótka.

Są takie książki które biorę w ciemno. Duet Vi Keeland i Penelope Ward należy do grona tych autorek, że książki ich czytam wszędzie i zawsze :) Nie wyobrażam sobie już świata literatury bez pozycji autorek czy to w ducie czy solo. Oprócz tego że w historii miłosnej poruszają ważne tematy, to są one oryginalne i nigdy nie można narzekać na nudę podczas czytania ich książek. Jak niespodziewane spotkanie może być wyjątkowe ? Dwoje ludzi spotyka się podczas zamieci śnieżnej. Zamknięte lotnisko, nocleg niespodziewany i on spotyka ją. Wiele było takich historii, gdzie spotykają się na chwilę nic o sobie nie wiedzą, rozjeżdżają się w każdy w swoją stronę i co dalej ? Możecie sobie tylko wyobrazić 🩷 ja jestem całkowicie na tak !

„Kontrakt Jacksona” to jedna z tych książek, które zostają we mnie długo po przeczytaniu — nie dlatego, że pamiętam kolejne wydarzenia, lecz z powodu emocji, które we mnie wywołała. Styl autorki jest lekki, ale nie powierzchowny; czytałam z uśmiechem, czasem z refleksją, a momentami z przejęciem. Najbardziej urzekło mnie to, jak autorka operuje humorem i energią swoich bohaterów — była tam nuta ciętych ripost, ironii i wnikliwej obserwacji ludzkich zachowań, która świetnie balansuje między zabawą a poważniejszymi uczuciami czy refleksją nad tym, jak maski, które nosimy, wpływają na nasze relacje i życie osobiste. Pióro J.T. Geissinger sprawia, że książkę pochłania się szybko, a jednocześnie zostawia się sobie przestrzeń do zanurzenia się w atmosferze, jaką tworzy — pełnej zarówno ciepła, jak i napięcia. To pozycja, która zaskoczyła mnie swoją głębią i lekkością jednocześnie, i która sprawiła, że się uśmiechałam, wzruszałam i byłam ciekawa, co ta historia jeszcze może mi „zostawić” w myślach. Dla mnie to książka, która otula, bawi i zostawia ślad — taki, który chce się jeszcze poczuć po odłożeniu ostatniej strony.

Po raz pierwszy w tym roku złamałam wszystkie swoje czytelnicze zasady i sięgnęłam po książkę „bingo”: po pierwsze — autorka kojarzyła mi się dotąd wyłącznie z ostrymi erotykami średniej jakości, po drugie — była to polecajka z internetu, a po trzecie — powieść przełożyła tłumaczka, wobec której mam dość ambiwalentne odczucia. Jej przekłady bywają bardzo nierówne i zdarzało mi się już wcześniej, że po prostu nie byłam w stanie ich czytać. To właśnie ten aspekt był dla mnie największą barierą, jednak uznałam, że nowy rok to dobry moment na dawanie nowych szans. „I wtedy cię poznałem” autorstwa K. Bromberg ostatecznie bardzo pozytywnie mnie zaskoczyło. Choć w powieści nie brakuje scen erotycznych, są one wyważone i sensownie wplecione w fabułę, bez wrażenia nachalności czy sztucznego podkręcania napięcia. Moją uwagę szczególnie przyciągnął motyw ranczerski i małomiasteczkowy, a także główna bohaterka — Tate. Już na początku zapowiadała się na postać złożoną i wielowymiarową, i na szczęście taka rzeczywiście się okazała — co więcej, dotyczy to nie tylko jej. To powieść mocno osadzona w emocjach, poruszająca temat niesprawiedliwości, krzywdzących ocen i plotek funkcjonujących w zamkniętych społecznościach małych miasteczek południa. Narracja jest spójna i logiczna, a historia pulsuje uczuciami — nie tylko tymi pozytywnymi. Bohaterowie wywołują pełne spektrum reakcji: od irytacji, przez współczucie, aż po autentyczną sympatię, co działa zdecydowanie na korzyść całości. Jedynym elementem, który nie do końca mnie przekonał, był nieco chaotyczny rozwój relacji między głównymi bohaterami. Przejście od „enemies” do „lovers” nastąpiło zaskakująco szybko i miałam wrażenie, że kluczowy moment tej przemiany gdzieś mi umknął. To jedyny wyraźniejszy zgrzyt w tej historii. Mimo to jestem szczerze zaskoczona, jak dużą przyjemność sprawiła mi lektura tej książki. Być może jest to również znak, by jeszcze raz — i z większą otwartością — dać szansę zarówno autorce, jak i kolejnym przekładom tłumaczki.

