Przebudzenie

Życie w akademiku do lekkich nie należy, a dotrwanie do najbliższego lata stanowi nie lada wyzwanie. Przekonują się o tym trzy zaprzyjaźnione ze sobą studentki. Dziewczyny chcą odkryć siebie na nowo, ale na tle studenckich pokus nie będzie to łatwe. Komiks spodobał mi się od pierwszych stron. Miałam obawy przed tym, że mi się nie spodoba ze względu na formę. Jednak to były złudne obawy. Rysunki bardzo ładne, treść niesie za sobą przesłanie, które można dostrzec w prawdziwym życiu. Od razu po skończeniu wiedziałam, że chce tego więcej. Każda z dziewczyn ma swój charakter, który się nie powiela. A wszystko jest przyprawione humorem.

Kolejne, piąte spotkanie z naszymi nieustraszonymi studentkami. W jaką aferę tym razem się wpakują? Czy otrą się o wymiar sprawiedliwości? Nadszedł czas wakacji, rozstania z akademikiem, studiami. Okazuje się, że dla kampusu jest to okres remontów, a może nawet wyburzeń. Tom nostalgiczny, w którym pewne rzeczy nieubłaganie się kończą. Lektura, jak zawsze, przyjemna, a miejscami zabawna. Nie jest to, niestety ubaw po pachy, lecz uśmiech pojawi się na czytelniczej facjacie. Komiks narysowany z myślą o tych, którzy chcieliby choć na chwilę przenieść się w lata minione, przypomnieć sobie, jak się w czasach studenckich szalało i jakie głupoty się wówczas robiło. Kreska przyjemna dla oka, aczkolwiek nie do końca w moim guście. Lecz o gustach, jak to powszechnie wiadomo, się nie dyskutuje. Podsumowując, polecam jako odskocznię od poważniejszej lektury, jako propozycję na porę relaksu.

Od czasu „Strażników” Alana Moore’a jestem zainteresowany alternatywnymi sposobami wykorzystania supermocy i superbohaterów. Chodzi mi o opowieści, w których fakt bycia superbohaterem jest zaledwie wstępem do pokazania historii, a nie jej osią główną. Do takich fabuł zaliczam między innymi serię „Invincible” Roberta Kirkmana, która jest jakby definicyjnym pokazaniem superbohatera, ale jednak całokształt tego, co ma do opowiedzenia scenarzysta wykracza znacznie poza tradycyjne dla komiksu superbohaterskiego fabuły. Dlatego spróbowałem serii „Czarny Młot”, coś mi mówiło, że być może otrzymam dokładnie to, czego szukam. I po dwóch pierwszych tomach stwierdzam, że póki co się udało. Bohaterów, a nawet superbohaterów, poznajemy w momencie, gdy od dziesięciu lat są gdzieś - lecz nie wiadomo gdzie - po wielkiej, ostatecznej walce z ostatecznym przeciwnikiem po prostu ich przeniosło na… farmę. Dookoła opodal farmy jest miasteczko, i to tyle - z okolicy nie da się odejść. Jeden z bohaterów próbując poniósł śmierć na miejscu, więc pozostali tkwią oczekując zupełnie nie wiadomo na co. Na cokolwiek, co zmieni aktualną sytuację. Bohaterowie są doskonali. Pewnie, że ich postaci są oparte o klasyczne zagrania, ale to właśnie w takich opowieściach jest najlepsze. Scenarzysta bierze to, do czego jesteśmy przyzwyczajeni, i zaczyna snuć swoje wizje, realizuje to, co pewnie nieraz przyszło mu do głowy podczas lektury innych, „tradycyjnych” komiksów superbohaterskich. Kolejne epizody (po sześć na każdy tom) pokazują dzieje bohaterów, ich genezę, a jednocześnie trwa historia tu i teraz, zarówno taka przez duże H, jak i te mniejsze, osobiste. Nie sposób się od opowieści oderwać, połknąłem oba tomy w ciągu chwili i natychmiast zakupiłem kolejne cztery. O takie komiksy superbohaterskie mi chodzi, „Czarny Młot” będzie stał na honorowym miejscu, tuż obok dwunastu tomów Invincible’a i nieopodal ogromnego, kolekcjonerskiego wydania „Strażników”.