"Ona pierwsza się złamała. Słyszałem jej cichy szloch, którego byłem powodem. Gdybym to zobaczył, ja też bym pękł. Ruszyłem więc, otworzyłem drzwi i wyszedłem, wiedząc, że może to być nasze ostatnie spotkanie. Po jednej rozstrzygającej chwili zamknąłem drzwi między nami na zawsze." . "King Maker" @terrielaineauthor to trzeci i ostatni tom trylogii o tej samej nazwie. W tej części mamy jedną kobietę I dwóch mężczyzn, którzy walczą o jej serce. . Po miażdżącym zakończeniu "Queen of men" nie mogłam się doczekać kolejnej części. Gdybym nie miała jej na półce, i nie dowiedziała się od razu jak to się zakończy, to bym sobie chyba wszystkie włosy z głowy wyrwała. Niestety zrobiłam sobie mały spojler przed czytaniem, bo spojrzałam na opis, a on za dużo zdradził, ale to nie zniechęciło mnie do poznania zakończenia. . W tej książce wydarzyło się wiele rzeczy. Było kilka zwrotów akcji, które powodowały szybsze bicie serca, trzymały mnie w napięciu, z jednej strony chciałam już ją miećza sobą, z drugiej zaś nie chciałam jej kończyć. Jednym słowem... czułam się jak na rollercoasterze. . Non stop nasuwało mi się wiele pytań. Zastanawiałam się, kto stoi za oszustwem w Kings Enterprises i czy to ci sami ludzie, którzy próbowali pozbyć się Bailey? Czy główna bohaterka wyjdzie z tego cało? Cały czas trzymałam kciuki za Kalena. Jakoś Turner mi kompletnie do Bailey nie pasował. Owszem, oboje się starali i mieli pełne ręce roboty, próbując zapewnić jej bezpieczeństwo, ale jednak to Kalen skradł moje serce. . Cieszę się, że poznałam tę trylogia i miło spędziłam czas podczas jej czytania. Polecam! Naprawdę książki warte uwagi.

"Wróć do mnie" od Corinne Michaels to książka, która zostawia po sobie dużo emocji i taką cichą nostalgię. 🤍 To jedna z tych historii, przy których czujesz więcej, niż się spodziewasz. Subtelna, wrażliwa i bardzo emocjonalna — idealna, kiedy masz ochotę na romans, który naprawdę porusza. Podobało mi się to, jak ta książka buduje klimat — spokojnie, bez pośpiechu, pozwalając zanurzyć się w uczuciach i refleksjach. To lektura, która daje moment zatrzymania i zostaje w głowie jeszcze długo po skończeniu. Dla mnie bardzo otulająca, ale jednocześnie lekko bolesna w ten romantyczny sposób. Polecam, jeśli lubisz historie pełne emocji, czułości i takiego melancholijnego vibe’u.

O ile pierwszy tom bardzo mi się podobał, ten jakoś niespecjalnie mnie porwał. Romans prawniczki Sydney, którą poznaliśmy w poprzednim tomie i Declana został przerwany nagłym jego wyjazdem. kiedy powraca po śmierci ojca, ich uczucie odżywa, ale on nadal nie chce się angażować. Potem pojawia się ciąża, itp. Nie przekonała mnie za bardzo.

„Sprośne listy” to książka, która od pierwszych stron bardzo mnie wciągnęła. Historia zaczyna się w dość nietypowy sposób – od znalezionego listu – i właśnie ten motyw sprawił, że od razu poczułam ciekawość i chciałam dowiedzieć się, jak potoczą się losy bohaterów. Najbardziej podobała mi się relacja między głównymi postaciami. Czułam między nimi napięcie, emocje i tę specyficzną chemię, która sprawia, że trudno przestać czytać. Jako czytelniczka często uśmiechałam się podczas ich rozmów, bo autorka świetnie łączy humor z romantyzmem i odrobiną pikanterii. Polubiłam też główną bohaterkę – jej wrażliwość, ciekawość świata i sposób, w jaki reagowała na rozwijającą się znajomość. Dzięki temu łatwo było mi się wczuć w historię i przeżywać razem z nią kolejne wydarzenia. Dla mnie to była bardzo przyjemna, lekka i wciągająca lektura. Idealna na wieczór, kiedy mam ochotę na romantyczną historię z emocjami, nutą tajemnicy i bohaterami, których losy naprawdę zaczynają mnie obchodzić. 📚💌