Kristo - krótko. Mocno zakręcona historia w 2 części jeszcze bardziej się komplikuje i czytelnik nie znajduje wyjaśnienia dla wielu elementów akcji - może to zostanie rozjaśnione w kolejnych częściach. Niektóre rzeczy wydają się naciągane i nielogiczne, dziewczynki jednak zdają się już niczemu nie dziwić, na pewno są mądrzejsze od czytelnika. Seria ma swój niezapomniany urok, pytanie, czy pójdzie w kierunku sci-fi, czy jednak bardziej fantasy?

Teoretycznie tu jest jakaś obyczajowa linia fabularna, ale w rzeczywistości karyny-uzdrowicielki porywają ludzi, a od oglądania "Friday Night Lights" człowiekowi zmienia się osobowość, więc nie wiem, jak to oceniać. Wiem za to, że piszczę ze śmiechu, a Tim to najlepsza postać. <3

Spodziewałem się "Furasków", tymczasem fabuła "Wbrew Naturze" porusza ważne tematy, takie jak akceptacja odmienności, walka z nietolerancją i poszukiwanie prawdziwej tożsamości. Postaci zwierzaków trochę jak w "Folwarku Zwierzęcym" przedstawiają tutaj pewne stereotypy. Historia jest bogata w naprawdę brutalne emocje i decyzje moralne.

Takiego postapo jak Łasuch to jeszcze nie czytałam, a trafiłam na ten komiks zupełnie przypadkiem. Zaczęłam tę historię poznawać od końca, od czwartego tomu, który dzieje się trzysta lat po wydarzeniach z pierwszej części i tak mnie zaciekawiła, że postanowiłam zacząć od początku. Na początku była choroba. Nikt nie wiedział, co się dzieje. Umierały miliony. Ale rodziły się także dzieci, tylko że nie zwykłe ludzkie, a zwierzęce hybrydy, takie jak Gus, dziecko z rogami jelonka. Gus żył ze swoim ojcem w odosobnieniu, w lesie. Ojciec chłopca przestrzegał go przed wychodzeniem zza ukrycia drzew, gdzie kryje się zło. Jednak gdy mężczyzna umiera, Gus nie ma wyjścia, musi uciekać, bo jego las przestał być bezpieczny. 🧬 Łasuch, ten Inny Ludzie nienawidzą inności, a hybrydy są zupełnie inne. Wzbudzają atawistyczny strach i złe emocje. Dlatego Gus musi porzucić swój dom. Szczęśliwie na drodze chłopca pojawił się Jepperd, który obiecuje, że zabierze go w bezpieczne miejsce. Gus zaczyna ufać swojemu obrońcy. Jednak bezpieczne miejsca już nie istnieją, szczególnie dla hybrydowych dzieci, a Jepperd ma swoje własne motywacje. Na dodatek, okazuje się, że Gus jest nieco inny niż reszta jego rodzaju i może być kluczem do rozwiązania zagadki zarazy. Trudno nie współczuć niewinnym, a takie przecież są dzieci. Nie ich wina, że urodziły się takie a nie inne. Za to dorośli mogą podejmować własne decyzje. Niestety w postapokaliptycznym świecie to mogą być tylko złe decyzje. Ten, kto jest miękki zginie szybko. 🧬 Bezlitosny świat Lemire serwuje nam świat, w którym trzeba grać twardo i bezlitośnie. Gus, niewinny chłopiec wychowywany z dala od innych ludzi dopiero przekonuje się, jak okrutne warunki panują poza jego lasem. Wgl postapokaliptyczne światy zawsze są trudne. Jeśli faktycznie kiedyś zdarzy się ludzkości jakiś permanentny kryzys, to też łatwo nie będzie. Jednak nie sądzę, żeby Lemire w tym tomie próbował umieścić jakieś głębsze rozważania na temat kondycji świata. Raczej chciał opowiedzieć historię pewnego chłopca, samotności, dorastania, tęsknoty za kimś bliskim… I ja tę historię kupuję w całości. Pierwszy tom kończy się niewielkim cliffhangerem, niestety bardzo smutnym. Biorąc pod uwagę ogólny klimat komiksu Łasuch, nie sądzę, żeby kolejne dwa tomy były weselsze. Generalnie ta świetna historia nie jest dla ludzi o słabych nerwach.

Królowe szczurów to świetny tytuł fantasy w stylu D&D. Tytułowe bohaterki to grupa czterech dziewczyn, które parają się utrzymaniem porządku w mieście. Przynajmniej w ich mniemaniu, bo komendant straży miejskiej ma na ten temat inne zdanie. Jedna jest czarodziejką, inna złodziejką, kolejna rycerzem (paladynką?) a ostatnia każdym po trochu. Wpadają w tarapaty, bo lubią się bić w tawernie, po spożyciu dużej ilości alkoholu. W dodatku po dziwnym zleceniu odkrywają, że ktoś chce je zabić i prowadzą w tej sprawie swoje śledztwo. W walce są brutalne, wulgarne i pozbawione skrupułów, dlatego czyta się to wszystko gładko i dosyć szybko. Kreska też daje radę, więc polecam.

Tematem przewodnim tego tomu jest polityka. Wpłynie zarówno na życie chłopaków (Ed Gemmel pracuje w gazecie studenckiej), jak i dziewczyn - Suzan zaangażuje się w kampanię wyborczą. Do czego to doprowadzi? Jak zwykle będzie działo się dużo i na wysokich obrotach. Jak to wśród studentów pierwszego roku bywa. Egzaminy, imprezy, nieprzespane noce. Papierosy, alkohol i stres. A gdzie dobra zabawa, zapytacie. Spokojna głowa, nawet biwak w lesie będzie. Komiks dla spragnionych powrotu do czasów młodości. Kreska przyjemna dla oka, teksty żartobliwe, akcja szalona. Miłą lektura na parę chwil. Polecam.

Szczerze mówiąc, mam dość ambiwalentne uczucia co do tego komiksu. Bo jest makabryczny, odrażający, pełen glutów, rozpryskujących się mózgów, odcinanych głów i innych części ciała. A równocześnie - jest po prostu... fajny ;) Zabawny takim makabrycznym, czarnym humorem, którego nie sposób nie lubić. No i sam finał, kiedy głównej bohaterce już prawie, po tych niemal 30 latach udało się wreszcie wydostać z Baśniowa... Powala na łopatki :D

Miałem sporo mieszkalnych uczuć podczas czytania. Remendera polubiłem za nihilistycznego i mocno zakręconego FEAR Agenta. Tu też jest ten cyniczny nastrój, ale momentami przytłaczała mnie ilość egzystencjalnych przemyśleń w scenariuszu. Sama fabuła intryguje, choć tytułowa "Śmiertelna Klasa" w szkole zabójców jest tylko tłem. Komiks koncentruje się na grupie bohaterów, którzy są zwyrodnialcami i ćpunami. Na pewno nie jest łatwo ich polubić czy z nimi sympatyzować. Ale też nie sposób nie śledzić z zainteresowaniem ich absurdalnych przygód. Momentami się męczyłem i frustrowałem, ale już końcówka to była totalna jazda bez trzymanki. Mimo uwag do tomu #1 sięgnąłem po kolejne i bardzo się z tego powodu cieszę, bo to co się dzieje dalej jest po prostu rewelacyjne. Dawno tak nie miałem, żeby nie zachwycić się początkiem, a potem tak totalnie wsiąknąć w jakiś komiks.

Słynną opowieść o fleciście z Hameln poznajemy z perspektywy autsajderki głuchej dziewczyny Magdaleny. Jej odmienność zbliża ją do tajemniczego flecisty. Historia świetne oddaje emocje i animozje, które targają małą społecznością i prowadzą do tragedii. Od strony graficzne komiks wygląda jak skrojony dla młodzieży i dobrze oddaje klimat tej historii. Daję ocenę dobrą, choć jest to historia lepsza od niektórych innych, które oceniłem na tę ocenę. Na więcej czegoś mi jednak brak.

Po przeczytaniu pierwszego tomu już zamówiłem 4 kolejne tomy więc to jest chyba najlepsza rekomendacja . Nie spodziewałem się po tym komiksie wiele a będzie to chyba kolejna seria po Invineible którą będę gorąco zbierał. Jest tu pełno dziwacznych ras kosmitów, technologia ,magia ,łowcy nagród zwłaszcza super postać Upartego który ma swój kodeks i problemy z byłą. Pozatym jest dużo humoru,można powiedzieć że od pierwszej strony przy kółko moją uwagę,kto czytał ten wie.