Przyznam się bez bicia, że na początku czytałam trochę jak na siłę, bo strasznie wkurzał mnie Toby. A raczej jego zachowanie. No miałam ochotę wejść do tej książki i strzelić mu kilka razy z placha. No, ale później się wszytsko rozwiązało i wiemy dlaczego się tak zachowywał. Także mu wybaczam. Toby różnił się trochę od swoich znajomych. Potrafił być duszą towarzystwa a czasami odludkiem. Zachowaywał się jakby miał dwie twarze. Jednej czasem wystarczyło słowo aby ją sprowaokować a druga nie dawała się tak łatwo. Kiedy poznał Pippy trochę się uspokoił. No ale nie na długo. Potrafił ją zranić a ona mimo tego bardzo chciała mu pomóc. Mieli mnóstwo wzlotów i upatków. Pippy wiedział co się dzieje z Tobym gdyż jej tata miał podobne objawy swojej choroby. Jak myślicie czy Pippy była na tyle odważna aby być z Tobym ? Zachęciłam ?

Dobre pióro autorek. Czytałam z zaciekawieniem. Oboje bohaterowie tajemniczy, skryci, z mnóstwem wewnętrznych problemów, z niełatwą przeszłością. Ktoś wcześniej napisał, że za dużo scen sek*u, tak, ale tu pasowały, gdyż tak Yan uwalniał emocje, a Mina chciała od życia po prostu wszystkiego. Książka nie jest słodkim romansem.

Nie wiem, od czego zacząć, bo "Dwa tygodnie i jedna noc" totalnie mnie wciągnęło i zaskoczyło na każdym kroku. Whitney G. ma niesamowity talent do kreowania bohaterów, którzy od razu stają się bliscy czytelnikowi – nie da się ich nie polubić, a jednocześnie ciągle pojawiają się momenty, które przyprawiają o zawał serca (dobrze wiecie, o czym mówię 😉). Cała historia jest tak emocjonalnie prawdziwa, że miałam wrażenie, jakbym sama przechodziła przez te wszystkie trudności razem z główną bohaterką. Każdy dialog, każdy drobny gest był pełen napięcia i autentyczności. Uwielbiam, gdy książka potrafi mnie rozbawić, wzruszyć i trochę zdenerwować jednocześnie – a tutaj było to wszystko w jednym! Nie chcę spoilerować, ale muszę powiedzieć: te ostatnie strony… Wow. Serce mi biło jak szalone i miałam ochotę krzyczeć do bohaterów, żeby podjęli w końcu właściwe decyzje! Po skończeniu książki zostałam z takim uczuciem „co dalej w życiu tych ludzi?” – a to zawsze znak, że książka zrobiła na mnie wrażenie. Podsumowując, jeśli szukacie czegoś, co wciągnie, rozbawi, wzruszy i zostawi z emocjonalnym niedosytem – to Dwa tygodnie i jedna noc Whitney G. jest strzałem w dziesiątkę. Ja osobiście już planuję wrócić do niej za jakiś czas, bo mam wrażenie, że za każdym razem odkryję coś nowego.

Fajna lekka i przyjemna książka. Przeczytałam jednym tchem. Historia między bohaterami rodzi się powoli i stopniowo. Chociaż czuć między nimi przyciąganie, żadne nie chce się do tego przyznać. Molly i Noah znają się z dawnych lat, ale to nie rzutuje na relacje obecne. Noah jest zawodnikiem footballu amerykańskiego i zostaje przeniesiony do drużyny, w której pracuje Molly. Co więcej, przełożeni Molly chcą, by nadzorowała dokument kręcony o głównym bohaterze, co oznacza że będą zmuszeni spędzić ze sobą więcej czasu niż myśleli. I tylko Molly jest w stanie przebić się przez mur, który wokół siebie zbudował Noah. Książka naprawdę warta polecenia, a historia ciekawa i wciągająca. Na szczęście to jedna z książek o siostrach Ward, bo czuję niedosyt.

Kolejna książka, w której przepadłam na dwa dni. Historia miłosna dwóch zranionych ludzi, którzy przypadkowo spotykają się w windzie. Zatem co może pójść nie tak?? Przypadek czy przeznaczenie? Aby się przekonać, musicie koniecznie sięgnąć po tę pozycję. Książka zdecydowanie dla niepoprawnych romantyków, umili wam wieczór. Polecam serdecznie xx