Drugi tom serii skupia się całkowicie na metafizycznym oraz mitologicznym elemencie fabuły, spychając na dalszy plan, temat tolerancji i rasizmu, który był wcześniej. Dowiadujemy się, że rządowy Program Rozrodczy ma ukryty cel, tylko nie wiadomo jaki, główna bohaterka zmaga się coraz bardziej z pradawnym duchem zamieszkującym jej ciało, a tajne stowarzyszenie, bliżej nieokreślonej sekty, poluje na dziedziców niebieskiej krwi. Ogólnie komiks utracił swój polityczny wydźwięk, przekształcając się w rasową przygodę fantasy, z pościgami, zdradą i tajemniczymi siłami. Wygląda to ciekawie, ale... troszkę bardziej wolałem schemat z pierwszego tomu. Czy jednak drugi tom "Wbrew naturze" to nudny komiks? O nie, bowiem akcji jest tutaj bez liku. Tak naprawdę ciężko coś więcej napisać nie robiąc przy tym ostrych spoilerów. Cała intryga oraz mitologiczny grajdołek kręcący się wokół ducha białego wilka mającego niebieską krew, jest w tym albumie wyłożony niczym przysłowiowa kawa na ławę. Czytało mi się to dobrze, scenariusz wciągał, a akcja nie dawała chwili wytchnienia, choć przy okazji nie łapało się zadyszki. Sporo tutaj trupów, pościgów, zdrad i ujawniania sekretów, jednak wypada to naprawdę dobrze. Sam finał też sprawił, że od razu chciałem chwycić za trzeci tom, a to policzam jako ogromny plus. Niemniej aspekt polityczny Programu Rozrodczego został straszliwie spłycony i to już mi się nie podoba. W pierwszym tomie miało to jakiś większy sens, tutaj natomiast zaczęło mieszać się z pradawnym ludem, mitologią, duchami, szamanami i całym tym magicznym bajzlem. Owszem, z punktu widzenia scenariusza wszystko ma ręce i nogi, niemniej klimat, a raczej atmosfera lekkiego thrillera prysła. Szkoda, bo bardzo mi ona pasowała, napędzając mnie jeszcze bardziej do szybszej lektury. Szczególnie, że poszczególne tomy do specjalnie długich nie należą i całość tak czy inaczej czyta się dość szybko. Nie powiem jednak, aby komiks był zły. Nieco inny, bardziej nastawiony na akcję niż dramaturgię, zdradzający wiele sekretów, co chyba czyni nieco za szybko. Z drugiej strony opowieść nadal mnie interesuje, ostatni kadr podsycił tylko ciekawość, a od strony wizualnej całość wypada bardzo dobrze. Z tego co wyczytałem trzeci album, zawiera ostatnie cztery zeszyty serii i podobno ją kończy. Podobno... zatem jestem bardzo ciekaw, jak autorka skonstruowała finał tej opowieści, dając sobie furtkę na ewentualną kontynuację.

Maiko Półwilk usiłuje znaleźć odpowiedzi. Głównym motorem jej działań jest podążanie za wiedzą. Za wszelką cenę chce się dowiedzieć kim jest jej współlokator. Tak, ten, który zadomowił się w jej ciele. Co potrafi? Dlaczego pojawia się? Jak się w niej znalazł? Jest przekonana, że kluczem do wiedzy jest zdjęcie z dzieciństwa, na którym uwiecznieni są przedstawiciele pewnej wyprawy, między innymi jej matka, ona sama, a także mały chłopiec. I to jego próbuje odnaleźć. A że przy okazji ścigają ją przedstawiciele wszystkich rządów i koterii – nie będzie łatwo. A na dodatek jej własne wspomnienia, do których uda jej się dokopać tylko zaciemniają obraz przeszłości. Kim naprawdę była jej matka? Co chciała osiągnąć? Kim był ojciec Maiko? Dobrze się domyślacie. Zbyt wiele tych pytań, aby znaleźć wszystkie odpowiedzi w tym tomie. Jak nic trzeba szukać kolejnego, a może nawet kilku. Jeżeli spodobała się wam lektura pierwszej części, to również ten komiks was zadowoli. Kreska przyjazna oku, a historia pogmatwana jak węzeł gordyjski. Polecam.

Ta seria błyskawicznie podbiła moje serce, gdyż łączyła w sobie wszystko, co kocham w fantasy. Mamy zatem coś na kształt Przedwiecznych, wojnę ludzi i nieludzi, tutaj zwanych Arkadyjczykami, miks odniesień do dawnych religii, w tym głównie z Azji, czy wręcz fenomenalny rysunek, do tego obłędnie pokolorowany. Wielu mówi na "Monstressę" amerykańska manga i jak dla mnie mają 100% racji. Szczerze powiedziawszy, chciałbym aby kilka mang w ten sposób wyglądało, bo styl Sana Takeda (nie wiem, czy w naszym języku jej imię i nazwisko się odmienia przez przypadki) jest po prostu obłędny. Trzeci tom zdradza nam wiele sekretów, w tym związanych z Starymi Bogami, istotami siejącymi zniszczenie w wszelkiej możliwej formie. Nasza główna bohaterka, Maiko Pół-wilk, jest związana z jedną z takich istot imieniem Zinn. Facet ogólnie cierpi na chroniczny głód, zaniki pamięci i swego czasu był kochankiem Cesarzowej-Szamanki, kobiety, która znalazła sposób na zniewolenie tak potężnych istot. Ogólnie jazda bez trzymanki na całego, zaś nasza Maiko ma tylko jeden cel - pozbyć się cholernego demona i wieść normalne życie z dala od polityki, Arkanijczyków i ludzi. Dziewczyna ma nieźle przekichane, bo masa ludzi i nie-ludzi dybie na jej życie. Ona sama uszła śmierci już kilka razy, zaś dowiedziawszy się ostatecznie kim, a raczej czym, tak naprawdę jest i dlaczego jej matka zdecydowała się ją urodzić, nie przyniosło spokoju ducha. Nie ma się czemu dziwić, bowiem nikt nie czułby się wesoło, gdyby usłyszał, ze jest cholernym naczyniem i w zasadzie przedmiotem, stworzonym dla wyższych celów. Problem w tym, ze gdy ma się samoświadomość i wolną wolę, to nie ma się ochoty być częścią porąbanego proroctwa. Raczej chce się wszystkim odpowiedzialnym za ten stan rzeczy natrzasać po pyskach, szczególnie gdy jest się w posiadaniu straszliwej mocy. Niestety ma ona swoje minusy, bowiem zjada ciało nosicielki. Maiko już straciła jedną rękę, a jej ciało co rusz obrywa z każdej strony. Niemniej bardzo podziwiam tą postać, za jej hart ducha, wytrwałość w dążeniu do celu i ostry język. Smarkula potrafi nieźle odpyskować i tak naprawdę, gdyby nie to, że zależy jej na kilku osobach, już dawno puściłaby niejedno miasto z dymem. Cóż... w praktyce w przeszłości już raz tak zrobiła, więc ogólnie nie cieszy się reputacją bohaterki ratującej życie. Będący jej częścią Zinn też nie przypomina do końca swych siostro-braci, mimo że gość to coś na kształt Pana Zniszczenia. O ironio ma nieraz wyjątkowo ludzkie odruchy, co chyba wynika z jego symbiozy (na swój sposób) z Maiko. Utarczki słowne pomiędzy tą dwójką nieraz doprowadzają mnie do szczerego śmiechu. Szczególnie gdy spierają się o swe przeznaczenie. Innym rewelacyjnie zbudowanym wątkiem, jest przedstawienie konfliktu politycznego pomiędzy Federacją Ludzi i Arkanijczykami, przy czym ci ostatni też są podzieleni. Dodatkowo w szeregach Federacji jest zakon wiedźm, który ma własne cele. Spisek goni spisek, a cierpią na tym tylko niewinni cywile i żołnierze ginący w bezsensownej wojnie. Ludzie nadal wykorzystują hybrydy do pracy niewolniczej w przeróżnej formie, ale spora część społeczeństwa ma już po prostu dość wiecznie przeciągającego się konfliktu. Zresztą sami Pradawni, którzy dali początek Arkanijczykom (mieszańcom ludzi i Pradawnych) są wewnętrznie podzieleni i prowadzą niemal otwartą wojnę. Ten brak zjednoczenia wykorzystują Starzy Bogowie, a ich cel jest wyjątkowo mroczny. Trzeci tom "Monstressy" zakończył się, przynajmniej dla mnie, bardzo, ale to bardzo ciekawie. Dwa ostatnie rozdziały były pełne wyjawionych sekretów oraz niemal ciągłej akcji. Niemniej to ostatni kadr mówi najwięcej. Los Maiko jest nadal mglisty, tak samo żyjącego w jej ciele demona. Sytuacja polityczna mocno się zmieniła, a rozmieszczenie figur na przysłowiowej szachownicy daje bardzo dużo możliwości. Nie wiem ile jeszcze tomów jest szykowanych, ale mam nadzieję, że seria nie straci na impecie i jej wielki finał będzie zrobiony z bardzo mocnym przytupem.

Kristo - krótko. Jedynym sygnałem, że za chwilę będzie ostra jazda i akcja nie z tej ziemi jest to, że tytułowe 4 nastolatki, rozwożące ciemnym rankiem gazety po miasteczku w latach 80, są takie rezolutne, odważne i niczemu się nie dziwią. Trudno uwierzyć, ze mają mieć rzekomo po 12 lat, wyglądają i zachowują się jak o wiele starsze. Komiks jest naprawdę odjazdowy i nie wiadomo, czego się spodziewać po przewróceniu kolejnej kartki. Rysunki są dobre, realistyczne a mimo to niejednoznaczne, zagadkowość historii pogłębiają nie zawsze do końca czytelne dialogi, jakby urwane myśli i przebłyski innego świata, innych doznań. To dopiero 1 część, zobaczymy co będzie dalej, bo charakterne dziewczynki dopiero zaczęły swoje przygody.

Mi osobiście bardzo się podobało, chociaż wiem, że dla wielu osób komiks może być za mocny, ze względu na pojawiające się tam elementy (body) horroru. Ładna kreska, przekrój przez wiele ciekawych postaci i charakterów. Ciekawie przedstawione działania różnych postaci i ich losów.

Feminizm, emancypacja to trudne tematy. Wydawało mi się, że forma komiksowa tego nie udźwignie, będzie płasko i bez wyrazu. Ale zostałam pozytywnie zaskoczona. Kobiecy duet - Marta Breen oraz Jenny Jordahl, wykonały kawał dobrej roboty. 150 lat bohaterskich, odważnych działań kobiet przeniesionych na karty komiksu. Autorki przypominają ważne postacie. Pierwsze próby walki o prawa wyborcze, pokrywające się z walką o równość niezależnie od koloru skóry czy wyznawanej religii. Walka, nas kobiet o możliwość zarobkowania i samostanowienia o sobie i swoim ciele. To nie są tematy, które wygrałyśmy. To tematy o które dalej walczymy w Polsce, na Bliskim Wschodzie, tuż za ścianą... Dobry komiks. Prosta kreska, podstawowe kolory - czerń, czerwień, biel, błękit, żółty, zielony. Publikacja podzielona na konkretne tematy. pokazuje sytuacje kobiet na całym świecie przez ostatnie 150 lat. Myślicie, że dużo się zmieniło w tym czasie? Wart przeczytania i polecania. Każdemu, bo feminizm to nie tylko sprawa kobiet.

Pomysł z wykreowaną instytucją na dzikim zachodzi genialny! Rozmowa Hazel z Petrichor o sprawach przynależności cielesnej tak szybka a tak celna :) A później gówniane odbicie każdego z nas :D Związki międzygatunkowe (temat poruszony również w poprzedniej części) które nie patrzą na to czy coś wypada czy nie. Oraz o dziwo problemy ze stratą dziecka i czynnościami które trzeba wykonać w pewnych okolicznościach jak i poruszanie istoty wolnej woli przy podejmowaniu decyzji które należą do nas, a nie do obcych ludzi czy rządów :) Tego jak bardzo istotne jest, aby każdy miał możliwość podejmowania decyzji w danej kwestii aby nie szukać pomocy w ciemnych miejscach, gdy można ją otrzymać w ciepłym i przeznaczonym do tego miejscu. Wiele pytań moralnych, godzenie się ze stratą i poświecenie dla innych. Smutki i ból życia oraz dylematy moralne. Czy każde życie jest ważne? Czy coś, co jest dla nas potworem zasługuje na życie, czy możemy „to” sobie od tak zabić jak komara, dla własnej potrzeby? Ale nie zabraknie standardowej ironii którą tak uwielbiamy w tej produkcji :) Postać wyłożnej jest genialnie poprowadzona i zaprojektowana. Rysowniczka naprawdę dała pokaz swoich umiejętności w tak istotnych detalach jak mowa ciała czy wyraz eee twarzy :D Ułożenie ciała Ianthe jak i kadrowanie jej eee twarzy genialne! Fiona pokazuje, że podczas rysowania sylwetek czuje się jak ryba w wodzie i potrafi dla każdej postaci wyczarować jej indywidualny styl mowy ciała co bardzo ciężko uzyskać i z czym szczerze mówiąc spotkałam się po raz pierwszy w tak zaawansowanej formie – pełnia szacunku. Przez poruszanie już kolejny tom tak istotnych w życiu a szczególnie ostatnich latach tematów produkcja wchodzi na zupełnie inne tory.